20 Μαρ 2017

Ξετίναξε άγχος, στρες, φόβους και μετατραυματικό στρες!

Σύγχρονες κοινωνίες ψυχικά τραυματισμένων ανθρώπων 

της Βίκυς Χρυσού

Αν παρατηρήσει κανείς τη ζωή των ανθρώπων κατά τους τελευταίους αιώνες διαπιστώνει με σχετική ευκολία πως πλήθος τραυματικών εμπειριών ξεκινούν από την παιδική ηλικία και συνεχίζουν να συνοδεύουν την ενήλικη ζωή. Για να τραυματιστεί ένα παιδί ψυχικά δεν είναι απαραίτητο να έχει βιώσει ιδιαίτερα τραγικές εμπειρίες στο οικογενειακό του περιβάλλον (π.χ. ψυχική ή σωματική βία ή δυσλειτουργικό οικογενειακό περιβάλλον), συχνά αρκεί μια εσφαλμένη πίεση στα πλαίσια της διαπαιδαγώγησης του ή ακόμη και η τραυματική εμπειρία του τοκετού (ειδικά αν έγινε με καισαρική τομή) ή η απουσία της μητρικής αφοσίωσης και αγάπης για να τραυματιστεί και ακολούθως να αναπτύξει ψυχικές εμπλοκές και θωρακίσεις προκειμένου να επιβιώσει... [Στον τομέα τούτο έχουν διατυπώσει εκτενώς τις επιστημονικές παρατηρήσεις τους, τόσο ο Βίλχελμ Ράιχ, όσο και μεταγενέστεροι ψυχολόγοι, νευροβιολόγοι και ανθρωπολόγοι.]

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το βίαιο-επιθετικό μοντέλο ζωής που επικρατεί στις δυτικές κοινωνίες, που περιλαμβάνει καθημερινούς αγώνες επικράτησης τόσο στις "αγορές" των εν (σχετική) ειρήνη ζώντων, όσο και στις οικονομικές ή πολιτικές και πολεμικές συρράξεις που εφαρμόζουν με βάση την ίδια άπληστη, επεκτατική "λογική", που μπορεί κανείς να παρακολουθεί πλέον τηλεοπτικά ή ιντερνετικά σε κάθε γωνιά της γης, καταλαβαίνουμε πως ο ψυχικός τραυματισμός των ανθρώπων συμβαίνει σε καθημερινή πλέον βάση (η δε χειραγώγηση όλων μέσω ειδήσεων που εσκεμμένα απευθύνονται στο θυμικό μας έχει αναχθεί σε παγκόσμιο "σπορ" και εξηγεί εν μέρει την μη παρακολούθηση των ΜΜΕ από μεγάλη μερίδα ανθρώπων προκειμένου να διαφυλάξουν την ψυχική τους ηρεμία...) 

Ακόμη και η υποτιθέμενη ψυχαγωγία μας λαμβάνει χώρα μέσα σε αίθουσες κινηματογράφων που συχνά μεταδίδουν εξίσου επιθετικά για τη ζωή σενάρια, τα οποία ως γνωστών δεν είναι σε θέση να διαχωρίσει από την πραγματικότητα ο εγκέφαλος μας... Τουλάχιστον για την ώρα που ως θεατές παρακολουθούμε ένα τέτοιο έργο, το σώμα και ο εγκέφαλος μας συμμετέχουν και αντιδρούν σαν να πρόκειται για αληθινό γεγονός, εκκρίνοντας χημικές ουσίες και προκαλώντας συσπάσεις σε διάφορες μυικές ομάδες... 

Η ίδια η ζωή μοιάζει τελικά με ένα πεδίο από συνεχείς μικρές και μεγάλες μάχες, τις οποίες καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Σίγουρα πολλά από τα τρομακρικότερα και τραγικότερα γεγονότα ίσως να ήταν δυνατόν να αποφευχθούν, ωστόσο από τη στιγμή που συνέβησαν οι άνθρωποι τραυματίστηκαν και ο ψυχικός τους τραυματισμός τους καθορίζει ανεξίτηλα μετατρέποντας τη ζωή τους σε μια συνεχή κόλαση. 
Γενικότερα, αν επεκτείνουμε αυτή τη γραμμή σκέψης, και έχοντας υπόψη πως όλοι μας είμαστε λίγο πολύ τραυματισμένοι ψυχικά και σπάνια ασχολούμαστε όσο θα έπρεπε με την αποθεραπεία των τραυμάτων μας, διαπιστώνουμε πως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι συνήθως σχέσεις μεταξύ τραυματισμένων πλασμάτων και καθορίζονται πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε από υποσυνείδητες, ενστικτώδεις αντιδράσεις, παρά από τη λογική και τα αυθόρμητα συναισθήματα...


Η πρώτη φορά που μελετήθηκε εκτενώς το ζήτημα του μετατραυματικού στρες ήταν μέσα από εμπειρίες βετεράνων πολέμου στις ΗΠΑ, όπου διαπιστώθηκε πως είχε αλλοιωθεί η χημεία του εγκεφάλου τους και πως το σώμα τους είχε παγιδευτεί σε μια μόνιμη κατάσταση στρες και επαγρύπνησης που έκανε σχεδόν αδύνατη την αντιμετώπιση ακόμη και απλών καθημερινών γεγονότων, ενώ ήταν εμφανής μια αλλοίωση της προσωπικότητας τους...

Η συνέχεια των ερευνών αποκάλυψε ωστόσο πως και τραυματικές εμπειρίες των ανθρώπων σε περιόδους ειρήνης μπορεί να έχει τις ίδιες ακριβώς συνέπειες. Ουσιαστικά σχεδόν όλοι οι άνθρωποι των δυτικών κοινωνιών ζουν έχοντας συσσωρεύσει μεγάλες ποσότητες στρες, άγχους και φόβων

Καθώς ο σημερινός πολιτισμός έριξε ιδιαίτερα μεγάλη βαρύτητα στη λογική, συχνά καταστέλλουμε τους φυσικούς μηχανισμούς του σώματος, που υπάρχουν ακριβώς για να εκτονώνουμε την επιπλέον ενέργεια που συσσωρεύτηκε προκειμένου να αντιμετωπίσουμε κάποια πρόκληση. Ο μηχανισμός αυτός βασίζεται στο φυσικό τρέμουλο του σώματος... το οποίο όμως κοινωνικά θεωρείται ως ένδειξη αδυναμίας και φόβου, τα οποία κανείς δεν θέλει να εμφανίσει δημόσια...

Στο βίντεο στιγμιότυπα από το τρέμουλο που προκλήθηκε μέσω των ασκήσεων:
Ουσιαστικά καλούμαστε να αφήσουμε το σώμα να δονηθεί όπως αυτό γνωρίζει για να απαλλαγεί από το στρες, δεν υπάρχει σωστό ή λάθος τρέμουλο...
ψοϊτης μυς
(Σε αντίθεση με τους ανθρώπους, τα ζώα, που διαθέτουν τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό εκτόνωσης του στρες και του φόβου, αφού ξεπεράσουν τον κίνδυνο και εκτονωθούν μέσα από τρέμουλο, επιστρέφουν πλήρως στη ζωή, δίχως να αποκομίσουν μόνιμες βλάβες με μόνιμες συσπάσεις των μυών... )

Από τη στιγμή που δεν επιτρέπουμε λοιπόν τη φυσική εκτόνωση μας και αντίθετα την καταστέλλουμε, όλη αυτή η ενέργεια και τα συναισθήματα που αναδύθηκαν παραμένουν εγκλωβισμένα εντός μας. Συγκεκριμένα έχει βρεθεί πως το στρες και ο φόβος συσσωρεύονται κυρίως στον ψοϊτη μυ, ο οποίος βρίσκεται στο κάτω μέρος της κοιλιακής μας χώρας συνδέοντας τον κορμό με τη λεκάνη και τα πόδια.


TRE ~ Αποδόμηση του στρες και του φόβου


Ευτυχώς κάποιοι παρατηρητικοί ερευνητές και επιστήμονες πρόσεξαν πως είναι δυνατόν να επιστρέψουμε στην ψυχική και σωματική υγεία, καθώς εσκεμμένα προκαλούμε το νευρομυικό τρέμουλο (όπως το ονόμασε ο Δρ. David Berceli), μέσα από μία σειρά ασκήσεων που χαλαρώνουν τους μόνιμα συσπασμένους -εξ αιτίας της τραυματικής εμπειρίας που δεν εκτονώθηκε ενεργειακά- μύες στο σώμα και απελευθερώνει παράλληλα τις τραυματικές μνήμες. 

Οι ασκήσεις αυτές βασίζονται στην παράδοση της Γιογκα και άλλες μεθόδους που υιοθέτησε η βιοενεργειακή του Δρ. Lowen και εξέλιξε σε ένα συγκεκριμένο πακέτο αυτοθεραπείας ο Δρ. Berceli. Στόχος τους η εκτόνωση του νευρομυικού συστήματος.

Σχετικά βίντεο:

Γενικές πληροφορίες:

Ο ίδιος ο Δρ. Berceli και οι ασκήσεις συγκεκριμένα (από το 25' λεπτό):


Έχοντας εφαρμόσει τις ασκήσεις αυτές μπορώ πράγματι να επιβεβαιώσω την αποτελεσματικότητα τους. Κυριολεκτικά ξετινάζουν το στρες μέσα από το σώμα επιτρέποντας τη ροή της ζωτικότητας, την αναζωογόνηση αλλά και τη βαθειά χαλάρωση. Για τους αρχάριους αρκεί η εφαρμογή τους για ένα μήνα καθημερινά ή μέρα παρά μέρα και κατόπιν τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα, ώστε να μην αρχίσει ξανά η συσσώρευση του στρες στο σώμα.
Θα αναρωτιέται κανείς εύλογα γιατί δεν είναι αρκετή μόνον η τακτική άθληση, για να εκτονωθεί το στρες και το άγχος. Η απάντηση που δίνει ο ίδιος ο Δρ. Berceli στο βιβλίο του "Trauma Releasing Exercises (TRE)" είναι πως, αφενός το μυικό σύστημα που συγκρατεί το στρες και ειδικά ο ψοϊτης μυς που οφείλουμε να "ξεμπλοκάρουμε" βρίσκονται πολύ βαθειά και αφετέρου, πως ο στόχος είναι να επιτρέψουμε να δονηθεί το σώμα όπως εκείνο γνωρίζει για να εκτονωθεί, αφού πετύχουμε το νευρομυικό τρέμουλο, πράγμα που δεν προκαλείται κατά την άθληση.


Από τα παραπάνω κατανοούμε πως από τη στιγμή που είμαστε ζωντανά πλάσματα, είναι αδύνατον να ξεπεράσουμε τα ίχνη που άφησαν οι τραυματικές εμπειρίες πάνω μας, αν δεν συμπεριλάβουμε στην ψυχική και τη σωματική μας ίαση. Αντίθετα μάλιστα η ψυχανάλυση μόνη της ίσως μας προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη νοητική κατανόηση των αιτιών για τη συμπεριφορά ή τον εσωτερικό μας πόνο, ωστόσο η πραγματική ανακούφιση ή και πλήρης αποκατάσταση μας δεν μπορεί να επέλθει αν δεν αγκαλιάσουμε σε αυτή τη διαδικασία ΚΑΙ το σώμα. 
Επιπλέον η εκλογίκευση και η επιβολή του νου (=εγώ) πάνω στο σώμα είναι αυτή που εξαρχής οδηγεί στην χρόνια σύσπαση των μυών...

Με τούτο επανερχόμαστε στην αρχαία ελληνική διδαχή πως "νους υγιής εν σώματι υγιές", η οποία εμπεριέχει την απλή αλήθεια πως οφείλουμε να τηρούμε μια ισορροπία ανάμεσα στο νου και το σώμα, καθώς η σχέση τους είναι άμεση και αλληλοεπηρεάζονται. Διότι ένα σώμα που κουβαλά βαθειά στο μυικό του σύστημα τις μνήμες κάποιων τραυματικών εμπειριών, τις οποίες δεν επεξεργαστήκαμε και δεν απελευθερώσαμε, επιδρούν και στην χημεία του εγκεφάλου, και στην ψυχική μας διάθεση, αλλά και στον τρόπο που σκεφτόμαστε γενικότερα. 

Στο ίδιο βιβλίο του ο Δρ Berceli αναφέρει χαρακτηριστικά το συσσωρευμένο θυμό, την οργή και την δυσπιστία που εξαπλώνονται σε ολόκληρες ομάδες εργαζομένων σε τομείς που προκαλούν έντονα τραυματικές εμπειρίες (όπως πυροσβέστες, νοσοκόμοι, ομάδες διάσωσης κ.α.) ή σε κοινωνίες ανθρώπων που βρέθηκαν σε εμπόλεμες καταστάσεις ή φυσικές καταστροφές, εμποδίζοντας τις ομαλές ανθρώπινες σχέσεις και τη με βάση τις λογικές προθέσεις των εμπλεκομένων συνεργασίες. Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις του ΜΟΝΟΝ αφού ελευθερωθεί το σώμα από το στρες και το φόβο,  παράλληλα με την ενημέρωση των εμπλεκομένων σχετικά με το πως οι τραυματικές εμπειρίες επηρεάζουν τον τρόπο αντίδρασης, ενεργοποιώντας τα ένστικτα -και παρακάμπτοντας τη λογική-, είναι σε θέση να δείξουν οι άνθρωποι ξανά ενσυναίσθηση και συμπόνια και να προχωρήσουν σε σχέσεις και συνεργασίες ομαλές.


Σκεπτόμενη το συνεχόμενο στρες που βιώνει η ελληνική κοινωνία τα τελευταία 8 περίπου έτη εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, θεωρώ πιθανό εδώ να βρίσκεται η εξήγηση για την αυξανόμενη δυσπιστία, εσωστροφή, αποξένωση, αλλά και τα ενστικτώδη ξεσπάσματα που χαρακτηρίζουν μεγάλο μέρος των πολιτών...

Ας έχουμε λοιπόν υπόψη μας τα παραπάνω κι ας φροντίζουμε να απαλασσόμαστε αποτελεσματικά και τακτικά από το στρες και τους φόβους κάθε είδους, ώστε να μπορούμε να παραμείνουμε όσο πιο ανθρώπινοι γίνεται...




read more “Ξετίναξε άγχος, στρες, φόβους και μετατραυματικό στρες! ”

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ