19 Μαρ 2016

Μνημες * Μνημεια * Μνηματα

Επιτελους σταματησε η βροχη το θεαρεστο εργο της κι επετρεψε σημερα την απο ημερων ανθρωπινη επιθυμια επισκεψης στα μνηματα των αγαπημενων μου παπουδων. Το μικρο οδοιπορικο ξεκινησε απο το Ξυνο Νερο με δυο γλαστρες και κερια, αλλα κι ενα μπουκαλι νερο για να μην κορακιασω στη διαδρομη, μιας και τα μνηματα φιλοξενουνται στην αλλη ακρη του χωριου, εκτος χωριου.
Παρεπιμτωντος τα κορακια ειναι σημα κατατεθεν  στον τοπο μας κι ερχονται κατα κοπαδια καθε ανοιξη τετοιο καιρο...
Με βημα ελαφρως ανταρτικο που ειναι το φυσικο μου, εφτασα συντομα στον προορισμο μου..
Βολεψα τις γλαστρες μου... Μια με κιτρινες μαργαριτες για τον παππου Ατωνη, τον ονομαστο μπαξεβανο  , τον κηδεμονα μου, στα πολυ μικρα μου χρονια... Και μια με ροζ μαβι μαργαριτες στη σαΜανα γιαγια μου τη Βασιλικη...

Δεν μπορουσα να μη σκεφτω το ασχημο του μαρμαρινου μνηματος που δεν αφηνει τιποτε φυσικο να φυτρωσει και να ανθισει εκει. Καθαρα μεν, περιποιημενα μνηματα, με τη μοντερνα τεχνολογια να διατηρει τη μορφη των προγονων μας σε πορσελανινεςσταυρσ πανωστο σαυρο στο ηνς, με χαμογελα παγωμενα στο χρονο κι ομορφα αγαπημενα βαθεια βλεμματα στοργης που θαρρεις ακομη μας αγκαλιαΖουν με την αγαπη τους....

Ανοιξα λιγο χωρο στα χαλικια αναμεσα και βολεψα τις γλαστρες,. Σιγουρα θα προτιμουσα να εβλεπα χωμα απο κατω για να ριζωσουν τα φυτα, μα κι ετσι πανω στο μονωτικο υλικο ηταν τουλαχιστον στεριωμενες.

Καθως τοποθετουσα τις γλαστρες σκεψεις κι ευχαριστιες προς τους αγαπημενους μου σιγοψιθυριζαν την αγαπη μου προς εκεινους που με διδαξαν, που με φροντισαν, μου εμαθαν να αγαπω τη φυση και μου περασαν αξιες βαθεια ελληνικες ο παππους το αγωνιστικο πνευμα επιβιωσης και η γιαγια μια ανυπομονη υπομονη κι εγκαρτερηση ανταμα με μια αυστηροτητα που δεν εμποδιζε τη στοργη, τη φροντιδα και την αγαπη προς τα παιδια και τη ζωη να ρεουν...

Ηπια δυο γουλιες νερο να ξεδιψασω κι εριξα νερο και πανω στους σταυρους που στολιζουν το  μνημα τους... Θαρρεις και πιναμε παρεα δροσερο νερο, εκεινοι με αναπαυμενα τα σωματα τους κι εγω ακομη στον αγωνα της ζωης. Οσο διαρκεσει αυτος ο αγωνας.,

Ο παππους ηταν αυτος που με διδαξε πως ενας ανθρωπος οταν χορτασει πια απο τη ζωη, με το αναστημα ακομη ολορθο και το πνευμα ακμαιο επιλεγει να φυγει....

- "Ελα παππου, εσυ εισαι παλικαρι, παλι θα γινεις καλα και θα παμε επιτελους παρεα εκει στην πατριδα που το εχεις τοσο μερακι" θυμαμαι να του λεω την τελευταια φορα που τον ειδα ζωντανο στο σπιτι, αναμεσα σε τεραστιες μπουκαλες οξυγονου που τροφοδοτουσαν το σωμα του με οξυγονο, μιας και το πνευμονικο οιδιμα δεν αφηνε πια περιθωρια στη φυσικη διαδικασια της αναπνοης....

Ανασηκωθηκε κι εκατσε διπλα μου. Με κοιταξε βαθια μεσα στα ματια και  μου ειπε: "Αχ κοριτσι μου. Εγω μεγαλωσα ορφανος. Ηρθα απο το Λουλε Μπουργκαζ μεσα σε κακουχιες, διχως μανα και πατερα. Ακομη και η μητρια μου μας ειχε αφησει στην πολυπαθη διαδρομη προς την Ελλαδα. Εζησα τον πολεμο, παντρευτηκα, εκανα παιδια, ειδα τα εγγονια μου να μεγαλωνουν, εζησα. Φτανει τοσο, ας με παρει η Παναγια."


Με αφησε αφωνη τοτε. Εκει που νομιζα πως τον εμψυχωνω να μεινει κι αλλο μαζι μας, επειδη ταυτοχρονα πιστευα πως με τη δυνατη κραση του και το γεγονος πως ποτε αλλοτε δεν τον θυμομουν αρρωστο, θα ανεκαμτε απο τη δοκιμασια ταχυστα.... βρεθηκα να διδασκομαι μια ποιοτητα ανθρωπινης επιλογης για το τελος. Ποτε μου μεχρι τοτε δεν ειχα δει ανθρωπο να επιλεγει συνειδητα να αφησει το σωμα και τη ζωη. Οι περισσοτεροι επελεγαν να γαντζωνονται στην υλη με μια τρελη ακαμψια και αγωνια. Προσφεροντας και στους οικειους τους ευκαιριες για μεγαλα δραματα πονο, απογνωση και θλιψη...

Αναψα τα κερια στους ταφους τους και πηρα κι ενα να αναψω στον ταφο ενος συμμαθητη μου απο το δημοτικο. Ο καρκινος του ειχε χτυπησει την πορτα πολυ πολυ νωρις. Μου φαινοταν τοτε αδιανοητο πως ενα τοσο μικρο παιδι μπορει να αρρωστησει απο κατι τοσο σοβαρο και να φυγει πριν απο τους παπουδες του, πριν απο τους γονεις του... Δεν το χωραγε το τοτε παιδικο μυαλο μου. Εμοιαζε αδικο πολυ. Γενναγε χιλιαδες γιατι που κανεις δεν μπορουσε να απαντησει. Ετσι ηθελε ο Θεος, ηταν μια κλασικη απαντηση που δεν ηταν ικανη να σβησει την ερωτηση...

Του ευχηθηκα να ειναι καλα εκει που ειναι.. Αν δεν ξαναγεννηθηκε η ψυχη του ακομη...

Και δεν μπορεσα να μην αναρωτηθω αν εγω που θεωρητικα συνεχισα να ζω ημουν πιο ζωντανη απο κεινον που αναπαυοταν στο μνημα, ειδικα οταν η καταθλιψη επισκιαζε κατα καιρους και δηλητηριαζε το σφιγμο και τον παλμο της ζωης μου...

Υποσχεθηκα ομως νοερα να κανω κατι καλο με το δωρο που σ εμενα παραταθηκε πιοτερο απο αυτο του τοτε συμμαθητη μου... Ετσι να καμαρωνει και να χαιρεται κι εκεινος απο κει ψηλα... την παιδικη του φιλη...
Παιδι μεταναστων κι εκεινος.. Ποσα πολλα κοινα τελικα, φανερα η αφανη μας ενωνουν...

.
Αναψα κερι και σε ενα ακομη νεαρο αγορι που εφυγε στα 14 του. Απο δυστυχημα με μηχανακι υποθετω... Μιας και η αγαπημενη του μηχανη αποθανατιζοταν σε καθε φωτογραφια στο μνημα-οικια που του εφτιαξαν οι αγαπημενοι του που εμειναν να τον θυμουνται και να τον κουβαλουν μεσα στις καρδιες τους....

Εφυγα αποθανατιζοντας τη γυρω περιοχη. Δυο περιστερια πεταξαν προς τα μνηματα. Τρια γερακια φτερουγισαν πλεοντας στο απεραντο γαλαζιο εμπρος μου, ενω πιο περα ενας βοσκος φυλαγε τις κατσικες του διπλα σε μια τεραστια πινακιδα που διαφημιζε το ραδιοφωνικο σταθμο "επιλογες".

Χαμογελασα. Στο ταξιδι που ξεκινα με τη γεννα και καταληγει στο θανατο, ολα ειναι μια μακρια αλυσιδα απο επιλογες . Μικροι και μεγαλοι σταθμοι αναμεσα στο πρωτο κλαμα και την ουρανια μελωδια....

Η συνεχεια μετα...☺



Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ