29 Ιαν 2014

Επιστροφή στο Πρωταρχικό «Δόγμα του Χριστού»;

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Επιστροφή στο Πρωταρχικό «Δόγμα του Χριστού»;
Γράφει ο Μάνος Δανέζης
Η Μετάλλαξη του Χριστιανισμού προς Όφελος της Εξουσίας
Ο πυλώνας της εσωτερικής φιλοσοφίας του υπό κατάρρευση πραγματιστικού Δυτικού πολιτισμικού ρεύματος, προκειμένου να μετεξελιχθεί σε θεολογία, τους πρώτους μετά Χριστό αιώνες. στηρίχθηκε στη διδασκαλία του Ιησού. Βασικές έννοιες της χριστιανικής αυτής διδασκαλίας υπήρξαν η αγάπη, η ισότητα, η εσωτερική ελευθερία, η οικουμενικότητα και το μέτρο των πραγματικών αναγκών στην επιδίωξη απόκτησης υλικών αγαθών.
Μια τέτοια κοινωνική θεώρηση ήταν φυσιολογικό να αγκαλιαστεί από την καταδυναστευόμενη από θεούς και γήινους αφέντες ανθρωπότητα της. Ομοίως είναι φυσικό ότι βρήκε δραματικά και βίαια αντίθετες τις τότε θρησκευτικές και κοσμικές ηγετικές κάστες της εποχής εκείνης.
Η έννοια της διδασκόμενης αγάπης προς τους εχθρούς, και σε προέκταση η έννοια της ειρηνικής συνύπαρξης, ξερίζωνε την πολεμική διάθεση κατακτήσεων, αναγκαία προϋπόθεση υφαρπαγής αλλότριου πλούτου. Η έννοια της επαγγελλόμενης ισότητας καταργούσε τους φραγμούς των καστών και των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων. Η έννοια της οικουμενικότητας1 καταργούσε τις δομές του Έθνους-Κράτους συγκροτώντας έναν νέο ενιαίο ανθρωπογενή χώρο. Η έννοια του μέτρου στην αναζήτηση υλικών αγαθών μείωνε τις ανθρώπινες ανάγκες στην πραγματική τους διάσταση. Έτσι, μηδενιζόταν η ανθρώπινη καταναλωτική απληστία, βασικός παράγοντας ανάπτυξης βίαιων και αντικοινωνικών συμπεριφορών προς όφελος των ισχυρών και των «ολίγων». Ομοίως, ο προτεινόμενος «χριστιανικός και ασκητικός βίος» ελαχιστοποιούσε κάθε διάθεση άσκοπης κατανάλωσης –πράξη αντίθετη με τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου.
Τέλος, η ανάπτυξη μιας πραγματικής εσωτερικής ελευθερίας καθιστούσε τον άνθρωπο «ελεύθερο» άρα και επικίνδυνο, ακόμα και αν βρισκόταν έγκλειστος στις πιο ασφαλείς και απάνθρωπες φυλακές.
Η αποδοχή, εκ μέρους των θεολογικών διοικητικών δομών της πρότασης να καταστεί ο Χριστιανισμός κρατική θρησκεία και να συμμετέχει στο σύστημα κοσμικής εξουσίας συνεπάγετο την αποδοχή ενός βασικού όρου. Να μετασχηματιστεί και να διαφοροποιηθεί ο σπερματικός λόγος του Ιησού, πάνω σε όλα τα προηγούμενα θέματα, με τρόπο ώστε να καταστεί ακίνδυνος όσον αφορά την λειτουργία των υπαρχόντων τότε διοικητικών δομών εξουσίας.
Έτσι το αποδεκτό από την παγκόσμια εξουσία χριστιανικό μόρφωμα:
1. Έπρεπε να γίνει μιλιταριστικό, ευλογώντας τους πολέμους. και τα όπλα. Οι χριστιανικές στρατιές αγάπης και αλληλεγγύης έπρεπε να μετατραπούν σε ορδές βίαιης επιβολής, φαινομενικά, του χριστιανικού δόγματος, ουσιαστικά όμως των επιδιώξεων των εκάστοτε εξουσιαστικών δομών.
2. Έπρεπε να γίνει βαθιά εθνικιστικό2 και μη οικουμενικό ταυτίζοντας την έννοια του Έθνους – Κράτους με αυτή της Θρησκείας.
3. Έπρεπε να ενστερνιστεί ρατσιστικές τάσεις ταυτίζοντας τον Θεό του Ιησού όχι μόνο με ένα έθνος αλλά πολλές φορές με κάποια φυλετική ομάδα, έστω κυρίαρχη, αυτού του Έθνους.
4. Έπρεπε να δοξάσει εμφανώς και με κάθε μέσο τις τάσεις χλιδής και επίδειξης υλικού πλούτου, ως μέσου εντυπωσιασμού και διάκρισης.
5. Τέλος έπρεπε να αντικαταστήσει την «αγάπη του Θεού» με τον «φόβο του Θεού» ο οποίος επισείετο όταν ο άνθρωπος παραβαίνει τον λόγο και τις απόψεις των θρησκευτικών δομών, και αυτό άσχετα αν οι πράξεις των ανθρώπων είναι σύμφωνες προς τον πρωτογενή λόγο του Ιησού.
Η μετάλλαξη του Χριστιανισμού επιτεύχθηκε μέσω της προώθησης της ψευδούς ιδεοληψίας περί συνολικής αποδοχής των κανόνων και των δογμάτων του προχριστιανικού Ιουδαϊκού φονταμενταλισμού από τον Ιησού. Με τον τρόπο αυτό οι θρησκευτικές δομές του επικρατήσαντος Δυτικού χριστιανισμού αποδέχτηκαν το ότι ο Χριστιανισμός αποτελούσε μια απλή συνέχεια του Ιουδαϊσμού, με εκπληρωμένη την προφητεία περί ελεύσεως του Μεσσία.
Έτσι έγιναν αποδεκτά όλα τα σαθρά στοιχεία του προχριστιανικού Ιουδαϊκού θεολογικού συστήματος τα οποία είχαν καταγγελθεί μεν από τον Ιησού, εξυπηρετούσαν όμως τις εξουσιαστικές δομές εκείνης της περιόδου3
Όπως είναι φανερό, η αποδοχή παραχάραξης των χριστιανικών ιδεών και αρχών αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο αποσάθρωσης του πυλώνα της Εσωτερικής φιλοσοφίας του πραγματιστικού πολιτισμικού ρεύματος και σε προέκταση ολόκληρο το οικοδόμημα του Δυτικού Πολιτισμού.
Είναι Θρησκεία μας ο Χριστιανισμός;
Οι βασικές, όμως, αρχές που χαρακτήρισαν τον Χριστιανισμό, στην ορθή του έκφραση, έχουν σήμερα εγκαταλειφθεί στο όνομα μιας άλογης εκοσμίκευσης αλλά και μιας προσπάθειας συμμετοχής στη διοίκηση της πολιτικής κοινωνίας.
Το κυρίαρχο αίτημα των καιρών είναι μια ευρύτατη αποκάθαρση του Χριστιανικού Δόγματος και των Χριστιανικών διοικητικών δομών από όλα εκείνα τα στοιχεία που το νόθευσαν, το διέσυραν και το εξευτέλισαν σε ένα τέτοιο επίπεδο, που μόνο το όνομα Χριστιανισμός παραπέμπει πλέον στον ιδρυτή αυτής της Θρησκείας.
Μια τέτοια «κάθαρση» είναι αναγκαία προϋπόθεση μιας ευρύτερης πολιτισμικής αναμόρφωσης, εφόσον θα επιδράσει θετικά τόσο στο επίπεδο της φιλοσοφικής και ηθικής συγκρότησης της επιστήμης, όσο και στο επίπεδο της εγκαθίδρυσης νέων κοινωνικών θεσμών και διοικητικών πρακτικών.
Για να επιτευχθεί όμως μιας τέτοιας έκτασης επιστροφή στο «δόγμα του Χριστού» θα πρέπει να υπάρξει κοινωνική συναίνεση στην αποδοχή κάποιων βασικών χριστιανικών αρχών. Η επαναδιατύπωση όμως αυτών των βασικών χριστιανικών αρχών δεν αποτελεί προνόμιο του κλήρου, αλλά του «πληρώματος της Εκκλησίας». Το «πλήρωμα της Εκκλησίας» όμως δεν αποτελείται μόνο από τη ρασοφορούσα κοινότητα αλλά από όλους όσους συμμετέχουν εις «κοινωνίαν Χριστού», κληρικούς και λαϊκούς. Στο επίπεδο αυτό δεν ενημερώνεται κανένας Χριστιανός για τη σημαντική θέση που κατέχει το λαϊκό στοιχείο στην λατρευτική διαδικασία, πολλές φορές σηματικότερη των ιερέων. Υπάρχει στην εκκλησιαστική παράδοση η δυνατότητα οι λαϊκοί να τελούν μυστήρια χωρίς την παρουσία κληρικών (π.χ αεροβάπτισμα). Αντίθετα θεωρούνται άκυρα τα μυστήρια τα οποία τελούνται από κληρικούς χωρίς τη συμμετοχή έστω ενός λαϊκού. Για το λόγο αυτό εφευρέθηκε ο θεσμός του κουμπάρου, ο οποίος υποχρεωτικά συμμετέχει ως λαϊκός στα μυστήρια. Σαν ένα άλλο παράδειγμα αναφέρουμε την Θεία Λειτουργία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι έγκυρη υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει έστω και ένας πιστός (λαϊκός). Ομοίως οι χριστιανοί ορθόδοξοι έχουν το δικαίωμα να ακυρώνουν πατριαρχικές αποφάσεις. Ως παράδειγμα αναφέρουμε ότι η αντίδραση του λαϊκού στοιχείου ανέτρεψε την απόφαση την απόφαση της Συνόδου της Φεράρας (1438) με βάση την οποία ο πατριάρχης (κλήρος) συμφώνησε με τον αυτοκράτορα (κράτος) να αναγνωρίσει το παπικό πρωτείο και να δεχθεί το filioque. Όπως αναφέρει και ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος (Ομιλ.30 εις την Α’ Κορ. Παρ.β P.G. 61, 251), αν και ο κληρικός έχει το ειδικό χάρισμα της ιεροσύνης, το λαϊκό στοιχείο είναι ισότιμο εκκλησιαστικά με το ιερατείο. Ακριβώς αυτή η διαφορά των χαρισμάτων υπερτονίζει την εκκλησιαστική ισοτιμία.
Οι Χριστιανικές Αρχές
Μια πρώτη βασική αρχή, την οποία δίδαξε ο Ιησούς δείχνοντας τις δύο όψεις ενός νομίσματος, ήταν αυτή που απαιτούσε, «τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» Με βάση αυτή την εντολή, η χριστιανική διοικητική δομή θα πρέπει να υιοθετήσει χωρίς υποκρισία την αρχή της μη εμπλοκής των διοικητικών δομών της με την κοσμική κρατική διοίκηση και εξουσία. Ομοίως δεν θα πρέπει με οποιονδήποτε τρόπο να συνδέονται οι θεολογικές και πνευματικές επιδιώξεις της με τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές ή κομματικές επιδιώξεις των λαϊκών πολιτειακών δομών.
Γενικότερα, υπακούοντας το «Δόγμα του Χριστού» δεν θα πρέπει να αποδεχόμεθα άκριτα τις απόψεις του οποιουδήποτε, έστω και αν αυτός έχει αγιασθεί από τις διοικητικές δομές του Χριστιανισμού.
Αποδεκτοί είναι μόνο εκείνοι οι κανόνες, και οι θρησκευτικές παραινέσεις, οι οποίοι συμφωνούν, ή εν τέλει δεν έρχονται σε ευθεία αντίθεση, με αυτό που δίδαξε, με τον λόγο και την στάση ζωής Του, ο «ίδιος» ο ιδρυτής του Χριστιανισμού, ο Ιησούς Χριστός,.
Όσοι πράττουν κάτι αντίθετο με αυτό που δίδαξε, ή έπραξε ο ίδιος ο Χριστός, υπακούοντας σε κελεύσματα ή κανόνες διαφόρων ερμηνευτών και παρερμηνευτών του λόγου Του, δεν είναι Χριστιανοί, αλλά οπαδοί αυτού του οποίου υλοποιούμε τη θέληση ή τη διδασκαλία.
Προτάσεις Αποκάθαρσης της Θεολογικής Δομής
Το τελικό όμως ερώτημα το οποίο τίθεται είναι, τι θα πρέπει να γίνει προκειμένου να ανασυγκροτηθεί ο πυλώνας της εσωτερικής φιλοσοφίας και, στην πράξη, η θεολογική και θρησκευτική πρακτική;
Η απάντηση είναι μία: «Επιστροφή στο πρωταρχικό δόγμα του Χριστού». Αυτό αρχικά σημαίνει τον παραμερισμό του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ο οποίος δεν προκύπτει από τον λόγο ή το έργο του Ιησού, αλλά από τον θρησκευτικό φανατισμό, πιθανότατα αγίων κατά τον βίο, αλλά εμπαθών στο πνεύμα χριστιανών ιεραρχών.
Βασική προϋπόθεση μιας γνήσιας επιστροφής στο δόγμα του Χριστού είναι να γίνει αντιληπτό από τις διοικητικές δομές του Χριστιανισμού, ότι θα πρέπει να αντικατασταθεί η Ιουδαϊκή έννοια του «φόβου προς τον Θεό», από την Χριστιανική έννοια της «άνευ όρων αγάπης και της συγνώμης», σε οποιονδήποτε ειλικρινά συνειδητοποιεί τα λάθη του.
Αν ο Θεός του Ιησού ζητά από τον κάθε αδύναμο άνθρωπο να συγχωρεί ακόμα και τον φοβερότερο εχθρό του, Εκείνος, ως πηγή της αγάπης δεν είναι φυσικό εκ των προτέρων να παρέχει τη συγνώμη Του σε κάθε ανθρώπινη αμαρτία;
Ο Θεός του προχριστιανικού Ιουδαϊσμού έχει αποδείξει ότι πολλές φορές παρασυρόταν από τον θυμό του, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο παρασύρονταν και οι θεοί του Ολύμπου. Όμως ο Θεός του Ιησού, ως πνεύμα, δεν συμμετέχει των ανθρώπινων αδυναμιών όπως αυτές του θυμού, της ανταπόδοσης και της εκδίκησης.
Πιθανότατα ήταν Αυτός ο Θεός ο οποίος συνήψε με όλους τους λαούς της Γης την Νέα (Καινή) συμφωνία (Διαθήκη) αγάπης σε αντικατάσταση της Παλαιάς Διαθήκης (συμφωνίας) αντεκδίκησης και φανατισμού που είχε συνάψει μονομερώς με τους προχριστιανούς Ιουδαίους.
Ένα δεύτερο στοιχείο επανάκαμψης στο πρωταρχικό χριστιανικό δόγμα είναι η αναγνώριση της φιλοσοφικής του βάσης, η οποία το μετασχημάτισε σε θεολογική σκέψη. Αυτό προϋποθέτει την συμφιλίωση του δόγματος του χριστιανισμού με το φιλοσοφικό υπόβαθρο εκείνων των ελληνιστικών και ελληνικών φιλοσοφικών ιδεών που το μπόλιασαν. Είναι καιρός οι χριστιανικές διοικητικές δομές να αναγνωρίσουν αυτό που αναγνώρισε εμπράκτως και δια του λόγου του ο Ιησούς, την ταύτιση των ιδεών του σε πολλά σημεία με το παγκόσμιο ελληνιστικό πνεύμα της εποχής Του.
Στόχος της έλευσης του Ιησού επί της Γης δεν ήταν η θέωση του προσώπου του, αλλά η θέωση των λόγων και της διδασκαλίας του. Όσοι τιμούν απλά και μόνο το πρόσωπό Του αγνοώντας το λόγο Του, ασχέτως με το τι εκείνοι πιστεύουν ή υπαινίσσονται ότι πιστεύουν, δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται ως χριστιανοί.
Μέχρι να επιτευχθεί η αποκάθαρση των θεολογικών και θρησκευτικών δομών του πυλώνα της εσωτερικής φιλοσοφίας, είναι φυσικό αίτημα η εκκλησία του Χριστού να κηρυχθεί εις μετάνοια με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα αποτελέσει μια πράξη μέγιστης και ειλικρινούς αίτησης συγνώμης από Εκείνον, για όσα αντίθετα προς το λόγο Του έχουν συντελεστεί όλους αυτούς τους αιώνες από την εκκλησία Του, στο όνομά Του.
Βασικός λοιπόν παράγοντας συγκρότησης του πυλώνα της εσωτερικής φιλοσοφίας του Δυτικού πραγματιστικού πολιτισμικού ρεύματος, όπως αναφέραμε, είναι η επιστροφή στην πρωτογενή διδασκαλία του Ιησού Χριστού, και δευτερογενώς μόνο στη διδασκαλία των ερμηνευτών ή των όποιων εκπροσώπων Του, και αυτό μόνο αν αυτή δεν παραχαράζει και αγνοεί τον αυθεντικό λόγο Του.
Κάθε μετάλλαξη, παραποίηση, η παρερμηνεία βασικών αρχών αυτής της διδασκαλίας, όπως αυτές της αγάπης, της συγνώμης, της ανοχής, της παγκοσμιότητας και της πολυφυλετικότητας, της έντιμης πενίας των αντιπροσώπων του Θεού επί της Γης, συντρίβει τα θεμέλια του πυλώνα αυτού και σε προέκταση του πολιτισμικού ρεύματος που στηρίζεται σ’ αυτόν.
Οι χριστιανικές διοικητικές δομές, λαμβάνοντας την απόφασή να ενταχθούν απλώς ως συνιστώσα των δομών του πυλώνα του κοινωνικού συστήματος (κρατική θρησκεία) του αναπτυσσόμενου Δυτικού πολιτισμικού ρεύματος, υπέγραψαν το συμβόλαιο μιας αντιχριστιανικής συμπεριφοράς και δράσης πάνω στην οποία δεν ήταν δυνατόν να δομηθεί ορθά το πραγματιστικό δυτικό πολιτισμικό ρεύμα. Η διαπίστωση αυτή είναι αρκετά προκλητική και ίσως θα πρέπει να σταθούμε για λίγο σ’ αυτήν και να την αιτιολογήσουμε.
Ας δούμε λοιπόν τι μας δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός και τι πράττουμε σήμερα.
Η Αρχή της Αγάπης
Ο Ιησούς με τον λόγο και την ζωή του δέσμευσε τους Χριστιανούς πάνω σε τρεις συναφείς, αλλά διαφορετικού εύρους δράσεις: «Αγαπάτε αλλήλους», «αγαπάτε τον πλησίον σας» και τέλος «αγαπάτε τους εχθρούς σας». Επειδή σήμερα οι λέξεις έχουμε χάσει την σημασία τους, αξίζει να γίνουν κάποιες διευκρινήσεις. Όταν ο Ιησούς διετύπωνε το «αγαπάτε αλλήλους», έδειξε τον στενό κύκλο των μαθητών Του. «Να αγαπιέστε μεταξύ σας», τους είπε. Δηλαδή, να αγαπιέστε όλοι εσείς, οι άμεσοι απόστολοι και συνεχιστές του έργου Μου. Έφτιαξε δηλαδή έναν μικρό κύκλο άμεσων συνεχιστών του έργου Του και τους έδωσε την εντολή της αμοιβαίας αγάπης. Στην συνέχεια άνοιξε τον κύκλο της αγάπης, με την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, και κάλεσε τους χριστιανούς να «αγαπάνε και τον πλησίον τους», αυτόν δηλαδή που είναι λίγο πιο έξω από το «αλλήλους». Στο τέλος, για να ανοίξει ακόμη περισσότερο, μέχρι το άπειρο, τον κύκλο της αγάπης, ζήτησε από τους Χριστιανούς να «αγαπάνε ακόμη και τους εχθρούς τους», έτσι συμπεριέλαβε μέσα στα όρια της «αγάπης» Του, τους «πάντες».
Με τον τρόπο αυτό αντικατέστησε βασικές αρχές και όρους της Παλαιάς Διαθήκης που όριζαν το «οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος».
Ομοίως διέγραψε τις ραβινικές ρατσιστικές εντολές μίσους προς τους φτωχούς Ιουδαίους, τους αμ χα αρετς. Για αυτούς οι ραβινικές γραφές ανέφεραν:
«…Η έχθρα ενός αμ χα αρέτς είναι ακόμα πιο βαθιά από όση η έχθρα των ειδωλολατρών απέναντι στους Ισραηλίτες… Έξι πράγματα αληθεύουν για τους αμ χα αρετς. Δεν πρέπει να βασίζεται κανένας στη μαρτυρία τους και δεν πρέπει να δέχεται κανείς την κατάθεσή τους, δεν πρέπει να μοιράζεται μυστικά μαζί τους, ούτε να γίνεται κανείς προστάτης ορφανού τους, ούτε επίτροπος σε φιλανθρωπικό ίδρυμα, δεν πρέπει να τον πάρει κανείς μαζί του συνοδό σε ταξίδι και δεν πρέπει να τον πληροφορεί αν έχασε κάτι… (ραββίνος Γιοχάναν, Ταλμούδ, Πεσαχείμ, 48b).
«Άτομα που ανήκουν στους αμ χα αρέτς να φονεύονται αν η μέρα της δίκης είναι Σάββατο… Οι αμ χα αρέτς να ξεκοιλιάζονται σαν ψάρια. (Ταλμούδ, Πεσαχείμ, 48b, Ι Αμουσίν 1990, σελ 25).
Τι επικρατεί σήμερα στους κόλπους της Χριστιανικής Εκκλησίας;
Όλοι θα συμφωνήσουμε, μέσα στα πλαίσια μιας εκ βαθέων χριστιανικής κριτικής και αυτοκριτικής, ότι η έννοια της χριστιανικής αγάπης, των πράξεων και όχι των υποκριτικών λόγων, δεν χαρακτηρίζει την σημερινή Χριστιανική Εκκλησία.
Τα μέλη της Ιεραρχίας, συνεχιστές, σε αποστολικό επίπεδο, του έργου του Ιησού, «αλληλοεξοντώνονται» για λόγους, νομής της κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσία ή του γήινου και φθαρτού πλούτου. Όλα αυτά βέβαια κάτω από τον υποκριτικό μανδύα της επίκλησης της υπεράσπισης θεϊκών κανόνων και δογμάτων. Πού βρίσκεται λοιπόν η εφαρμογή της εντολής Του, «αγαπάτε αλλήλους»;
Όμως η παραχάραξη, λόγω κοινωνικών και υλιστικών σκοπιμοτήτων, της εντολής της αγάπης επεκτείνεται.
Υπάρχει όμως υλοποίηση της εντολής «αγαπάτε τον πλησίον σας και τους εχθρούς υμών»; Επιτρέπεται στο όνομα της θρησκείας και του Χριστού να αγιάζονται όπλα τα οποία σκοτώνουν «τον πλησίον μας» και «τους εχθρούς ημών»;
Ο Χριστός δεν υπήρξε στρατοκράτης. Ως πολίτες και άνθρωποι, πολλές φορές καταφεύγουμε στην φιλοσοφία της νόμιμης άμυνας, έστω και βίαιης. Παρά την αναγκαιότητα μιας τέτοιας κοινωνικής αντίδρασης, όλοι αναγνωρίζουμε ότι έρχεται σε αντίθεση με την ουσία της χριστιανικής φιλοσοφίας.
Ο φόνος, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, αποτελεί μία φρικτή κοινωνική αναγκαιότητα την οποία, ως άνθρωποι και πολίτες, μπορεί να την κατανοούμε, κανείς όμως δεν την επικροτεί.
Ως εκ τούτου οι ιερείς και αρχιερείς, ως εκπρόσωποι του Ιησού και συνεχιστές του έργου Του, δεν έχουν το δικαίωμα να αντιλαμβάνονται το φόνο, παρά μόνο ως ένα υπέρτατο κακό, το οποίο υπάγεται στους θεϊκούς και ανθρώπινους νόμους της μετάνοιας και της συγχώρεσης. Έτσι κανένας χριστιανός ιερέας δεν έχει την θεϊκή δικαιοδοσία του αγιασμού οποιουδήποτε όπλου εφόσον αυτό πρόκειται να στερήσει την ζωή πιστών ή απίστων. Μην ξεχνάμε ότι στις ρωμαϊκές αρένες, οι πρώτοι χριστιανοί, αποποιούνταν και αυτό ακόμα το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, και αυτό προκειμένου να μην θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή των φονέων τους.
Μια τέτοια στάση βέβαια, ανατρέπει μια σειρά εντολών και δογμάτων του προχριστιανικού Ιουδαϊσμού. Ο Θεός του Ιησού δεν ευλογεί πλέον τα όπλα εναντίον των Φιλισταίων.
Παρόλα αυτά σήμερα είναι συνηθισμένο φαινόμενο χριστιανοί ιερείς να αγιάζουν χριστιανικά όπλα, τα οποία στρέφονται, πολλές φορές, ακόμα και ενάντια σε Χριστιανούς του αυτού δόγματός. Επομένως η σύγχρονη χριστιανική πρακτική, ουδεμία σχέση έχει με το «Αγαπάτε τον πλησίον σας» και το «αγαπάτε τους εχθρούς υμών» ενώ ουδεμία σχέση έχει με τη στάση των πρώτων μαρτύρων του Χριστιανισμού.
Έχει την δικαιοδοσία ο Επίσκοπος, αν είναι πραγματικά εκπρόσωπος του Χριστού επί της γης, να σκέφτεται και να πράττει αυτά ακριβώς που απαγορεύει ο ιδρυτής της θρησκείας του; Ο επίσκοπος πρέπει να προσπαθεί να καταπραΰνει το άκρατο πολεμικό μένος και όχι να το ευλογεί ή, όπως γίνεται πολλές φορές. να το υποδαυλίζει και να το προκαλεί. Ο εκπρόσωπος του Χριστού επί της Γης θα πρέπει να καταβάλει κάθε προσπάθεια προκειμένου να ελαχιστοποιεί την βιαιότητα, την ακρότητα, την ωμότητα, και να την κρατάει στο πλαίσιο της άμυνας και της φυσικής επιβίωσης.
Και τελικά, αλίμονο στους λαούς που έχουν την ανάγκη αγιασμού των όπλων τους προκειμένου να υπερασπίσουν την ελευθερία τους και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας τους. Το παράδειγμα του Ισραήλ διδάσκει ότι όταν η ελευθερία ενός λαού επαφίεται μόνο στη δύναμη του θεού ακολουθούν χιλιάδες χρόνια σκλαβιάς. Η ελευθερία και η ανεξαρτησία έρχεται μόνο όταν οι άνθρωποι αποφασίσουν να διεκδικήσουν την ελευθερία και την ύπαρξή τους ενάντια, όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και τη θέληση εκείνων των θεών που του παρουσιάζονται με ανθρωπογενή χαρακτηριστικά και παρορμήσεις.
Ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις του Μ. Μπέγζου, καθηγητή της θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για την θεμελιακή αλλοίωση βασικών πολιτισμικών εννοιών. Αναφέρει ειδικότερα ο Μ. Μπέγζος4: «…Σειρά θεμελιακών εννοιών, σαν το καλό και το κακό, το βάρβαρο και το πολιτισμένο, το άγριο και το ήμερο, έχουν διαστραφεί… Μάθαμε να θεωρούμε ως δήθεν καλούς όλους τους λευκόδερμους επιδρομείς που με την ισχύ των πυροβόλων όπλων επιβάλλουν το συμφέρον τους πάνω στους αδύναμους από την άποψη της πολεμικής τέχνης ερυθροδέρμους οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως κακοί. Το καλό και το κακό αντιστρέφονται και διαστρέφονται. Οι αυτόχθονες που εκδιώκονται από τους πάνοπλους επιδρομείς θεωρούνται βάρβαροι, ενώ οι άποικοι (ληστές, καταπατητές, καταζητούμενοι, κακοποιοί) χρίονται πολιτισμένοι»
Τα όπλα αυτών των «καλών» και πολιτισμένων ευλογεί στις περισσότερες των περιπτώσεων η διοικητική δομή των χριστιανικών εκκλησιών.
Η Ταύτιση Θρησκείας και Έθνους
Η ταύτιση του Χριστιανισμού, και μάλιστα της Ορθοδοξίας, με ένα συγκεκριμένο Έθνος είναι ένα καθαρά Ιουδαϊκό κατάλοιπο, σαφώς αντιχριστιανικό. Είναι μια εμμονή που καταργεί τις βασικές Χριστιανικές αρχές και τις ταυτίζει με τα πλέον φονταμενταλιστικά Εβραϊκά προχριστιανικά ρεύματα της Φαρισαϊκής κοινωνίας.
Αυτήν ακριβώς τη θεολογική νοοτροπία και λογική, ήρθε να συντρίψει ο Χριστός, διαχωρίζοντας με τον ποιο δραματικό τρόπο την νέα θρησκεία από το προχριστιανικό Ιουδαϊκό δόγμα. Χτύπησε στην ρίζα της την προχριστιανική Ιουδαϊκή αντίληψη περί ταυτίσεως Έθνους-Κράτους και Θρησκείας.
Ο Χριστός διετύπωσε ένα δόγμα απλό, αλλά συγχρόνως άκρως επαναστατικό και κοινωνικά επικίνδυνο εκείνη την εποχή. Το δόγμα αυτό διαφωνούσε και ανέτρεπε την Ιουδαϊκή άποψη ότι η θρησκεία, του ενός και μοναδικού Θεού, μπορεί να ταυτίζεται με μία φυλετική, θρησκευτική ή κοινωνική μειονότητα. Ο Θείος Νόμος πλέον αφορούσαν τους πάντες, Αιγυπτίους, Έλληνες, Ρωμαίους, φτωχούς και πλούσιους, άνδρες και γυναίκες. Με τον τρόπο αυτό τέθηκαν οι βάσεις ενός πολιτισμικού οικουμενισμού απόλυτα ταυτισμένου με τις πιο προωθημένες θέσεις της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης.
Όπως γίνεται φανερό το ζητούμενο δεν είναι ο αποχριστιανισμός της κοινωνίας αλλά η επιστροφή του Χριστιανισμού στον κληρικολαϊκό χαρακτήρα του εγκαταλείποντας την υστερόβουλη δομή την οποία επέβαλαν οι Βαβαροί αντιβασιλείς την περίοδο του Όθωνα5.
Ο Δρ. ΜΑΝΟΣ ΔΑΝΕΖΗΣ είναι Επίκουρος Καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων και παρουσιάζει (μαζί με τον συνάδελφο του Στράτο Θεοδοσίου) τη συναρπαστική σειρά ντοκιμαντέρ «Το Σύμπαν που Αγάπησα» της ΕΤ-3.
Ο Ιησούς αναγνώρισε την ταύτιση των ιδεών του σε πολλά σημεία με το παγκόσμιο ελληνιστικό πνεύμα της εποχής του.
Η ταύτιση του Χριστιανισμού, και μάλιστα της Ορθοδοξίας, με ένα συγκεκριμένο Έθνος είναι ένα καθαρά Ιουδαϊκό κατάλοιπο, σαφώς αντιχριστιανικό.
Θα πρέπει να αντικατασταθεί η Ιουδαϊκή έννοια του «φόβου προς τον Θεό», από την Χριστιανική έννοια της «άνευ όρων αγάπης και της συγνώμης»…
Επιτρέπεται στο όνομα της θρησκείας και του Χριστού να αγιάζονται όπλα τα οποία σκοτώνουν «τον πλησίον μας» και «τους εχθρούς ημών»;
Η ελευθερία και η ανεξαρτησία έρχεται μόνο όταν οι άνθρωποι αποφασίσουν να διεκδικήσουν την ελευθερία και την ύπαρξή τους.
__________________________________________________________
Σημειώσεις:
1 Η έννοια της ανθρώπινης πολυφυλετικής «οικουμενικότητας» δεν μπορεί να ταυτίζεται με την έννοια της διοικητικά πολυεθνικής «αυτοκρατορίας». Η έννοια της «αυτοκρατορίας» (Ρωμαϊκή, Μακεδονική κλπ), αποτελεί μια ξεπερασμένη ιδέα η οποία ως ανίκανη να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές προκλήσεις παλαιότερων εποχών αντικαταστάθηκε από το «Έθνος-Κράτος». Χαρακτηριστικό του Έθνους -Κράτους είναι η μονοφυλετικότητα η ενιαία θεολογική τοποθέτηση και η εύκολη διολίσθηση στον εθνικισμό.
2 Σύμφωνα με τον Μ. Μπέγζο: « Ο εθνικισμός εμφανίζεται, όταν ο λαός αποκτήσει έντονη συναίσθηση της ιδιαιτερότητάς του. Σε αυτή την περίπτωση ενδιαφέρεται για τις διαφορές του από τους γείτονές του και όχι για τις ομοιότητές του» (Νεοελληνική φιλοσοφία της Θρησκείας).
Βάση του εθνικισμού είναι ο σωβινισμός, ο ρατσισμός και ο φυλετισμός.
Ο εθνικισμός δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον «πατριωτισμό» ο οποίος ως έννοια αναφέρεται στην προάσπιση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών μιας ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας στα πλαίσια μιας πολυπολιτισμικής και ενιαίας ανθρώπινης κοινότητας. Με βάση αυτή την διευκρίνηση ενώ ο πατριωτισμός είναι αποδεκτός και επιβεβλημένος, ο εθνικισμός είναι απορριπτέος αφού οδηγεί στη σύγκρουση και τον πόλεμο.
3 Βλέπε: Σ. Θεοδοσίου και Μ. Δανέζη «Στα Ίχνη του Ι.Χ.Θ.Υ.Σ.», εκδόσεις Δίαυλος Αθήνα 2000.
4 Μ. Μπέγζος: Νεοελληνική φιλοσοφία της θρησκείας, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1998
5 Οι Βαβαροί αντιβασιλείς επί Όθωνος χρησιμοποιώντας το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων το έστρεφαν σταθερά προς το εκκλησιαστικό πατριαρχικό βίωμα και επιχειρούσαν να επιβάλλουν στο λαό την άποψη ότι όφειλε να θρησκεύει ως Έλληνας πολίτης, εγκαταλείποντας οριστικά και αμετάκλητα το οικουμενικό όραμα της Ελληνικής Ορθοδοξίας. Όπως ακριβώς το Ελλαδικό κράτος είχε οριστικά εγκαταλείψει το όραμα της πολυεθνικής αυτοκρατορίας, δηλαδή το οικουμενικό μοντέλο διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού. (Β. Μπακούρος, Τρίτο Μάτι τ.117, σ.53)
ΠΗΓΗ: Περιοδικό ΖΕΝΙΘ
το βρήκαμε εδώ 
read more “Επιστροφή στο Πρωταρχικό «Δόγμα του Χριστού»;”

23 Ιαν 2014

Τι δεν έτρωγαν οι Αρχαίοι Έλληνες και ήταν τόσο έξυπνοι;


Πολλές φορές η σύγχρονη επιστήμη έχει σκύψει στον τρόπο διατροφής και ζωής των αρχαίων και έχει μελετήσει αρχαία συγγράμματα σε μια προσπάθεια να απαντήσει και σε ένα απλό ερώτημα πέρα από τα πολυσύνθετα. Γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν τόσο έξυπνοι;
Η απάντηση για πολλούς είναι μια και στηρίζεται στις αρχές που έθεσε ο πατέρας της Ιατρικής ο Ιπποκράτης, που έλεγε «νους υγιής εν σώματι υγιεί» και «φάρμακο σου είναι η τροφή σου».
Στηριζόμενη σε αυτές τις ρήσεις, η κ. Δήμητρα Τυλλιανάκη, χειρουργός οδοντίατρος, αν και ξεκίνησε από την κλασική ιατρική, στην πορεία ασχολήθηκε και με την ομοιοπαθητική αλλά και τη διεξοδική μελέτη των διατροφικών συνηθειών στις εποχές του Ιπποκράτη και του Πυθαγόρα.
Ο λόγος που το έκανε ήταν για να απαντήσει σε ένα ερώτημα που τη βασάνιζε έντονα. 
«Γιατί παρά την εξέλιξη της επιστήμης θερίζουν οι ασθένειες; Ο καρκίνος , τα καρδιοεγκεφαλικά και τα αυτοάνοσα νοσήματα;»
Ψάχνοντας τις απαντήσεις άρχισε να αμφισβητεί τη θεραπεία μόνο με φάρμακα και στάθηκε στην ολιστική αντιμετώπιση του ανθρώπου. Μάλιστα η ίδια αν και μαραθωνοδρόμος, διαπίστωσε ότι παρά τον υγιεινό τρόπο ζωής της, έκανε και λάθη, που δε γνώριζε.
Ένα από αυτά … κατανάλωνε ψωμί και μακαρόνια, κατανάλωνε δηλαδή σιτάρι. Και τί το «κακό» έχει το σιτάρι; Γλουτένη. Μια ουσία που βρίσκεται παντού στη σύγχρονη διατροφή και κρατάει σε «υπνηλία» τον εγκέφαλο. Οι αρχαίοι, σιτάρι δεν έβαζαν στο στόμα τους. Διότι δεν υπήρχε. Καλλιεργούσαν το δημητριακό Ζέα, πλούσιο σε μαγνήσιο που θεωρείται η τροφή του εγκεφάλου.
«Πριν ασχοληθώ με τη μελέτη της Ιπποκράτειας διατροφής, νόμιζα ότι έκανα καλή διατροφή, αλλά δεν έκανα. Κατανάλωνα ψωμί και μακαρόνια. Όπως διαπίστωσα στη συνέχεια, στην αρχαιότητα δεν έτρωγαν στάρι. Υπήρχε ένα δημητριακό το «Ζεα» το οποίο είναι πλούσιο σε μαγνήσιο, «τροφή» του εγκεφάλου. Για αυτό και οι προγονοί μας ήταν έξυπνοι. Υπάρχει μεγάλη πιθανότατα αυτό να οφείλεται στο ότι δεν έτρωγαν στάρι που έχει γλουτένη, ουσία που συγκολλάει τις νευρικές απολήξεις και δεν αφήνει τον εγκέφαλο να σκεφτεί ελεύθερα και να δημιουργήσει.
Μια άλλη ουσία που έχει το συγκεκριμένο δημητριακό είναι το αμινοξύ Λυσίνη το οποίο ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και έχει ελάχιστη γλουτένη».
Η κ. Τυλλιανάκη ζυμώνει το ψωμί της με Ζέα και φτιάχνει και τα μακαρόνια της από το ίδιο δημητριακό. Είναι σούπερ τροφή και δεν χρειάζεται μεγάλη ποσότητα για να χορτάσει ο οργανισμός. Η καλλιέργεια του απαγορεύτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα.
«Καλλιεργούνταν στην Ελλάδα και απαγορεύτηκε αιφνιδιαστικά – άγνωστο γιατί. Το έχουν οι Γερμανοί και το εξάγουν. Είναι πανάκριβο κοστίζει 6,5 ευρώ το κιλό!»
Η ίδια συνιστά στους καταναλωτές να καταναλώνουν τροφές που δεν έχουν υποστεί επεξεργασία, διότι όλες οι βιταμίνες βρίσκονται στον φλοιό.
«Βγάζουν το φλοιό των τροφίμων και στη συνέχεια οι βιταμίνες γίνονται συμπληρώματα διατροφής».
Όσον αφορά στην κατανάλωση κρέατος αυτή ήταν ελάχιστη και μόνο όταν το άτομο ήταν υγιές. Όταν υπήρχε κάποια ασθένεια δεν καταναλωνόταν κρέας.
Και η Πυθαγόρεια διατροφή στηρίζεται στην Ιπποκράτεια, με εξαίρεση στην κατανάλωση κρέατος, που για τον Πυθαγόρα, απαγορευόταν δια ροπάλου.
Ιπποφαές
Στην αρχαιότητα μεγάλη κατανάλωση είχε και ένας πορτοκαλί καρπός, το Ιπποφαές.
Περιέχει 192 βιταμίνες και είναι όλες απορροφήσιμες από τον οργανισμό.
Στις εκστρατείες του, ο Μέγας Αλέξανδρος παρατήρησε, ότι τα άρρωστα και τραυματισμένα άλογα θεραπεύονταν τρώγοντας τα φύλλα και τους καρπούς του φυτού και άρχιζε να γυαλίζει το τρίχωμα τους, από την παρατήρηση αυτή δόθηκε και η ονομασία του (ίππο – φάος = άλογο που γυαλίζει).
Έτσι άρχισαν να το χρησιμοποιούν και οι στρατιώτες του, μαζί με τον ίδιο για να είναι πιο ισχυροί στις εκστρατείες. Υπάρχουν επίσης αναφορές ότι το χρησιμοποιούσε στις εκστρατείες του και ο Τζέγκις Χαν.
Το ιπποφαές μνημονεύεται από τον Θεόφραστο, μαθητή του Αριστοτέλη, αλλά κυρίως από τον Διοσκουρίδη τον Αναζαρβέα, πατέρα της φαρμακολογίας.
Αναφορές στο Ιπποφαές υπάρχουν στην Θιβετιανή και κινέζικη ιατρική. Από το 1929, όταν για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε βιοχημική ανάλυση των καρπών του φυτού, οι γνώσεις για της φαρμακευτικές ιδιότητες του φυτού συνεχώς αυξάνονται. Πλέον υπάρχει τεκμηριωμένη γνώση (Γερμανία, Ρωσία, Καναδάς, Κίνα, Φιλανδία, Αγγλία, Σουηδία κ.α.) για το ιπποφαές και έχουν αφιερωθεί γι αυτό 5 επιστημονικά συνέδρια.
Το έλαιο του φυτού παράγεται από τους καρπούς με την μέθοδο της εκθλίψεως, χωρίς χημικά ή άλλα πρόσθετα.


read more “Τι δεν έτρωγαν οι Αρχαίοι Έλληνες και ήταν τόσο έξυπνοι;”

20 Ιαν 2014

Συνείδηση, Συνειδητότητα και Ανθρώπινη αναπαραγωγή


γράφει ο Αλκιρέας  



Ήθελα από καιρό να γράψω ένα άρθρο σχετικά με την ανάπτυξη και λειτουργία της συνείδησης αυτής καθαυτής αλλά και με τον τρόπο που καταγράφεται και αναπτύσσεται στη συνειδητότητα ώστε να αρχίσει η αυτόματη υλοποίηση των μορφών… Όμως το όλο εγχείρημα είναι αρκετά δύσκολο στην κατανόησή του από το μέσο νου… Έτσι χρειαζόμουν να χρησιμοποιήσω κάποιο παράδειγμα δραστικό, γνωστό και κατανοητό σε όλους, το οποίο να μπορέσει να περάσει τη γνώση και τη πληροφορία σε όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες… Ένα παράδειγμα που να το γνωρίζουν και να το χρησιμοποιούν όλοι, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, εθνικής προέλευσης, ηλικίας, κοινωνικής τάξης ή οικονομικής κατάστασης… Να είναι οικείο στη σκέψη και την αντίληψη, αλλά συγχρόνως να συμμετέχει στην ανάπτυξη δραστικών συναισθημάτων και ποικίλων σωματικών αντιδράσεων όπως φόβου, πόνου, ηδονής, θυμού αλλά και σωματικής και πνευματικής γαλήνης…
Έτσι αποφάσισα ότι το δυναμικότερο παράδειγμα για να κατανοήσει κάποιος τη λειτουργία της συνείδησης και της συνειδητότητας, είναι ο έρωτας και η ανθρώπινη αναπαραγωγή… Αν και μερικούς θα τους ξενίσει αυτή μου η επιλογή, θεωρώ ότι είναι το καλύτερο για μια τέτοια ανάπτυξη… Κι ο λόγος, διότι τα τελευταία χρόνια, οι συνειδήσεις μας οι οποίες συμμετέχουν καθημερινά στην υλοποίηση των ανθρώπινων μορφών μέσω της συνειδητότητας που μας υλοποιεί, έχουν αλλάξει τόσο δραστικά ώστε σε λίγο ο τρόπος της ανθρώπινης αναπαραγωγής, ίσως να είναι εντελώς διαφορετικός από αυτό που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα… Ένας τρόπος που -χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε συνειδητά- αλλάζει μέρα με την ημέρα από εμάς τους ίδιους… Τόσο από την αντίληψη και τη συμπεριφορά που έχουμε γύρω από αυτό αλλά και από την καθημερινή μας πρακτική μέσω της μεταξύ μας αλληλεπίδρασης … Σαν αρχή όμως, ας ξεκινήσουμε να εξετάσουμε τι είναι και πως λειτουργεί η συνείδηση… 

 1. Λειτουργία Συνείδησης 

Έχουμε ξαναγράψει –κυρίως στην «πεταλούδα», τι σημαίνει συνείδηση και πως λειτουργεί… Επιγραμματικά όμως θα μπορούσα με να επαναλάβουμε μερικά πράγματα ώστε να αντιληφθούμε περί τίνος πράγματος μιλάμε… Με μια φράση θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνείδηση είναι μια αλληλουχία από πληροφορίες οι οποίες ολοκληρώνουν ένα θέμα ή διαμορφώνουν μια ολοκληρωμένη διαδικασία… Συν+Είδηση, δηλαδή είδηση πάνω στην είδηση ή αλλιώς πληροφορία πάνω στην πληροφορία, έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία… Ας πάρουμε για παράδειγμα μια απλή διαδικασία… την οδήγηση ενός αυτοκινήτου… όπου ανοίγουμε την πόρτα, καθόμαστε στο κάθισμα του οδηγού, βάζουμε το κλειδί στη μίζα, βάζουμε νεκρά ταχύτητα, στρέφουμε το κλειδί για να ξεκινήσει ο κινητήρας, πατάμε τον συμπλέκτη με το αριστερό πόδι, βάζουμε πρώτη ταχύτητα στο σαζμάν, πατάμε γκάζι με το δεξί πόδι αφήνοντας ελαφρά και σταδιακά τον συμπλέκτη με το αριστερό, αφήνουμε να επιταχύνει λίγο το αυτοκίνητο, ξαναπατάμε τον συμπλέκτη με το αριστερό πόδι, βάζουμε δευτέρα ταχύτητα και πατάμε πάλι γκάζι με το δεξί πόδι… και ούτω καθ εξής…
Μια σειρά από πληροφορίες, ανεξάρτητες η κάθε μία μεταξύ τους, διαμορφώνουν μια διαδικασία η οποία δημιουργεί την δική μας συνείδηση για τον τρόπο που οδηγούμε ένα αυτοκίνητο με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων… Στην αρχή, όταν ξεκινάμε να μαθαίνουμε να οδηγούμε, κάθε μία από τις παραπάνω κινήσεις πρέπει να τις σκεφτόμαστε μία-μία και να τις βάζουμε στη σωστή σειρά… Αν κάποια από όλες την κάνουμε λάθος ή την μπερδέψουμε με την επόμενη, τότε το αυτοκίνητο ή θα σταματήσει ή δεν θα οδηγούμε κανονικά… Έτσι λέμε ότι οδηγούμε συνειδητά… Παρατηρούμε δηλαδή τις κινήσεις μας κάθε λεπτό ώστε να είμαστε σίγουροι για την σειρά που ακολουθούμε και το σημείο της διαδικασίας στο οποίο βρισκόμαστε… Για να πατήσουμε κάποιο πετάλι γκάζι ή φρένου το σκεφτόμαστε και παρατηρούμε ποιο πόδι χρησιμοποιούμε… Το ίδιο και με τον λεβιέ των ταχυτήτων ή οτιδήποτε άλλο… Μόλις όμως αρχίσουμε να οδηγούμε και επαναλάβουμε την διαδικασία αρκετές φορές, τότε αρχίζει το σώμα να ανταποκρίνεται στην παραπάνω διαδικασία αυτόματα χωρίς να το παρατηρούμε… Υπάρχουν οδηγοί που μετά από 10 χρόνια εμπειρίας στο τιμόνι ενός αυτοκινήτου, διανύουν μια απόσταση πάνω από 100 χιλιόμετρα μιλώντας με το διπλανό τους ή σκεφτόμενοι άλλα πράγματα χωρίς να θυμούνται ούτε μια στιγμή από τη διαδρομή… Τι έχει συμβεί; 

 2. Καταγραφή Συνειδητότητας

Οι πληροφορίες μιας διαδικασίας οι οποίες καταγράφονται στη συνείδησή μας, μόλις επαναληφθούν με την ίδια σειρά έναν ορισμένο αριθμό φορών, τότε καταγράφονται στη Συνειδητότητα ώστε να χρησιμοποιούνται από μας… Στην ουσία, η ίδια η συνειδητότητα μπορεί αυτόματα και από οποιοδήποτε σημείο της διαδικασίας, να τις χρησιμοποιεί χωρίς να παρεμβαίνει σε αυτή η δική μας συνείδηση… Τι είναι δηλαδή η Συνειδητότητα; Ας το πούμε πάλι… Αν η συνείδηση είναι μια σειρά από πληροφορίες οι οποίες αναφέρονται σε μια διαδικασία, καταγράφονται σε αυτήν από μας τους ίδιους και για να αναπαραχθούν χρειάζεται να τις παρατηρούμε τη στιγμή που γίνονται μία προς μία (δηλαδή να είμαστε συνειδητοί την κάθε στιγμή της αναπαραγωγής τους), η Συνειδητότητα είναι η συνολική αυτή καταγεγραμμένη πληροφορία η οποία πλέον μπορεί να αναπαράγεται αυτόματα χωρίς την διαρκή και απαραίτητη δική μας παρατήρηση… Και ενώ ο κάθε ένας από μας έχει τη δική του συνείδηση, είναι δηλαδή ο προσωπικός χώρος στον οποίο γράφουμε τις δικές μας προσωπικές πληροφορίες για κάθε διαδικασία που ακολουθούμε, στη συνειδητότητα καταγράφονται τόσο το σύνολο των δικών μας διαδικασιών (συνολική μας συνείδηση), όσο και οι συνειδήσεις όλων μας (παγκόσμια συνείδηση)… Συνειδητότητα δηλαδή είναι ένας αόρατος ενεργειακός χώρος γύρω μας, στον οποίο είναι καταχωρημένες όλες οι πληροφορίες όλων των συνειδήσεων…
Θα μπορούσαμε δηλαδή να τον παρομοιάσουμε με έναν ενεργειακό χώρο, μέσα στον οποίο είναι καταγεγραμμένες με έναν αόρατο κώδικα, όλες οι πληροφορίες, όλων των συνειδήσεων και όλων των διαδικασιών και τρόπων ζωής όλων των όντων που πέρασαν και έζησαν σε αυτό τον κόσμο… Εκεί είναι για παράδειγμα καταγεγραμμένη η πληροφορία των φυσικών νόμων του κόσμου, το ότι οι άνθρωποι περπατούν με τα πόδια τους ενώ τα πουλιά πετούν με τα φτερά τους ή τα ψάρια αναπνέουν με τα βράγχιά τους… Εκεί είναι καταγεγραμμένες οι πληροφορίες ότι οι άνθρωποι είναι αδύνατον να περπατήσουν στην επιφάνεια από μια υγρή μάζα χωρίς να βουλιάξουν ή να περπατήσουν στον αέρα χωρίς να πέσουν κάτω στη Γη… Εκεί είναι επίσης καταγεγραμμένες όλες οι διαδικασίες του τρόπου που οι άνθρωποι μιλούν, ακούν, μυρίζουν ή βλέπουν, όπως και ο τρόπος με τον οποίο αναπαράγονται… Δεν χρειάζεται δηλαδή ο άνθρωπος κάποια ειδική διδασκαλεία ώστε να περπατήσει ή να ακούσει ή να αναπαραχθεί, αλλά με έναν αυτόματο τρόπο το κάνει χωρίς να σκεφτεί τα βήματα της όλης διαδικασίας… Και αυτό το κάνει ελεύθερα και με έναν τρόπο πανομοιότυπο όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στον πλανήτη και αναπαράγεται… Γιατί; Διότι ολόκληρη αυτή η πληροφορία της διαδικασίας έχει επαναληφθεί χιλιάδες φορές από όλους και είναι καταγεγραμμένη στη συνειδητότητα… 

 3. Ροή της Συνειδητότητας

Στη Συνειδητότητα δηλαδή, δεν είναι καταγεγραμμένες μόνο οι συνειδήσεις που δημιουργούμε εμείς με νέες διαδικασίες που ανακαλύπτουμε και χρησιμοποιούμε καθημερινά, αλλά όλες οι διαδικασίες που χρησιμοποιούνται για την υλοποίηση μέρους ή ολόκληρου του κόσμου τον οποίο αντιλαμβανόμαστε ως «αισθητό»… Είναι δηλαδή οι συνειδήσεις και οι διαδικασίες που παράγουν, υλοποιούν ή δημιουργούν τα πάντα… Τα βουνά, η θάλασσα, τα σύννεφα, τα πουλιά, τα δέντρα, τα ζώα ή η ανθρωπότητα είναι καταγεγραμμένα μέσα της… Πληροφορία μέσα στον «κώδικά» της… Ολόκληρη η πληροφορία που αφορά την υλοποίηση του σύμπαντος, είναι αόρατα κωδικοποιημένη μέσα στην Συνειδητότητα… Κι αυτή, είναι έτσι δημιουργημένη ώστε να δημιουργεί αυτόματα τα πάντα γύρω μας, με μοναδικό μέσον και αιτία, τη δική μας παρατήρηση… Έχουμε αναφέρει σε αρκετά σημεία στην «πεταλούδα», -στο πρώτο μέρος αυτής της τριλογίας-, τον τρόπο που η συνειδητότητα υλοποιεί τον κόσμο μέσω της «αντίστροφης ροής»… Εκεί έχουμε περιγράψει την ροή της… Τον τρόπο που ολόκληρος ο κόσμος υλοποιείται συνεχώς, καρέ –καρέ, χιλιάδες φορές κάθε δευτερόλεπτο του γραμμικού χρόνου… Κι αυτή η ροή της είναι που μας αναγκάζει να καταχωρούμε την πληροφορία που περιέχει, ως διαδικασία…(μέσω των συνάψεων -και θα εξηγήσουμε σε άλλο άρθρο πως γίνεται-)...

Έτσι λοιπόν, μία από τις άπειρες διαδικασίες για τα πάντα που υλοποιούνται πάνω στον πλανήτη και στον «αισθητό κόσμο» στον οποίο ζούμε, είναι και η διαδικασία της ανθρώπινης αναπαραγωγής… Μια διαδικασία ολοκληρωμένη στην οποία δεν συμμετέχουμε στο παραμικρό, παρά μονάχα την διεκπεραιώνουμε αισθανόμενοι μια ηδονική ευχαρίστηση… Διότι οι περισσότεροι άνθρωποι που μπορεί να ερωτηθούν, θεωρούν ότι τα παιδιά που γεννούν είναι δικά τους… Θεωρούν δηλαδή ότι δημιούργησαν κάτι οι ίδιοι, ενώ στην ουσία η Συνειδητότητα δημιούργησε αυτόματα κάτι «μέσα» από αυτούς… Ο άνθρωπος δηλαδή που γεννάει ένα άλλο άνθρωπο σε μορφή ενός βρέφους που μεγαλώνει και γίνεται κι αυτό άνθρωπος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα «κανάλι», ένα «μέσον», μέσα από το οποίο υλοποιείται με ένα εντελώς μοναδικό και ανεξάρτητο τρόπο, ένα ανθρώπινο σώμα το οποίο φέρει μέσα του (ίσως) μια ψυχή… Διότι τι αλήθεια έκανε ο άνθρωπος που γεννά ένα παιδί; Τι από όλα δημιούργησε ο ίδιος; Επέλεξε πως θα βλέπει; Όχι… Σχεδίασε ίσως πώς θα ακούει και θα απολαμβάνει τα αρώματα της φύσης; Ούτε… Σκέφτηκε τάχα και οραματίστηκε τον τρόπο που θα κινείται, θα αναπνέει ή θα σκέφτεται; Το σχήμα του σώματός του, το βάρος του, τον αριθμό των κυττάρων του σώματός του ή το λόγο που θα έχει δόντια, μαλλιά ή ιδρώτα και σάλιο; Τίποτε απολύτως… Ο άνθρωπος δεν συμμετέχει στο παραμικρό τον σχεδιασμό ή την τελική μορφή και λειτουργία ενός άλλου ανθρώπου… Κι όμως, θεωρεί ότι αυτός είναι ο δημιουργός του παιδιού που γεννά, ενώ το μόνο που είναι και πρέπει να κάνει είναι να διαχειριστεί όσο καλύτερα μπορεί την ανάπτυξη και την ανατροφή του με την γενικότερη έννοια… Κάτι που ποτέ του δεν συνειδητοποίησε… 

 4. Προσδιορίζοντας το «Μέσα μας» 

Έχουμε ακούσει και διαβάσει αρκετές φορές τη φράση «το μέλλον βρίσκεται μέσα μας», ή «ο κόσμος δημιουργείται από μέσα μας»… όμως πόσοι αλήθεια κατανοούν τι σημαίνει ακριβώς η φράση «Μέσα» μας; Το έχουμε περιγράψει και από την «πεταλούδα», όταν εξηγούσαμε την διττότητα και τη ροή του χρόνου, τις διαστάσεις και την ροή της συνειδητότητας, όμως, ολόκληρη η μέχρι τώρα εκπαίδευσή μας, στηρίζεται στο ακριβώς ανάποδο… Για αυτό και δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν ολόκληρο το σύμπαν να ρέει από «μέσα μας» και πώς γίνεται ολόκληρο το αισθητό μέρος του κόσμου να το θεωρούμε «έξω» αντί «μέσα» από μας… Αν και η ανθρώπινη αναπαραγωγή είναι το τελειότερο δείγμα για να αντιληφθούμε την ροή του μέλλοντος από «μέσα μας» προς τα «έξω μας», ας δώσουμε αρχικά ένα άλλο, απλούστερο παράδειγμα για να το κάνουμε πιο χειροπιαστό… Φανταστείτε λοιπόν ολόκληρο τον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε, σαν ένα αόρατο ενεργειακό μπαλόνι το οποίο διαρκώς διογκώνεται εμπρός στα μάτια μας… Γνωρίζετε ότι υπάρχει, αλλά δεν βλέπετε τίποτε με τα μάτια σας… Για να δείτε αυτόν τον κόσμο, θα πρέπει να φορέσετε μια ειδική στολή… Κάτι σαν τα γυαλιά της εικονικής πραγματικότητας, τα οποία όταν τα φοράτε, ξαφνικά εμπρός σας εμφανίζεται ένας ολόκληρος εικονικός (ψηφιακός) κόσμος, μέσα στον οποίο και μέσω ενός ειδικού μηχανισμού εσείς αλληλεπιδράτε μαζί του… Ε λοιπόν, αυτά τα γυαλιά της εικονικής πραγματικότητας στον κόσμο μας λέγονται «σώμα μας» και ο ειδικός μηχανισμός μέσω του οποίο αλληλεπιδρούμε με τα πάντα λέγεται «αισθήσεις μας»… Εξ ου και «αισθητός κόσμος»… Ένας κόσμος ο οποίος υπάρχει με την μορφή που τον αντιλαμβανόμαστε, απλά και μόνον επειδή υπάρχουν οι συγκεκριμένες αισθήσεις στο σώμα μας…
Αν λοιπόν Εσείς, αποφασίζετε να φορέσετε αυτά τα γυαλιά από τη στολή σας, το ειδικό σκάφανδρό σας, ώστε να μπείτε μέσα σε αυτό το ενεργειακό μπαλόνι που βρίσκεται εμπρός σας, ώστε να αισθανθείτε αυτόν εδώ τον κόσμο, τότε θα πρέπει να γνωρίζετε ότι όλο αυτό το μπαλόνι είναι το «Έξω» σας… Εισερχόμενοι στον αισθητό κόσμο μέσα από το σώμα σας, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι στην ουσία, βγαίνετε «έξω» από Εσάς… Σε ένα «έξω» άπειρο, όσο και το «μέσα» σας… Το «Μέσα» σας… Εκεί που υπήρχατε πριν γεννηθείτε και βγείτε «έξω» στον κόσμο μας, εκεί που συνεχίζετε να υπάρχετε όση ώρα παρατηρείτε τον «έξω» κόσμο από τον εξώστη των αισθήσεών σας κι εκεί που θα επιστρέψετε όταν τελικά φύγετε από αυτό εδώ το «έξω» και επιστρέψετε πάλι «μέσα» σας, αφήνοντας εδώ «έξω», μονάχα ότι θα μείνει από το σώμα σας, ως ανάμνηση και μνήμη για τους άλλους… Ήλθατε σε αυτό τον κόσμο από «μέσα» προς τα «έξω» όπως ακριβώς γεννιέται και αναπτύσσεται ο άνθρωπος… Από «μέσα» μας προς τα «έξω» μας… Από το μέλλον, στο παρελθόν… Προερχόμαστε από ένα αόρατο σε μας μέλλον «Μέσα μας», φτάνουμε στο «Τώρα μας» και φεύγουμε προς το παρελθόν μας «Έξω μας»… Ερχόμαστε δηλαδή από «μέσα» μας, φτάνουμε στο «σώμα» μας και αφήνουμε την εικόνα του σώματός μας να φύγει προς το βαθύ διάστημα εκεί «έξω»… Κι εκεί ανάμεσα στο «μέλλον» και το «παρελθόν» μας, υπάρχει μονάχα το «Τώρα» μας… Υπάρχει το τώρα μας σε ένα σώμα που αναγνωρίζουμε και αντιλαμβανόμαστε σαν τέτοιο… Το σώμα μας… Η πύλη των κόσμων… Το όριο μέσα από το οποίο υλοποιείται ο κόσμος από την ροή της συνειδητότητας… Ο κόσμος ολόκληρος ρέει μέσα από αυτή την πύλη… Την πύλη των κόσμων… Το σώμα μας… Από μέσα προς τα έξω… Από το μέλλον προς το παρελθόν… 

 5. Σεξ και Έρωτας

Όταν δημιουργήθηκε λοιπόν ο κόσμος και μέσα σε αυτόν ο άνθρωπος, καταγράφηκε στη συνειδητότητα ο τρόπος με τον οποίο θα αναπαράγει το είδος του… Ολόκληρη η διαδικασία της αναπαραγωγής και της διαιώνισης του είδους μας είναι καταγεγραμμένη και υλοποιείται αυτόματα καθημερινά από εκατομμύρια υποψήφιους -ή όχι- γονείς… Ερωτική έλξη, ενεργοποίηση εσωτερικού πόνου μέσω των πεποιθήσεων και εξουδετέρωσή του από αρχέγονη ποσότητα ηδονής μέσω της συνουσίας των δύο φύλων… Η ερωτική σεξουαλική πράξη… Μια πράξη τόσο συμβολική όσο και σχεδόν ιεροτελεστία… Εξωτερική έκταση του ανδρικού μορίου –φαλλού (ένδειξη της επερχόμενης αναπαραγωγής του στον εξωτερικό κόσμο) και είσοδός του «μέσα» στο σώμα της γυναίκας… Ο εξωτερικός άνθρωπος, το παρελθόν, εισέρχεται «μέσα» στο σώμα, στέκεται στην πύλη των κόσμων, για να ξεκινήσει την δημιουργία εκείνου το οποίον θα έρθει στο μέλλον… Το σώμα, ο δίαυλος, ο φαλλός, εκσπερματώνει «μέσα» στην μήτρα, στην πηγή, καλώντας το «μέλλον» να πλησιάσει στο «παρόν»… Το «μέλλον» της ανθρωπότητας, καλείται να πλησιάσει στο «Τώρα» και να εμφανιστεί ως σώμα, «μέσα» από το ανθρώπινο σώμα… Κι όλο αυτό, περιστοιχισμένο μέσα σε μια άπειρη θάλασσα αρχέγονης ενέργεια υλοποίησης των κόσμων… Της ενέργεια που το όνομά της είναι «αγάπη»… Μια κωδικοποιημένη διαδικασία, επαναλαμβάνεται για αιώνες αυτόματα από την συνειδητότητα… Πόσοι γνωρίζουμε όμως αλήθεια μέχρι τώρα πώς λειτουργεί όλο αυτό; Πόσοι αναγνωρίζουμε το ρόλο της συνειδητότητας στην διαδικασία της ερωτικής πράξης; Πόσοι από μας έχουν πλήρη συνείδηση όταν κάνουν έρωτα και πόσοι από μας συνειδητοποιούν τον διαχωρισμό της πράξης σε ερωτική ή καθαρά σεξουαλική; Πόσοι δηλαδή γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια που η συνειδητότητα υλοποιεί το ανθρώπινο είδος, δεν το έκανε σαν φάρμακο εναντίων του εσωτερικού πόνου μας αλλά απλά διαιώνιζε το είδος μας…

Διότι η συνειδητότητα δεν μας ρωτάει γιατί ακολουθούμε κάποια διαδικασία… Δεν την ενδιαφέρει ο λόγος για τον οποίο εμείς ακολουθούμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά… Δεν ρώτησε ποτέ τον άνθρωπο γιατί άλλαξε τον λόγο που από έρωτα κάνει σεξ… Δεν ρώτησε ποτέ το λόγο που ο άνθρωπος αποφάσισε να κάνει την κύρια πράξη της αναπαραγωγής του είδους του ψυχοφάρμακο για τα προβλήματα που τον απασχολούσαν… Τη συνειδητότητα, δεν την ενδιαφέρει ο λόγος που συμβαίνει κάποια συμπεριφορά, αλλά απλά την καταγράφει και την υλοποιεί… Έτσι κάποια στιγμή, όταν ο άνθρωπος αποφάσισε να αναγάγει την πράξη της αναπαραγωγής του είδους του σε διαδικασία ψυχικής απελευθέρωσης μέσω της ηδονής, η Συνειδητότητα το αντιλήφθηκε… Η ερωτική πράξη, έγινε σεξουαλική απελευθέρωση η οποία του χάριζε χαλάρωση μέσω της σωματικής αίσθησης και μόνο… Το σπέρμα σταμάτησε να ελευθερώνεται «μέσα» στον κόλπο της γυναίκας και άρχισε να κατευθύνεται «έξω» από αυτό… Οπουδήποτε πλην του κόλπου της… Ο άνθρωπος αποφάσισε να ελέγξει τον πληθυσμό της γης, αλλάζοντας την αναπαραγωγική συνείδησή του είδους του… Σεξ για ηδονή και σπέρμα μακριά από την μήτρα της γυναίκας… Κι όλο αυτό, άρχισε να αναπαράγεται και να συνεχίζεται από εκατομμύρια ανθρώπους σαν μαζική συμπεριφορά για δεκάδες χρόνια… Μέχρι που καταγράφτηκε αποτελεσματικά στη Συνειδητότητα… Κι εκείνη το κατέγραψε πράγματι με επιτυχία, διότι δεν την απασχολεί ποτέ ο λόγος… Για να το κάνουν όλοι, κάποιος λόγος θα υπάρχει… Και η Συνειδητότητα άλλαξε… 

 6. Ανθρώπινη γονιμότητα 

Το πρώτο πράγμα που τροποποίησε η Συνειδητότητα είναι η ανθρώπινη γονιμότητα… Γιατί; Διότι έτσι της ζητήθηκε από την ανθρωπότητα… Σταδιακά ο άνθρωπος ζητούσε μαζικά, να κάνει σεξ χωρίς να «κινδυνεύει» να κάνει παιδιά… να ακολουθεί την διαδικασία της αναπαραγωγής του για πλάκα… για το κέφι του… καθαρά για λόγους ηδονής… Ανακάλυψε ότι ο εσωτερικός πόνος ο οποίος παραγόταν από τις πεποιθήσεις του, μπορούσε για λίγο να εξουδετερωθεί μέσω της ηδονής… Ανακάλυψε ότι η ερωτική πράξη μπορούσε να μεταλλαχθεί σε σεξουαλική, να απενοχοποιηθεί ονομάζοντάς την απελευθέρωση και να μετατραπεί σε πάρτυ… Άρχισε να βάζει πρόσθετους τρόπους προφύλαξης της εγκυμοσύνης και να χρησιμοποιεί την συνουσία για ανέμελη χαρά και χειραγωγό εξουσία… Ολόκληρη η διαδικασία άλλαξε εντελώς, όμως κανένας δια διαρωτήθηκε τι αλήθεια κάνει… Διότι αγνοούσε παντελώς, ότι το σύμπαν αντέγραφε τη νέα του συμπεριφορά και την κατέγραφε ως δεδομένο για τις επόμενες γενιές αυτόματα… Και ξαφνικά η ανθρώπινη γονιμότητα άρχισε να εξαφανίζεται… Οι άνθρωποι, σταδιακά σταμάτησαν να «συλλαμβάνουν» νέα ζωή όταν έκαναν έρωτα… Προσπαθούσαν αλλά για έναν ανεξήγητο λόγο ήταν αδύνατον…

Η συνειδητότητα δεν ρώτησε –μιας και δεν την απασχολούσε ποτέ αυτό- ποιοι άνθρωποι άλλαξαν την διαδικασία, αλλά εφόσον απαιτήθηκε μαζικά, άρχισε να εφαρμόζεται τυχαία… Ανεξάρτητα αν μέχρι τότε είχες μια ζωή κατά την οποία η ερωτική συμπεριφορά σου ήταν η κλασική ή όχι… Απλά άρχισε να μειώνεται η πιθανότητα εγκυμοσύνης στην ανθρωπότητα… επειδή έτσι απλά ζητήθηκε από αυτήν μαζικά… Και ποιος φταίει; Η απάντηση είναι κανένας ειδικά… Δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να κατηγορήσει ένα ολόκληρο είδος όντων τι είναι καλό ή κακό για αυτούς, εφόσον αυτό απαιτείται από την βούλησή τους… Εφόσον το ζητά η ελεύθερη βούλησή τους, η συνειδητότητα δεν έχει λόγο να εξετάσει αν είναι καλό ή κακό για αυτούς και απλά το υλοποιεί… Η ελεύθερη βούληση των ανθρώπων, τον 20 αιώνα μ.Χ. απαίτησε από το σύμπαν να αλλάξει τον τρόπο της αναπαραγωγής τους και το σύμπαν υπάκουσε… Η μοναδική ερώτηση λοιπόν που μπορεί κάποιος να κάνει τώρα είναι «πόσο ελεύθερη ήταν η βούληση της ανθρωπότητας» σε αυτό που ζήτησε; Η απάντηση που θα μπορούσε να έχει νόημα εδώ είναι ότι «μερικές φορές, για να μπορέσει ο άνθρωπος να κατανοήσει τη δύναμη της συμμετοχής του στην ροή της συνειδητότητας η οποία υλοποιεί το σύμπαν όπου ζει, χρειάζεται να έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον αφανισμό»…

 7. Εξωσωματική γονιμοποίηση

Όμως μερικές φορές, ο φόβος και η «άγνοια» της υποτιθέμενης γνώσης, μπορεί να οδηγήσει κάποιον σε χειρότερα λάθη… Ακόμη και ένα ολόκληρο είδος όντων το οποίο στερείται την αντίληψη του πραγματικού του περιβάλλοντος όπως σήμερα η ανθρωπότητα την Συνειδητότητα… Και δεν είναι η πρώτη φορά… Η πτώση του ανθρώπου δεν είχε πολύ διαφορετικό υπόβαθρο… απλά είχε διαφορετικό ντεκόρ… Έτσι εμπρός στην δυσκολία της φυσιολογικής εγκυμοσύνης που παρουσιάστηκε ξαφνικά, η επιστήμη προτίμησε να κάνει κάτι έξω από κάθε λογική… Αντί να λύσει το πρόβλημα, το άλλαξε… Αντί να εξετάσει γιατί ξαφνικά ένα τόσο μεγάλο πλήθος ανθρώπων παγκόσμια, έχει δυσκολία στο να συλλάβει φυσιολογικά και να μείνει μια γυναίκα έγκυος, αποφάσισε να κάνει το απίθανο… Να αλλάξει την διαδικασία της ανθρώπινης αναπαραγωγής από «ΕΣΩσωματική» σε «ΕΞΩσωματική»… Αγνοώντας βασικά στοιχεία του σύμπαντος, η επιστήμη αποφάσισε να εισέρχονται οι άνθρωποι στον κόσμο, όχι από το μέλλον του αλλά από το παρελθόν του… Αδυνατώντας να βρει το λόγο του προβλήματος, αποφάσισε να διενεργεί τη σύλληψη εξωτερικά του σώματος, δηλαδή μακριά από την «πύλη των κόσμων», έξω εκεί στο παρελθόν…

Ο νέος άνθρωπος ο οποίος μέχρι σήμερα ερχόταν στο μέλλον των γονέων, τώρα έρχεται από το παρελθόν του… Πως γίνεται αυτό; Την ώρα που εισέρχεται μέσα στο σώμα της γυναίκας, έχει ήδη δημιουργηθεί… πριν μερικές μέρες, από κύτταρα που μπορεί να έχουν υπάρξει ακόμη και μερικά χρόνια… Η «είσοδος» άλλαξε από το «εσωτερικό» σώμα και πήγε σε ένα «εξωτερικό» ιατρικό σκεύος στο εργαστήριο… Ο άνθρωπος μέχρι σήμερα, αν και χρησιμοποιούσε πολύ συχνά τις φράσεις «έρχεται από μέσα», ποτέ του δεν είχε την πραγματική ευκαιρία να αντιληφθεί σε βάθος τι εννοούσε με αυτό… Η κβαντική επιστήμη όμως, αναλύοντας τις διαστάσεις και την ροή του χρόνου, άνοιξε το δρόμο της πλήρους διαλεύκανσης και κατανόησης της ταυτοποίησης του μέλλοντος με το «μέσα» του και του παρελθόντος με το «έξω» του, αφήνοντας σαν μοναδική υλοποίηση του σώματός του στο μοναδικό «παρόν» του «Εδώ και Τώρα»… Η ανάπτυξη της επιστήμης της εξωσωματικής γονιμοποίησης, τράβηξε μια κουρτίνα πάνω από το πρόβλημα της αλλαγής της Συνειδητότητας, χαρίζοντας στα ζευγάρια τα «δικά τους» παιδιά… Ο άνθρωπος δεν θέλησε να λάβει λίγο χρόνο για να αντιληφθεί τι συμβαίνει… Αρνείται να χάσει χρόνο αντιμετωπίζοντας τόσο σημαντικά προβλήματα όπως είναι η αλλαγή της Συνειδητότητας διότι αγνοεί την ύπαρξή της και τον τρόπο που αυτή λειτουργεί… Απίστευτο; Η «άγνοια της γνώσης» θεριεύει το Εγώ των «ειδικών» και στερεί από ολόκληρη την ανθρωπότητα το «μέλλον» της… Και το χειρότερο; Για όλο αυτό, όλοι συνεχίζουν να έχουν πλήρη άγνοια… 

 8. Έλεγχος και Πειραματική κλωνοποίηση 

Όμως η επιστήμη της γενετικής αναπτύσσεται… Οι άνθρωποι, εμπρός στο πρόβλημα του να μην έχουν τα «δικά τους» παιδιά, δέχονται να υποστούν τα πάντα… Υπάρχουν γυναίκες που γνωρίζω, οι οποίες έχουν κάνει μέχρι τώρα ανεπιτυχώς πάνω από 30 (τριάντα) προσπάθειες εξωσωματικής… Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Εκτός από το χρηματικό ποσό που χρειάζεται να έχει κάποιος για να το κάνει, εκτός δηλαδή το οικονομικό πάρτι που γίνεται πάνω στο πληγωμένο εγωισμό του γονιού, ο οποίος θεωρεί ντροπή να μην μπορεί ο ίδιος να δημιουργήσει τα δικά του παιδιά (άσχετα πως θα τα μεγαλώσει και με τι θα τα τροφοδοτήσει μετά ως παιδεία και ανατροφή), οι συγκεκριμένες γυναίκες είναι ήδη δυνητικά, σωματικά ή και ψυχολογικά νεκρές, λόγω της τοξικότητας των φαρμάκων που χρησιμοποιούν… Δέχονται να γίνουν οι ίδιες, τα πειραματόζωα της ανθρωπότητας στην αλλαγή που συντελείται στα επιστημονικά εργαστήρια του κόσμου μας… Τα σημερινά πειραματόζωα, στην επερχόμενη μαζική κλωνοποίηση του ανθρώπινου είδους, μέσα σε μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα… βιομηχανικά εργαστήρια δημιουργίας ανθρώπων…

Αυτές οι γυναίκες που σήμερα θυσιάζονται, διαθέτοντας το σώμα τους στην πειραματική ανάπτυξη της «εξωτερικής» γενετικής, είναι συγχρόνως οι ήρωες της αλλαγής της ανθρωπότητας, από «ελεύθερες οντότητες» σε κοπάδια «ελεγχόμενων ατόμων» αναπτυσσόμενων στα σύγχρονα λιβάδια εξωσωματικής ανάπτυξης… Και αυτό που είναι αδύνατον να συνειδητοποιήσει κάποιος, είναι ότι όλο αυτό που συμβαίνει, μέχρι στιγμής γίνεται με την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου… Κανένα καμπανάκι… Ησυχία… Και η Συνειδητότητα ακούγοντας αυτή την ησυχία, συνεχίζει να θεωρεί ότι όλο αυτό γίνεται με την δική μας έγκριση… Είπαμε… Δεν ρωτάει αν είναι καλό ή κακό… Αφού το ζητάμε εμείς, αυτή το εκτελεί… Εκτελεί την δική μας θέληση υλοποιώντας το απίστευτο… Κάποια μέρα θα ξυπνήσουμε και θα αντικρίσουμε ετοιμοπαράδοτο, «το δικό μας» παιδί, από τον διάδρομο 756 του «λιβαδιού αναπαραγωγής WRE343» (τα νούμερα και τα ονόματα τυχαία)… Ετοιμοπαράδοτο… Ελεγμένο και με τη βούλα… και το όνομα της βούλας «ηλεκτρονικό τσιπ»… Σε μερικούς οι οποίοι ακόμη βρίσκονται στη δική τους νιρβάνα, φαίνεται σενάριο επιστημονικής φαντασίας… Όμως ίσως δεν θα είχαν την ευκαιρία να διαβάσουν στα ψιλά γράμματα των νέων του πλανήτη, ότι από τον Μάιο του έτους 2014 μ.Χ. τα παιδιά που θα γεννιούνται, θα φέρουν στο σώμα τους «ηλεκτρονικό τσιπ», στο οποίο θα είναι καταγεγραμμένα τα στοιχεία τους και στο οποίο θα προστίθενται και τα υπόλοιπα νέα στοιχεία από την πορεία της ζωής τους, ώστε να είναι πλήρως ελεγχόμενοι για πάντα…

 9. Το μέλλον είναι μόνο «μέσα» μας

Οι πρώτες γενιές ανθρώπων οι οποίες θα γεννηθούν πλήρως ελεγχόμενοι (οι περισσότεροι των οποίων με εξωσωματική γονιμοποίηση) ξεκινούν… Σε λίγα χρόνια (αν όλα συνεχιστούν όπως σήμερα), η συνειδητότητα θα έχει διαγράψει εντελώς την «εσωσωματική» διαδικασία αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους, αντικαθιστώντας την με τις νέες, οι οποίες έχουν ήδη ξεκινήσει να γίνονται αποδεκτές στη συνείδηση των ανθρώπων… Ανθρώπων οι οποίοι αποφάσισαν ότι μπορούν να αλλάξουν τη δική τους συμπεριφορά, μετατρέποντας την ανθρωπότητα σε παράλληλα άγρια πάρτι ηδονής και λιβάδια γενετικής ανάπτυξης… Οι περισσότεροι από μας, είναι σίγουρο ότι θα μείνουν απαθείς σε αυτές τις πληροφορίες… Ακόμη κι αν τις διαβάσουν θα υποκριθούν ότι δεν τις κατανοούν… Στρέφοντας το βλέμμα μετά αλλού, θα συνεχίσουν την εγωική τους συμπεριφορά σε σχέση με τα παιδιά που δημιουργούν και τον κόσμο που αλλάζουν… Τα παιδιά σε μερικούς μήνες –και εν μέσω δομικών προβλημάτων επιβίωσης των περισσότερων- θα αρχίσουν να τσιπάρονται μέσα στα μαιευτήρια και όλοι θα υποκριθούν -και πάλι-, μια αόριστη επιστημονική αναγκαιότητα η οποία για μια ακόμη φορά κινείται ασυνείδητα γύρω μας… Η αναπαραγωγή του είδος μας θα αλλοιωθεί μέσω του παρελθόντος μας…

Όμως το μέλλον μας, το πραγματικό μας μέλλον, θα συνεχίσει να πηγάζει από «μέσα» μας… μιας και είναι ο μοναδικός δρόμος να υπάρξει στον κόσμο μας… Ένα «μέσα» μας το οποίο είναι αδύνατον να το αλλοιώσει κάποιος αν δεν το θελήσουμε εμείς οι ίδιοι… Είναι καιρός ίσως, ακόμη και τώρα όπου η αλλαγή του απίστευτου έχει ήδη σχεδόν υλοποιηθεί, να κατανοήσουμε ότι έρωτας σημαίνει αγάπη η οποία πηγάζει από μέσα μας… Είναι ίσως ακόμη καιρός –κυρίως η γυναίκα- να συνειδητοποιήσει και να αρνηθεί (μιας και ο ρόλος της κρίνεται πάλι κρίσιμος) τη ασυνείδητη συμμετοχή της σε όλο αυτό που διενεργείται δίπλα μας με μοναδικό μέσον τις βουλήσεις μας… Τις δικές μας βουλήσεις… Όσο κι αν ακούγεται αδύνατον ή απίστευτο, τόσο το πρόβλημα όσο και η λύση βρίσκεται και πηγάζει από τα δικά μας σώματα… Στα υλικά μας σώματα που τα χρησιμοποιούμε με ή χωρίς συνείδηση, για σκοπούς που αγνοούμε το λόγο για τον οποίο συμμετέχουμε σε αυτόν… Όμως όλο αυτό μπορεί να σταματήσει… Αρκεί να σταθούμε λίγο ακίνητοι, δίνοντας λίγο χρόνο στις συνειδήσεις μας να στρέψουν πάλι τη ροή της Συνειδητότητας προς το μέρος που θα επιλέξουμε εμείς… Συνειδητά… 

 Αλκιρέας
read more “Συνείδηση, Συνειδητότητα και Ανθρώπινη αναπαραγωγή”

16 Ιαν 2014

Ποιά η Σχέση της Ραδιενέργειας με την Αντικαπνιστική Εκστρατεία;

γράφει η Aliki Stefanou 

 Κάθε χρόνο, χιλιάδες γιατροί και μέλη της «Αντικαπνιστικής Ιεράς Εξέτασης», ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολάρια για να διαιωνίσουν αυτό που αναμφίβολα είναι η πιο παραπλανητική –αν και πετυχημένη – κοινωνική απάτη στην ιστορία. Με την ενθάρυνση των περισσοτέρων δυτικών κυβερνήσεων, Οργουελικοί Λομπίστες, καταδιώκουν τους καπνιστές με φανατικό ζήλο, ο οποίος επισκιάζει εντελώς την πανωλεθρία της ποτοαπαγόρευσης, η οποία ξεκίνησε το 1919 και διήρκεσε μέχρι το 1933. 

Σήμερα κοιτάζουμε πίσω στην Αμερικανική απαγόρευση με δικαιολογημένη έκπληξη. Είναι πράγματι αλήθεια οτι, ένα ολόκληρο έθνος παραδόθηκε στην άρνηση μιας μπύρας ή ενός ουίσκυ από μία μικρή ομάδα φανατικών θρησκόληπτων, παρά την παντελή έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων οτι το αλκοόλ προκαλεί βλάβη στον άνθρωπο, εκτός αν καταναλώνεται σε αστρονομικές ποσότητες. Δυστυχώς, η ασφάλεια από την κατανάλωση του οινοπνεύματος, δεν ήταν αυτό που πραγματικά ενδιέφερε τους φανατικούς. 
 Ο πραγματικός τους σκοπός ήταν – και είναι- ο έλεγχος πάνω στους άλλους. 

 Οι Αμερικανοί ήταν εμφανώς «αμαρτωλοί» που απολάμβαναν μερικά αλκοολούχα ποτά και , οι πουριτανοί μεσολάβησαν για λογαριασμό του Θεού ώστε να τους κάνουν όλους να αισθανθούν άθλιοι. Αν και δεν υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στο αλκοόλ και τον καπνό, η ιστορία της αμερικανικής απαγόρευσης, μας βοηθάει να καταλάβουμε, πως ένας μικρός αριθμός φανατικών κατάφερε να ελέγξει τη συμπεριφορά και τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. 

 Σήμερα, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τους καπνιστές, αν και αυτή τη φορά το θέμα είναι στα χέρια των «Κυβερνητικών Φανατικών» καθώς και άσχετων γιατρών και, όχι στα χέρια φανατικών θρησκόληπτων. 

 Ορισμένες κυβερνήσεις, γνωρίζουν οτι οι οι προηγούμενες ενέργειές τους είναι άμεσα υπεύθυνες για την πρόκληση των περισσοτέρων από τους καρκίνους του πνεύμονα και του δέρματος στον κόσμο σήμερα, οπότε φθάνουν στα άκρα ώστε να αποποιηθούν τις ηθικές και οικονομικές ευθύνες τους και αντ’αυτών, να κατηγορήσουν τα τσιγάρα. 

 Όπως θα δούμε παρακάτω, τα οργανικά προϊόντα καπνού, δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούμε δικαιολογημένα να ισχυριστούμε οτι, είναι εκπληκτικοί προστάτες της υγείας. 

 Δεν έχουν όλες οι κυβερνήσεις παγκοσμίως το ίδιο πρόβλημα. 

 Η Ιαπωνία και η Ελλάδα, έχουν το παγκοσμίως υψηλότερο ποσοστό ενηλίκων καπνιστών αλλά, τη χαμηλότερη εμφάνιση καρκίνου του πνεύμονα. 

 Σε αντίθεση με αυτό, Αμερική, Αυστραλία, Ρωσσία και μερικά νησιά του Νοτίου Ειρηνικού, έχουν το χαμηλότερο αριθμό ενηλίκων καπνιστών στον κόσμο αλλά, την υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα. 

 Αυτό, είναι το υπ’αριθμόν ένα στοιχείο για τη διελεύκανση αυτού του παραλόγου αλλά καλά οχυρωμένου ψέματος της δυτικής ιατρικής οτι, «το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα». 

 Η πρώτη Ευρωπαϊκή επαφή με τον καπνό ήταν το 1492, όταν ο Κολόμβος και ο συνάδελφός του εξερευνητής Rodriguo de Jerez, είδαν τους ιθαγενείς της Κούβας να καπνίζουν. 

 Την ίδια ακριβώς μέρα, ο de Jerez πήρε την πρώτη του ρουφηξιά και το βρήκε πολύ χαλαρωτικό, όπως ακριβώς τον είχαν διαβεβαιώσει οι ντόπιοι. Αυτή ήταν μια σημαντική ευκαιρία, διότι ο de Jerez ανακάλυψε αυτό που Κουβανοί και αυτόχθονες Αμερικανοί γώριζαν εδώ και αιώνες: 

 Οτι ο καπνός των πούρων και των τσιγάρων, δεν είναι μόνο χαλαρωτικός αλλά θεραπεύει τον βήχα και άλλες μικρές ασθένειες. Όταν ο de Jerez επέστρεψε σπίτι του, άναψε περήφανα ένα πούρο στο δρόμο και αμέσως συνελήφθη και φυλακίστηκε για 3 χρόνια από τη φρικτή Ιερά Εξέταση. Ο de Jerez έγινε το πρώτο θύμα του αντι-καπνιστικού λόμπι. 

 Σε λιγότερο από έναν αιώνα, το κάπνισμα έγινε μία αποδεκτή και απολαυστική συνήθεια σε όλη τηνΕυρώπη, με χιλιάδες τόνους καπνού να εισάγονται από αποικίες, ώστε να ικανοποιήσουν την αυξανόμενη ζήτηση. Ένας αυξανόμενος αριθμός συγγραφέων, εξήρε τον καπνό ως «πανάκεια για τα δεινά της ανθρωπότητας».

 Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, σχεδόν ένα στα δύο άτομα κάπνιζε, αλλά η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του πνεύμονα παρέμενε τόσο χαμηλή, που ήταν σχεδόν μη μετρήσιμη. Τότε κάτι εξαιρετικό συνέβη στις 16 Ιουλίου του 1945: ένα τρομακτικό κατακλυσμιαίο γεγονός, που θα μπορούσε τελικά να προκαλέσει τις δυτικές κυβερνήσεις, να νοθεύσουν την αντίληψη περί καπνίσματος για πάντα. 

 Ο K. Greisen θυμάται: 

 «Όταν η ένταση του φωτός μειώθηκε, κράτησα μακριά το γυαλί και κοίταξα προς το μανιτάρι που είχε σχηματίσει ο καπνός. Τότε κάποιος φώναξε ότι έπρεπε να παρατηρήσουμε το ωστικό κύμα που ταξίδευε κατά μήκος του εδάφους. Αυτό που εμφανίστηκε, ήταν μία φωτισμένη κυκλική περιοχή κοντά στο έδαφος, η οποία σιγά-σιγά απλωνόταν προς το μέρος μας. Είχε κίρινο χρώμα. Η μονιμότητα του σύννεφου του καπνού ήταν κάτι που με εξέπληξε. Μετά την πρώτη γρήγορη έκρηξη, το κάτω μέρος του νέφους φάνηκε να λαμβάνει ένα σταθερό σχήμα και να παραμένει ακίνητο και κρεμασμένο στον αέρα. Το πάνω μέρος στο μεταξύ, συνέχισε να υψώνεται,ώστε μετά από Μερικά λεπτά να είναι 5 μίλια ψηλό. Αργά, δημιούργησε ένα τεθλασμένο σχήμα λόγο της μεταβαλλόμενης ταχύτητας του ανέμου σε διαφορετικά ύψη. Ο καπνός καθώς ανέβαινε, είχε διαπεράσει ένα σύννεφο και φάνηκε να παραμένει εντελώς ανεπηρέαστος απ’αυτό.»

 Αυτό, ήταν το περιβόητο Trinity Test, το πρώτο βρώμικο πυρηνικό όπλο που εξεράγη στην ατμόσφαιρα. Μία μπάλα έξι κιλών πλουτωνίου, συμπιεσμένη με εκρηκτικούς φακούς. Η Trinity εξεράγη πάνω από το Νέο Μεξικό, με δύναμη ίση με 20.000 τόνους tnt. Μέσα σε σευτερόλεπτα, τα δισεκατομμύρια θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια απορροφήθηκαν στην ατμόσφαιρα, σε ένα ύψος 6 μιλίων, όπου τα υψηλής ταχύτητας αέρια ρεύματα, θα μπορούσαν να τα κυκλοφορήσουν πολύ μακριά.

 Η Αμερικανική κυβέρνηση η οποία γνώριζε εκ των προτέρων για τη ραδιενέργεια, ήξερε πολύ καλά τη θανατηφόρα της δράση στους ανθρώπους, αλλά στα τυφλά και χωρίς περιστροφές, διέταξε τη δοκιμή με πλήρη αδιαφορία για τη δημόσια υγεία. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, επρόκειτο για ενοχή βαρειάς αμελείας αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου την κυβέρνηση. Αργά η γρήγορα, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, θα έβρισκε κάποιον «ένοχο» για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις που υπέστησαν οι πολίτες είτε τοπικά είτε σε απομακρυσμένες περιοχές. 

 Εάν ένα μόνο μικροσκοπικό ραδιενεργό σωματίδιο πέσει πάνω στο δέρμα μας, παθαίνουμε καρκίνο του δέρματος. Αν εισπνεύσουμε ένα τέτοιο ίδιο σωματίδιο, τότε ο θάνατος από καρκίνο του πνεύμονα είναι αναπόφευκτος, εκτός αν τυγχάνει να είμαστε καπνιστές. Το στερεό ραδιενεργό μικροσκοπικό σωματίδιο, θάβεται βαθιά στον πνευμονικό ιστό, κυριεύει εντελώς τα περιορισμένα αποθέματα του οργανισμού σε βιταμίνη Β17 και προκαλεί ανεξέλεγκτο και καλπάζων πολλαπλασιασμό των κυττάρων. 

 Πώς μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι ότι, τα ραδιενεργά σωματίδια προκαλούν καρκίνο του πνεύμονα κάθε φορά που κάποιος εκτίθεται σε αυτά; Για τους πραγματικούς γιατρούς, σε αντίθεση με τους ιατρικούς τσαρλατάνους και τους προπαγανδιστές των κυβερνήσεων, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Για οποιαδήποτε θεωρία, προκειμένου να γίνει επιστημονικά αποδεκτή, πρέπει πρώτα να αποδειχθεί σύμφωνα με τις αυστηρές προδιαγραφές οι οποίες είναι αποδεκτές από τους επιστήμονες παγκοσμίως. 

 Πρώτα, πρέπει να απομονωθεί το ραδιενεργό σωματίδιο και μετά να χρησιμοποιηθεί σε ελεγχόμενα εργαστηριακά πειράματα ώστε να παραχθεί το απαιτούμενο αποτέλεσμα όπως για παράδειγμα «ο καρκίνος του πνεύμονα στα θηλαστικά»… Οι επιστήμονες, έχουν αδίστακτα θυσιάσει δεκάδες χιλιάδες ποντίκια και αρουραίους όλα αυτά τα χρόνια, αναγκάζοντάς τα εσκεμμένα σε υποχρεωτική επαγωγή ραδιενεργού υλικού στους πνεύμονές τους. 

 Τα τεκμηριωμένα αποτελέσματα αυτών των πειραμάτων είναι ταυτόσημα: Όποιο ποντίκι ή αρουραίος κάνει «σύμβαση» με καρκίνο του πνεύμονα, τότε κάθε ποντίκι ή αρουραίος πεθαίνει. Η θεωρία έτσι, έχει μετατραπεί σε άκαμπτο επιστημονικό γεγονός, κάτω από αυστηρά ελεγχόμενες εργαστηριακές συνθήκες. Ο ύποπτος παράγοντας ( ραδιενεργό υλικό ), προκάλεσε το διεκδικούμενο αποτέλεσμα ( καρκίνος του πνεύμονα ), όταν το εισέπνευσαν τα θηλαστικά. 

 Το συνολικό μέγεθος του κινδύνου για καρκίνο του πνεύμονα στους ανθρώπους από ατμοσφαιρικό ραδιενεργό νέφος, δε μπορεί να προσδιορισθεί. Στη Ρωσία, τη Βρετανία και την Αμερική, τον Αύγουστο του 1963 έγιναν δοκιμές, όπου πάνω από 4.200 κιλά πλουτωνίου απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα. Ξέρουμε ήδη ότι, ένα μικρογραμμάριο εισπνεόμενου πλουτωνίου προκαλεί μόνιμο καρκίνο του πνεύμονα, οπότε ξέρουμε ότι κάποιες «φιλικά προσκείμενες στον άνθρωπο κυβερνήσεις», απελευθέρωσαν 4,2 δισεκατομμύρια θανατηφόρες δόσεις ραδιενεργών σωματιδίων στην ατμόσφαιρα, τα οποία έχουν τουλάχιστον 50.000 χρόνια ζωής… Τρομακτικό; 

 Δυστυχώς σε λίγο γίνεται χειρότερο. Το πλουτώνιο που αναφέραμε, υπάρχει στο πυρηνικό όπλο πριν από τη δοκιμή αλλά, με μεγάλη διαφορά, ο μεγαλύτερος αριθμός ραδιενεργών σωματιδίων, είναι αυτός που προέρχεται από το χώμα ή την σκόνη που απορροφάται από το έδαφος και ακτινοβολημένα ταξιδεύουν κάθετα μέσα από την μπάλα φωτιάς του όπλου. 

 Τα σωματίδια αυτά, σχηματίζουν το μεγαλύτερο μέρος του «καπνού» που βλέπουμε σε κάθε φωτογραφία πυρηνικής έκρηξης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αρκετοί τόνοι ραδιενεργού υλικού απορροφούνται και μεταφέρονται αλλά, ας φανούμε συντηρητικοί και ας ισχυριστούμε ότι, απορροφούνται μόνο 1.000 κιλά σε κάθε πυρηνική δοκιμή. 

 Πριν υπάρξει απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών, σε Ρωσία, Βρετανία και Αμερική, είχαν διεξαχθεί 711 πυρηνικές δοκιμές, δημιουργώντας έτσι 711.000 κιλά θανατηφόρων ραδιενεργών σωματιδίων, στα οποία πρέπει να προστεθούν και τα 4.200 κιλά από τα όπλα, για ένα μεικτό συντηρητικό σύνολο 715.200 κιλών. Υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο θανατηφόρες δόσεις ανά χιλιόγραμμο, που σημαίνει ότι οι αρμόδιες κυβερνήσεις, μόλυναν την ατμόσφαιρα με πάνω από 715 δισεκατομμύρια τέτοιες δόσεις, αρκετές να προκαλέσουν καρκίνο του πνεύμονα ή του δέρματος, 117 φορές σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί του πλανήτη! 

 Πριν ρωτήσετε, σας απαντώ πως, ΟΧΙ, τα ραδιενεργά σωματίδια δεν εξαφανίζονται έτσι απλά. Τουλάχιστον όχι σ’αυτή τη ζωή, ή τη ζωή των παιδιών μας και των εγγονιών μας. Με ένα μέσο όρο ζωής 50.000 χρόνων, αυτά τα αμέτρητα τρισεκατομμύρια θανατηφόρων κυβερνητο-κατασκευασμένων ραδιενεργών σωματιδίων, είναι μαζί μας για πάντα. 

 Κυκλοφορώντας σε όλο τον κόσμο μέσω δυνατών αερίων ρευμάτων, αυτά τα σωματίδια εγκαθίστανται απρογραμμάτιστα οπουδήποτε αν και, σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, σε απόσταση μερικών χιλιάδων μιλίων από τα σημεία των δοκιμών. Ένας απλός άνεμος, είναι αρκετός για να τα αναδεύσει και να δημιουργήσει κίνδυνο για όσους ζουν στα περίχωρα. 

 IAEA_3 
The explosion of the first nuclear bomb (1)
The explosion of the first nuclear bomb (2)
The explosion of the first nuclear bomb (4)
Nagasakibomb smoke (16)
ads-for-smoking-cigarettes-
9 ads-for-smoking-cigarettes-
 Colpo Grosso! Δώδεκα χρόνια μετά το κατακλυσμιαίο Trinity Test, στις δυτικές κυβερνήσεις ήταν πλέον εμφανές ότι, η κατάσταση ήταν απολύτως εκτός ελέγχου. Μία μελέτη του Βρετανικού Ιατρικού Συμβουλίου το 1957, έδειξε ότι: Οι παγκόσμιοι θάνατοι από καρκίνο του πνεύμονα, ήταν πάνω από διπλάσιοι κατά την περίοδο 1945 έως 1955, αν και καμία εξήγηση δεν προτάθηκε. 

 Κατά την ίδια περίοδο των 10 ετών, οι θάνατοι από καρκίνο στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι τριπλασιάστηκαν. Μέχρι το τέλος των επισήμων ατμοσφαιρικών δοκιμών το 1963, τα κρούσματα καρκίνου του πνεύμονα στα νησιά του Ειρηνικού ήταν πενταπλάσια από αυτά του 1945. Εφόσον λοιπόν κατέστρεψαν το περιβάλλον για 50.000 χρόνια, ήρθε η ώρα για τις κυβερνήσεις να αρχίσουν «δυνατή αντιπερισπαστική δράση».

Πώς θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι δημιουργούν στον εαυτό τους καρκίνο του πνεύμονα και είναι ένοχοι για παράδειγμα ότι, αυτό-προκαλούν κάποια βλάβη, για την οποία η κυβέρνηση δε θα μπορούσε να κατηγορηθεί ή να μηνυθεί? Η μόνη φανερή ουσία την οποία ο άνθρωπος εισπνέει στους πνεύμονες του, εκτός από τον αέρα, ήταν ο καπνός του τσιγάρου. 

 Έτσι, ο άγριος κυβερνητικός διωγμός κατά του καπνίσματος τέθηκε σε λειτουργία. Πλημμελώς αρμόδιοι ιατρικοί «ερευνητές», βρέθηκαν ξαφνικά να κατακλύζονται από μαζικές κυβερνητικές δωρεές, οι οποίες σκόπευαν στο να επιτευχθεί το ίδιο τελικό αποτέλεσμα: «Αποδείξτε ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα.» 

 Πραγματικοί επιστήμονες ( ειδικά κάποιοι αξιόλογοι πυρηνικοί φυσικοί ) μειδίασαν με τις πρώτες αξιολύπητες προσπάθειες του νεοσύστατου λόμπυ κατά του καπνίσματος. Οι ντεμέκ ερευνητές, προσκλήθηκαν να αποδείξουν τους ψευδείς ισχυρισμούς τους, κάτω από τους ίδιους ακριβώς άκαμπτους επιστημονικούς κανόνες, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για να αποδειχθεί ότι, τα ραδιενεργά σωματίδια προκαλούν καρκίνο του πνεύμονα στα θηλαστικά. 

 Θυμηθείτε ότι, για να γίνει οποιαδήποτε θεωρία αποδεκτή επιστημονικά, πρέπει πρώτα να αποδειχθεί σύμφωνα με τις αυστηρές προδιαγραφές οι οποίες είναι αποδεκτές από τους επιστήμονες παγκοσμίως. Πρώτα, ο ύποπτος παράγοντας ( το κάπνισμα ) πρέπει να απομονωθεί, μετά να χρησιμοποιηθεί σε κατάλληλα ελεγχόμενα εργαστηριακά πειράματα για να δημιουργήσουν το ισχυριζόμενο αποτέλεσμα, για παράδειγμα καρκίνος του πνεύμονα στα θηλαστικά.

 Η Αλήθεια: Παρά την έκθεση δεκάδων χιλιάδων ιδιαιτέρως ευάλωτων ποντικιών και αρουραίων, στο ισοδύναμο των 200 τσιγάρων ημερησίως επί χρόνια, η «ιατρική επιστήμη» δεν κατάφερε ούτε μία φορά να προκαλέσει καρκίνο του πνεύμονα σε κανένα ποντίκι ή αρουραίο. Ναι, σωστά διαβάσατε. Επί 40 και πλέον χρόνια, χιλιάδες γιατροί εσκεμμένα μας λένε ψέματα. 

 Οι πραγματικοί επιστήμονες, έπιασαν τους ημι-επιστήμονες από το λαιμό διότι, συνδυάζοντας το πείραμα των θανατηφόρων ραδιενεργών σωματιδίων με το ‘καλοήθες’ πείραμα για τον καπνό, αποδείχθηκε οριστικά ότι, Το κάπνισμα δε μπορεί σε καμία περίπτωση να προκαλέσει καρκίνο του πνεύμονα. Επιπλέον, σε ένα μεγάλο ‘τυχαίο’ πείραμα το οποίο δεν τους επιτράπηκε ποτέ να δημοσιοποιήσουν, οι πραγματικοί επιστήμονες απέδειξαν με εντυπωσιακή καθαρότητα ότι, Το κάπνισμα συμβάλλει στην προστασία κατά του καρκίνου του πνεύμονα.

 Όλα τα ποντίκια και οι αρουραίοι, χρησιμοποιήθηκαν μία φορά στο συγκεκριμένο πείραμα και μετά καταστράφηκαν. Με αυτόν τον τρόπο, οι ερευνητές εξασφαλίζουν ότι, τα αποτελέσματα οποιασδήποτε ουσίας είναι υπό δοκιμή, δεν μπορούν να ‘μολυνθούν’ κατά λάθος από τα πραγματικά ή φανταστικά αποτελέσματα κάποιας άλλης ουσίας. Τότε, μια μέρα ως διά μαγείας, μερικές χιλιάδες ποντίκια που χρησιμοποιήθηκαν στο πείραμα για το κάπνισμα, ‘τυχαία’ βρέθηκαν στο πείραμα με τα ραδιενεργά σωματίδια, το οποίο στο παρελθόν είχε σκοτώσει όλα τα ποντίκια της δοκιμής. 

 Αυτή τη φορά όμως, εντελώς αντίθετα από κάθε πιθανότητα, το 60% των ποντικιών του πειράματος για το κάπνισμα, επέζησαν από την έκθεση στα ραδιενεργά σωματίδια. Η μόνη μεταβλητή, ήταν η προηγούμενη έκθεσή τους σε άφθονες ποσότητες καπνού του τσιγάρου… Η κυβερνητική πίεση εφαρμόστηκε αμέσως και τα στοιχεία απωσιωπήθηκαν αλλά, αυτό δεν ήταν αρκετό για να κάνει τους πραγματικούς επιστήμονες να σωπάσουν. 

 Με ειρωνεία, ο καθηγητής Schrauzer, Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας των Βιο-ανόργανων Χημικών, κατέθεσε ενώπιον Αμερικανικής επιτροπής του Κογκρέσσου το 1982 οτι: είναι γνωστό εδώ και καιρό στους επιστήμονες πως συγκεκριμένα συστατικά του καπνού, δρουν ως αντι-καρκινικοί παράγοντες σε δοκιμές σε ζώα. Συνεχίζοντας είπε πως, όταν γνωστές καρκινογόνες ουσίες εφαρμοστούν στα ζώα, η εφαρμογή των συστατικών του καπνού του τσιγάρου τις αντιμετωπίζει. Ο καθηγητής Schrauzer δε σταμάτησε εκεί. 

Κατέθεσε ενόρκως στην επιτροπή οτι: 

 «Αποδείχθηκε πως, κανένα συστατικό του καπνού των τσιγάρων δεν προκαλεί στους ανθρώπους καρκίνο του πλεύμονα και πρόσθεσε, κανείς δεν ήταν σε θέση να προκαλέσει στα πειραματόζωα καρκίνο του πνεύμονα από το κάπνισμα. Ήταν μια εύστοχη απάντηση σε ένα αρκετά πολύπλοκο πρόβλημα.» 

 Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η σκληρή αλήθεια οδήγησε την κυβέρνηση και τους ντεμέκ ιατρικούς ερευνητές σε έναν παροξυσμό οργής. Μέχρι το 1982, είχαν αρχίσει να πιστεύουν τη γελοία προπαγάνδα τους και δεν θα επέτρεπαν να φιμωθούν από τα επιφανή μέλη του επιστημονικού κατεστημένου. 

 Εντελώς ξαφνικά, έριξαν το φταίξιμο σε άλλα «μυστικά» συστατικά που οι καπνοβιομηχανίες βάζουν στα τσιγάρα. «ναι, αυτό πρέπει να είναι!» μουρμούριζαν έως ότου αρκετοί επιστήμονες πήραν τηλέφωνο και τους επεσήμαναν οτι, και αυτά τα «μυστικά συστατικά είχαν συμπεριληφθεί στα πειράματα με τα ποντίκια, άρα, επίσης είχε αποδειχθεί οτι δεν είναι ικανά να προκαλέσουν καρκίνο του πνεύμονα. 

 Τα πράγματα ήταν απελπιστικά για την κυβέρνηση και την ιατρική κοινότητα συνολικά. Δεδομένου οτι, η χρηματοδότηση της αντικαπνιστικής εκστρατείας είχε ξεκινήσει στις αρχές της δεκαετίας του ’60, δεκάδες χιλιάδες ιατροί που πέρασαν από την ιατρική σχολή, είχαν διδαχθεί οτι, το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα. 

 Οι περισσότεροι πίστεψαν στο ψέμα αλλά, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται ρωγμές στο ‘δημιούργημα’. Ακόμη και οι πιο βλάκες γιατροί, δε μπορούσαν να συσχετίσουν τα στοιχεία και, όταν έθεταν ερωτήσεις, η απάντηση ήταν: «Μην κάνετε ηλίθιες ερωτήσεις. Το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα!». Φράση, που μετατράπηκε σε δόγμα, με σχεδόν τυφλή θρησκευτική πίστη, ως υποκατάστατο της απόδειξης. Ακόμα και η τυφλή πίστη όμως χρειάζεται ένα σύστημα θετικής ενίσχυσης, το οποίο σε αυτή την περίπτωση ήταν οι διαφημιστικές εταιρίες και τα μέσα ενημέρωσης. 

Ξαφνικά, οι τηλεοπτικές οθόνες είχαν πλημμυρίσει με εικόνες των τρομερά μαυρισμένων πνευμόνων του καπνιστή. Με το συνοδευτικό μάντρα οτι θα πεθάνει μέσα σε φοβερή αγωνία αν δεν το κόψει τώρα. Φυσικά, όλα αυτά ήταν αξιοθρήνητα σκουπίδια. Στο νεκροτομείο, οι πνεύμονες ενός καπνιστή και οι πνεύμονες ενός μη καπνιστή, έχουν το ίδιο ακριβώς ροζ χρώμα και, ο μόνος τρόπος για να μπορέσει ένας παθολόγος να σας πει αν είστε καπνιστής ή όχι, είναι αν βρει λεκέδες από νικοτίνη στα δάχτυλά σας, ή αν βρει ένα πακέτο τσιγάρα στην τσέπη σας, ή αν κάποιος συγγενής σας του το παραδεχθεί εμπιστευτικά. 

 Πολλοί άνθρωποι ρωτούν, πώς ακριβώς αυτά τα εργαστηριακά ποντίκια ήταν προστατευμένα από τα θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια και, ακόμη περισσότερο, διερωτώνται, γιατί τα στοιχεία δείχνουν οτι, πεθαίνουν πολλοί περισσότεροι μη καπνιστές από καρκίνο του πνεύμονα, απότι καπνιστές. Ο καθηγητής Sterling του Πανεπιστημίου Simon Fraser του Καναδά, είναι ίσως πιο κοντά στην αλήθεια, χρησιμοποιώντας ερευνητικές εργασίες για να αιτιολογήσει οτι, το κάπνισμα προάγει το σχηματισμό ενός λεπτού στρώματος βλεννογόνων στους πνεύμονες, το οποίο σχηματίζει ένα προστατευτικό στρώμα που εμποδίζει τα καρκινινογόνα σωματίδια να εισέλθουν στον ιστό των πνευμόνων. 

 Αυτό πιθανώς, είναι ότι υπάρχει πιο κοντά στην αλήθεια σήμερα και το οποίο έχει πραγματικά επιστημονικό νόημα. Αν ένας καπνιστής, εισπνεύσει θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια, αυτά αρχικά θα παγιδευτούν από το βλεννογόνο στρώμα και στη συνέχεια θα αποβληθούν από το σώμα πριν μπορέσουν να εισέλθουν στον ιστό. 

 Η αντικαπνιστική Αλήθεια – Υποκρισία 

 Το Κάπνισμα Προστατεύει από τον Καρκίνο των Πνευμόνων: Πολλοί άνθρωποι ρωτάνε το πώς αυτοί που καπνίζουν προστατεύονται από τα ραδιενεργά σωματίδια, και ακόμη περισσότερο ρωτάνε γιατί οι αληθινοί αριθμοί δείχνουν ότι πολλοί περισσότεροι μη καπνιστές πεθαίνουν από καρκίνο των πνευμόνων από καπνιστές. Ο καθηγητής Sterling του Simon Fraser University στον Canada, βρίσκεται πιθανώς πιο κοντά στην αλήθεια,
 «Χρησιμοποιούμε ερευνητικά έγγραφα, πειραματιζόμαστε και βρίσκουμε ότι το κάπνισμα δημιουργεί λεπτές βλεννώδεις μεμβράνες στους πνεύμονες, που σχηματίζουν ένα προστατευτικό στρώμα που σταματά οποιαδήποτε καρκινογόνα σωματίδια από να εισέλθουν στον ιστό των πνευμόνων. Αυτό είναι πιθανώς όσο πιο κοντά μπορούμε να φτάσουμε στην αλήθεια -προς το παρόν- και το κάνουμε με την τέλεια επιστημονική έννοια του όρου. Τα θανατηφόρα ραδιενεργά σωματίδια που εισπνέονται από έναν καπνιστή αρχικά, παγιδεύονται από το στρώμα βλεννογόνου και στη συνέχεια αποβάλλονται από το σώμα πριν να μπορέσουν να εισέλθουν στον ιστό». 

 Όλα αυτά μπορεί να είναι λίγο καταθλιπτικά για τους μη καπνιστές, αλλά πιθανώς να μην υπάρχει κάποιος άλλος να σας τα πει. Τώρα αυτό δεν σημαίνει «βγείτε και καπνίστε» σε καμία περίπτωση και αυτή η επισήμανση είναι, για τον γνωστό λόγο του ό,τι «με διαβάζουν και βλάκες και ηλίθιοι» απλώς να μην ξεχνάτε κάθε φορά που κάμποσες 

Μη κυβερνητικές ομάδες κι ομαδούλες σας λένε ετούτο κι εκείνο …. τραβήξτε την κουρτίνα … έτσι για την χαρά του παιχνιδιού και στην τελική όπως είναι και το moto του terra papers …. ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ

 ———————- 

 Διαβάζουμε στον τύπον: (Θανάσης Βέμπος) Τι βλακείες πίστευαν οι άνθρωποι πριν από εκατό χρόνια. Τι απαίσιες που ήταν τελικά εκείνες οι Παλιές Καλές Εποχές … «Τον παρελθόντα Δεκέμβριον ο Αμερικανός καθηγητής Ουίλλιαμ Ριένχωφ εδήλωσε τα εξής: ‘Η συσχέτισις μεταξύ καπνίσματος και καρκίνου των πνευμόνων αποτελεί ανοησίαν άνευ προηγουμένου΄» (Απογευματινή 5.9.1955)

 —————————- «Σε λίγο καιρό θα φθάσουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι οι γιατροί είναι η αιτία του καρκίνου κι ότι για να θεραπευθή κανείς απ’ αυτή την αρρώστεια θα είναι απαραίτητο να μη προστρέξη στο έργο μας. Έτσι που πάμε, αύριο θα μας πουν πως και το…θήλασμα των μωρών οδηγεί στη λευχαιμία. Οι επιστήμονες εκείνοι που ανάβουν το ένα τσιγάρο ευθύς μετά το άλλο, βεβαιώνουν ότι ο καπνός προκαλεί τον καρκίνο, με κάνει να βάζω τα γέλια. Το κάπνισμα είναι μια παγκόσμια συνήθεια. Με λίγη καλή θέλησι θα μπορούσαν να βεβαιώσουν βρίσκοντας εν ανάγκη επιχειρήματα κι από τις σχετικές στατιστικές ότι το κάπνισμα προκαλεί όχι μονάχα τον καρκίνο αλλά κι οποιαδήποτε άλλη πάθησι τους… καπνίση». (Αθηναϊκή 18.11.1958) Τάδε προφητικά έφη ο Βρετανός καθηγητής Ουώλτερ Φέργκιουσον Χάνναιη. Και να σκεφτεί κανείς ότι τέτοιοι τσαρλατάνοι δίδασκαν και σε πανεπιστήμια. 

—————————— «Αν ο καπνός επισπεύδη τον θάνατον, η ενέργειά του αυτή πρέπει να θεωρηθή τόσον σοβαρά ώστε να αποφασίση να θυσιάση μίαν του ευχαρίστησιν; Ημπορεί κανείς αν δεν καπνίζη, να ζη αιωνίως; Όχι βέβαια. Τότε ας αποθάνη καπνίζων ολίγους μήνας ή ολίγα έτη ενωρίτερον παρ’ ό,τι θα απέθνησκε χωρίς να καπνίζη. Τοιουτοτρόπως θα οικονομήση από τα έτη αυτά που θα ζη και το έξοδον του καπνού». (Χρόνος, 4.10.1908)

 ——————————– «Υπό του Ανωτάτου Υγειονομικού Συμβουλίου συνεζητήθη κατά την χθεσινήν συνεδρίασίν του το θέμα της σχέσεως μεταξύ καπνίσματος και καρκίνου του πνεύμονος…. Δια της εισηγήσεών των οι καθηγηταί δεν δέχονται ότι το κάπνισμα αποτελεί την γενεσιουργόν αιτίαν του καρκίνου του πνεύμονος». (Απογευματινή 5.4.1962) 

————————————– «Οι δυο μεγάλοι κατηγορούμενοι, ο καφές και το τσιγάρο, αρχίζουν να εκδικούνται για τις αλλεπάλληλες κατηγορίες που εκτοξεύονται συνεχώς εναντίον τους. Σ’ ένα τελευταίο συνέδριο Γάλλων γιατρών υπεστηρίχθη ομοφώνως ότι η μετρία χρήσι τους βοηθάει αποτελεσματικά την πέψι και επομένως έχει πολύ ευεργετικό αντίκτυπο σε ολόκληρο τον οργανισμό». (Αθηναϊκή 1.6.1965) 

—————————————— Το γενικό συμπέρασμα των ερευνητών του υπουργείου Υγιεινής των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ότι το μέτριον κάπνισμα είναι αβλαβές και μάλιστα ευεργετικόν λόγω της απολυμάνσεως των αναπνευστικών οδών από τα υποπροϊόντα της καύσεως του καπνού. Μόνον όταν καπνίζη κανείς πάνω από ένα πακέτο ημερησίως αρχίζουν να παρουσιάζωνται συμπτώματα καρδιακής κοπώσεως… Ένας υγιής άνθρωπος… δεν έχει ανάγκη να στερηθή την απόλαυσι του τσιγάρου του, υπό τον όρον να μη γίνη μανιακός» (Ακρόπολις 21.6.1967) 

—————————— Δόξα τω Κθούλου, η Εποχή της Άγνοιας είναι πια Παρελθόν. Σήμερα κατέχουμε την ακλόνητη και επιστημονικώς αποδεδειγμένη γνώση ότι όλοι αυτοί οι ηλίθιοι «καθηγητές» και «επιστήμονες» ήταν στην καλύτερη περίπτωση πλανημένοι και στην χειρότερη υποχείρια των καπνοβιομηχανιών. Το αμάρτημά τους ήταν χειρότερο από έγκλημα. Ήταν το αμάρτημα της Απόλυτης Πεποίθησης. Εμείς πλέον ξέρουμε ότι «γελοίοι» και «επικίνδυνοι» είναι αυτοί που έγραφαν τέτοιες ανοησίες. Ευτυχώς είναι νεκροί προ πολλού…

Αλίκη Στεφάνου - το βρήκαμε εδώ

read more “Ποιά η Σχέση της Ραδιενέργειας με την Αντικαπνιστική Εκστρατεία;”

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ