27 Αυγ 2011

ΕΛΕΝΙΝ... Να προσέχουμε την 25η του Σεπτέμβρη 2011?

Δύο ερευνητές μιλούν για τον κομήτη Ελένιν και θεωρούν πως είναι το γεγονός που δεν θα μας αποκαλύψει καμία κυβέρνηση έγκαιρα...

Βέβαια αδυνατώ να κατανοήσω το "έγκαιρα" σε περίπτωση σεισμών της τάξης των 12 ρίχτερ όπως αναφέρεται... και έχω και μία αλλεργία στην καταστροφολογία....
αλλά θεωρώ πως αξίζει τουλάχιστον να ακούσουμε και να δούμε τα όσα έχουν να μας κοινοποιήσουν...
αφού όπως ισχυρίζονται αυτό είναι το "2012" που δεν μας αποκαλύπτουν οι κυβερνήσεις...

Βέβαια και από τις πηγές των Μάγια γνωρίζουμε πως στις 28 Οκτωβρίου λήγει το γαλαξιακό έτος και από την επόμενη μέρα εισερχόμαστε σε ένα νέο κύκλο εξέλιξης...
Οι αλλαγές και οι ανακατατάξεις πάντα ανήκαν στην εξέλιξη της δημιουργίας...
Ας είμαστε ψύχραιμοι και εστιασμένοι στο όραμα που ΣΥΝ-δημιουργούμε λοιπόν
κι ας ελπίσουμε πως ο εφιάλτης που κυβερνούσε πρόσφατα τις ζωές μας δεν ήταν τόσο φρικτός ώστε να χρειαστούν κοσμογονικά γεγονότα για να συνειδητοποιηθούμε...

Υπόψη οι τρεις μέρες δίχως φως που αναφέρει στην αρχή του βίντεο ο ομιλιτής
συμβαδίζουν με τα λόγια του Αλεξάντρο Ιξλαγκ, του πρεσβύτερου αρχηγού των Μάγιας σήμερα...

Ας είναι οι τρεις μέρες δίχως φως το χείριστο που μπορεί να μας έβρει για να ζήσουμε ως φωτεινοί δημιουργοί πάνω σε τούτο τον πλανήτη...



read more “ΕΛΕΝΙΝ... Να προσέχουμε την 25η του Σεπτέμβρη 2011?”

11 Αυγ 2011

Το μόνο που ξέρω,...

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά...

Έχω βαρεθεί να ακούω για την κρίση, τις τράπεζες, το ΔΝΤ και την ανεργία...
Έχω βαρεθεί τους προϋπολογισμούς και τις στημμένες λύσεις των δανείων...

Το μόνο που ξέρω είναι πως όλα αλλάζουν και ενώ αλλάζουν, κάποιοι προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα με "κολπάκια" του χθες... Αν δεν ανέλθουν επίπεδο δόνησης και συνείδησης αυτοί που αποφασίζουν, τότε αυτά που σκαρφίζονται δεν θα είναι ποτέ λύσεις...

Έχω βαρεθεί επίσης τη γκρίνια και το άγχος των γύρω μου...
"Δεν έχουμε, Πως θα βγάλουμε το χειμώνα, τι θα κάνουμε..."

Το μόνο που ξέρω είναι πως τη χώρα μου δεν την αφήνω.
Το μόνο που γνωρίζω είναι πως με μια καλή παρέα θα δημιουργήσουμε λύσεις που να προσφέρουν σε όλους ελπίδα και αλληλεγγύη...

Και μη μου μπερδεύεστε δεν κατηγορώ κανέναν...
Γνωρίζω πολύ καλά πως εμείς ονειρευτήκαμε αυτή την πραγματικότητα- εφιάλτη.
Κάποιοι το κάναμε εν αγνοία μας γιατί μας έπεισαν (με εκπαίδευση και "κοινωνικοποίηση") πως αυτή είναι η πραγματικότητα... και έτσι πιαστήκαμε στο συλλογικό εφιάλτη...
αυτό τον εφιάλτη που δημιουργούν τα ΜΜΕ και χιλιάδες άνθρωποι που προσφέρουν τη συνείδηση και το χρόνο τους για να "στηρίξουν" εν αγνοία τους την πραγματικότητα της Μιντιοκρατίας...

Το μόνο που ξέρω είναι πως έχουμε τεράστια δύναμη και πως αφού δημιουργήσαμε εν αγνοία μας τον εφιάλτη, μπορούμε και συνειδητά να δημιουργήσουμε το όραμα μας!

Σκεφτείτε το
και... από το Σεπτέμβρη θα έχουμε χρόνο να προπονηθούμε πάνω σε τούτο στην κοινότητα των ΣυνΔημιουργών...
γιατί θαρρώ πως αυτό είναι που μετράει...

read more “Το μόνο που ξέρω,...”

10 Αυγ 2011

Ο Πλωτίνος και θεωρία της συμπάθειας

Η εκπνευμάτωση και εμψύχωση του σύμπαντος, για το Νεοπλατωνισμό, στηρίζονται στην αλληλεπίδραση των μερών του, τη φυσική «συμπάθεια», η οποία αναφέρεται στην αστρονομική κανονικότητα και ανακύκλιση των ρυθμών ζώων, φυτών και ουρανίων σωμάτων [1]. Αφορά ακόμη στην αναλογία ανάμεσα στο μικρόκοσμο και το μακρόκοσμο, σε ένα σύμπαν ως ζωντανό ον, ίσως προερχόμενη από την Χαλδαία, χρησιμεύοντας στη θεοποίηση της αστρολογίας· υιοθετήθηκε από την Ιπποκρατική ιατρική, η οποία την υποστήριξε στη βάση διάφορων παρατηρήσεων. Εκφράστηκε κυρίως από τους Στωικούς, με τη διατύπωση, «σύρροια μία, σύμπνοια μία, πάντα συμπαθέα»[1], για να επαναληφτεί από τον Gottfried Wilhelm Leibniz [2].

Για τους Στωικούς, όλα τα σώματα βρίσκονται σε αμοιβαία αλληλεπίδραση, και αφού «όλα βρίσκονται μέσα σε όλα», το σύμπαν είναι «ένα και συνεχές», άρα το μικρότερο γεγονός έχει επίδραση στο σύνολο του κόσμου∙ μία σταγόνα κρασιού πού ρίχνεται στη θάλασσα θα απλωθεί σε όλη τη θάλασσα, και από αυτή σε όλο το σύμπαν. Η συνεκτικότητα της φύσης, η παρουσία των σωμάτων σε έναν κόσμο πλήρες, που αγνοεί το κενό, η εξομοίωση Θεού και κόσμου, προϋποθέτουν ότι το όλον βρίσκεται σε συμπάθεια με τον εαυτό του, ότι όλα συνεργάζονται, ότι υφίσταται μία παγκόσμια συνάφεια των όντων. Πολυάριθμοι είναι οι όροι που χρησιμοποιούν οι Στωικοί, για να δηλώσουν τη συμπάθεια: συμπάθεια, σύμπνοια, συντονία, naturae contagio (συνάφεια της φύσης), continuatio conjuctioque naturae (συνεκτικότητα και σύνδεση της φύσης), consensus naturae (συμφωνία της φύσης).

Η θεωρία της παγκόσμιας συμπάθειας δεν έχει μόνο φυσική αξία, στο μέτρο που επιβεβαιώνει μία θεωρία της αιτιότητας, αλλά ακόμη μεταφυσική και ηθική αξία. Έχει μεταφυσική αξία, αφού εκφράζει την παρουσία του Θεού σε έναν κόσμο που ανάγεται ουσιαστικά πάλι σε Αυτόν. Είναι μία συμπάθεια κατά Θεόν και από Θεού, απαιτεί μία τελεολογία της φύσης, που προϋποθέτει τις ευνοϊκές προθέσεις της παντοδύναμης Πρόνοιας. Ο Μάρκος Αυρήλιος μιλάει για τον «ιερό δεσμό», [3] που συνδέει τα πάντα, και εξαιτίας του οποίου υπάρχει μία αρμονία του όλου· η «κράσις δι’ ὅλου» αντανακλά τη συμφωνία της θείας Πρόνοιας στον κόσμο, όπου ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα μικρό τμήμα. Έχει, επίσης, ηθική αξία, αφού η ζωή του σοφού βρίσκεται σε εναρμόνιση προς το σύμπαν στο οποίο μετέχει. Ο σοφός δεν αναγορεύεται μόνο πολίτης της Αθήνας, αλλά και πολίτης του κόσμου: ο κοσμοπολιτισμός των Στωικών είναι η έκφραση στο ηθικο-κοινωνικό πεδίο της παγκόσμιας συμπάθειας [4].

Τα διάφορα τμήματα του κόσμου βρίσκονται σε ανταπόκριση, το ένα τμήμα καθρεφτίζει το άλλο, το ένα είναι μέσα στο καθετί. Ο Πλωτίνος εξειδικεύοντας περισσότερο την ιδέα της κοσμικής συμπάθειας, παρατηρεί ότι κάθε πραγματικότητα δεν είναι μόνο ο εαυτός της, αλλά εν δυνάμει όλες οι άλλες [5]. Η αρχή της συμπάθειας, λειτουργεί διττά μέσα στο σύμπαν: κάθετα και οριζόντια. Η κάθετη διαβάθμιση του σύμπαντος αφορά στη διάκριση στις υποστάσεις Εν, Νους, Ψυχή, που καταλήγουν στον αισθητό κόσμο της ύλης. Καθώς το κάθε επίπεδο προέρχεται από την υπερεκχείλιση του προηγούμενου, έπεται ότι περικλείει ολόκληρη την πραγματικότητα, κατά τρόπο που ταιριάζει στην «οικεία» φύση του. Έτσι, ο Νους εκφράζει την πραγματικότητα υπό τις συνθήκες της αιωνιότητας, διότι είναι αιώνιος, η Ψυχή περικλείει την πραγματικότητα εν χρόνῳ, καθώς είναι ενπεπλεγμένη στη χρονική δίνη, και ο αισθητός κόσμος αντιστοιχεί στην πραγματικότητα με την μορφή του χώρου και των διαστάσεων, αφού χαρακτηρίζεται από έκταση. Όμως, επίσης, σε κάθε τμήμα του αισθητού κόσμου αντανακλάται αντίστοιχα ολόκληρη η υπόσταση, και ολόκληρος ο αισθητός κόσμος∙ ο οριζόντιος αυτός τρόπος αντανάκλασης επεκτείνεται σε όλες τις υποστάσεις, καθώς κάθε επίπεδο περιλαμβάνει τα υπόλοιπα [6].

Μπορεί να λεχθεί, βάσει της αρχής της συμπάθειας, ότι ο υλικός κόσμος είναι καθρέφτης των αθέατων δυνάμεων των θεών. Ζώα, φυτά, λίθοι και άλλα ένυλα αντικείμενα, είναι δυνατόν να εκφράζουν τη δύναμη του ήλιου, της σελήνης και των αστρικών θεών. Η αντιστοιχία μεταξύ των θείων δυνάμεων και αισθητών όντων της ύλης είναι εφικτή χάρη στην ύπαρξη της αδιάκοπης ροής επικοινωνίας μεταξύ των διαφόρων υποστάσεων. Το πλέγμα των δυνάμεων, καθώς διαχέεται σε όλα τα επίπεδα του σύμπαντος, παρέχει τη δυνατότητα στους θεουργούς, εφόσον στο πλαίσιο των μαγικών τελετών χρησιμοποιήσουν τα κατάλληλα αντικείμενα, να έλθουν σε επαφή με τις θεότητες που αυτά συμβολίζουν. Η νεοπλατωνική συμπάθεια αποτέλεσε φορέα εισαγωγής της μαγείας στο χώρο της φιλοσοφίας.

Ο Πλωτίνος πίστευε στα παραφυσικά φαινόμενα, όπως ουσιαστικά όλοι οι σύγχρονοί του, εκτός από τους αποφασισμένους αθεϊστές και υλιστές - σπάνιο είδος τον 3ον αι. μ.Χ. Διέφερε όμως από πολλούς, αφού προσπαθούσε να προσαρμόσει παρόμοια φαινόμενα στην έλλογη, οργανωμένη εικόνα που είχε για τον κόσμο [7]. Κατά τον ιδρυτή του Νεοπλατωνισμού, μέσα από τη μελέτη και εφαρμογή των συγγενικών δυνάμεων του κόσμου, οι μάγοι επιτυγχάνουν τις επιδράσεις τους [9]. Με παρόμοιο τρόπο εξηγεί τα αποτελέσματα της προσευχής. Η προσευχή στους ουράνιους θεούς δεν μπορεί να αγγίξει το ανώτερο μέρος των ψυχών τους, οι οποίες είναι απορροφημένες στην ενατένιση, και αγνοούν οτιδήποτε συμβαίνει στον αισθητό κόσμο· οδηγεί, ωστόσο, στο να προκαλέσει την αυτόματη ανταπόκριση του κατώτερου μέρους της ψυχής, το οποίο ικανοποιεί την ευχή του προσευχόμενου [10]. Όπως σε έναν ζωντανό οργανισμό, λέει ο Πλωτίνος, κάθε μέλος είναι αναπόσπαστο μέρος του, έτσι και στον κόσμο όλα βρίσκονται σε συνάφεια και αρμονία. Τα ζωντανά όντα είναι, επίσης, σύμφωνα με τα λόγια του Leibniz «καθολικά μέρη». Στον αναγεννησιακό βιταλισμό του Leibniz, η ουσία θα οριστεί ως ενότητα μέσα στην πολλότητα. Το μέρος ταυτίζεται με το όλο. Κάθε δύναμη, είναι η κοσμική δύναμη. Το επιμέρους ον καθρεφτίζει τον κόσμο και ο κόσμος καθρεφτίζεται μέσα σε αυτό [11].

Για το Νεοπλατωνισμό, το σύμπαν ως plenum, είναι μία απέραντη και συνεχής στην διάρθρωσή της ολότητα, και προεκτείνεται στην πνευματική ζωή, θεωρείται ένας άϋλος κόσμος, διότι δεν υφίστανται κενά ή χάσματα μέσα σε αυτόν. Την ιδέα της συμπάθειας, ιδιαίτερα με την έννοια του ανθρωπομορφικού συμβολισμού, θα συνεχίσουν θεολόγοι μυστικιστές, όπως ο Μάξιμος Ομολογητής, ο οποίος γράφει πως ολόκληρος ο κόσμος, τόσο ο ορατός όσο και ο αόρατος συνιστά έναν μακράνθρωπο, ενώ ο άνθρωπος έναν μικρόκοσμο [12]. Η πατερική γραμματεία προσέλαβε εν γένει την ιδέα της αναλογικής σχέσης ανθρώπου και κόσμου: ο κόσμος μπορεί να περιγραφτεί «ἐν σμικρῷ» στα όρια του ανθρώπου, όπως και ο άνθρωπος, από μία ορισμένη σκοπιά, μπορεί να περιγραφτεί «ἐν μακρῷ» στα όρια του κόσμου [13] .

Η θεώρηση του κόσμου με βάση την αρχή της συμπάθειας, συνεχίστηκε και αναβίωσε στην Αναγέννηση, όταν οι Εννεάδες του Πλωτίνου μεταφράστηκαν στα λατινικά από τον Μarsilio Ficino. Επηρέασε τόσο την φιλοσοφία, όσο και τη φυσική επιστήμη, παίρνοντας πολλές ονομασίες. Δια της αλχημιστικής παράδοσης θα επηρεάσει τα πρώιμα στάδια της νεότερης επιστημονικής εξέλιξης. Εξ’ αυτής μπορεί να ειπωθεί ότι προήλθε η ιδέα του ηλεκτρισμού, την οποία εισήγαγε ο Jan Baptist van Helmont, ένας φλαμανδός γιατρός και ροδόσταυρος το 1650. Επίσης, αργότερα ο Friedrich Christoph Oetinger, ιδρυτής του προτεσταντικού γερμανικού Ευσεβισμού, ή άγγλοι θεϊστές όπως ο John Toland και ο Thomas Woolston, ενέταξαν τον ηλεκτρισμό στην υπάρχουσα χριστιανική κοσμολογία. Ο Μεσμερισμός, η Θεοσοφία, και επιστήμονες όπως ο Michael Farraday, θεωρούσαν ότι ο ηλεκτρισμός διαχέεται παντού στη φύση, αποτελώντας τη βάση μίας παγκόσμιας ψυχικής αλληλεπίδρασης∙ ακόμη και η Κβαντομηχανική, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, με την μέγιστη παραδοξότητά της, ανήγαγε την ύλη στο πνεύμα, εκλαμβάνοντας το σύμπαν ως μία τεράστια δονούμενη επίκληση από ισχυρές, αλλά ουσιαστικά άφαντες δυνάμεις.



Παραπομπές



[1] Katelis Viglas, "The Consideration of the World as an Ensouled Living Being (Plotinus)", Philotheos. International Journal for Philosophy and Theology, Vol. 4, 2004, 242.

[1] Hermann Diels - Walther Kranz, Die Fragmente der Vorsokratiker, Berlin 1952, Ι.189, 19.

[2] Joseph Moreau, L’idée d’univers dans la pensée antique, « Bibliotheca del Ciornale di Metafisica » 10, Societa editrice internationale, Torino 1953, 20.

[3] Μάρκος Αυρήλιος, Τὰ εἰς ἑαυτόν III.9.

[4] Jean Brun, O Στωικισμός. Μτφρ. Σάββα Βασιλείου, Ζαχαρόπουλος. Αθήνα 1965, 47-48.

[5] Εννεάδες, VI.2.20.5-6.

[6] Θεοδόσης Πελεγρίνης, Οι Μάγοι της Φιλοσοφίας, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1997, 108-9.

[7] Εννεάδες, IV.4.31.29-32.

[8] Στο ίδιο, II.3.7, IV.4.32.

[9] Στο ίδιο, IV.4.40.

[10] Στο ίδιο, ΙV.4.40.27. Πρβλ. Richard T. Wallis, Nεοπλατωνισμός, Μτφρ. Γιάννης Σταματέλος, Αρχέτυπο, Αθήνα 2002, 122-3.

[11] Wilhelm Windelband - Heinz Heimsoeth, Eγχειρίδιο Ιστορίας της Φιλοσοφίας. Τομ. 1, Μτφρ. Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Μ.Ι.Ε.Τ, Αθήνα 1980, 196-7.

[12] Μυσταγωγία, Ζ’, P.G. 91, 648D-685D.

[13] Χρήστος Γιανναράς, To πρόσωπο και ο έρως. Δόμος, Αθήνα 1992 (1970), 129.

read more “Ο Πλωτίνος και θεωρία της συμπάθειας”

7 Αυγ 2011

Αγάπη άνευ όρων - Διαλογισμός


Τις περισσότερες φορές αγαπάμε υπό όρους. Η αγάπη μας εξαρτάται από το κατά πόσο τα αγαπημένα μας πρόσωπα συμπεριφέρονται όπως θα θέλαμε ή μας στηρίζουν στις προσπάθειές μας. Ωστόσο η αγάπη άνευ όρων είναι ανώτερη –αγαπάμε τους άλλους όπως είναι, άσχετα με το τι κάνουν.

Η αγάπη άνευ όρων ακούγεται μεν καλή, δύσκολα όμως επιτυγχάνεται. Αυτός ο διαλογισμός βοηθάει να ανοίξουμε την καρδιά μας και να παραιτηθούμε από τους όρους που ενδεχομένως έχουμε θέσει στην αγάπη μας. Αν έχουμε πρόβλημα εξάρτησης ή αν προσπαθούμε να ελέγχουμε αυτούς που αγαπάμε, ο διαλογισμός αυτός μπορεί να ωφελήσει πραγματικά.

Προετοιμασία

Σκεφτείτε τα πιο κοντινά σας πρόσωπα. Αναρωτηθείτε αν έχετε βάλει όρους στην αγάπη σας γι’ αυτά. Για παράδειγμα, ίσως νιώθετε ότι η αγάπη σας εξαρτάται από το αν σας ανταποδίδει κάποιος την αγάπη με τον τρόπο που θέλετε. Συνειδητοποιήστε ότι αυτή είναι μια περιορισμένη, υπό προϋποθέσεις αγάπη.


Άσκηση


Καθίστε σε ένα μαξιλάρι ή σε μια καρέκλα, στο χώρο διαλογισμού σας. Βεβαιωθείτε ότι είστε μόνοι. Αρχίστε παρακολουθώντας την αναπνοή σας και κατευνάζοντας σώμα και νου.

Φέρτε στο μυαλό σας το σύντροφό σας ή ένα άλλο αγαπημένο πρόσωπο. Αναλογιστείτε τους όποιους όρους έχετε θέσει οι οποίοι περιορίζουν την αγάπη σας για το πρόσωπο αυτό. Για παράδειγμα ίσως αγαπάτε το σύντροφό σας υπό την προϋπόθεση ότι κερδίζει πολλά χρήματα, σας κάνει ιδιαίτερα δώρα κλπ. Προσέξτε πως αυτές οι προϋποθέσεις, ενώ φαίνονται πρακτικές και λογικές , συμπιέζουν την καρδιά σας. Συνειδητοποιήστε ότι αυτό δεν ακούγεται σαν αγάπη, αλλά περισσότερο σαν απαίτηση να ικανοποιηθούν οι ανάγκες σας.

Τώρα, οραματιστείτε ότι δίνετε πλήρη ελευθερία στο αγαπημένο σας πρόσωπο να είναι και να κάνει αυτό που θέλει. Μήπως αυτό σας φοβίζει, σας θλίβει ή αλλάζει τα συναισθήματά σας; Φέρτε στο νου τις ιδιαίτερες αρετές του. Ίσως αγαπάτε την ενέργεια, το κουράγιο και την ικανότητά του να ανταποκρίνεται στους άλλους.

Φανταστείτε ότι δεν είναι μαζί σας ή ότι δεν είναι διαθέσιμο να ικανοποιήσει τις ανάγκες σας, και ότι παρόλα αυτά το αγαπάτε. Νιώστε την καρδιά σας να διαστέλλεται, καθώς το αποδέχεστε και το αγαπάτε ολόκαρδα, άσχετα με το τι κάνει ή δεν κάνει για σας.

Αγάπη σημαίνει να επιθυμείτε την χαρά του αγαπημένου.. χωρίς να χρειάζεται να βάζετε θέματα και χωρίς να προσδοκάτε τίποτε σαν αντάλλαγμα.

Θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί, μόνο και μόνο, γιατί μας αρέσει αυτό το "μαζί", αλλά πολύ συχνά μένουμε με τον άλλο, επειδή νοιώθουμε άσχημα "χωρίς" αυτόν. Μόνο αν νικήσουμε το φόβο της μοναξιάς, θα είμαστε ικανοί για την αγάπη. Μόνο αν αγαπήσεις την μοναξιά, κάθε λεπτό που ζείς με τον άλλον.. γίνετε μια επιλογή αγάπης.

Η αγάπη είναι ένα σπάνιο λουλούδι. Είναι σπάνιο, επειδή μπορεί να συμβεί μόνο όταν δεν υπάρχει φόβος. Ποτέ πριν. Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη μπορεί να συμβεί μόνο σ’ένα βαθειά πνευματικό άτομο.

Osho


Πηγή
read more “Αγάπη άνευ όρων - Διαλογισμός”

Είπαν για την ελληνική γλώσσα...

Είπαν για την Ελληνική Γλώσσα.



Ντε Γρόοτ (Ολλανδός καθηγητής Ομηρικών κειμένων στο πανεπιστήμιο του Μοντρεάλ)
«Η Ελληνική γλώσσα έχει συνέχεια και σε μαθαίνει να είσαι αδέσποτος και να έχεις μιά δόξα, δηλαδή μιά γνώμη. Στην γλώσσα αυτή δεν υπάρχει ορθοδοξία. Έτσι ακόμη και αν το εκπαιδευτικό σύστημα θέλει ανθρώπους νομοταγείς – σε ένα καλούπι – το πνεύμα των αρχαίων κειμένων και η γλώσσα σε μαθαίνουν να είσαι αφεντικό.»

Τζέιμς Τζόυς (Διάσημος Ιρλανδός συγγραφέας, 1882-1941)
«Σχεδόν φοβάμαι να αγγίξω την Οδύσσεια, τόσο καταπιεστικά αφόρητη είναι η ομορφιά.»

Ο σπουδαίος Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ είχε δηλώσει:
«Στην Ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι μόνο αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης, όσο ...
καμία άλλη γλώσσα.»

Ο μεγάλος Γάλλος διαφωτιστής Βολταίρος είχε πεί
«Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών.»

Ο Γάλλος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Σορβόνης Κάρολος Φωριέλ είπε
«Η Ελληνική έχει ομοιογένεια σαν την Γερμανική, είναι όμως πιο πλούσια από αυτήν. Έχει την σαφήνεια της Γαλλικής, έχει όμως μεγαλύτερη ακριβολογία. Είναι πιο ευλύγιστη από την Ιταλική και πολύ πιο αρμονική από την Ισπανική. Έχει δηλαδή ότι χρειάζεται για να θεωρηθεί η ωραιότερη γλώσσα της Ευρώπης.»

Η Μαριάννα Μακ Ντόναλντ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας και επικεφαλής του TLG δήλωσε
«Η γνώση της Ελληνικής είναι απαραίτητο θεμέλιο υψηλής πολιτιστικής καλλιέργειας.»

Η τυφλή Αμερικανίδα συγγραφέας Έλεν Κέλλερ είχε πεί
«Αν το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, τότε η Ελληνική γλώσσα είναι το βιολί του ανθρώπινου στοχασμού.»

Ιωάννης Γκαίτε (Ο μεγαλύτερος ποιητής της Γερμανίας, 1749-1832)
«Άκουσα στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες. Η Ελληνική αντήχησε άστρο λαμπερό μέσα στη νύχτα.»

Διάλογος του Γκαίτε με τους μαθητές του:
-Δάσκαλε τι να διαβάσουμε για να γίνουμε σοφοί όπως εσύ;
-Τους Έλληνες κλασικούς.
-Και όταν τελειώσουμε τους Έλληνες κλασικούς τι να διαβάσουμε;
-Πάλι τους Έλληνες κλασικούς.

Γεώργιος Μπερνάρ Σώ (Μεγάλος Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας, 1856-1950)
«Αν στη βιβλιοθήκη του σπιτιού σας δεν έχετε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τότε μένετε σε ένα σπίτι δίχως φώς.»

Μάρκος Τίλλιος Κικέρων (Ο επιφανέστερος άνδρας της αρχαίας Ρώμης, 106-43 π.Χ.)
«Εάν οι θεοί μιλούν, τότε σίγουρα χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων.»

Χάμφρεϋ Κίττο (Άγγλος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, 1968)
«Είναι στη φύση της Ελληνικής γλώσσας να είναι καθαρή, ακριβής και περίπλοκη. Η ασάφεια και η έλλειψη άμεσης ενοράσεως που χαρακτηρίζει μερικές φορές τα Αγγλικά και τα Γερμανικά, είναι εντελώς ξένες προς την Ελληνική γλώσσα.»

Ιρίνα Κοβάλεβα (Σύγχρονη Ρωσίδα καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Λομονόσωφ, 1995)
«Η Ελληνική γλώσσα είναι όμορφη σαν τον ουρανό με τα άστρα.»

R. H. Robins (Σύγχρονος Άγγλος γλωσσολόγος, καθηγητής στο πανεπιστήμιου του Λονδίνου) «Φυσικά δεν είναι μόνο στη γλωσσολογία όπου οι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι για την Ευρώπη. Στο σύνολό της η πνευματική ζωή της Ευρώπης ανάγεται στο έργο των Ελλήνων στοχαστών. Ακόμα και σήμερα επιστρέφουμε αδιάκοπα στην Ελληνική κληρονομιά για να βρούμε ερεθίσματα και ενθάρρυνση.»

Φρειδερίκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας – Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας της Βασκωνίας)
«Η Ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην Ελληνική όλες, και επιμένω όλες οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς.» «Η αρχαία Ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη γλώσσα όλων των Ευρωπαίων, ειδικά των καλλιεργημένων ατόμων.» «Η Ελληνική γλώσσα είναι από ουσία θεϊκή.»

Ερρίκος Σλήμαν (Διάσημος ερασιτέχνης αρχαιολόγος, 1822-1890)
«Επιθυμούσα πάντα με πάθος να μάθω Ελληνικά. Δεν το είχα κάνει γιατί φοβόμουν πως η βαθειά γοητεία αυτής της υπέροχης γλώσσας θα με απορροφούσε τόσο πολύ που θα με απομάκρυνε από τις άλλες μου δραστηριότητες.» (Ο Σλήμαν μίλαγε άψογα 18 γλώσσες. Για 2 χρόνια δεν έκανε τίποτα άλλο από το το να μελετάει τα 2 έπη του Ομήρου).

Ίμπν Χαλντούν (Ο μεγαλύτερος Άραβας ιστορικός)
«Που είναι η γραμματεία των Ασσυρίων, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων; Όλη η ανθρωπότητα έχει κληρονομήσει την γραμματεία των Ελλήνων μόνον.»

Will Durant (Αμερικανός ιστορικός και φιλόσοφος, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Columbia)
«Το αλφάβητόν μας προήλθε εξ Ελλάδος δια της Κύμης και της Ρώμης. Η Γλώσσα μας βρίθει Ελληνικών λέξεων. Η επιστήμη μας εσφυρηλάτησε μιάν διεθνή γλώσσα διά των Ελληνικών όρων. Η γραμματική μας και η ρητορική μας, ακόμα και η στίξης και η διαίρεσης είς παραγράφους... είναι Ελληνικές εφευρέσεις. Τα λογοτεχνικά μας είδη είναι Ελληνικα – το λυρικόν, η ωδή, το ειδύλλιον, το μυθιστόρημα, η πραγματεία, η προσφώνησις, η βιογραφία, η ιστορία και προ πάντων το όραμα. Και όλες σχεδόν αυτές οι λέξεις είναι Ελληνικές.»

Ζακλίν Ντε Ρομιγύ (Σύγχρονη Γαλλίδα Ακαδημαϊκός και συγγραφεύς)
«Η αρχαία Ελλάδα μας προσφέρει μια γλώσσα, για την οποία θα πώ ότι είναι οικουμενική.» «Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει Ελληνικά, επειδή η Ελληνική γλώσσα μας βοηθάει πρώτα από όλα να καταλάβουμε την δική μας γλώσσα.»
Μπρούνο Σνέλ (Διαπρεπής καθηγητής του Πανεπιστημίου του Αμβούργου)
«Η Ελληνική γλώσσα είναι το παρελθόν των Ευρωπαίων.»

Φρανγκίσκος Λιγκόρα (Σύγχρονος Ιταλός καθηγητής Πανεπιστημίου και Πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας πρός διάδοσιν του πολιτισμού)
«Έλληνες να είστε περήφανοι που μιλάτε την Ελληνική γλώσσα ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μην την παραμελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που μας έχουν απομείνει και ταυτόχρονα το διαβατήριό σας για τον παγκόσμιο πολιτισμό.»

Ο. Βαντρούσκα (Καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης)
«Για έναν Ιάπωνα ή Τούρκο, όλες οι Ευρωπαϊκές γλώσσες δεν φαίνονται ως ξεχωριστές, αλλά ως διάλεκτοι μιάς και της αυτής γλώσσας, της Ελληνικής.»

Peter Jones (Διδάκτωρ – καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης ο οποίος συνέταξε μαθήματα αρχαίων Ελληνικών πρός το αναγνωστικό κοινό, για δημοσίευση στην εφημερίδα «DailyTelegraph») Οι Έλληνες της Αθήνας του 5ου και του 4ου αιώνος είχαν φθάσει την γλώσσα σε τέτοιο σημείο, ώστε με αυτήν να εξερευνούν ιδέες όπως η δημοκρατία και οι απαρχές του σύμπαντος, έννοιες όπως το θείο και το δίκαιο. Είναι μιά θαυμάσια και εξαιρετική γλώσσα.»

Gilbert Murray (Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης)
«Η Ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Συχνά διαπιστώνει κανείς ότι μιά σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαρειά στην Λατινική, Αγγλική, Γαλλική ή Γερμανική. Είναι η τελειότερη γλώσσα, επειδή εκφράζει τις σκέψεις τελειοτέρων ανθρώπων.»

Max Von Laye (Βραβείον Νόμπελ Φυσικής)
«Οφείλω χάριτας στην θεία πρόνοια, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία Ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των θετικών επιστημών.»

E, Norden (Μεγάλος Γερμανός φιλόλογος)
«Εκτός από την Κινεζική και την Ιαπωνική, όλες οι άλλες γλώσσες διαμορφώθηκαν κάτω από την επίδραση της Ελληνικής, από την οποία πήραν, εκτός από πλήθος λέξεων, τους κανόνες και την γραμματική.»

Martin Heidegger (Γερμανός φιλόσοφος, απο τους κυριότερους εκπροσώπους του υπαρξισμού του 20ου αιώνος)
«Η αρχαία Ελληνική γλώσσα ανήκει στα πρότυπα, μέσα από τα οποία προβάλλουν οι πνευματικές δυνάμεις της δημιουργικής μεγαλοφυΐας, διότι αναφορικά προς τις δυνατότητες που παρέχει στην σκέψη, είναι η πιό ισχυρή και συνάμα η πιό πνευματώδης από όλες τις γλώσσες του κόσμου.»
David Crystal (Γνωστός Άγγλος καθηγητής, συγγραφεύς της εγκυκλοπαίδειας του Cambridge για την Αγγλική)
«Είναι εκπληκτικό να βλέπεις πόσο στηριζόμαστε ακόμη στην Ελληνική, για να μιλήσουμε για οντότητες και γεγονότα που βρίσκονται στην καρδιά της σύγχρονης ζωής.»

Μάικλ Βέντρις (Ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε την Γραμμική γραφή Β’)
«Η αρχαία Ελληνική Γλώσσα ήτο και είναι ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεοτέρων γλωσσών.»

R.H. Robins (Γλωσσολόγος και συγγραφεύς)
«Ο Ελληνικός θρίαμβος στον πνευματικό πολιτισμό είναι ότι έδωσε τόσα πολλά σε τόσους πολλούς τομείς [...]. Τα επιτεύγματά τους στον τομέα της γλωσσολογίας όπου ήταν εξαιρετικά δυνατοί, δηλαδή στην θεωρία της γραμματικής και στην γραμματική περιγραφή της γλώσσας, είναι τόσο ισχυρά, ώστε να αξίζει να μελετηθούν και να αντέχουν στην κριτική. Επίσης είναι τέτοια που να εμπνέουν την ευγνωμοσύνη και τον θαυμασμό μας.»

Luis José Navarro (Αντιπρόεδρος στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Ευρωκλάσσικα» της Ε.Ε.)
«Η Ελληνική γλώσσα για μένα είναι σαν κοσμογονία. Δεν είναι απλώς μιά γλώσσα...»

Juan Jose Puhana Arza (Βάσκος Ελληνιστής και πολιτικός)
«Οφείλουμε να διακηρύξουμε ότι δεν έχει υπάρξει στον κόσμο μία γλώσσα η οποία να δύναται να συγκριθεί με την κλασσική Ελληνική.»

D’Eichtal (Γάλλος συγγραφεύς)
«Η Ελληνική γλώσσα είναι μία γλώσσα η οποία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά, όλες τις προϋποθέσεις μιάς γλώσσης διεθνούς... εγγίζει αυτές τις ίδιες τις απαρχές του πολιτισμού... η οποία όχι μόνον δεν υπήρξε ξένη πρός ουδεμία από τις μεγάλες εκδηλώσεις του ανθρωπίνου πνεύματος, στην θρησκεία, στην πολιτική, στα γράμματα, στις τέχνες, στις επιστήμες, αλλά υπήρξε και το πρώτο εργαλείο, – πρός ανίχνευση όλων αυτών – τρόπον τινά η μήτρα... Γλώσσα λογική και συγχρόνως ευφωνική, ανάμεσα σε όλες τις άλλες...»

Theodore F. Brunner (Ιδρυτής του TLG και διευθυντής του μέχρι το 1997)
«Σε όποιον απορεί γιατί ξοδεύτηκαν τόσα εκατομμύρια δολλάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής, απαντούμε: Μα πρόκειται για την γλώσσα των προγόνων μας και η επαφή με αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας.»

Ζακ Λάνγκ (Γάλλος Υπουργός Παιδείας)
«Θα ήθελα να δώ να διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά, με τον ίδιο ζήλο που επιδεικνύουμε εμείς, και στα Ελληνικά σχολεία.»


πηγή- ηλ. μήνυμα
read more “Είπαν για την ελληνική γλώσσα...”

5 Αυγ 2011

Οι τέσσερις επιγνώσεις

Από το βιβλιο
"Οι τέσσερις Επιγνώσεις - Σοφία, Χάρη και Δύναμη του Φύλακα της Γης""***
του Αλμπέρτο Βιλόλντο

μετάφραση


Η Σοφία των Λάικα αποτελείται από τέσσερις επιγνώσεις και τέσσερις συνοδευτικές ασκήσεις για την κάθε επίγνωση. Με τη βοήθεια τους μπορούμε να ξεπεράσουμε την απλή κατανόηση για να πετύχουμε πραγματικές αλλαγές της αντίληψης – και μέσω αυτών μας βοηθούν να μεταμορφώσουμε εμάς και τον κόσμο μας. Οι επιγνώσεις και οι ασκήσεις είναι:

• Πρώτη επίγνωση: Ο δρόμος του ήρωα
o Ασκήσεις: μη κριτική, μη πόνος, μη προσκόλληση, ομορφιά

• Δεύτερη επίγνωση: Ο δρόμος του φωτεινού πολεμιστή
o Ασκήσεις: αφοβία, μη δράση, βεβαιότητα, μη μάχη

• Τρίτη επίγνωση: Ο δρόμος του ονειρευτή (προφήτη)
o Ασκήσεις: πνεύμα αρχάριου, συνέπεια, διαφάνεια, ακεραιότητα

• Τέταρτη επίγνωση: ο δρόμος του σοφού
o Ασκήσεις: Μαεστρία του χρόνου, απόσυρση των προβολών μας, μη σκέψη, ινδιάνικη αλχημεία

Εγώ ο ίδιος απέκτησα τις τέσσερις επιγνώσεις κάτω από την καθοδήγηση του Δον Αντώνιο. Μαζί ταξιδέψαμε από τη λίμνη Τιτικάκα, ‘τη θάλασσα στην κορυφή του κόσμου’, μέσω των περιοχών του ανώτερου Αμαζονίου μέχρι τα ερείπια των ερημικών βασιλείων του Περού. Αυτός πίστευε, όπως και εγώ, πως οι νέοι Φύλακες της Γης θα προέρχονται από τη γη του αετού, δηλαδή την Αμερική και την Ευρώπη. Ο χρόνος της πλήρους αποκάλυψης των τεσσάρων επιγνώσεων έχει έρθει. Πιστεύω πως ο Δον Αντώνιο με εκπαίδευσε, επειδή μπορώ να ρίξω μία γέφυρα και να μεταφέρω τις αρχαίες γνώσεις των Λάικα στον 21ο αιώνα.

Εδώ και είκοσι χρόνια διδάσκω στους μαθητές και τις μαθήτριες μου, πώς να ζουν με τις επιγνώσεις έχοντας υγεία και βοηθώντας άλλους σε σχέση με το φωτεινό μάτριξ του σώματος τους. Πολλοί εξ αυτών περιγράφουν εκπληκτικά αποτελέσματα. Αυτοθεραπεύονται, μεταμορφώνουν τη δική τους ζωή, αλλά και τη ζωή των άλλων. Οι επιγνώσεις τους επιτρέπουν να έχουν πληρότητα δύναμης και χάρης και να περπατούν το δρόμο των διαχειριστών και προστατών της Γης.

Εάν θέλεις να διάγεις μια αλλιώτικη ζωή και να δεις τις εμπειρίες σου με άλλα μάτια, είναι σημαντικό να ξεπεράσεις την απλή λογική κατανόηση των επιγνώσεων και να ασχοληθείς πραγματικά με τις ασκήσεις. Αυτό θα σου επιτρέψει να αλλάξεις τη βασική δομή του φωτεινού σου ενεργειακού πεδίου. Εάν παραλείπεις τις ασκήσεις, θα μπορείς βέβαια να εμπνέεσαι από τις επιγνώσεις, όμως δεν θα μπορείς να αλλάξεις πραγματικά. Εάν καταφέρεις με μαεστρία τις ασκήσεις, θα έχεις τινάξει τα δεσμά των ιστοριών που γράφουν για σένα η κουλτούρα και τα γονίδια σου: τι είδος ζωής να ζήσεις, πώς να αντιδράς στο περιβάλλον σου και πώς να πεθάνεις. Μπορείς να αρχίσεις να πλάθεις το δικό σου θρύλο και να ξεπεράσεις τις παλιές αντιλήψεις της αιτίας και του αποτελέσματος, όπως και των ορίων του χρόνου.

Στα ακόλουθα κεφάλαια θα γνωρίσεις τα τέσσερα επίπεδα, στα οποία η δόνηση και το φως δημιουργούν ζωή: φίδι, ιαγουάρος, κολίμπρι και αετός. Εκτός αυτών θα λάβεις και πρακτικά εργαλεία, τα οποία θα σε βοηθήσουν να ονειρεύεσαι στην ύπαρξη ένα υγιή, καρποφόρο και γεμάτο χαρά κόσμο – για σένα, για όσους αγαπάς και για όλους τους άλλους ανθρώπους και όλα τα πλάσματα. Θα γίνεις ένας Φύλακας της Γης.



***σύντομα ολόκληρο το βιβλίο σαν e-book στη διάθεση σας!
read more “Οι τέσσερις επιγνώσεις”

3 Αυγ 2011

Επιστροφή στη θηλυκή όψη του Θεϊκού

Από το βιβλιο
"Οι τέσσερις Επιγνώσεις - Σοφία, Χάρη και Δύναμη του Φύλακα της Γης""***
του Αλμπέρτο Βιλόλντο

μετάφραση

Και ο Θεός τους ευλόγησε και τους είπε: να είστε καρπεροί , να πολλαπλασιάζεστε και να γεμίσετε τη Γη και να τους μετατρέψετε σε υφισταμένους σας και να κυριεύσετε πάνω από τα ψάρια των θαλασσών και πάνω από τα πουλιά των ουρανών και πάνω από τα βόδια και όλα τα ζώα που έρπουν στη Γη (1ο Βιβλίο Μωυσή/Γένεση 1:28 )

Στις θρησκείες με μία αρσενική θεότητα, το θεϊκό είναι μια δύναμη που κατοικεί μακριά από εμάς, στους ουρανούς. Στη Δύση έχουμε την πεποίθηση πως πρέπει να εργαστούμε σκληρά για τη σχέση μας προς το Θεό, να προσευχόμαστε και να κάνουμε θυσίες για να είμαστε κοντά του. Θεωρούμε πως πρέπει πρώτα να κερδίσουμε την αγάπη και την προσοχή τους δημιουργού μας, ο οποίος μας έδιωξε από τον Παράδεισο, επειδή τολμήσαμε να φάμε από το δέντρο της γνώσης καλού και του κακού. Σύμφωνα με αυτή την παμπάλαια ιστορία θα πρέπει να παραμείνουμε σαν τα παιδιά και καθώς δοκιμάσαμε από τον απαγορευμένο καρπό, επιδείξαμε την ανεξαρτησία μας και προκαλέσαμε την οργή του θεού πάνω μας, καταδικάζοντας μας σε μια ζωή γεμάτη σκληρή δουλειά και στενοχώριες, από την οποία βιώνουμε ανακούφιση μόνο μέσω της χάρης του Θεού.

Οι αρχαιότερες θηλυκές θεολογίες δεν γνωρίζουν καμία εξορία από τον Παράδεισο ούτε κανένα αποχωρισμό από το Θεό. (Ούτε οι αυστραλοί Aborigines, ούτε οι λαοί νοτίως της Σαχάρας, ούτε και οι ιθαγενείς πρωταρχικοί κάτοικοι της αμερικανικής ηπείρου δεν πιστεύουν πως έχουν εκδιωχτεί από τον Παράδεισο.) Πολύ περισσότερο εκείνος ο κήπος μας χαρίστηκε για να τον φροντίζουμε και να τον διατηρούμε. Σύμφωνα με αυτές τις παλαιότερες παραδόσεις οι σπόροι που τοποθετούμε στην πληθωρική, γόνιμη Γη γεμίζουν από την ζωτική δύναμη της Θεάς. Αυτό το δυναμικό μπορούμε να το εκφράσουμε πολλαπλασιάζοντας το θεϊκό εντός μας και φέρνοντας τους καρπούς που θα ταΐσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι Λάικα πιστεύουν σε αυτή την αρχαία, θηλυκή θεολογία και το εκφράζουν ως εξής: «Δεν είμαστε εδώ μόνο για να σπέρνουμε καλαμπόκι. Είμαστε εδώ για να δημιουργούμε θεούς.» Με άλλα λόγια είμαστε στην πράξη μαζί με το θεϊκό οι δημιουργοί του σύμπαντος μας. Αναγνωρίζουμε πως όλα εντός του κόσμου μας είναι ιερά –εμείς οι ίδιοι επίσης- και πως έχουμε την αποστολή να προάγουμε την πιο τέλεια έκφραση αυτής της θεϊκότητας.




***σύντομα ολόκληρο το βιβλίο σαν e-book στη διάθεση σας!


read more “Επιστροφή στη θηλυκή όψη του Θεϊκού”

2 Αυγ 2011

Ο Παρατηρητής Εαυτός


Χαρακτηριστικές καταστάσεις απώλειας ενέργειας είναι :

Ο Θυμός, η οργή, η αγανάκτηση, το μίσος, η ζήλια, η κτητικότητα.

Γενικά οι έντονα συναισθηματικές καταστάσεις.


Η εγωιστική και ασυνείδητη συμπεριφορά.

Η συνεχής, ασυνείδητη σκέψη που δεν σταματαέι ποτέ και διαλύει ενεργειακά τον ανθρωπο.


O έλεγχος της ποιότητας της σκέψης είναι ένα πρώτο βήμα για να αποφύγουμε τις ανώφελες διαρροές ενέργειας. Και εδώ είναι η ωρα να γνωρίσουμε τον Παρατηρητή.


Αυτό που συνήθως θεωρούμε ως εαυτό, έχει πολλές όψεις. Υπάρχει ο σκεπτόμενος εαυτός, ο συναισθηματικός εαυτός και ο λειτουργικός εαυτός ο οποίος κάνει τα πράγματα. Όλοι αυτοί μαζί συνιστούν τον εαυτό που μπορούμε να περιγράψουμε. Για παράδειγμα, μπορούμε να περιγράψουμε τη σωματική μας λειτουργία: πηγαίνουμε μια βόλτα, γυρίζουμε σπίτι, καθόμαστε. Συνήθως μπορούμε να περιγράψουμε πώς αισθανόμαστε όταν συγκινούμαστε ή αναστατωνόμαστε, τα αισθήματα μας εμφανίζονται, κορυφώνονται, και εξασθενούν σε ένταση. Μπορούμε επίσης να περιγράψουμε τις σκέψεις μας. Αυτές οι τρεις όψεις του εαυτού που μπορεί να περιγραφεί, αποτελούν τους πρωταρχικούς παράγοντες της ζωής μας.



Η συνήθεια του αναλυτικού νου να κατηγοριοποιεί και να κρίνει τα πράγματα και τις εμπειρίες μας μάς εγκλωβίζει σε μια παγιωμένη κατάσταση μηχανικών αντιδράσεων, οι οποίες φυσικά διαφεύγουν της επίγνωσής μας. Εδώ ταιριάζει απόλυτα η παρομοίωση του ανθρώπου με «μηχανή» η οποία λειτουργεί με συγκεκριμένο προγραμματισμό-άρα είναι εντελώς προβλέψιμη-.

Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι οι άκαμπτες απόψεις και κριτικές του νου κυριαρχούν στην εσωτερική μας πραγματικότητα και δεν επιτρέπουν παρά μόνο συναισθήματα έντασης και αρνητικότητας να παρουσιάζονται εκεί. Αν δεν συμφωνείτε με τα λεγόμενα, απλά παρατηρήστε πόσο πολύ είστε μέσα σας απασχολημένοι με θέματα αρέσκειας και απαρέσκειας πραγμάτων, προσώπων ή καταστάσεων, μόνο για μισή έστω ώρα .
Υπάρχει όμως και μια άλλη όψη για την οποία κάνουμε λόγο:

ο Παρατηρητής Εαυτός.
Ποια είναι η ριζική διαφορά ανάμεσα στον Παρατηρητή εαυτό και στις άλλες όψεις μας; Ποια είναι η φύση του ;




Όταν αντιλαμβανόμαστε κάτι, υπάρχει ένα απειροελάχιστο διάστημα καθαρής επίγνωσης , που μεσολαβεί ανάμεσα στη βίωση της εμπειρίας και την εμφάνιση μιας σκέψης του αναλυτικού νου , η οποία θα αναγνωρίσει, θα ονοματίσει, θα ταξινομήσει και θα κατατάξει την εμπειρία/εικόνα σε κάποια από τις ήδη υπάρχουσες κατηγοριοποιήσεις του μυαλού, του εγωικού νου.

Αυτή η καθαρή επίγνωση είναι η Ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης , η συνειδητότητα. Η επίγνωση υπάρχει συνέχεια, πάντοτε, και δεν υπάρχει στιγμή που να μην έχουμε επίγνωση. Στην πραγματικότητα, η αίσθηση ότι υπάρχουμε είναι άμεση συνέπεια της παρουσίας της επίγνωσης. Όλα όσα αναγνωρίζονται να συμβαίνουν κάθε στιγμή, μέσα μας ή γύρω μας, αναγνωρίζονται γιατί υπάρχει η επίγνωση. Συνήθως νομίζουμε ότι αυτό που αναγνωρίζει και αντιλαμβάνεται τη ζωή είναι ο νους. Όμως, οι σκέψεις που συνιστούν στην πραγματικότητα τον ίδιο τον νου εμφανίζονται μετά την αντίληψη, την σχολιάζουν, την αναλύουν, την αποδέχονται ή την πολεμούν.



Προσοχή ή Παρατήρηση είναι η ικανότητά μας να παρατηρούμε και να παραμένουμε συνειδητοί καθώς εμφανίζονται οι αισθήσεις, τα συναισθήματα και οι σκέψεις. Όταν η Προσοχή παρατείνεται μέσω της χρήσης διάφορων τεχνικών(Παρατηρηση, διαλογισμός), διαπιστώνουμε ότι η εμπειρία μας διαφοροποιείται, γίνεται πιο βαθιά και τελικά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και συναντάμε τον κόσμο γύρω μας. Όμως, λόγω της σχεδόν συνεχούς λειτουργίας και εσωτερικής κυριαρχίας του αναλυτικού νου, η παρουσία της Παρατήρησης μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο υπαρκτή στη ζωή μας αναλόγως της εξάσκησης που κάνουμε. Πολλές μορφές εσωτερικής πνευματικής εργασίας επικεντρώνονται ή και εξαντλούνται σε μια ποικιλία απλών και πιο σύνθετων τεχνικών εξάσκησης της Παρατήρησης. Τα αποτελέσματα είναι πάντοτε ανάλογα του βαθμού και της ποιότητας της εξάσκησης αυτής. Η Παρατήρηση λοιπόν είναι η δουλειά του Παρατηρητή. Ο Παρατηρητής παρατηρεί όχι μόνο τα εξωτερικά γεγονότα, αλλά κυρίως την εσωτερική κίνηση των σκέψεων και των συναισθημάτων σε συνάρτηση με τα εξωτερικά ερεθίσματα.




Σύμφωνα με μια παλιά ιστορία του Ζεν,

ένας μαθητής ζήτησε από τον Δάσκαλο Ichu: «Σας παρακαλώ γράψτε για μένα κάτι γεμάτο σοφία». Ο Δάσκαλος Ichu πήρε το πινέλο του και έγραψε μια λέξη: «Προσοχή». Ο μαθητής είπε, «Αυτό είναι όλο;» Ο Δάσκαλος έγραψε, «Προσοχή, Προσοχή». Ο μαθητής ενοχλήθηκε. «Αυτό δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα βαθύ». Σε απάντηση ο Δάσκαλος Ichu έγραψε απλά, «Προσοχή, Προσοχή, Προσοχή». Εκνευρισμένος ο μαθητής ρώτησε, «Τι σημαίνει αυτή η λέξη ‘Προσοχή’;» Ο Δάσκαλος Ichu απάντησε, «Προσοχή σημαίνει Προσοχή».

Aντί για τη λέξη «Προσοχή»-«Παρατήρηση» θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «επίγνωση» ή «συνειδητότητα».

Στην άσκηση της επίγνωσης, παρατηρούμε τις σκέψεις μας και το σφίξιμο στο σώμα μας επιστρέφοντας με όλη αυτή την πληροφορία στην παρούσα στιγμή. Πρόκειται για τη δυσκολότερη άσκηση που υπάρχει. Αν δεν καταφέρουμε να ξεφύγουμε πλήρως από το δεδομένο σκηνικό, παραμένουμε βυθισμένοι στις μικρές μας ανησυχίες. Στο κάτω-κάτω, οι ανησυχίες μας μάς καθιστούν το επίκεντρο των εξελίξεων, ή έτσι νομίζουμε. Το αποτράβηγμα από τις εγω-κεντρικές μας σκέψεις μοιάζει με βάδισμα μέσα σε σιρόπι: τα πόδια μας βγαίνουν απ’ το σιρόπι με δυσκολία για να ξανακολλήσουν αμέσως μετά. Μπορούμε να ελευθερωθούμε σιγά-σιγά. Αν όμως νομίζουμε ότι είναι εύκολο, είμαστε γελασμένοι.



Στη συστηματική εξάσκηση της Παρατήρησης, η πρώτη ανάγκη συνίσταται στην αναγνώριση της επικριτικής λειτουργίας του εγωϊκού νου. Τη στιγμή που γίνεται αυτή η αναγνώριση έχουμε μεταφερθεί στη θέση του καθαρού Παρατηρητή, που παρατηρεί όχι μόνο τα εξωτερικά γεγονότα, αλλά κυρίως την εσωτερική κίνηση των σκέψεων και των συναισθημάτων. Η καθαρή αυτή Παρατήρηση, η Προσοχή, δεν έχει ούτε ίχνος κριτικής, απόρριψης ή προτίμησης.

Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ή να σταματήσουμε με βία την επικριτική λειτουργία του νου. Αυτό που απαιτείται στην εσωτερική εργασία είναι η καλλιέργεια της επίγνωσης του τι συμβαίνει, η καλλιέργεια της Παρατήρησης. Όλες οι αλλαγές ξεκινούν από τη νέα κατάσταση που σιγά-σιγά αρχίζει να δυναμώνει μέσα μας, ενώ ταυτόχρονα αδυνατίζει η δομή του εγωϊκού νου και της κυριαρχίας που ασκεί στην εσωτερική μας πραγματικότητα.


Ο καταλυτικός παράγοντας λέγεται Παρατηρητής – που- δεν -κρίνει.

Όλα τα περιγράψιμα μέρη αυτού που ονομάζουμε εαυτό μας, είναι περιορισμένα, έρχονται και φεύγουν μέσα σ' ένα χρονικό πλαίσιο. Ο Παρατηρητής εαυτός, όμως, δεν μπορεί να τοποθετηθεί σ' αυτήν την κατηγορία, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Αυτό που παρατηρεί δεν μπορεί να βρεθεί και δεν μπορεί να περιγραφεί. Αν το αναζητήσουμε, δεν θα βρούμε τίποτα να υπάρχει εκεί. Αφού δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να γνωρίζουμε γι' αυτόν, μπορούμε να πούμε ότι είναι μια άλλη διάσταση.

Η καθαρή επίγνωση, παρόλο που είναι πάντα παρούσα, δεν είναι εύκολο να αναπτυχθεί και να διατηρηθεί λόγω της τάσης του νου να ασχολείται συνεχώς με σκέψεις. Χάνουμε εύκολα την προσοχή επειδή ο νους είναι τόσο απασχολημένος στο να δημιουργεί νοητική δραστηριότητα με συνέπεια να γεννηθούν συναισθήματα σχετικά με αυτές τις σκέψεις. Κι έτσι όταν εμφανίζονται τα συναισθήματα μάς κυριαρχούν εντελώς. Χωρίς παρατήρηση, η αποταύτιση από αυτά είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη, και το ίδιο ισχύει για την καθαρή επίγνωση.

Παρατηρούμε -ή κάνουμε συνειδητό- όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος από τους περιγράψιμους εαυτούς μας. Δεν υπάρχει τίποτα σχετικά με τον εαυτό μας που δεν θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο λεπτομερούς ελέγχου. Αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάμε τις άλλες δραστηριότητες. Ακόμη κι όταν είμαστε εντελώς απορροφημένοι στην καθημερινή μας ζωή, η λειτουργία της παρατήρησης συνεχίζει. Κάθε πλευρά του εαυτού μας η οποία δεν γίνεται αντικείμενο παρατήρησης, θα παραμένει θολή, συγκεχυμένη, μυστηριώδης. Θα μοιάζει ανεξάρτητη από εμάς, σαν να συμβαίνει εντελώς από μόνη της. Και στη συνέχεια θα παγιδευόμαστε μέσα της και θα οδηγούμαστε σε σύγχυση. Ένα καλό παράδειγμα είναι ο θυμός.


Όλοι μας, κάποια στιγμή, παρασυρόμαστε σε κάποια μορφή θυμού, ερεθιστικότητας, ζήλιας, ενόχλησης, ακόμη και κατάθλιψης. Μέσα από την παρατήρηση ανακαλύπτουμε σιγά-σιγά την ανατομία του θυμού και των άλλων συναισθηματικών σκέψεων.. Οι σκέψεις αυτές δεν είναι αληθινές συνδέονται όμως με τις αισθήσεις, με κάποιου είδους σωματική αίσθηση συστολής. Πρέπει να παρατηρούμε ακόμα και σε ποια σημεία οι μυς συστέλλονται και σε ποια όχι. Μερικοί θυμώνουν στο πρόσωπο τους, κάποιοι στις πλάτες τους, κάποιοι άλλοι παντού. Όσο περισσότερο γνωρίζουμε -τόσο πιο δυνατός είναι ο Παρατηρητής- τόσο λιγότερο μυστηριώδη είναι αυτά τα αισθήματα, και τόσο λιγότερο παγιδευόμαστε σ' αυτά.

Μπορούμε να ασκηθούμε στο να παρατηρούμε τον εαυτό μας καθώς θυμώνει: την εμφάνιση των σκέψεων, το μοτίβο τους, τις σωματικές αλλαγές, τη θερμότητα, την ένταση. Συνήθως δεν βλέπουμε τι συμβαίνει, γιατί όταν είμαστε θυμωμένοι ταυτιζόμαστε με την επιθυμία μας να έχουμε "δίκιο." Σ' ένα επεισόδιο θυμού θα πρέπει να γνωρίσουμε όλες τις σκέψεις που σχετίζονται με αυτό το συμβάν. Και βέβαια όλα τα συναισθήματα που αυτές οι σκέψεις μας γεννούν. Και τις συμπεριφορές που οδηγούμαστε κατόπιν αυτών, σκέψεων και συναισθημάτων. Είναι πολύ μεθυστικό το να είσαι θυμωμένος. Όταν ο θυμός είναι μεγάλος το βρίσκουμε δύσκολο να εργαστούμε μαζί του. Μια χρήσιμη πρακτική είναι να εργαζόμαστε με όλους τους μικρότερους θυμούς που συμβαίνουν κάθε μέρα. Όταν μπορούμε να εργαζόμαστε μαζί τους καθώς συμβαίνουν, μαθαίνουμε. Έτσι, όταν έρχονται οι μεγαλύτερες αναστατώσεις, οι οποίες κανονικά θα μας σάρωναν, δεν μας συμπαρασύρουν τόσο πολύ. Και με τον καιρό εγκλωβιζόμαστε στο θυμό όλο και λιγότερο.

Υπάρχει ένα παλιό κόαν σχετικά με κάποιον μοναχό ο οποίος πήγε στον δάσκαλο του και του είπε, "Είμαι ένα πολύ θυμωμένο άτομο, και θέλω να με βοηθήσετε." Ο δάσκαλος είπε, "Δείξε μου τον θυμό σου." Ο μοναχός είπε, "Ξέρετε, αυτή τη στιγμή δεν είμαι θυμωμένος. Δεν μπορώ να σας τον δείξω." Και ο δάσκαλος είπε, "Τότε είναι ολοφάνερο ότι δεν είσαι εσύ ο θυμός, αφού μερικές φορές ούτε καν υπάρχει."

Αυτό που είμαστε έχει πολλά πρόσωπα, αλλά αυτά τα πρόσωπα δεν είναι αυτό που είμαστε.

"Δεν είναι η παρατήρηση μια δυϊστική πρακτική; Γιατί όταν παρατηρούμε, κάτι παρατηρεί κάτι άλλο."
Στην πραγματικότητα δεν είναι δυϊστική. Ο παρατηρητής είναι κενός. Αντί για έναν διαχωρισμένο παρατηρητή, θα έπρεπε να πούμε ότι υπάρχει μόνο παρατήρηση.


Στην αρχή δεν μπορούμε όμως να το συλλάβουμε αυτό. Αν ασκηθούμε αρκετά σοβαρά, μαθαίνουμε ότι όχι μόνο ο παρατηρητής είναι κενός, αλλά και το αντικείμενο της παρατήρησης είναι επίσης κενό. Αυτό όμως είναι το τελικό στάδιο της πρακτικής δεν χρειάζεται να ανησυχούμε γι' αυτό από την αρχή αρχή.

"Ποιος είναι;" ρώτησε ο Θεός.

"Είμαι εγώ."

"Φύγε," είπε ο Θεός ...

Αργότερα ...

"Ποιος είναι;" ρώτησε ο Θεός.

"Είσαι Εσύ."

"Έλα ," απάντησε ο Θεός.




Δεν υπάρχει κανείς που να είναι διαχωρισμένος από οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει μόνο ζωή που ζει τον εαυτό της: ακοή, αφή, όραση, όσφρηση, σκέψη. Δεν είναι ορθή η φράση "εγώ ζω". Η Zωή ζει μέσα από μας. Αυτή είναι η κατάσταση της αγάπης ή της συμπόνιας: όχι ότι "είμαι εγώ", αλλά ότι "είσαι Εσύ".

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος στο να κατανοήσουμε αυτό το: όχι ότι «είμαι εγώ» αλλά «είσαι Εσύ», είναι το να αυξηθεί η δύναμη του Παρατηρητή. Κάθε φορά που αναστατωνόμαστε το έχουμε χάσει. Αν παρατηρούμε δεν μπορούμε να αναστατωθούμε, γιατί ο παρατηρητής δεν αναστατώνεται ποτέ. "Το τίποτα" δεν μπορεί να αναστατωθεί. Αν λοιπόν μπορούμε να είμαστε ο Παρατηρητής, βλέπουμε κάθε «δράμα» με ενδιαφέρον και συμπάθεια, αλλά χωρίς να αναστατωνόμαστε.

Είναι πολύ δύσκολο κάποιος να είναι 100% ο παρατηρητής. Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που μπορεί να είναι τον περισσότερο καιρό και σε κάποιον που μπορεί να είναι σπάνια. Σκοπός της πρακτικής είναι να αυξήσουμε τον "απρόσωπο" χώρο. Παρ' ότι ακούγεται ψυχρό -και ως πρακτική είναι ψυχρή- δεν δημιουργεί ψυχρούς ανθρώπους. Ακριβώς το αντίθετο. Ούτε είναι κάτι το απόκοσμο. Σημαίνει, απλά, ότι όταν κοιτάζω κάποιο άλλο πρόσωπο, απλά το κοιτάζω, δεν προσθέτω 10.000 σκέψεις, 10.000 συναισθήματα σ' αυτό που βλέπω. Και αυτός είναι ο χώρος της συμπόνιας. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να τον βρούμε. Είναι η φυσική μας κατάσταση, όταν όμως το εγώ, ο εγωικός νους, είναι απόν.


Αυτό που κάνει τη ζωή τόσο τρομακτική είναι το ότι αφηνόμαστε να παρασυρθούμε μέσα στα σκουπίδια του περιδινούμενου μυαλού μας. Δεν είμαστε αναγκασμένοι να το κάνουμε.


Ας (το) Παρατηρήσουμε........

Μπορεί κάποιος αν θέλει να ασκηθεί και στην τεχνική του διαλογισμού της Βιπάσανα, διαδικασία της αυτοκάθαρσης μέσω της αυτοπαρατήρησης, μια από τις αρχαιότερες τεχνικές διαλογισμού της Ινδίας:
"Έχε επίγνωση. Να παραμένεις Παρατηρητής. Μην επεμβαίνεις και μη ταυτίζεσαι. Μην αξιολογείς αν είναι καλό ή κακό. Αυτό δεν είναι μέρος του διαλογισμού σου."
Ας (το) δοκιμάσουμε.............


read more “Ο Παρατηρητής Εαυτός”

1 Αυγ 2011

Homo Luminonsus... 2102

Από το βιβλιο
"Οι τέσσερις Επιγνώσεις - Σοφία, Χάρη και Δύναμη του Φύλακα της Γης""***
του Αλμπέρτο Βιλόλντο

μετάφραση

Σύμφωνα με τις προφητείες των Μάγια, των Χόπι και των Ίνκα βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής/στροφής της ανθρώπινης ιστορίας. Οι Μάγια θεωρούν το 2012 ως το ανώτερο σημείο, την κορυφή μια εποχής μεγάλων ταραχών και ριζικών αλλαγών, από την οποία θα προκύψει ένα νέο είδος ανθρώπου. Θα κάνουμε ένα κβαντικό άλμα από τον Homo sapiens στον homo luminonsus – που σημαίνει, πως θα εξελιχθούμε σε όντα που θα μπορούν να αντιληφθούν τη δόνηση και το Φως, από τα οποία αποτελείται ο υλικός κόσμος, σε ένα πολύ υψηλότερο επίπεδο. Για πρώτη φορά ολόκληρη η ανθρωπότητα θα είναι σε θέση να εξελιχθεί, όχι από γενιά σε γενιά, αλλά εντός της ίδιας-μίας γενιάς, πράγμα που αντικρούει τις πεποιθήσεις μας περί της εξέλιξης. Και εμείς θα βιώσουμε αυτό το βιολογικό κβαντικό άλμα και οι σωματικές, συναισθηματικές και πνευματικές ιδιότητες που θα αποκτήσουμε θα μεταδοθούν στα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών μας.

Εάν σου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψεις, τότε συλλογίσου του ακόλουθο: τα κύτταρα σου ανανεώνονται τακτικά και κάθε οκτώ περίπου μήνες δημιουργείς μια καινούργια κόπια του σώματος σου. Εφαρμόζοντας τις επιγνώσεις που περιέχει αυτό το βιβλίο και κάνοντας χρήση των σχετικών τεχνικών, μπορείς να δημιουργήσεις ένα κορμί που να είναι ελεύθερο από την τυραννία των γονικών σου γονιδίων και των ασθενειών που συνδέονται με αυτά. Όμως ακόμη πιο σημαντικό είναι πως μπορείς να ελευθερωθείς από τις συναισθηματικές και πνευματικές ιστορίες που κληρονόμησες ή που ανέλαβες στο πέρασμα της ζωής σου.

Χάρη στις ανακαλύψεις της κβαντικής φυσικής γνωρίζουμε πως η ύλη οποιασδήποτε μορφής είναι μόνο συμπυκνωμένο φως. Οι Λάικα γνωρίζουν τη φύση του φωτός της πραγματικότητας εδώ και χιλιετίες – γνωρίζουν πως οι δονήσεις και το φως μπορούν να παίρνουν αμέτρητες μορφές-δομές. Αρχικά δημιουργείται ένα φωτεινό μάτριξ (μια φωτεινή μήτρα) και στη συνέχεια αυτό το προσχέδιο παράγει ζωή. Η δόνηση και το Φως στροβιλίζονται σαν μία φωτεινή μήτρα τριγύρω, συμπυκνώνονται και παράγουν για παράδειγμα μια φάλαινα. Και αυτές οι φάλαινες γεννούν κατόπιν περισσότερες του είδους τους.

Το ανθρώπινο σώμα διαθέτει επίσης ένα τέτοιο μάτριξ: Μας περιβάλλει ένα φωτεινό ενεργειακό πεδίο (ΦΕΠ -αύρα), το οποίο καθορίζει τη μορφή και την υγεία του σώματος.
Το ΦΕΠ του δίνει λοιπόν σχήμα, όπως τα ενεργειακά πεδία ενός μαγνήτη οργανώνουν τα ρινίσματα σιδήρου πάνω σε μια γυάλινη επιφάνεια. Όπως και στο παράδειγμα με τις φάλαινες, και οι άνθρωποι μπορούν να δώσουν τη ζωή παρακάτω. Ένα νέο είδος ανθρώπου χρειάζεται φυσικά μια νέα μήτρα φωτός (φωτεινό μάτριξ). Στο πέρασμα των χιλιετιών οι Λάικα δίδασκαν με ποιο τρόπο αποκτά κανείς πρόσβαση στο βιολογικό προσχέδιο από φως και πώς να υποστηρίξουμε το Πνεύμα (το Θεό ή το καθαρό πνεύμα) στο σχεδιασμό της δημιουργίας[1]. Δίδασκαν πώς να θεραπεύουμε ασθένειες και να δημιουργήσουμε μια εξαιρετικά σταθερή υγεία, όπως και το να σχεδιάζουμε την προσωπική μας μοίρα, αλλάζοντας το ΦΕΠ.

Μπορούμε να φανταστούμε το ΦΕΠ σαν το software (ένα πρόγραμμα υπολογιστή), το οποίο καθοδηγεί το DNA –αυτό είναι το hardware, που δημιουργεί το σώμα. Εάν καταφέρουμε να γίνουμε μαέστροι των επιγνώσεων λαμβάνουμε την νεότερη έκδοση αυτού του software, έτσι ώστε ο κάθε ένας από εμάς να μπορεί να δημιουργήσει ένα σώμα, το οποίο γερνά διαφορετικά, διατηρείται υγιές και πεθαίνει. Εάν δεν τα καταφέρουμε να προγραμματίσουμε το ΦΕΠ με διαφορετικό τρόπο παραμένουμε αιχμάλωτοι των κληρονομημένων ιστοριών μας. Αυτή σημαίνει πως γερνάμε, ζούμε και πεθαίνουμε ακριβώς όπως οι γονείς και οι παππούδες μας, βιώνουμε τους σωματικούς πόνους και τα συναισθηματικά τους προβλήματα εκ νέου. Με τη βοήθεια των τεσσάρων επιγνώσεων μπορούμε να απελευθερωθούμε από την τυραννία των οικογενειακών-κληρονομικών βαρών μας –τις ιστορίες που τυραννούσαν τους προγόνους μας.

Οι Λάικα είχαν γίνει μαέστροι αυτών των επιγνώσεων και για το λόγο αυτό μπορούσαν να δημιουργούν ακόμη και νέες μορφές ζωής πάνω στη Γη – όπως για παράδειγμα ένα νέο είδος πεταλούδας στον Αμαζόνα. Μπορούσαν να μεταφέρουν τεράστιους ογκόλιθους βράχων πέρα από τις κορφές ψηλών βουνών, πράγμα που ήταν απαραίτητο για το χτίσιμο των πόλεων των Ίνκας που βρίσκονταν σε ψηλά υψόμετρα. Στη Βίβλο αναφέρεται πως η πίστη μετακινεί βουνά, όμως εμείς το έχουμε ξεχάσει. Οι τέσσερις επιγνώσεις μας διδάσκουν πως πρώτ΄απ’ όλα πρέπει να μετακινήσουμε εκείνο το βουνό, το οποίο μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε τη δική μας φωτεινή φύση.

Καθώς εξελισσόμαστε σε homo luminonsus, αποδεσμευόμαστε από τις συνήθειες των κατακτητών και απορρίπτουμε την αρρενωπή θεολογία, η οποία προσανατολίζεται σε προσταγές, έλεγχο και κυριαρχία επί της Φύσης και έτσι δικαιολογεί την λεηλασία των ποταμών και των δασών μας, υποστηρίζοντας πως σε τελική ανάλυση πρόκειται απλά για πρώτες ύλες που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση. Αν’ αυτού στρεφόμαστε σε μία παλαιότερη μυθολογία, η οποία ξεχάστηκε από τους περισσότερους ανθρώπους – μια θηλυκή θεολογία συνεργασίας και αειφορίας.


ακολουθεί: Επιστροφή στη θηλυκή όψη του Θεϊκού

[1] Αυτό είναι που στην Αναστασία της Σηβιρίας ονομάζεται: ΣΥΝ-Δημιουργία. Δημιουργία σε συνεργασία με το Θεό… (σημ. μτφ.)


***σύντομα ολόκληρο το βιβλίο σαν e-book στη διάθεση σας!


read more “Homo Luminonsus... 2102”

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ