21 Μαρ 2019

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΙΧΜΗ ΤΟΥ ΒΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ( ΟΝΕΙΡΟΑΚΟΛΟΥΘΟΣ )





Aυτή η εαρινή ισημερία είχε κάτι το πολύ διαφορετικό ... αποφάσισα να πάψω να βλέπω τον τεχνητό δορυφόρο της Γαίας ως ορμονοκαταλύτη και έδωσα την ευκαιρία στον εαυτό μου να χρησιμοποιήσω το ουράνιο τεχνούργημα ως Μάτι ...

Συνδέοντας το Όνειρό μου με το δικό της, τρύπωσα ξανά στον Οίκο της ...

Κοιμόταν...  το χέρι της πάνω στο πληκτρολόγιο τρεμόπαιζε ... ποτέ της δεν ησυχάζει, νομίζει ότι γράφει ακόμη και όταν κοιμάται ... πολύ προσεχτικά της πήρα τον υπολογιστή από μπροστά της και της έβαλα ένα μαξιλάρι .... άκουσα κάτι σαν στεναγμό όμως δε μπορούσα να είμαι σίγουρη καθόσον εκεί βρισκόταν μόνο το Αιθερικό μου Σώμα και όχι το Εγώ μου ...

Την κούπα της με το τζίτζερ τη διέκρινα ... προφανώς επειδή υπήρχε στο ασυνείδητό μου η βαθειά ανάγκη να τη φροντίζω, έβλεπα και την κούπα να υπάρχει .... μισογεμάτη η κούπα, μισοδιψασμένη εκείνη,  την παρακολουθούσα να ονειρεύεται ...

''Μίλα μου''  ...

Η πόρτα άνοιξε πίσω από την πλάτη μου και δε χρειάστηκε χρόνος ( άλλωστε δεν υφίσταται σε αυτή την κατάσταση ) για να αντιληφθώ ποιος ήταν ..

'' Μίλα μου ''  ... την άκουσα πάλι να μου λέει, όμως δεν ήταν στο χέρι μου να υπερβώ σε τέτοιο σημείο τα χαρίσματα ενός Αστρικού Ταξιδιού ... Εκείνη, τότε, άνοιξε διάπλατα τα μάτια και σε κύματα Θήτα την ένιωσα να μου σφαδάζει από ανάγκη να μπει μέσα στα άδυτα του Μυαλού της και να κάνει ένα καλό ξεκαθάρισμα

Βρήκα τη δύναμη να γυρίσω πίσω και να τον κοιτάξω κατάματα .... σκιώδης και απόκοσμος, νοσηρά ελκυστικός σε γνώση και μανία ελέγχου του νου, στεκόταν εκεί χαώδης και αποτελεσματικά ξεχασμένος ... το δεξί του μάτι καρφώθηκε λίγο πάνω από το μέτωπό μου και το αριστερό του βαρύ, τραυματισμένο από το ξίφος των σακατεμένων φερορμονών του, όριζε την clear  υπόστασή του ...εκεί ακριβώς εστίασα και κατέβασε το κεφάλι αμήχανος και αδρανής μπροστά στην Αλήθεια ... πίσω μου εκείνη, ευλογημένα απροστάτευτη στις αναμνήσεις και τα ονειρέματά της, ονειροπάλευε να ξεχωρίσει το εστί από το μη εστί ...


''  Ήρθε η ώρα να φύγεις ''  ,,,, του είπα ,,,τα εδάφη που νόμισες ότι κατάκτησες, δεν υπήρξαν ποτέ δικά σου εφόσον δε τα καλλιέργησες με μόχθο και καθαρή αγάπη αλλά μόνο με την ιδιοτέλεια κέρδους από τη χαρισματική αυτή γη ''...



Γύρισα και την κοίταξα κοιμισμένη και της υποσχέθηκα ότι οι αναμνήσεις δε σβήνουν από το Μυαλό όμως μετουσιώνονται όταν τις δούμε αλλιώς ... της είπα καθώς τρεμόπαιζαν τα κλειστά  βλέφαρά της, πως ο χρόνος που έδωκε σε ό,τι έζησε, δεν είναι πίσω της, αλλά εμπρός της, κι αυτό εξαρτάται από το πως αξιολογεί το αποτέλεσμα και ότι τη διάρκεια .... άνοιξα την πόρτα, στάθηκα μπροστά στον Σκιώδη και ειρωνεύτηκα το παράλυτο από αισθήματα σαηεντολογικό μάτι του να θέλει να δακρύσει μπροστά στην ικανότητα μου να αγαπάω τόσο αυτό που εκείνος έτρεμε και δε δίστασα να  του γυρίσω το μάγουλο με το χέρι ώστε να δει ολοκάθαρα με το  Clear Eye τη στιγμή που της συμμάζεψα τα μαλλιά σε κότσο και την τακτοποίησα στο μαξιλάρι ώστε να συνεχίσει ανενόχλητη το ονείρεμά της ....


''  Φύγε ... οι νεκροί αισθηματικά δεν έχουν καμμία σχέση με τους ζωντανούς ''  του είπα και το Παράλυτο Μάτι του άστραψε ανίκανο να με κοιτάξει με οποιοδήποτε τρόπο ... δεν έφυγε από την πόρτα, άνοιξε το πάτωμα για ένα nanosecond  και η Γαία τον ξερόβρασε κάπου ανούσια και μηδενικά όπως και η ενσυναίσθησή του.  Γύρισα προς το μέρος της, τη διαβεβαίωσα με μια αγκαλιά πως άκουσα όλη την ανάμνησή της όπως έπρεπε και την παρότρυνα να συνεχίσει να μου μιλάει στα 7,7  hz ...

Πήρα την κούπα της και φαντάστηκα ότι πίνω λίγο από το τζίτζερ της .. εκείνη παραληρούσε αμίλητη ακτινοβολώντας πίκρα και ιερό δέος για τις σκέψεις της, τα θέλω της, τα δίνω της, για όλη αυτή τη σωφροσύνη  που σημάδεψε τη νιότη της κατακούτελα και όμως δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να σώσει την πιτσιρίκα που έδινε χρόνο και πνοή χωρίς να σκεφτεί ότι κάποια μέρα θα νιώσει ότι στερεύουν τα αποθέματά της ..


 Η αναπνοή της κοβόταν από το stress  μέσα στον ύπνο της, δάκρυα κυλούσαν από τα κοιμώμενα μάτια της, δεν άντεξα, της πήρα το χέρι και μέσα στο δικό μου την έβαλα να ζωγραφίσει αυτό που έχω δει τόσες φορές στα δικά μου όνειρα .... οι γραμμές έτρεχαν σαν τρελλές, τα χρώματα ήταν τόσο ταιριασμένα που σχεδόν δεν ξεχώριζες που άρχιζε και που τελείωνε το καθένα, της φώναζα με όλη μου τη δύναμη και όμως ψιθυριστά '' ΖΩΓΡΑΦΙΣΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ''  ... κι εκείνη έκλαιγε και χαμογελούσε και οι κόρες των ματιών της είχαν γυρίσει ανάποδα μέσα από τα κλειστά βλέφαρά της, Σαμάνα Προφήτισσα του Παρελθόντος του Εαυτού της ..

Ήθελα να την ξυπνήσω σε ένα άλλο τώρα, ένα άλλο εστί, όμως κάτι με συμβούλευε να μην αγγίξω το παραμικρό από τους εφιάλτες και την πίκρα της, να τα αγκαλιάσω με ιερό σεβασμό και να της τα δείξω αλλιώς .... τριγύρω της ένιωθα να πετούν μικρά τέρατα χωρίς πυρήνα, σκεπτομορφές και έννοιες που δεν είχε προλάβει να κατανοήσει πλήρως και την πλήγωναν, την μάτωναν, την βύθιζαν στην πίκρα του χαμένου χρόνου και ήθελα να σηκωθώ και να τα εξολοθρέψω σε κάθε τους μορφή, όμως ήταν δικά της και αποτελούσαν μέρος του εαυτού της ..


Σε λίγο έπρεπε να φύγω, η Εαρινή Ισημερία ήταν ήδη μέσα μου απλωμένη σαν τρισάγιο πέπλο ψυχής, της πήρα πάλι τα χρώματα και το χέρι της μέσα στο δικό μου και ζωγράφισα το Όραμα της χωρίς να βλέπω τι κάνω,,, την ένιωθα να σπαρταράει από Ιερή Επιθυμία να χτίσει ένα Ναό Σαμανικό μέσα στο κέντρο της ίδιας της της ύπαρξης ..   ένιωσα ότι ήρθε η στιγμή να προσευχηθώ, ήταν άλλωστε η ώρα να φύγω, συγκεντρώθηκα με όση δύναμη έχω και του ζήτησα να ευλογήσει το κοινό ονείρεμά μας ....  εμφανίστηκε μέσα από τα χέρια της, κοιμισμένη βαθειά ακόμη έπιασε το κίτρινο χρώμα και έγραψε 'Ονομα Του ...  έμεινα άναυδη να το κοιτώ, τόσο βαθειά το ένιωθε μέσα της, αυτή τη μετουσίωση του πονεμένου χρόνου σε χρόνο ιερό και ικανό να την έχει κάνει αυτό που είναι τώρα ....  Εκείνος εμφανίστηκε στα ανώτατα επίπεδα Σκέψης μου .... και μου είπε ότι πρέπει να φύγω από τα όνειρά της ....

 '' Ναι Μιχαήλ ''  ... εσύ που είσαι αυτό που είσαι και τελικά είσαι ό,τι ανώτερο μπορεί να είναι ''  ... του είπα σκυμμένη ως τα βάθη της ψυχής μου ...

Εκείνη ένιωσε ότι το Όνομά του είναι θυσία και ανταμοιβή, αγκάλιασε το μαξιλάρι πιο σφιχτά και έπαψε, επιτέλους να κλαίει ...


Εαρινή Ισημερία 2019

Αφιερωμένη στις μετουσιωμένες αναμνήσεις της Σαμάνας Εαυτοπροφήτισσας





Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ