3 Μαρ 2012

2013- τι; { Το πάζλ της ζωής }

Το πάζλ της ζωής

του Κωνσταντίνου Φλώρου


Από μικρή ηλικία, ήμουν πάντοτε ανήσυχος και σκεπτόμενος. Προβληματιζόμουν με τα «κακώς κείμενα», την μισαλλοδοξία των ανθρώπων και με αυτά που έβλεπα να γίνονται σε παγκόσμια κλίμακα, όπως πόλεμοι, μιζέρια και δυστυχία. Σαν παιδί και αργότερα σαν έφηβος, έψαχνα πάντοτε να βρω ένα πνευματικό στήριγμα να ξαποστάσω. Αμφιταλαντεύτηκα ανάμεσα σε διάφορα πνευματικά δηλητήρια, που αποδείχτηκε ότι κανένα τους δεν ήταν η φιλοσοφική λίθος. Στηρίχτηκα ιδεολογικά και πολλές φορές παραπάτησα, ανάμεσα στα ανολοκλήρωτα ιδεώδη του κομμουνισμού, στις ανεφάρμοστες αρχές της δημοκρατίας και στις αόριστες πνευματικές διδασκαλίες της Χριστιανικής πίστης. Αναγκάστηκα να διαβάσω, ανάλογα κείμενα, αλλά αυτά δεν με γέμιζαν.

Καθώς μεγάλωνα, άρχισα να διαβάζω περισσότερο. Διάβαζα ιστορία, αρχαιολογία, φιλοσοφία, ανθρωπολογικές μελέτες, κοινωνιολογία και ψυχολογία. Μετά, άρχισα να διαβάζω την ιστορία των πολιτισμών, των θρησκειών και των επιστημών. Συνέχισα διαβάζοντας φιλοσοφία, καθώς και διάφορα γραπτά για θεοσοφικές θεωρίες και αναλύσεις περί παραθρησκευτικών συστημάτων. Διάβασα και πολλά για την εξάσκηση της βασιλικής τέχνης, κοινώς της μασονίας. Περιοδικά και πονήματα στρατηγικής, στρατιωτική ιστορία και διπλωματία, αποτελούσαν πάντοτε συνωδά αναγνώσματα στην ευρεία ενημέρωση μου. Όμως, ποτέ μου δεν ασπάστηκα κάτι από τα παραπάνω για να τα κάνω «τυφλοσούρτη» στην ζωή μου. Διάβαζα και διαβάζω πολλά, αλλά πάντα με κριτική ματιά και σωστή αποδόμηση των περιεχομένων.

Εν τω μεταξύ, μπήκα στον κόσμο της επιστημονικής ανάλυσης χάριν των σπουδών μου. Στην συνέχεια, άρχισα να διαβάζω με πάθος περιοδικά εναλλακτικής «ύλης» και «απόκρυφης» ιστορίας, τα οποία, αρκετά από αυτά, περιείχαν αναφορές σε αρχαία κείμενα και συγγραφείς. Κάποια στιγμή, κατέληξα να διαβάζω αρχαία γραμματεία, από την θεογονία του Ησίοδου, τον Ηράκλειτο, τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα μέχρι τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Θωμά τον Ακινάτη και άλλους συγγραφείς. Σε όλα αυτά έψαχνα να λύσω τις δικές μου απορίες.

Με εξαίρεση την αρχαία ελληνική γραμματεία που είναι αποκαλυπτική σε μεγάλο βαθμό, κανένα από τα υπόλοιπα αναγνώσματα δεν στάθηκαν ικανά να μου λύσουν τις απορίες. Το μόνο που κέρδισα σε επίπεδο γνώσης, ήταν η συσσώρευση πάρα πολλών αταξινόμητων πληροφοριών και λιγοστών πνευματικών ερεθισμάτων. Τα περισσότερα από αυτά τα βιβλία που μελέτησα τα πούλησα. Είτε γιατί θεώρησα ότι είναι ανόητα, είτε παράλογα. Άλλα, πάλι, βρήκα ότι ήταν γραμμένα συντεχνιακά, γεμάτα στόμφο, υπέρ ομάδων που συνεδριάζουν κεκλεισμένων των θυρών ή ψευτοφιλοσοφούν μόνο με μυημένους. Επίσης, τα περισσότερα από αυτά τα βιβλία, ήταν διάστικτα από περιττή χρήση επιστημονικών ή τεχνικών όρων και χωρίς νόημα. Μερικά, μάλιστα, ήταν τόσο παραγεμισμένα με τα ως άνω γραφόμενα, που άνετα τα παρομοιάζει κανείς, με τα υπερφορτωμένα γεύματα στους μπουφέδες των ξενοδοχείων. Δηλαδή, μπόλικη σάλτσα και καρυκεύματα, αλλά γεύση μηδέν!

Εν τω μεταξύ, πάντα πίστευα πως τα βιβλία που περιέχουν σχεδόν περισσότερες υποσημειώσεις από το συγγραφικό κείμενο και αναφορές σε άλλους συγγραφείς δεν αποτελούν πρωτογενή έρευνα, αλλά αναμασήματα. Γιατί; Γιατί τα περισσότερα γραπτά αποτελούν αντιγραφή της αντιγραφής. Φαίνεται ότι η πρωτοτυπία άρχισε να εκλείπει από καιρό τώρα. Επίσης, πάντοτε έβρισκα ύπουλο, τον τρόπο που σε πλησιάζουν διάφοροι για να σε μυήσουν, δήθεν, σε κάποια μυστικά στην ομάδα που ανήκουν. Αλλιώς δεν σου λένε τίποτα. Μα, από πότε η γνώση είναι ιδιοκτησία κάποιων ομάδων που δεν λένε τίποτα σε μη μυημένους; Η απόκρυψη της γνώσης είναι αισχρή, παράλογη και εξυπηρετεί, πολλές φορές, σκοτεινούς σκοπούς και συμφέροντα.

Έκτοτε, πολύ λίγα βιβλία και λιγοστά αποσπάσματα κατάφεραν να με συγκινήσουν και τα αγάπησα πραγματικά γιατί με άγγιξαν με κάποιο τρόπο. Αναφέρω ενδεικτικά μερικά από αυτά όπως, οι «Μακαρισμοί» του Ιησού Χριστού, η προσευχή του Ερνέστου Ρενάν προς τον Παρθενώνα των Αθηνών, οι «Ενατενήσεις» του Μάρκου Αυρηλίου, η «Αντιγνώση» της Λιλής Ζωγράφου, η «Γκέμα» του Λιαντίνη και βέβαια, ο «Στοιχειωμένος Κόσμος» του Κάρλ Σαγκάν, αποτελούν ένα μικρό μόνο απόσταγμα αυτής της γνώσης. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω και τα σημαντικά ερεθίσματα που έλαβα από τον Άρθουρ Κλάρκ και τον Ισαάκ Ασίμοφ, όπου όμως δεν απέχουν πολύ στην εξιστόρηση από τον Όμηρο, τον Λουκιανό ή κάποια αρχαία σανσκριτικά κείμενα. Είναι το σημείο της έρευνας που τέμνεται από τον μύθο και από την επιστημονική φαντασία, αλλά προπάντων από την αληθή εξιστόρηση γεγονότων που έλαβαν χώρα σε παμπάλαιους χρόνους.
Με εξαίρεση τα βιβλία της αρχαίας γραμματείας και κάποια άλλα ειδικά αναγνώσματα, που παρέμειναν στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, άρχισα να διαβάζω κάποιες αναφορές για το 2012, κυρίως σε περιοδικά ειδικού τύπου από το 1993 και έπειτα. Εκεί είναι που διάβασα και απογοητεύτηκα, με τα γραφόμενα περί ειδικών ομάδων και μυστικών τεχνολογιών εξωπραγματικής φαντασίας. Διάβασα για τα δήθεν φαινόμενα της πολυστασίας, της αντιβαρύτητας, της ψυχρής σύντηξης και τις οδηγίες κατά Αριστοτέλη στο «οργάνων όργανον», περί κατασκευής ιπταμένου δίσκου.

Ακόμη, παραλογίστηκα ελαφρώς, όταν διάβασα περί «νιονικών ταχυτήτων» και «νετρίνα» τα οποία είναι κεκαλυμμένα ΑΤΙΑ. Εδώ, γελάμε, όταν μέχρι τώρα η πιο γρήγορη ταχύτητα δεν είναι η ταχύτητα του φωτός ούτε κάτι άλλο. Η πιο γρήγορη, γνωστή, ταχύτητα που υπάρχει μέχρι στιγμής είναι η σκέψη. Με την σκέψη και τον κοσμικό εαυτό σου, μπορείς να πας παντού ακαριαία στον κόσμο και στο σύμπαν. Σημειωτέον, ότι αυτή η ταχύτητα αντιστοιχεί στην ανθρώπινη φύση. Γιατί, υποθέτω, ότι θα πρέπει να υπάρχουν και ακόμη μεγαλύτερες ταχύτητες μέσα στο σύμπαν οι οποίες, προς το παρόν, είναι ασύλληπτες και ακατανόητες για τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά.

Συνεχίζουμε. Παράλληλα, με τα αναγνώσματα αυτά, πάντοτε μου άρεσε από χόμπι να παρακολουθώ τα κινηματογραφικά «blockbuster», δημιουργήματα της αμερικάνικης κουλτούρας. Ταινίες καταστροφής, όπως η «Επόμενη Μέρα», «Σεισμός στην πόλη των αγγέλλων» (Los Angeles αμερικανιστί) «Αρμαγεδδών», «Matrix», «Μέρα Ανεξαρτησίας», «Μ.Ι.Β» (οι άνδρες με τα μαύρα), «X Files» και, βέβαια, το τελευταίο δημιούργημα του «Hollywood» για το «2012». Κάπου στο πρόσφατο παρελθόν δεν άφηνα τηλεοπτική εκπομπή, που να μην έχει αναφορά για την «ομάδα Ε» και την ομάδα «Ο.Ε.Α» (Ομάδα Εθνικής Αποκατάστασης), για τα Α.Τ.Ι.Α, για το 2011 (ναι, υπήρχε και αυτό κάποτε) ή για τον Δία και τον Απόλλωνα (και άλλοι πλανητάρχες), που έρχονται να σώσουν τους Έλληνες και όλον τον πλανήτη από τους «κακούς» Εβραίους.

Σε παράλληλο χρόνο, παρακολουθούσα κάθε είδους ντοκιμαντέρ, ως αντιστάθμισμα για την πνευματική μου υγεία. Όταν παρακολουθούσα για την αναπαραγωγή του κάβουρα ή το πώς φυτρώνει το λουλούδι Έντελβαις επάνω στις Άλπεις, ήταν σαν να έπαιρνα παυσίπονο και η ψυχή μου επέστρεφε από την Κούλουρη. Η Κούλουρη είναι περιοχή της Σαλαμίνας, για όσους δεν το γνωρίζουν και δεν έχει καμία σχέση με το κουλούρι που αγοράζουμε από τους πλανόδιους. Όμως, «εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα» γιατί μετά βίωσα το χειρότερο. Η συνέχεια επί του κειμένου.

Σε κοινωνικό και εργασιακό επίπεδο, συναναστράφηκα με πολλούς ανθρώπους διαφόρων μορφωτικών επιπέδων και από όλο το ηλικιακό φάσμα. Και σε αυτό το κομμάτι, αναζητούσα πάντοτε μια πνευματική επικοινωνία ή ένα στήριγμα αν θέλεις. Αντάλλαξα απόψεις, συλλέγοντας γνώμες και ερεθίσματα από πολλούς ανθρώπους, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Συνομίλησα με πολίτες: φίλους, συγγενείς, αγρότες, χρηματιστές, πολιτικούς, δημοσιογράφους, ιερείς (ορθόδοξους και μουσουλμάνους), καθηγητές πανεπιστημίου, εργάτες και επιχειρηματίες. Συζητούσαμε επί παντός επιστητού. Κάθε φορά, έθετα ερωτήματα δύσκολα και δυσνόητα. Έριχνα δίκτυα άδεια ή εκμαίευα γνώμες κατά την Σωκρατική μέθοδο. Τουλάχιστον, όσο μου επιτρεπόταν να το κάνω!

Ξέρετε ποιό ήταν το αποτέλεσμα; Τις περισσότερες φορές τα δίχτυα ήταν άδεια. Δηλαδή, κάποιοι από αυτούς με εξέπληξαν με διαφορετικό τρόπο. Άλλοι πάλι καθόλου. Όταν συναντούσα εκείνο το θολό βλέμμα του «βοοειδούς» γεμάτο απάθεια και αδιαφορία, έπεφτα σε θλίψη. Όμως, εξέλαβα εκπληκτικές γνώμες και απόψεις από αγράμματη γιαγιά ενενήντα τριών ετών. Επιπλέον, από παιδικές ή νεανικές ηλικίες που στερούνταν των ειδικών γνώσεων και της εμπειρίας που έχουν οι γηραιότεροι. Πήρα, κάποιες πραγματικά βλακώδεις παρατηρήσεις, από καθηγητές πανεπιστημίου, πολιτικούς και δημοσιογράφους. Ακόμη, έλαβα κάποιες μέτριες και διφορούμενες απαντήσεις από ιερωμένους και υποτίθεται πνευματικούς ανθρώπους.

Με όλους αυτούς (εξαιρείται η γιαγιά και οι νεολαίοι), αισθάνθηκα να πλανιέται γύρω μου μαύρο πνευματικό σκοτάδι. Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά «…μαύρη και στις πόλεις»! Κοινώς, η γιαγιά και τα παιδιά βάλανε τα γυαλιά στους ειδικούς. Ποιο είναι το συμπέρασμα; Φοβού, αυτούς που φορούν γραβάτα, τους ειδικούς και τους φιλόσοφους του καναπέ γιατί εάν ήταν πραγματικά τυφλοί δεν θα έλεγαν ανοησίες. Το πρόβλημα είναι, ότι όλοι τους είναι μονόφθαλμοι ειδικοί και μας οδηγούνε στην μαύρη άβυσσο με τεχνοκρατικό τρόπο και με περισσή εμπειρία.

Ξεκίνησα λοιπόν να μαζεύω πληροφορίες και να συμπληρώνω το πάζλ της ζωής. Ψηφίδα στην ψηφίδα, άρχισα να αποκτώ μια θολή εικόνα στην αρχή. Ύστερα, άρχισα να συνταιριάζω τις διάφορες ψηφίδες, ανακαλύπτοντας ότι για όλες υπάρχει κάποιος συνεκτικός κρίκος. Βέβαια, η εικόνα που άρχισε να σχηματίζεται δεν ήταν όμορφη, όπως συμβαίνει με το γνωστό παιγνίδι του πάζλ. Για να γίνω πιο σαφής, οι περισσότερες ψηφίδες σχημάτιζαν «σημεία και τέρατα», ανθρώπων γεννήματα.
Πολλές φορές, απογοητεύτηκα και ήμουν έτοιμος να εγκαταλείψω την προσπάθεια. Θυμόμουν, όμως, πάντα την Καβαφική ρήση, «…στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι ο δρόμος να είναι μακρύς». Έτσι, έπαιρνα θάρρος και συνέχιζα να συλλέγω καινούριες ψηφίδες για το πάζλ της ζωής. Για να καταλάβεις, όμως, πόσο άσχημη ήταν η εικόνα που αποκόμιζα θα σου δώσω πολλά παραδείγματα. Ξεκινάμε, λοιπόν, μαζί να δούμε αυτές τις ψηφίδες.

Η πλούσια σε πρώτες ύλες Αφρικανική Ήπειρος, εξακολουθεί να αφανίζεται πληθυσμιακά και οικονομικά για να προμηθεύει την φτωχή Ευρώπη. Επιπλέον, ο πληθυσμός της αφανίζεται από εμφύλιες συρράξεις και ασθένειες, ενώ οι παιδικές ψυχούλες, πεθαίνουν στην αγκαλιά της μεγαλύτερης διεθνούς ανθρωπιστικής οργάνωσης, κατά χιλιάδες, σε καθημερινή βάση και ας αγοράζουμε εμείς κάρτες κάθε Χριστούγεννα. Η Ασιατική Ήπειρος και η Νότια Αμερική δεν βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί απορροφούν αδικαιολόγητα, πολύτιμα κονδύλια, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για ιατρική έρευνα και εφαρμογή εναλλακτικών πηγών ενέργειας.

Οι μεγάλοι οργανισμοί «βιτρίνες», που πουλάνε οικολογία σαν κοπανιστό αέρα μας λένε να ανακυκλώνουμε. Πως όμως ανακυκλώνοντας, έστω και δεκαπέντε κιλά το μήνα ανά κάτοικο στον Δυτικό κόσμο, θα επιβραδύνουμε την αποψίλωση των τροπικών δασών; Όταν κάθε μέρα που περνάει αποψιλώνονται εκτάσεις ίσες με δεκαπέντε γήπεδα ποδοσφαίρου; Την ίδια στιγμή, το υπόλοιπο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού δεν ανακυκλώνει, γιατί απλώς δεν έχει να φάει. Μυριάδες από αυτούς τους δύστυχους, τρώνε από τα αστικά σκουπίδια και πίνουν μολυσμένο νερό στην Ινδία και αλλού.
Φαίνεται ότι η ανακύκλωση και η οικολογία αφορά μόνον τους πλούσιους λευκούς του Δυτικού κόσμου, οι οποίοι παράγουν και τα περισσότερα σκουπίδια πάνω στον πλανήτη. Την ίδια στιγμή, εξαφανίζονται περίπου δέκα χιλιάδες είδη έμβιων οργανισμών και εντόμων κάθε χρόνο από την μόλυνση. Εδώ τι έχουν να απαντήσουν οι οικολογικές οργανώσεις; Πρόσθεσε και την καύση των δασών παγκοσμίως, αλλά εσύ συνέχισε να ανακυκλώνεις ψυχαναγκαστικά μπουκαλάκια και κουτάκια έχοντας την ψευδαίσθηση ότι σώζεις τον πλανήτη!

Κάθε χρόνο η μεγαλύτερη, διεθνής, ανθρωπιστική οργάνωση για τα παιδιά και διάφορες άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, στέλνουν οικονομική βοήθεια, φάρμακα και τρόφιμα στις φτωχές και υποανάπτυκτες χώρες. Τότε, γιατί δεν λύνεται το παγκόσμιο πρόβλημα της φτώχιας και της πείνας; Θα το απαντήσω αυτό με ένα μικροοικονομικό παράδειγμα. Γιατί, όταν δίνουμε οικονομική βοήθεια σε έναν επαίτη, ο οποίος δεν είναι σε θέση να εργαστεί ή να παράγει, απλώς παρατείνουμε το μαρτύριό του και τον συντηρούμε εσαεί στην ίδια μίζερη κατάσταση. Η οριστική λύση είναι να πάρεις αυτόν τον άνθρωπο από το χέρι, να του δώσεις μια στέγη και την δυνατότητα να καλλιεργεί την γη και όχι να τον χαρακτηρίζουμε τεμπέλη και αποτυχημένο. Μόνο έτσι θα μπορεί να λειτουργεί αυτόνομα και με αξιοπρέπεια.

Η φιλανθρωπία, θα έπρεπε να συμπληρώνει τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα και να γίνουν οκτώ στο σύνολο. Όταν μάλιστα την ίδια στιγμή, οι πλούσιες χώρες της Γαλλίας και των Η.Π.Α αρνούνται να λύσουν το πρόβλημα των χιλιάδων αστέγων, που κοιμούνται με κουβέρτα τα άστρα και σιτίζονται από τα αστικά σκουπίδια. Αυτούς τους ανθρώπους οι συμπατριώτες τους στην Αμερική, τους αποκαλούν υποτιμητικά «looser» δηλαδή χαμένους, αποτυχημένους, ενώ οι Γάλλοι τους ονοματίζουν «closard». Αίσχος. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Για να δούμε άλλη μια ψηφίδα του πάζλ της ζωής. Κάθε χρόνο, ξοδεύονται απίστευτα χρηματικά ποσά σε αντιτρομοκρατικά μέτρα και εξοπλισμούς ή σε ανόητα πειράματα τύπου CERN. Κάποιοι μονόφθαλμοι ηγέτες, μας έχουν πείσει ότι αυτά τα κονδύλια είναι απαραίτητα, είτε για την αντιμετώπιση ενός φανταστικού τρομοκράτη με γενειάδα και τουρμπάνι που παίζει κρυφτούλι με τις μυστικές υπηρεσίες, είτε για να δούμε πώς δημιουργήθηκε το σύμπαν, από μια μεγάλης ισχύος, «θεϊκή πορδή» (Big Bang ή μεγάλο πριτς όπως λέω εγώ). Ανόητα όλα. Για την υπόθεση, αν το σύμπαν έσκασε από το αυγό ή όχι, μου θυμίζει εκείνο το ανόητο αμπελοφιλοσοφικό ερώτημα για την κότα και το αυγό. Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό; Ιδού η απάντηση. Η κότα έκανε το αυγό και από το αυγό βγήκε άλλη κότα. «Εν αρχή ην η κότα;» Όσον αφορά την δημιουργία του σύμπαντος, πιστεύω ότι αυτό δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Πάντοτε υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχει, συνεχώς μεταβαλλόμενο και επεκτεινόμενο.

Έχω και μια ψηφίδα για τα τρόφιμα. Σχεδόν σε όλον τον κόσμο, είμαστε αναγκασμένοι να αγοράζουμε τα τρόφιμα που καταναλώνουμε. Η μεσαιωνική φεουδαρχία αντικαταστάθηκε από την υπεραγορά (super market) τροφίμων. Σε ελεύθερη μετάφραση, η φεουδαρχία αντικαταστάθηκε από την «φαουδαρχία». Λαμπρά. Τα τρόφιμα που μας τα προσφέρει η φύση δωρεάν σε αφθονία, εμείς τα μετατρέψαμε σε εμπόριο και καταναλωτισμό. Άλλοι δεν έχουν να φάνε καλαμπόκι, όταν την ίδια στιγμή σε όλα τα «super markets» του κόσμου, υπάρχουν στοιβαγμένες εκατομμύρια κονσέρβες με πεντακόσιες και πλέoν διαφορετικές μάρκες. Πρόσεξε την σπατάλη και τον πλεονασμό. Το ίδιο προϊόν διατίθεται από διαφορετικές εταιρίες, με διαφορετικές μάρκες στις ίδιες αγορές, από διαφορετικές παραγωγές χώρες. Ενίοτε, στέλνουμε καμιά ληγμένη ευρωπαϊκή κονσέρβα στους πεινασμένους του Τρίτου κόσμου ως φιλανθρωπία (ο Θεός να την κάνει…!), αφού βέβαια τους έχουμε εμβολιάσει. Μην πάθουν και τίποτα!

Αυτή είναι η πραγματικότητα για τα τρόφιμα. Υπάρχουν σε αφθονία, είναι φρέσκα και φτάνουν να θρέψουν άλλα τόσα δισεκατομμύρια πληθυσμού. Υπάρχει η δυνατότητα να τα λαμβάνουμε δωρεάν απ’ ευθείας από την «Μάνα Γαία», αλλά προτιμούμε να τα διαχειρίζονται πεντακόσιες πολυεθνικές εταιρίες αντί εμείς. Επιπλέον, τα πληρώνουμε πανάκριβα λόγο διαφήμισης, συσκευασίας και μεταφοράς. Στο τέλος, τα τρώμε μπαγιάτικα και με ημερομηνία λήξης. Για αυτό, ο μισός και παραπάνω πληθυσμός της Γης λιμοκτονεί και το εν τρίτο πάει σε κέντρα αδυνατίσματος. Εμείς πάλι, αρνούμαστε να το παραδεχτούμε θεωρώντας πολύ φυσιολογικό να ψωνίζουμε τις πραμάτειές μας από την υπεραγορά τροφίμων.

Άλλη μια ψηφίδα του πάζλ της ζωής. Αποκομμένοι από το φυσικό περιβάλλον και στοιβαγμένοι σε ασφυκτικά γεμάτες αστικές περιοχές, ζούμε την απομόνωσή μας μακριά από την ζεστή αγκαλιά της Μάνας Γαίας. Συνεχίζουμε να βιάζουμε την Γη σε ομαδικό όργιο, να την μολύνουμε με τοξικά απόβλητα και να εμμένουμε στον άκρατο καταναλωτισμό και την σπατάλη φυσικών πόρων. Παίζουμε τους θεατρικούς μας ρόλους καθημερινά, εμπαίζοντας την ίδια την φύση που άρχισε να εκδικείται εμάς τους ασεβείς. Αρχαία τραγωδία σε όλο της το μεγαλείο.

Σε κοινωνικό επίπεδο, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Δεν γνωρίζουμε ούτε τον εαυτό μας, ούτε τον γείτονα. Και δεν εννοώ την τυπική καλημέρα που ανταλλάσσουμε, αλλά το βαθύτερο αίσθημα φιλίας και συνεργασίας. Ο αλτρουισμός και η φιλοτιμία, έχουνε πάει από καιρό περίπατο παραχωρώντας την θέση τους στην μοναξιά, στην απομόνωση και στην καχυποψία. Αν κάποια στιγμή, υπάρξει κάποιο παράδειγμα ανθρωπιάς, αυτό αποτελεί είδηση για τους δημοσιογράφους. Το αίσθημα κενού που νιώθουμε όλοι, προσπαθούμε μάταια να το αναπληρώσουμε με τον καταναλωτισμό, την καθημερινή επιβίωση ή την παρακολούθηση μαζικών διασκεδάσεων, όπως το ποδόσφαιρο.

Για παράθυρο του κόσμου έχουμε την τηλεόραση και όχι την ανθρώπινη επαφή ή την ανταλλαγή ωφέλιμων απόψεων. Ειδικότερα για τα δύο τελευταία έχω να επισημάνω τα εξής: η τηλεόραση, το μόνο που κάνει είναι να αποβλακώνει τις μάζες με τα ηλίθια προγράμματα που εκπέμπει, αλλά και να τις καθησυχάζει, με το να τις βομβαρδίζει καθημερινά με την επίσημη κυβερνητική πολιτική που ασκείται από τους εντεταλμένους κυβερνητικούς. Συμπληρωματικά το ποδόσφαιρο λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης σε μια «χύτρα» που αν δεν εκτονωθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, απλά θα σκάσει.
Κάποιου είδους βελτίωση για όλα αυτά τα κακά δεν υπάρχει! Στον αγώνα για την επιβίωση, ο μόνος τρόπος είναι να δουλέψεις για να μην πεθάνεις πριν την ώρα σου. Όμως, οι λέξεις δουλειά, δούλεψη και εργασία, λίγο απέχουν από την δουλεία. Αλήθεια, τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι η εργασία μας απελευθερώνει και μας κάνει πιο ανεξάρτητους; Μήπως επειδή οι αλυσίδες της δουλείας έχουν γίνει αόρατες; Ποιος ή τι ευθύνεται για το ότι πρέπει να δουλεύουμε οκτώ ώρες, στο δήθεν πολιτισμένο κόσμο σε καθημερινή βάση, υπό την δικτατορία του χρόνου και του εικοσιτετραώρου;

Το ίδιο συμβαίνει και με την τεχνολογική πρόοδο. Έχουμε φτιάξει μηχανές και ηλεκτρονικά, υποτίθεται υψηλής τεχνολογίας (γιατί ο υπολογιστής των Αντικυθήρων και η μπαταρία της Βαγδάτης άλλα μας λένε), αλλά οι ανθρώπινες ελευθερίες συνεχίζουν να συρρικνώνονται χρόνο με το χρόνο. Το ίδιο συρρικνώνεται και ο χρόνος που έχουμε για εμάς, την οικογένειά μας ή τους φίλους μας. Η σύγχρονη τεχνολογία το μόνο που έχει επιτύχει, έως τώρα, είναι να απελευθερώσει την υπερπαραγωγή και τον υπερκαταναλωτισμό, αλλά να σκλαβώσει το σώμα και το πνεύμα μας με τον δεσμώτη χρόνο. Από την άλλη, το λαϊκό γνωμικό «δούλεψε για να φας και κλέψε για να έχεις», αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα στο πολιτικό γίγνεσθαι με τα σκάνδαλα και την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος παγκοσμίως.

Για το γυναικείο φύλο, ως άλλη ψηφίδα του πάζλ, έχω να πω τα εξής: εν σχέση με μερικά χρόνια πριν η θέση της γυναίκας έχει μια μικρή βελτίωση. Αλλά ας μην γελιόμαστε. Το θέμα της ισότητας των δύο φύλων παραμένει μια ουτοπία και μια από τις μεγαλύτερες σκευωρίες εις βάρος της γυναίκας. Η προηγούμενη σκευωρία ήταν το μεγάλο κυνήγι των «δήθεν» μαγισσών στον μεσαίωνα, όπου θυσιάστηκαν χιλιάδες γυναικών στον βωμό της προκατάληψης και του θρησκευτικού φανατισμού στην Ευρώπη. Οι κοινωνίες των εθνών, συνεχίζουν να είναι ανδροκρατούμενες και οι γυναίκες να αποτελούν ουσιαστικά τον αδύνατο κρίκο. Στον πλούσιο Δυτικό κόσμο η θέση της χειραφετημένης γυναίκας είναι μια πιστή αντιγραφή του ισχυρού και βίαιου άνδρα. Για αυτό, αν πετύχεις ως υφιστάμενος, γυναίκα σε υψηλότερο πόστο και με θέση ισχύος, θα είναι πολύ πιο αυστηρή και βλοσυρή από έναν άντρα στην αντίστοιχη θέση. Σε αυτήν την περίπτωση η γυναίκα το κάνει αυτό για να προστατέψει την ευαίσθητη φύση της σε ένα σκληρό και ανταγωνιστικό περιβάλλον που δεν της ταιριάζει, αλλά ακολουθώντας πάντα ως πρότυπο τον ανδρικό χαρακτήρα.

Ακόμη, η εκμετάλλευση του ωραίου αλλά ασθενούς φύλου είναι προσβλητική. Ο παθητικός ρόλος της γυναίκας, ως «αντικείμενο φετίχ», το οποίο εμπορεύεται μέσω της εικόνα της, είναι πέραν του δέοντος αισχρός. Δεν νοείται, λοιπόν, να μην δεις διαφήμιση προϊόντων, που να μην συνοδεύεται από ένα καλαίσθητο γυναικείο μέρος του σώματος. Έτσι γίνεται μια άνευ προηγουμένου ταυτοποίηση της «γυναίκας φετίχ» με την εικόνα μιας όμορφης και καλλίγραμμης σιλουέτας σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Όμως, η ταυτοποίηση είναι ασύμβατη με τον πραγματικό ρόλο της γυναίκας. Έτσι, λοιπόν, έχουμε την «γυναίκα φετίχ» στην διαφήμιση προϊόντων, στην παραγωγή πορνογραφίας, στα καλλιστεία και στις επιδείξεις μόδας, αλλά και ως «συνοδευτικό προϊόν» για ισχυρούς και πλούσιους άνδρες με μεγάλη τσέπη και μπόλικη εξουσία.

Όσον αφορά την θέση της γυναίκας στον Τρίτο κόσμο, αυτή μας φέρνει την εικόνα της σκλάβας – νοικοκυράς, όπου έχει αναλάβει όλες τις βαριές εργασίες εντός και εκτός οικίας. Αυτή, λοιπόν, είναι η πικρή αλήθεια για την θέση του γυναικείου φύλου παγκοσμίως. Η γυναίκα συνεχίζει να είναι αντικείμενο σεξουαλικής εκτόνωσης, θύμα του άκρατου καταναλωτισμού, θύμα διαστροφών ή σεξουαλικών εγκλημάτων, θύμα βιασμών ή θύμα των κοινωνικών στερεοτύπων και ανισοτήτων. Δηλαδή, έχουμε τον απόλυτο ξεπεσμό του γυναικείου φύλου. Επιπροσθέτως, να αναφέρω πως εάν είχαμε μια μητριαρχική οργάνωση στα έθνη όλης της Γης, δεν θα είχαμε ούτε πολέμους, ούτε βία και επιθετικότητα. Γιατί; Διότι η φύση της γυναίκας είναι διαλλακτική, παθητική, ειρηνική και συμβιβαστική σε αντίθεση με την βίαια φύση του άνδρα. Και ας αφήσουμε τις φοβερές Αμαζόνες να παραμείνουν στην σφαίρα της μυθολογίας και μόνον.

Ας δούμε άλλη μία ψηφίδα στο πάζλ της ζωής. Γύρω μας, πλανάται το νεκρό πνεύμα της φύσης, του Θεού και του ανθρώπου. Τι εννοεί ο ποιητής; Όλοι έχουμε χτίσει ένα τεχνητό περιβάλλον που σφύζει από νέκρα, σαπίλα, συντήρηση, καθωσπρεπισμό και υποκρισία. Κοίτα γύρω σου και θαύμασε. Θαύμασε τα συντηρημένα τρόφιμα με ημερομηνία λήξης στα ράφια των «souper markets». Θαύμασε τους «σοφούς» κυβερνώντες, που πάνε ντυμένοι, ίδιοι σαν πιγκουίνοι, στις συνελεύσεις της βουλής και στις λαοσυνάξεις. Θαύμασε τα ψυχρά ντουβάρια του ναού που προσκυνάς με τον νεκρό Θεό μέσα σου. Φάε την σάρκα της φύσης και πιες το αίμα της, χωρίς ευγνωμοσύνη, μέχρι να την στραγγίξεις. Πάτα τον διπλανό σου και εκμεταλλεύσου τον, χωρίς αναστολές για να κερδίσεις περισσότερα.

Συμπληρώνοντας το πάζλ της ζωής, θέλω να σου εξηγήσω για την αρνητική δύναμη που εμπεριέχουν οι πέντε πιο καταστροφικές πεποιθήσεις που έχουμε στην ζωή μας. Αυτές είναι οι εξής: α) ο έρωτας, β) η ελπίδα, γ) το πεπρωμένο, δ) η ευχή και ε) η τύχη. Έχοντας δηλητηριαστεί όλοι σε παγκόσμιο επίπεδο, με θρησκευτικό δογματισμό πάσης φύσεως και άγνοια, κάνουμε ένα και μόνο πράγμα. Στηριζόμαστε και αντλούμε δύναμη από αυτές τις καταστροφικές πεποιθήσεις. Είτε αυτό το κάνουμε ατομικά, είτε ομαδικά το αποτέλεσμα είναι να ταΐζουμε πάντα το υπερτροφικό καρκινικό μας «Εγώ». Πάμε, λοιπόν, να αναλύσουμε αυτές τις έννοιες με την σειρά και να δούμε πόσο βλαβερές είναι για την ανθρώπινη υπόσταση.

α) Έρωτας: Έρως ανίκατε μάχαν…! Ερωτευόμαστε σε καθημερινή βάση και για πολλούς λόγους. Ερωτευόμαστε άτομα ετερόφυλα ή ομόφυλα κάτω από την ομπρέλα του σεξισμού εντάσσοντας τα σε ένα κτητικό, σχεδόν ιδιοκτησιακό, καθεστώς. Έχουμε την ελευθερία να ερωτευτούμε και άυλα πράγματα, όπως η δόξα ή υλικά, όπως τα αγαθά που μας προμηθεύουν οι πολυεθνικές εταιρίες και η υπερπαραγωγή των βιομηχανικών αλυσίδων.

Κανείς, όμως, δεν μιλάει για την αγάπη όπως της αρμόζει. Την αγάπη του να είσαι ίσος προς ίσο, να μοιράζεσαι και να μην χρειάζεται να ζητιανέψεις. Να αγαπάς την ανθρωπότητα σε συλλογικό επίπεδο και όχι μόνο τον εαυτό σου, την ομάδα που ανήκεις ή την θρησκεία που πιστεύεις. Να αγαπάς με σεβασμό και δέος την φύση και τα ζώα. Κάθε φορά που χρειάζεται να τρως κρέας να ζητάς συγνώμη στο σύμπαν, όπως κάποτε, κάνανε οι ινδιάνοι της Αμερικής πριν τους σφάξουν οι Ευρωπαίοι. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε, όταν κόβουμε λουλούδια ή μαζεύουμε χόρτα στο βουνό.

Εδώ, θα κάνω μια παρένθεση για τους φίλους μου τους χορτοφάγους, που εφαρμόζουν την ακρεοφαγία. Μάθε λοιπόν, ότι σύμφωνα με τις τελευταίες επιστημονικές μελέτες ότι και τα χόρτα είναι ζωντανοί οργανισμοί. Άμα τα κόβεις τσιρίζουν σε υποηχητική κλίμακα. Αυτό αντιστοιχεί στο γουρουνίσιο τσίριγμα σε ακουστική κλίμακα, όταν αυτά σφάζονται για να γίνουν αλλαντικά. Το ίδιο τσιρίζουν και τα δέντρα όταν παραδίνονται στις φλόγες, εξ’ αιτίας των πυρκαγιών που πλήττουν τον πλανήτη μας.

Όλοι, λοιπόν, ερωτευόμαστε, αλλά δεν αγαπάμε. Όλοι μιλάμε για την αγάπη σε φιλοσοφικό ή θρησκευτικό επίπεδο, αλλά κανείς επάνω στην Γη δεν την έχει εφαρμόσει. Ακόμη και τον Ιησού Χριστό που μίλησε για την αγάπη τον σταυρώσανε. Αργότερα, μίλησε και ο Γκάντι για την αγάπη, αλλά και αυτόν τον σκοτώσανε. Σκοτώνουμε καθημερινά την αγάπη με τις πράξεις μας και ερωτευόμαστε όλα τα άλλα. Ο έρωτας, όμως, είναι παροδικός, εφήμερος και φευγαλέος, ενώ η αγάπη είναι άσβεστη και αιώνια.

β) Ελπίδα: Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται να είναι σωστό, αλλά είναι καταστροφικό να το πιστεύουμε και να ελπίζουμε χωρίς να πράττουμε. Η ελπίδα μπορεί να πεθάνει τελευταία, όταν θα έχει ενταφιάσει και τον τελευταίο «Homo Mortuus» επάνω στην Γη, βιώνοντας έτσι και τον σωματικό μας θάνατο εκτός του πνευματικού.
Όλοι πάνω στην Γη ελπίζουμε καθημερινά. Ελπίζουμε να έχουμε ένα καλύτερο αύριο. Ελπίζουμε να έχουμε να φάμε. Ελπίζουμε να μην χάσουμε την δουλειά μας και να βγάζουμε περισσότερα χρήματα για εμάς ή την οικογένειά μας. Ελπίζουμε να μην αρρωστήσουμε. Ελπίζουμε να μην γίνει πόλεμος. Ελπίζουμε πάντοτε σε έναν νέο μονόφθαλμο ηγέτη. Ελπίζουμε πάντοτε σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο, αλλά πάντοτε μένουμε με την γλύκα, δηλαδή, με την ελπίδα ενώ παθαίνουμε όλα τα παραπάνω. Η πίστη σε αυτήν την καταστροφική πεποίθηση το μόνο που κάνει, είναι να μας μετατρέπει σε άβουλα παθητικά όντα, που δεν πράττουν απολύτως τίποτα σε συλλογικό επίπεδο. Ο έρωτας και η ελπίδα, λοιπόν, ταΐζουν το καρκινικό υπερτροφικό μας «Εγώ».

γ) Πεπρωμένο: Το Πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Το κισμέτ που λένε. Είναι και αυτό το ίδιο καταστροφικό. Ειδικά δε, όταν αυτό συνδυάζεται με τα διάφορα θρησκευτικά πιστεύω. Έτσι, λοιπόν, μπορούμε να μην πράττουμε απολύτως τίποτα σε συλλογικό επίπεδο και να τα αποδίδουμε όλα στο πεπρωμένο. Ήταν γραφτό να γεννηθεί αυτός φτωχός. Ήταν γραφτό να πεθάνει αυτός σε τροχαίο. Ήταν «γραφτό» γενικώς. Πρόσεξες κάτι μέχρι εδώ; Ο χρόνος στην φράση «ήταν» αφορά πάντοτε το παρελθόν και ποτέ το μέλλον. Πρώτα γίνεται κάτι, καλό ή κακό και μετά το αποδίδουμε στο πεπρωμένο. Η απόλυτη παράκρουση, δηλαδή. Θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει με τις προβλέψεις των αστρολόγων.
Δηλαδή, πρώτα γίνεται μια καταστροφή, όπως το χτύπημα του παγκόσμιου κέντρου εμπορίου στις Η.Π.Α την 11η Σεπτεμβρίου 2001, και μετά λένε κάποιοι ότι το είχαν προβλέψει. Ερωτώ. Μα γιατί δεν το προέβλεψε κανείς από πριν δημοσίως; Η έννοια του πεπρωμένου, είναι η άρνηση να μην δεχόμαστε τα αίτια που δημιουργούμε μόνοι μας από πριν. «Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς!», λέει ο λαός. Έτσι λοιπόν, η πεποίθηση αυτή αποτελεί την απόλυτη τύφλα και εμπεριέχει, ίσος συμπυκνωμένη, όλη την ανθρώπινη βλακεία. Οπότε, και το πεπρωμένο με την σειρά του ταΐζει το υπερτροφικό καρκινικό μας «Εγώ».

δ) Ευχή: Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Ευχής έργον θα ήταν να μην ευχόμαστε ποτέ, αλλά να προσευχόμαστε σε συλλογικό επίπεδο. Ανεφάρμοστο, βέβαια, και ακατόρθωτο μέχρι τώρα. Το να εύχεσαι σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο, μην κάνοντας τα λόγια πράξεις, δεν βελτιώνει τα μαύρα μας τα χάλια σε όλο τον κόσμο. Ευχόμαστε να υπάρχει ειρήνη, υγεία, ευημερία και άλλα πολλά. Ανταλλάσουμε ευχές σε γιορτές, κυρίως στον Δυτικό κόσμο, αλλά το αποτέλεσμα είναι μηδέν εις το πηλίκο. Εάν πιάνανε οι χιλιάδες ευχές που έχουν γίνει μέχρι τώρα, από άτομα και ιερείς θα είχαμε λύσει όλα μας τα προβλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Επιπλέον, η προσευχή είναι πάντοτε ατομική ή ομαδική απανταχού στον κόσμο. Ποτέ δεν είναι συλλογική. Για αυτό, οι προσευχές μας πέφτουν στο κενό. Γιατί είναι ατομικές και χωρίς πίστη.

Όταν θεράπευε ο Χριστός έλεγε: «...η πίστη σου σε έσωσε» και όχι το πεπρωμένο σου ή κάποια ευχή σου. Είναι αδιανόητο να προσευχόμαστε ατομικά και να ζητάμε να μας δώσει ο Θεός υλικές απολαβές και μόνον. Αλήθεια. Πόσοι από εμάς προσευχόμαστε με πίστη για τον διπλανό μας που είναι άρρωστος ή που πάσχει από συμφορές και ελλείψεις; Η απάντηση είναι κανείς. Όλοι ανεξαιρέτως, προσευχόμαστε για την αφεντιά μας ή το πολύ για την οικογένειά μας. Η ευχή και τα θρησκευτικά ευχολόγια, είναι παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του. Άρα, και η ευχή, ταΐζει το καρκινικό υπερτροφικό μας «Εγώ».

δ) Τύχη: Αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτει. Για το τέλος, άφησα την έννοια της τύχης. Το κερασάκι στην τούρτα δηλαδή. Πάνε δεν πάνε καλά τα πράγματα, τα αποδίδουμε όλα στην τύχη. Μπράβο μας. Για αυτό είμαστε βουτηγμένοι και πνιγμένοι στα ίδια μας τα κόπρανα. Όταν ένας μονόφθαλμος ηγέτης, οδηγεί τον κόσμο και την πολιτική κατά διαόλου, εμείς το αποδίδουμε στην τύχη. Όταν ένα εθνικό κράτος, μαστίζεται από εμφύλιες συρράξεις και αιματοχυσία είναι αποτέλεσμα τύχης. Όταν κάποιος γεννιέται από πλούσιους γονείς, λέμε τυχερό το παιδί. Αντιθέτως, όταν ένα παιδί γεννιέται φτωχό λέμε ότι είναι άτυχο.

Βέβαια, όταν είσαι φτωχός έχεις την επιλογή να παίξεις και τυχερά παιγνίδια, μήπως και γίνεις πλούσιος σαν τους άλλους. Όπως λέει και μια διαφήμιση: «…και αν σου κάτσει;». Ερωτώ; Και αν δεν σου κάτσει; Λοιπόν, θα πρέπει να ξέρουμε ότι σε αυτόν τον κόσμο μπορείς να γίνεις πλούσιος μόνον με τρεις τρόπους οι οποίοι είναι οι εξής: α) Να γεννηθείς από πλούσιους γονείς, β) να κερδίσεις κάποιο «αμύθητο» ποσό τζακ ποτ σε χριστουγεννιάτικη κλήρωση (εάν υπάρχει κάτι τέτοιο) και γ) να κάνεις ότι κάνουν οι περισσότεροι. Δηλαδή, να εκμεταλλευτείς τον κοσμάκη και να πατήσεις πάνω στα πτώματά τους χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Όσον αφορά το τελευταίο, έχω να πω ότι ο κοινός κλέφτης αξίζει περισσότερο σεβασμό γιατί είναι θύμα των οικονομικών ή κοινωνικών περιστάσεων. Συνεπώς και η τύχη ταΐζει το καρκινικό υπερτροφικό μας «Εγώ».

Όλες αυτές τις καταστροφικές πεποιθήσεις, λοιπόν, τις έχουμε κάνει «τυφλά πιστεύω» και οδηγούς ζωής. Τις επαναλαμβάνουμε αφηρημένα ή τις αναπαράγουμε μέσω των Μ.Μ.Ε σε καθημερινή βάση και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με αυτές. Ακόμη, τις ακούμε να εκστομίζονται ως βαρύγδουπες προτροπές από τους πνευματικούς ταγούς της κάθε θρησκείας και τους κυβερνώντες. Όταν κάποια στιγμή αγανακτούμε από τον όγκο των προβλημάτων και των αδιεξόδων διδασκόμαστε να κάνουμε υπομονή. Όμως, πόση υπομονή πρέπει να έχει κάποιος; Απαντώ σύμφωνα με τις κρατούσες απόψεις, οι οποίες είναι, κυρίως θρησκευτικές και κοινωνικές. Θα πρέπει, λοιπόν να έχουμε τόση υπομονή μέχρι που να βγει η ψυχή μας και να μετοικίσει «εις τόπο χλοερό»! Επαναλαμβάνω ότι όλες αυτές οι πεποιθήσεις είναι καταστροφικές και εμπεριέχουν «άρνηση». Την άρνηση, που μας οδηγεί αυτοκαταστροφικά σε αδιέξοδο, αφού δεν αναγνωρίζουμε την δύναμη της συλλογικότητας. Αναμένουμε παθητικά τα πάντα σε ατομικό επίπεδο, ενώ παραμένουμε άβουλοι θεατές σε συλλογικό επίπεδο!

Μέχρι τώρα, δρούμε απλοϊκά και με αφέλεια, βασιζόμενοι στο «ωφελείειν ή μη βλάπτειν». Δηλαδή, εάν ωφελούμε δεν βλάπτουμε και αν βλάπτουμε δεν ωφελούμε. Μέγιστο λάθος για την σημερινή πραγματικότητα. Δεν έχουμε μάθει μέχρι τώρα, πως όταν ωφελούμε στην ουσία βλάπτουμε, όπως συμβαίνει με την φιλανθρωπία, την χρήση της ατομικής ενέργειας και την καύση ορυκτών καυσίμων. Όταν, δεν βλάπτουμε, γινόμαστε παθητικοί αποδέκτες πολλών αρνητικών συνεπειών και βλάπτουμε έμμεσα με την κατανάλωση επιβλαβών προϊόντων και παραγώγων. Τότε, έχουμε μόλυνση του περιβάλλοντος και αλόγιστη σπατάλη των φυσικών αποθεμάτων του πλανήτη. Όλα αυτά, γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνα, όταν έχουμε τυφλή υποταγή στους «μονόφθαλμους ηγέτες», καθώς και σε κάθε είδους σύστημα ή υποσύστημα. Με αυτόν τον τρόπο, παραχωρούμε έδαφος για ακόμη περισσότερη εκμετάλλευση της ανθρώπινης υπόστασης.

Εκπληκτική πρόοδος δηλαδή. Δρούμε ατομικά και βλάπτουμε συλλογικά. Γιατί το συμφέρον της ατομικότητας και του «Εγώ» σε συλλογικό επίπεδο σε συνδυασμό με την απάθεια, δημιουργεί όλα αυτά τα δεινά που μαστίζουν την ανθρωπότητα παγκοσμίως. Η ισορροπία που θα έπρεπε να υπάρχει έχει διαταραχθεί στο έπακρο, από την στιγμή που ισχύει το δίκαιο του δυνατού και το ότι η αδυναμία του ενός είναι η δύναμη του άλλου. Είμαστε αρνητές των πράξεών μας και για αυτό επαναλαμβάνουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα τα ίδια λάθη. Μεμψιμοιρούμε, αλλά δεν μάθαμε μέχρι τώρα από τα παθήματά μας.

Το καταστροφικό αυτό σκηνικό, έρχεται να συμπληρώσει η αμφιταλάντευση της ανθρώπινης υπόστασης, ανάμεσα στον επικίνδυνο δυϊσμό που παράγει πόλωση και συγκρούσεις, όπως αγάπη και μίσος, κακό και καλό, άγγελοι και δαίμονες, θεός και διάβολος, πόλεμος και ειρήνη, έννομη τάξη και αναρχία, υγεία και αρρώστια, ευτυχία και δυστυχία, πλούτος και φτώχεια, τυχεροί και άτυχοι κ.α. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι όλοι αυτοί οι τύποι αντίθετων είναι, είτε προϊόντα φαντασίας, είτε δημιουργήματα ανθρώπων. Θα πρέπει να μάθουμε, ότι δεν είναι όλα άσπρο - μαύρο· και αν πιστεύουμε ότι είναι έτσι, έχουμε λάθος γιατί το ουράνιο τόξο της φύσης περικλείει λογής χρώματα. Το ίδιο και η υπόλοιπη φύση με την ποικιλομορφία που μας προσφέρει.

Όλα αυτά, που ανέφερα παραπάνω, αντανακλούν την άρνηση. Δημιουργήσαμε έναν ψεύτικο κόσμο και μια πλασματική πραγματικότητα, με σημαντικές ελλείψεις και παραλείψεις. Η εικονική πραγματικότητα που πλανάται γύρω μας, βασίζεται μόνον στον πολιτισμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Κάποτε, διάβασα ένα σύνθημα γραμμένο στον τοίχο το οποίο έλεγε: «ο πολιτισμός παύει να υπάρχει όταν κόβεται το ρεύμα». Άρα, ο πυλώνας του σύγχρονου πολιτισμού, με όλη την σημασία της λέξης, είναι το ηλεκτρικό ρεύμα και όχι ο Χριστιανισμός, όπως μου είπε κάποτε, βαρύγδουπα ένας φίλος μου, καθηγητής πανεπιστημίου και έμεινα με ανοιχτό το στόμα.

Ποιοί ευθύνονται, όμως, για αυτό το αίσχος; Όλοι και κανένας. Γιατί την πηγή του κακού την τοποθετούμε πάντα σε εξωγενείς ή μεταφυσικούς παράγοντες. Πολλοί πιστεύουν, ότι πίσω από όλα αυτά κρύβονται οι δυνάμεις του κακού με αρχηγό τον Βελζεβούλ. Άλλοι πιστεύουν ότι ευθύνονται κάποιες μυστικές ομάδες (πεφωτισμένοι, τέκτονες και λοιποί «εκλεκτοί»!) ή οι εξωγήινοι. Διερωτώμαι, όμως, εάν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, φταίει μόνο αυτός που εξουσιάζει τις καταστάσεις ή και αυτός που τις αποδέχεται; Δηλαδή, φταίει ο εξουσιαστής ή ο εξουσιαζόμενος ο οποίος δέχεται αψήφιστα την μοίρα του;

Για να γίνει πιο κατανοητό για τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά, θα χρησιμοποιήσω δύο παραδείγματα: Παράδειγμα πρώτο: Εάν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν σήκωνε ο γερμανικός λαός, σύσσωμος την φασιστική παλάμη υπέρ του Χίτλερ η ιστορία θα είχε εντελώς διαφορετική τροπή και σίγουρα πιο ειρηνική. Παράδειγμα δεύτερο: Εάν εφαρμόζαμε τις διδαχές των σοφών της ανθρωπότητας και τις κάναμε πράξεις, αντί δόγματα και θρησκευτικά πιστεύω, θα είχαμε τις σταυροφορίες, την ιερά εξέταση και την αντιπαλότητα ανάμεσα στις διάφορες θρησκευτικές ομάδες; Σίγουρα όχι.
Άρα, την ευθύνη για τα χάλια της ανθρωπότητας, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα, φέρουμε αποκλειστικά εμείς, ως άτομα, δεχόμενοι τον πρώτο «τυχόντα» ως μονόφθαλμο ηγέτη και σωτήρα μας. Αυτό συμβαίνει γιατί αρνούμαστε να δούμε τους εαυτούς μας ως ένα σύνολο, δρώντας ατομικά και εγωιστικά. Όλα, λοιπόν, σε αυτόν τον κόσμο, καθορίζονται από το πεπρωμένο. Ερωτευόμαστε τυφλά, ευχόμαστε να είμαστε καλά, ελπίζουμε αόριστα σε κάτι καλύτερο και αποδίδουμε τις δικές μας καλές πράξεις ή τις κακές πράξεις των άλλων στην τύχη.


από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Φλώρου "2013 - τι;"
που παραχώρησε στον Τοξότη προς δημοσίευση

συνεχίζεται...

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ