4 Μαρ 2012

2013 -τι; { Homo Mortuus }

Τελικά, τι είναι οι ανθρώπινες αλήθειες; Είναι αδιάψευστες ανθρώπινες παραπλανήσεις.
{Νίτσε, Φρίντριχ, Φιλόσοφος:
1844-– 1900}
του Κωνσταντίνου Φλώρου

Homo Mortuus


Ποιος μιλάει για την Γη; Ποιος μιλάει για τον άνθρωπο; Όλοι εμείς σαν άνθρωποι. Μόνο που δεν μιλάμε συλλογικά αλλά ατομικά. Με τα λόγια του Κάρλ Σαγκάν ζούμε σε έναν στοιχειωμένο κόσμο, αλλά δεν το έχουμε πάρει ακόμη είδηση. Συνεχίζουμε, ακόμη και σήμερα, να αποδίδουμε τα πάντα σε φυσικά ή θεοκρατικά αίτια. Παράλληλα, ο τεχνολογικός πολιτισμός, δεν φαίνεται σε πρώτη φάση, να έχει επιβλαβή αίτια γιατί υποτίθεται ότι αντιμετωπίζει τα προβλήματα που δημιουργεί. Όμως, η σύγχρονη τεχνολογία είναι δίκοπο μαχαίρι. Δηλαδή, για ένα καλό που κάνει δημιουργεί ταυτόχρονα και ένα πρόβλημα.

Παραδείγματος χάριν: η αυτοκίνηση μας δίνει την αυτονομία, αλλά μολύνει την ατμόσφαιρα. Το χρήμα διευκολύνει τις συναλλαγές, αλλά εξαρτώμεθα αποκλειστικά από αυτό. Η κινητή τηλεφωνία, κάποιες στιγμές είναι χρήσιμη, αλλά μας αποξενώνει αφού επικοινωνούμε εξ’ αποστάσεως. Το διαδίκτυο απελευθερώνει την πληροφορία, αλλά είναι επικίνδυνο όσον αφορά την παιδική πορνογραφία ή τις αναγγελίες επίδοξων αυτόχειρων. Με άλλα λόγια, η τεχνολογία που κατέχουμε είναι ένας γίγαντας με πήλινα πόδια. Χρήσιμη αλλά και επικίνδυνη την ίδια στιγμή.

Οι τεχνοκράτες και οι επιστήμονες βασίζονται στο ότι ο Θεός είναι ανύπαρκτος. Σε όποια χώρα κατοικούμε, όποια θρησκεία και να πιστεύουμε, σε όποια φυλή και αν ανήκουμε, νομίζουμε ότι ζούμε φυσιολογικά. Όλα τα εναποθέτουμε στην τύχη, στο πεπρωμένο, στην ελπίδα, στον έρωτα και στα ευχολόγια. Πεποιθήσεις, απολύτως καταστροφικές για την ανθρώπινη συλλογική συνείδηση, όπως είπαμε ήδη. Δηλαδή, ζούμε την απόλυτη ψευδαίσθηση.

Και, όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Είπαμε, ότι είμαστε κουφοί και τυφλοί και ακολουθούμε τους μονόφθαλμους ηγέτες. Οι καταστάσεις που βιώνουμε, εδώ και χιλιάδες χρόνια, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Θα πρέπει να μάθουμε ότι η Γη και οι κάτοικοί της, από την απαρχή του ανθρωπίνου γένους, μέχρι και σήμερα δεν ζουν φυσιολογικά. Ο πλανήτης μας, εδώ και χιλιάδες χρόνια αν όχι εκατομμύρια, βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση και οι άνθρωποι έχουν αποκλίνουσα συμπεριφορά.
Ό,τι κάνουμε είναι «παρά φύσιν». Αυτό, γίνεται εν μέρη, γιατί πίνουμε καθημερινά το νερό της λήθης που μας ποτίζουν οι ηγέτες πάσης φύσεως χιλιάδες χρόνια τώρα, όπως βασιλιάδες και αυτοκράτορες, πρίγκιπες και κυβερνήτες, πρόεδροι και πρωθυπουργοί. Δυστυχώς, αυτό, επαναλαμβάνεται καθ’ όλη την διάρκεια του ιστορικού γίγνεσθαι. Αντί για την αλήθεια, είμαστε βουτηγμένοι στο ψεύδος και στην εικονική πραγματικότητα του δυνατού, του πλούσιου, του ωραίου, του επιτυχημένου και ευτυχισμένου υπερπαραγωγού, του υπερκαταναλωτή ή του ανθρώπου που αποδέχεται την μοίρα του. Αυτό, σε αντιδιαστολή με την φτώχεια και την μιζέρια του τρίτου κόσμου, όπου οι Δυτικοί περιγράφουν τους κατοίκους του ως άτυχους ή τεμπέληδες. Ποιος όμως μας λέει ότι αυτοί που έχουν κατακτήσει τα πάντα στον υλικό κόσμο είναι ευτυχισμένοι; Η μιζέρια μοιράζεται ισόποσα τόσο σε φτωχούς, όσο και σε πλούσιους.

Όμως, για να γίνει κατανοητό, θα κάνω μία σύντομη ιστορική αναδρομή του ανθρώπινου γένους. Από την εμφάνιση μας πάνω στην Γη, έχουν γίνει περίπου οκτώ χιλιάδες πόλεμοι, εκ των οποίων τέσσερις παγκόσμιοι. Σε αυτό το σημείο, μερικοί ιστορικοί θα αντιδράσουν και θα επιμείνουν πως υπάρχουν δύο μονάχα παγκόσμιοι πόλεμοι. Εγώ με την σειρά μου θα ρωτήσω: Γιατί; Επειδή αυτοί οι πόλεμοι αποτυπώθηκαν σε κινηματογραφικό φιλμ και φωτογραφίες; Είμαι σίγουρος, ότι εάν είχαν χαθεί αυτά τα αρχεία, θα ανήκαν στην σφαίρα της μυθολογίας. Σε εσένα, λοιπόν, που διαφωνείς, θα σου απαντήσω με την φράση του Βολταίρου: «Έχεις το δικαίωμα να διαφωνείς με αυτά που λέω, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να διαφωνείς μαζί μου».

Αυτοί, όμως, φίλε αναγνώστη, είναι μόνον οι δύο τελευταίοι. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ήταν η γιγαντομαχία, η οποία έχει αποτυπωθεί μέσω της γλυπτικής στα ερείπια του Παρθενώνα των Αθηνών. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ήταν η μάχη Ατλάντων και Ελλήνων, όπως την περιγράφει ο Αριστοκλής ή κατά κόσμον Πλάτων. Δεν αποκλείω όμως το γεγονός να υπήρξαν ακόμη περισσότεροι. Τους άλλους δύο παγκόσμιους πολέμους τους ξέρεις και δεν χρειάζεται να κάνω εκτενή αναφορά. Μόνο να αναφέρω, πως ο πρώτος πυροδοτήθηκε, «τυχαία» από μια δολοφονία, ενώ στον δεύτερο οι «τυφλοί» ακολούθησαν τυφλά μερικούς μονόφθαλμους παρανοϊκούς ηγέτες.

Ιστορίας συνέχεια. Από την αρχή, λοιπόν, υπήρξε πόλεμος, βία, εκμετάλλευση, δουλεία, δογματισμός, τυφλή πίστη και υποταγή στον πρώτο τυχόντα μονόφθαλμο ηγέτη, πείνα, αρρώστιες, δυστυχία, μιζέρια, κακία, φανατισμός, μισαλλοδοξία, φόβος, πνευματικός σκοταδισμός, αλλοτρίωση, φτώχια, αθλιότητα, βιασμοί και άλλα δεινά. Θα μπορούσα να συνεχίσω να προσθέτω λέξεις ή συνώνυμα, αλλά αυτά που διάβασες θεωρώ ότι είναι ήδη αρκετά. Όλες αυτές, οι λανθάνουσες και αφύσικες καταστάσεις, αποτυπώθηκαν στην καταγεγραμμένη ιστορία, είτε αυτή ονομάζεται μυθολογία, είτε επίσημη ιστορία ή «απόκρυφη ιστορία». Με ποιο τρόπο, όμως, αποτυπώθηκαν αυτές οι καταστάσεις; Ιδού η απάντηση.

Οι παραπάνω καταστάσεις αποκρυσταλλώθηκαν στο ιστορικό γίγνεσθαι, με πάσης φύσεως συστήματα τα οποία είναι πάρα πολλά, αλλά όλα διέπονται από την ίδια «τύφλα» για το ανθρώπινο γένος. Τα περισσότερα από αυτά τα συστήματα, παραδόξως, έχουν την κατάληξη «–ισμός». Πάμε, λοιπόν, να τα γνωρίσουμε με την σειρά, ξεκινώντας, πάλι, από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας. Αγροτική επανάσταση, ιδιοκτησία, τυραννία, ολιγαρχία, βασιλεία, αυτοκρατορία (π.χ. Ρωμαϊκή, Βυζαντινή, Οθωμανική κτλ). Συνεχίζουμε. Μεσαίωνας, Αναγέννηση, Γαλλική Επανάσταση, Αμερικανική Επανάσταση. Αποικίες, δουλεμπόριο, ρατσισμός, βιομηχανική επανάσταση, καπιταλισμός, Ρωσική Επανάσταση, κομμουνισμός, φασισμός, ναζισμός, υλισμός, καταναλωτισμός.

Επιπλέον, αυτές, αποκρυσταλλώθηκαν μέσω των διαφόρων θρησκευτικών συστημάτων τα οποία στάθηκαν εξίσου καταστροφικά για το ανθρώπινο γένος. Ας τα δούμε και αυτά. Δωδεκαθεϊσμός, Πολυθεϊσμός, Ανιμισμός, Τοτεμισμός, Βουδισμός, Ινδουισμός, Ιουδαϊσμός, Ισλαμισμός, Χριστιανισμός (συμπεριλαμβανομένου των τεσσάρων «αιματηρών» σταυροφοριών και της Ιεράς Εξέτασης). Όσοι δύστυχοι κατάφεραν να ξεφύγουν από τα παραπάνω, πέσανε στα δίχτυα των υποσυστημάτων, είτε αυτά είναι διάφορα κινήματα είτε παραθρησκευτικές οργανώσεις και παρακλάδια, όπως οι αιρέσεις, οι μυστικές εταιρίες και οι σέχτες.

Συνεχίζουμε. Εργατική πρωτομαγιά, τα παιδιά των λουλουδιών, οι πάσης φύσεως δικτατορίες ή «βαπτιζόμενες δημοκρατίες» που λειτουργούν ολιγαρχικά. Οι μικρές επαναστάσεις απανταχού στην Γη. Μαοϊσμός, Ησυχασμός, Σουφισμός, Μασονία, Ροδόσταυροι, Ροταριανοί, «Lions», Σιωνισμός, Τεκτονισμός. Οι κοινότητες των «Amis» και οι Μορμόνοι. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά, Σιιτισμός και οι οπαδοί του ιμάμη Μάχντι, Σαηεντολογία, Πεντηκοστιανοί, καλογερισμός (Χριστιανικός ή Βουδιστικός). Και, βέβαια, δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε εκτός τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό που προάγουν μόνον τον ανταγωνισμό στο κυνήγι του χρήματος και όχι την ευγενή άμυλα.

Σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μια παρένθεση. Όλες οι θρησκείες του κόσμου, εξαιρουμένων βέβαια των παραθρησκευτικών συστημάτων, περιέχουν κάποιες αλήθειες. Όμως, οι αλήθειες αυτές είναι διάσπαρτες σε πολλά κομμάτια και δεν μπορεί να έχει κανείς μια καθαρή, ολοκληρωμένη εικόνα. Σε αυτήν την περίπτωση η αλήθεια θα πρέπει να είναι μία και μοναδική και όχι πολλές. Για αυτό και η κάθε θρησκεία πρεσβεύει την δική της αλήθεια. Επιπλέον, τα ιερά κείμενά τους έχουν δεχτεί πολλές αλλοιώσεις, προσθήκες και μεταφράσεις κατά το δοκούν στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Συνεχίζουμε την αφήγηση για την διαδικασία της αποκρυστάλλωσης, με τις τάσεις, τις τεχνολογίες και τα συστήματα που διέπουν τις κοινωνίες των εθνών. Είναι και αυτά το ίδιο επιβλαβή για την ανθρώπινη υπόσταση. Σεξισμός και τα παράγωγα του όπως ισότητα (σαν να λέμε ισοπέδωση των φύλων), ομοφυλοφιλία, αμφιφυλοφιλία, σαδομαζοχισμός, φετιχισμός. Ηλεκτρισμός, ατομική ενέργεια και πάσης φύσεως επιστήμη η οποία στηρίζει μόνον τα συμφέροντα των εταιριών και του κράτους και όχι το κοινό όφελος. Ηλεκτρονική επανάσταση (διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία), οικολογική επανάσταση και οι παραφυάδες της. Ακόμη, έχουμε εθελοντισμό, ονειρομαντεία, σατανισμό, αστρολογία, μαγεία (λευκή, μαύρη και πνευματισμό). Προφητείες, αλχημείες και απόκρυφες οργανώσεις. Τρομοκρατία και τρομολαγνεία, στρατοκρατία, αστυνομοκρατία και αναρχικά κινήματα.

Πλουτοκρατία από την μια και από την άλλη η φτωχολογιά. Δεσποτισμό, παπαδοκρατία, δαιμονισμούς και εξορκισμούς, «ομάδα Ε» και «Α.Τ.Ι.Α» (Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα). Φανταστικούς υπερήρωες, (όπως τον «Batman» ή τον «Superman» σε επίπεδο σκιτσογραφίας) ή τον εκάστοτε «πλανητάρχη» που θέλει να σώσει τον κόσμο σε πραγματικό χρόνο. Το πιο ειρωνικό, σε όλον αυτό τον αχταρμά, είναι ότι έχουμε και μελλοντικούς διασώστες της ανθρωπότητας. Αυτοί, θα εμφανιστούν ελέω θεού ή θεών και βέβαια, εξ’ αποκαλύψεως «ορατών τε και αοράτων». Η κόπρος του Αυγεία δηλαδή.

Όλα αυτά είναι τα αίτια που μας κρατούν διαιρεμένους και αποστασιοποιούμαστε όλο και περισσότερο από τα προβλήματα και τα αδιέξοδα της ανθρωπότητας. Δηλαδή από την μια πλευρά, έχουμε όλα αυτά που μας χωρίζουν και από την άλλη έχουμε τα αδιέξοδα που είναι κοινά για όλους. Ακόμη, όλοι μας, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο, δοκιμάσαμε, ως ανθρώπινο σύνολο, όλα αυτά τα συστήματα. Όμως, εξακολουθούμε να είμαστε τυφλοί γιατί δεν είδαμε ότι όλα αυτά δεν μας ωφέλησαν σε κάτι. Αντιθέτως μας έβλαψαν και θα συνεχίσουν να μας βλάπτουν για όσον καιρό τα στηρίζουμε. Όσο για αυτούς, οι οποίοι εκπροσωπούν κάτι από τα παραπάνω ή συνδυασμό αυτών, είναι πωλητές ελπίδας και κλέφτες ονείρων.

Το κερασάκι σε αυτήν την μοναδική τούρτα, φτιαγμένη από τα ίδια μας τα απόβλητα, είναι ότι σχεδόν όλοι πάνω στην Γη πιστεύουμε πως είμαστε μόνοι σε ολόκληρο το σύμπαν. Πιστεύουμε ακόμη και σήμερα, εσφαλμένα και με απίστευτο εγωισμό, ότι τα εκατομμύρια των άστρων, των ήλιων και των πλανητών φτιάχτηκαν με το «Big Bang» (μεγάλη έκρηξη), αποκλειστικά για την αφεντιά μας και για κανέναν άλλον. Είναι ύβρις για τους επιστήμονες να πιστεύουν, ότι όλα αυτά τα δημιουργήματα, είτε άστρα είτε γαλαξίες, είναι αποτέλεσμα μιας μεγάλης έκρηξης, επειδή ο θεός πιο πριν είχε πέσει σε βαθύ ύπνο!

Για αυτό, με την τύφλα και την ηλιθιότητα που μας δέρνει, κοιτάζουμε ματαιόδοξα με τεράστια τηλεσκόπια το διάστημα. Όμως, παρατήρησε, ότι ακόμη και τα τηλεσκόπια μας είναι μονόφθαλμα γιατί έχουν ένα κάτοπτρο και όχι δύο όπως οι διόπτρες. Ονειρευόμαστε εξωτικά ταξίδια και μπάνια στις «κοσμικές παραλίες» του σύμπαντος, όταν την ίδια στιγμή αρνούμαστε να δώσουμε οριστικό τέλος στα δικά μας προβλήματα επάνω στην Γη. Θέλουμε να εποικήσουμε και άλλους πλανήτες για να τους ρημάξουμε όπως τον δικό μας.

Ό,τι και να κάνουμε, όμως, πέφτουμε πάντα σε αδιέξοδο. Όποιο δρόμο και να διαλέξεις, πάλι στα ίδια θα βρεθείς. Θα λειτουργείς σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο, αλλά το αδιέξοδο βρίσκεται, πάντα, ένα βήμα μπροστά σου. Ουσιαστικά, μέχρι τώρα, δεν έχουμε καταφέρει απολύτως τίποτα και δεν είχαμε καμία πρόοδο σαν ανθρώπινη φυλή. Τα όποια φωτεινά διαλλείματα, απέβησαν άκαρπα και χάθηκαν στην άχλη της ιστορίας ή καταπνίγηκαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Φωτεινές οντότητες που ενσαρκώθηκαν για να μας βγάλουν από το τέλμα, τους φερθήκαμε βάναυσα και με περισσή κακία. Τους εξορίσαμε, τους δηλητηριάσαμε, τους δικάσαμε, τους φυλακίσαμε, τους βγάλαμε τρελούς, τους δολοφονήσαμε, τους κάψαμε στην πυρά, τους χλευάσαμε και τους σταυρώσαμε. Τι φρικαλεότητα και τι αχαριστία! Και να ήταν μονάχα αυτό! Τις διδασκαλίες και τα μηνύματα που μας άφησαν, εμείς οι αλαζόνες τα μετατρέψαμε σε δόγματα, επίσημες θρησκείες και συστήματα. Χτίσαμε μεγαλοπρεπείς ναούς στο όνομά τους και προσευχόμαστε στα ντουβάρια, στις εικόνες και στα αγάλματα τους για να ελαφρύνουμε μόνο την δική μας ψυχή. Δηλαδή τον εαυτούλη μας. Οι άλλοι ας πεθάνουν.

Μα δεν ξέρουμε, ότι άμα πεθάνουν οι άλλοι θα πεθάνουμε και εμείς. Σωματικά εννοώ, γιατί πνευματικά είμαστε ήδη νεκροί. Δεν ξέρουμε ότι τόσες χιλιάδες χρόνια που βιάζουμε επαναληπτικά και απροκάλυπτα την «Μάνα Γαία», είναι σαν βιάζουμε τον εαυτό μας. Αυτομαστιγωνόμαστε καθημερινά, σαν τους φανατικούς καθολικούς της «Opus Dei» για να κάνουμε περισσότερη εργασία και κέρδος. Εάν, πάλι, έχουμε τύψεις, αποχωρούμε σε σκήτες, μοναστήρια ή κέντρα εναλλακτικής αυτοβελτίωσης και προσευχόμαστε ατομικά. Ποτέ, μέχρι τώρα, δεν προσευχηθήκαμε συλλογικά. Ακόμη και οι προσπάθειες που γίνονται για ομαδικό οραματισμό πέφτουν στο απύθμενο κενό που βρίσκεται μπροστά στα πόδια μας. Γιατί; Διότι και αυτές αποτελούν μια προσπάθεια σε επίπεδο ομάδας και μόνον.

Παραδείγματος χάριν, πριν κάποια χρόνια, έγινε ένα πείραμα για ομαδική επίτευξη στόχου. Άνθρωποι σε διάφορα σημεία του κόσμου, συντονίστηκαν σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή και οραματίστηκαν θετικά για να σταματήσουν οι εχθροπραξίες στην κατεχόμενη από τους Εβραίους Παλαιστίνη. Το αποτέλεσμα ήταν θετικό αλλά για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Μόλις σταμάτησε ο θετικός οραματισμός ξανάρχισαν πάλι οι συγκρούσεις και η αιματοχυσία. Δηλαδή, πάλι το αδιέξοδο φάνηκε ισχυρότερο της ομαδικής προσπάθειας.

Εσύ, φίλε αναγνώστη, που είσαι προϊστάμενος σε κάποια εταιρία ή οργανισμό και νομίζεις ότι έχεις δεμένο τον γάιδαρο σου, μην νομίζεις ότι έχεις ξεφύγει από το αδιέξοδο. Το ίδιο και για σένα που είσαι ιερωμένος ή επιστήμονας. Μοιράζεσαι μαζί μας το ίδιο άγχος, τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ανησυχίες γιατί είσαι και εσύ μέρος του συστήματος. Όσο βρίσκεσαι σε κίνηση και επαφή με άλλα άτομα τα προβλήματα και οι ανησυχίες δείχνουν να μην υπάρχουν. Όταν όμως βρεθείς μόνος και σε διάλογο με τον εαυτό σου, δηλαδή σε μια απολύτως προσωπική στιγμή, τα προβλήματα αυτά και οι ανησυχίες επανέρχονται δριμύτερα και σε ραπίζουν αλύπητα. Εάν πάλι προσποιείσαι ότι δεν έχεις κανενός είδους προβληματισμό, αυτό δεν σημαίνει ότι διάγεις βίο ήρεμο. Ούτε κάνεις ήρεμο ύπνο γιατί στο βαθύτερο «είναι σου» ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά και γεμίζεις φόβο. Και δώστου τα ηρεμιστικά χάπια. Να ρέει το σκωτσέζικο ουίσκι και να αγχώνεσαι γιατί ξέχασες το ραντεβού με τον ψυχίατρο και τον νευρολόγο για να σου συνταγογραφήσουν εκ νέου τα καταπραϋντικά και τα υπνωτικά.

Όσο πιο υψηλά ιστάμενος είσαι τόσο πιο πολύ φόβο και άγχος έχεις μέσα σου. Πρώτον, γιατί φοβάσαι μην χάσεις τα κεκτημένα και κατά δεύτερον για να αποκτήσεις περισσότερα στο πλαίσιο του συνεχούς ανταγωνισμού και της πρόκλησης νέων στόχων. Σκέψου αυτά τα λόγια και θα δεις την απόλυτη μοναξιά να σε κατατρώει σε ορισμένες φάσεις που χρειάζεσαι πραγματική ανθρώπινη αγκαλιά, στήριξη και αγάπη: α) όταν αρρωστήσεις βαριά και μείνεις μόνος στο νοσοκομείο, β) όταν πάθεις μια απόλυτη οικονομική καταστροφή και χάσεις τα πάντα, γ) όταν τα βράδια κοιμάσαι μόνος με τις σκέψεις σου, δ) όταν λίγο πριν το βιολογικό τέλος σε βαθειά γεράματα κάνεις έναν σύντομο απολογισμό της ζωής σου. Αυτές είναι και οι μοναδικές περιπτώσεις όπου βρισκόμαστε μόνοι με τον εαυτό μας και βιώνουμε την απέραντη μοναξιά μας, ασχέτως των ατομικών στόχων που έχει επιτύχει ο καθένας από εμάς.

Όσο για σένα φίλε, που θεωρείς τον εαυτό σου επιτυχημένο και άφταστο, έχοντας αφήσει το υπερεγώ σου να σε κατατρώει όπως ο καρκίνος, να ξέρεις ότι είσαι άνθρωπος και όχι Θεός. Θες να μάθεις το γιατί; Γιατί μοιράζεσαι έναν κοινό παρονομαστή με όλους τους άλλους. Δηλαδή, αναπνέεις τον ίδιο αέρα, τρως, κοιμάσαι και δουλεύεις σε καθημερινή βάση. Οπότε, σε τι διαφέρεις και νομίζεις ότι είσαι ανώτερος από τους υπόλοιπους;

Επίσης είναι αδικαιολόγητο το γεγονός ότι υπάρχουν κοινωνίες τριών ταχυτήτων στον πλανήτη μας. Από την μια, οι υποτιθέμενα ανεπτυγμένες μεταβιομηχανικές κοινωνίες, από την άλλη οι υπό εξαφάνιση πρωτόγονες φυλές που έχουν απομείνει στον Αμαζόνιο και στις σαβάνες της Αφρικής. Και κάπου στην μέση, βρίσκονται οι υπό ανάπτυξη κοινωνίες που αντιγράφουν τον ανεπτυγμένο κόσμο με όλα τα κακά συνεπακόλουθα. Όμως και αυτή η κατάσταση είναι αφύσικη, όπως είναι αφύσικο στον Δυτικό ανεπτυγμένο κόσμο να ακολουθούμε την μονότονη εξελικτική πορεία: σχολείο, δουλειά, οικογένεια, σύνταξη, πέσιμο, χέσιμο, γηροκομείο, νεκροταφείο. Είναι φρικτό να το κάνουμε αυτό εκατομμύρια ανθρώπων και μετά να καταλήγουμε νεκροί πνιγμένοι στα ίδια μας τα κόπρανα.

Ακολουθώντας όλα τα παραπάνω, ως πρότυπα για την ζωή μας, κάνουμε πρωταθλητισμό στην ατομικότητα που «ταΐζει» το υπερμέγεθες και υπερτροφικό καρκινικό μας «Εγώ». Αυτό το Εγώ, έχει γίνει τόσο αχανές και τεράστιο που αποτελεί, ίσως, έναν «γαλαξιακό καρκίνο». Για αυτό, πολλοί από εμάς καταλήγουμε στους νευρολόγους και στους ψυχαναλυτές, που βγάζουν συμπέρασμα από το αν κοιτάμε τα κόπρανά μας όταν αφοδεύουμε. Άλλοι, πάλι, παλαβώνουν και γίνονται περιπλανώμενοι πένητες ή τρόφιμοι των ψυχιατρείων. Άλλοι, καταφεύγουν στη δόξα και στο χρήμα μέσω της εργασιομανίας και της αηδιαστικής επίδειξης πλούτου και δύναμης. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι πάντοτε το ίδιο. Αδιέξοδο παντού, αλαζονική συμπεριφορά, έπαρση, ματαιοδοξία, υλισμός και υπέρμετρος εγωισμός, φτώχεια και μιζέρια. Για αυτά που διάβασες, φίλε αναγνώστη, είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Φέρουμε, ίσο μερίδιο ευθύνης από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι και σήμερα.

Γιατί; Γιατί αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι φταίμε συλλογικά και ρίχνουμε τις ευθύνες πάντα στους προηγούμενους ή στους άλλους. Δεν έχουμε καταλάβει, ότι οι άλλοι είμαστε εμείς οι ίδιοι σε συλλογικό επίπεδο. Το σύνθημα «ένας για όλους και όλοι για έναν», παραμένει πάντα στο φανταστικό επίπεδο του μυθιστορήματος, «Οι Τρεις Σωματοφύλακες» του Αλέξανδρου Δουμά. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το εξής παράδοξο: o καθένας για τον εαυτό του και όλοι για κανέναν. Αυτό συμβαίνει εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια.

Για όλα τα γούστα έχει ο μπαχτσές, αλλά πάντα σε ατομικό ή σε ελεγχόμενο ομαδικό επίπεδο, (θυμήσου το παράδειγμα με το θέατρο που διάβασες). Όπου βλέπεις, όμως, ομαδικό, αυτό αντιστοιχεί, κυρίως, σε αγέλη ανθρωπόμορφων λύκων (homo hominy lupus). Όποιος είναι εκτός αγέλης, δηλαδή εκτός ομάδας, συστήματος ή υποσυστήματος τον τρώει η μαρμάγκα και τα μαύρα κατάστιχα της κοινωνίας!

Θεωρούμε ως δεδομένο το γεγονός ότι ο καθένας από εμάς πρέπει για επαγγελματικούς, θρησκευτικούς ή κοινωνικούς λόγους να ανήκει σε κάποια ομάδα. Αν δεν ανήκεις στην μια ομάδα, πρέπει να ανήκεις σε κάποια άλλη. Δηλαδή, αν δεν είσαι παναθηναϊκός, θα πρέπει να είσαι ολυμπιακός. Αν δεν είσαι δεξιός θα πρέπει να είσαι αριστερός. Αν δεν είσαι ορθόδοξος, θα πρέπει να είσαι καθολικός ή μουσουλμάνος. Αν δεν είσαι τέκτονας, θα πρέπει να είσαι αριστερό - κουλτουριάρης, άθεος ή αναρχικός. Και ούτω κάθε εξής. Δηλαδή, θα είναι πρωτάκουστο, εάν κάποιος δηλώσει ότι δεν ανήκει σε καμιά ομάδα. Ούτε σε μία από τις παραπάνω αλλά ούτε και σε καμία άλλη. Πολύ απλά, γιατί αυτός που δεν ανήκει σε καμία ομάδα κινδυνεύει να μείνει απομονωμένος, περιθωριοποιημένος ή γραφικός και δακτυλοδεικτούμενος.

Το φρικαλέο αυτό σκηνικό, έρχεται να συμπληρώσει η πνευματική ηγεσία και οι τεχνοκράτες των εθνικών κρατών ή των πολυεθνικών εταιριών που διοικούν μονόφθαλμα τον πλανήτη Γη. Οι μεν πρώτοι, ως λύκοι ενδεδυμένοι μανδύα προβάτου, οι δε άλλοι ελέω, «νεκρού», Θεού και απουσίας θείας δίκης. Αυτοί είναι οι πραγματικοί βιαστές της «Μάνας Γαίας». Αυτοί είναι οι παιδεραστές των παιδιών της Γης. Εμείς, απλώς συμμετέχουμε στο όργιο, παρατείνοντας το αίσχος και ενισχύοντας την μιζέριά μας.

Επαναλαμβάνω ότι είμαστε κουφοί και τυφλοί και θα συμπληρώσω για τα παραπάνω ότι επιπλέον, είμαστε και «αρνητές» της συλλογικής ευθύνης που φέρουμε ως ανθρώπινο γένος. Εμείς, οι αλυσοδεμένοι Προμηθείς Δεσμώτες, όποιον δρόμο και αν διαλέξουμε πάλι στα ίδια θα καταλήξουμε, χωρίς δυνατότητα επιστροφής. Αν χτυπήσουμε, την νοητή πόρτα που υπάρχει στο αδιέξοδο, κανείς δεν θα μας ανοίξει γιατί από την άλλη πλευρά κατοικούν κουφοί. Αν δοκιμάσουμε, να την σπάσουμε, δεν θα τα καταφέρουμε γιατί η πόρτα είναι θωρακισμένη. Εάν ζητήσουμε βοήθεια από μονόφθαλμο ηγέτη, αυτός θα μας οδηγήσει σε άλλο μονοπάτι που στο τέλος του υπάρχει βάραθρο. Θα μας φωνάξουν μερικοί, μισόκουφοι, μισότυφλοι και μισοπεθαμένοι, ότι εκεί που οδηγούμαστε είναι γκρεμός, αλλά δεν θα μπορέσουμε να τους δούμε ούτε να τους ακούσουμε γιατί είμαστε ήδη νεκροί.

«Φάετε και πίετε, αύριο γαρ αποθνήσκουμε». Σωματικώς συμπληρώνω. Για αυτό, ο τίτλος του κεφαλαίου είναι «Homo Mortuus» που σημαίνει ο νεκρός άνθρωπος. Αυτός είναι, κυριολεκτικά και μεταφορικά ο σύγχρονος τύπος ανθρώπου. Αν δε, τον τοποθετήσουμε σε μία φανταστική «χρονομηχανή» έχουμε το εξής παράδοξο. Ο «Homo Mortuus» έχει γυρίσει πίσω στο απώτατο παρελθόν, έχει βιάσει την μάνα του (Μάνα Γαία) και έχει σκοτώσει όλα της τα τέκνα. Πατέρας δυνάστης δεν υπάρχει γιατί αυτός αποτελεί προϊόν τεχνητής γονιμοποίησης. Το μονοζυγωτικό δίδυμό του ή το κακέκτυπο αντίγραφο του αν προτιμάς, βρίσκεται στην άλλη πλευρά του καθρέφτη ή σε ένα παράλληλο σύμπαν. Για αυτό, είμαστε όλοι νεκροί πνευματικά και αλυσοδεμένοι σωματικά ως Προμηθείς Δεσμώτες. Εξόριστοι απομονωμένοι και τιμωρημένοι.

Μέχρι εδώ, διάβασες ό,τι χειρότερο για την ανθρώπινη υπόσταση και το πιο βαρύ κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας. Η ανθρώπινη υπόσταση, γυμνή κάτω από το μικροσκόπιο της αλήθειας και χωρίς τα πολύτιμα ενδιαιτήματα της ελπίδας, της τύχης ή του πεπρωμένου είναι μακάβρια και πολύ σκοτεινή. Έτσι, όμως, είναι η πραγματικότητα όταν πέφτουν οι μάσκες και ας μην μας αρέσει. Ιδού, λοιπόν, το κουτί της Πανδώρας και η πηγή του κακού. Μας δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να βελτιωθούμε, αλλά εμείς τις απορρίψαμε παμψηφεί και προτιμήσαμε να μείνουμε ως έχουμε. Επιτρέπουμε να συμβαίνουν όλα αυτά τα αίσχη, ενώ την ίδια στιγμή, σφυρίζουμε αδιάφορα παίζοντας τους ρόλους μας ως ηθοποιοί στο θέατρο της ζωής.

Επίσης, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ήρθαμε στην Γη, ως «συλλέκτες εμπειριών» για να πάρουμε μαθήματα και να μοιραστούμε αυτές τις εμπειρίες με άλλους ανθρώπους. Εμείς όμως, πράξαμε λανθασμένα και οδηγήσαμε τους άλλους σε λάθος δρόμο αποσυντονίζοντας τον συμπαντικό εαυτό μας. Με αυτόν τον τρόπο βάζουμε την συλλογικότητα στο περιθώριο. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ζούμε σε δανεικά σώματα, με δανεική ενέργεια και ότι ο πλανήτης Γη μας παραχωρήθηκε, ως ένα «σχολείο» για να πάρουμε ή να δώσουμε μαθήματα. Όχι για να εξουσιάσουμε ή να εκμεταλλευτούμε. Η λάθος χρήση της εξουσίας είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας, η διάδοση του φόβου και η καλλιέργεια της ανασφάλειας. Αντί να έχουμε για οδηγό στην ζωή μας την συμπαντική ενέργεια και την «Αγάπη», αναλωνόμαστε στις παραπάνω λάθος ενέργειες χάνοντας την ουσία και τελικά τον πραγματικό εαυτό μας.

Είμαι σίγουρος, ότι μέχρις εδώ δεν παλάβωσα κανέναν αναγνώστη. Αντιθέτως, πιστεύω ότι άλλους τους πίκρανα, άλλους τους προβλημάτισα και άλλους τους εξόργισα με τα γραφόμενα. Όμως, επαναλαμβάνω ότι αυτό το βιβλίο διαβάζεται σαν ένα αφηγηματικό δοκίμιο. Έτσι δεν είναι; Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη κοιμόμαστε μέσα στην λήθη και ζούμε στον κόσμο των ονείρων που στην πραγματικότητα είναι εφιάλτες. Για σένα, φίλε αναγνώστη, που διάβασες μέχρι εδώ και δεν κατάλαβες τίποτα βάλε σε παρακαλώ το βιβλίο στο ράφι. Θα χρειαστεί να το διαβάσεις σύντομα και τότε θα κλάψεις πικρά, όπως έκανε ο Πέτρος όταν λάλησε ο αλέκτωρ. Μέχρι τότε σου εύχομαι ύπνο ελαφρύ, εάν βέβαια δεν έχεις τύψεις και δεν σε κατατρώγουν οι ερινύες την νύχτα. Αλλά, για σένα, που κάτι σου λέει συνέχισε να διαβάζεις παρακάτω και κλάψε πικρά για το ανθρώπινο είδος μας.

Κλάψε, πρώτα για τους άλλους και μετά για τον εαυτό σου, γιατί όλοι έχουμε συντείνει στο να φτιάξουμε έναν κόσμο που είναι πολύ χειρότερος από την Δαντική κόλαση. Τουλάχιστον, στην κόλαση του Δάντη, είχαν ριχθεί μόνον οι κακοί που έπρεπε να τιμωρηθούν εις το αιώνιο πυρ. Ενώ, στην δική μας πραγματική κόλαση τιμωρούνται και οι αθώοι, αδικούνται και οι φτωχοί και δεν υπάρχει κανενός είδους τιμωρία για τους υπαίτιους. Είναι μία ατέρμονη διαδικασία εκμετάλλευσης από τον άνθρωπο προς τον συνάνθρωπο του χωρίς αντίκρισμα.

Όλα αυτά τα κακά που μας καταδυναστεύουν χιλιάδες χρόνια τώρα, πρέπει να αναλάβουμε την συλλογική ευθύνη να τα αποτινάξουμε ως καρκινώματα, εάν θέλουμε να επιτύχουμε μια υγιή και ειρηνική κοσμική κοινωνία. Ότι κάνουμε και ό,τι δημιουργούμε μέχρι τώρα γίνεται με κόπο και πολύ προσπάθεια. Ενώ εν ριπή οφθαλμού μπορούμε να το καταστρέψουμε σε λίγες ώρες μόνον. Μπορούμε να έχουμε για μερικά χρόνια μία ελεγχόμενη ειρήνη ανάμεσα στα διάφορα κράτη, αλλά με έναν παγκόσμιο πόλεμο είμαστε ικανοί να καταστρέψουμε ότι έχουμε φτιάξει.

Μπορούμε να κόψουμε ένα λουλούδι για να στολίσουμε το σπίτι μας, αλλά δεν μπορούμε να το δημιουργήσουμε από το μηδέν. Το μόνο που έχουμε επιτύχει μέχρι τώρα, με την γενετική μηχανική, είναι να αναπαράγουμε το λουλούδι αυτό βάση της αντιγραφής χωρίς καμιά απολύτως πρωτοτυπία. Είναι σαν βγάζουμε κακής ποιότητας φωτοτυπίες χωρίς διαφοροποίηση και φυσικότητα. Με τα παραπάνω παραδείγματα, θέλω να πω πως είμαστε περισσότερο ικανοί να καταστρέφουμε παρά να δημιουργούμε. Προς το παρόν είμαστε, πιθανών γενετικά προγραμματισμένοι, να καταστρέφουμε και να πράττουμε τα χείριστα στο είδος μας και στο περιβάλλον. Γιατί όμως μέχρι τώρα δεν έχει γίνει μια παγκόσμια επανάσταση συνειδήσεων, έτσι ώστε να αλλάξουμε προς το καλύτερο; Και με αυτό δεν εννοώ να κάνουμε μια τεχνητή επανάσταση ή να ακολουθήσουμε μια υποκινούμενη από σκοτεινά συμφέροντα επανάσταση.

από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Φλώρου
"2013 -τι;" που μας παραχώρησε προς δημοσίευση

συνεχίζεται...


Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ