27 Ιουλ 2011

Βούδας, Ιησούς και Μωάμεθ... τα πρότυπα και "Ο γυρισμός"


Κάποιος γεννιέται μέσα στην οικογένεια του, στην πατρίδα του και τον πολιτισμό του και ήδη από παιδί ακούει Ποιος ήταν κάποτε το Πρότυπό τους, ο Δάσκαλος τους και ο Κύριος τους και νιώθει τη βαθειά νοσταλγία να γίνει έτσι και να υπάρξει όπως Αυτός.

Συνδέεται με ομοϊδεάτες του, ασκείται σε μακροχρόνια πειθαρχία και ακολουθεί το μεγάλο Πρότυπο, ώσπου γίνεται όμοιος με Αυτό και σκέφτεται, μιλά, αισθάνεται και επιθυμεί όπως ΑΥΤΌ.

Ωστόσο, πιστεύει ότι κάτι λείπει ακόμα, Έτσι ξεκινά μια μακριά διαδρομή για να υπερβεί ίσως ένα τελευταίο όριο στην υπέρτατη μοναξιά. Περνά από παλιούς κήπους που εδώ και καιρό είναι παρατημένοι. Μόνον άγρια τριαντάφυλλα ανθίζουν ακόμα και ψηλά δέντρα φέρουν κάθε χρόνο τους καρπούς τους, που όμως πέφτουν στο έδαφος και δεν τα προσέχει κανείς, γιατί κανένας δεν είναι εκεί, ώστε να τα θέλει. Πιο πέρα ξεκινά η έρημος.

Σε λίγο τον περιβάλλει ένα άγνωστο κενό. Του φαίνεται σαν να είναι ίδια η κάθε κατεύθυνση. Ακόμα και τις εικόνες που καμιά φορά βλέπει μπροστά του, γρήγορα τις αναγνωρίζει ως κενό. Βαδίζει σαν να τον σπρώχνει κάτι προς τα εμπρός και όταν πια δεν εμπιστεύεται τις αισθήσεις του, βλέπει μπροστά του την πηγή. Αναβλύζει από τη γη και απορροφάται γρήγορα. Εκεί όμως που φτάνει το νερό της, μεταμορφώνει την έρημο σε παράδεισο.

Καθώς κοιτάζει γύρω του, βλέπει να έρχονται δύο ξένοι, που έκαναν ακριβώς το ίδιο με αυτόν. Ακολούθησαν το πρότυπο τους, ώσπου έγιναν ίδιοι με αυτό. Ακολούθησαν, όπως και αυτός, ένα μακρύ δρόμο, για να υπερβούν ίσως ένα έσχατο όριο στη μοναξιά της ερήμου. Και βρήκαν, όπως και αυτός, την πηγή. Μαζί σκύβουν, πίνουν από το ίδιο νερό, και πιστεύουν ότι είναι κοντά στο στόχο τους. Τότε λένε τα ονόματα τους: «Είμαι ο Γκατουτάμα ο Βούδας», «Είμαι ο Ιησούς ο Χριστός», «Είμαι ο Μωάμεθ, ο προφήτης».

Ύστερα όμως ήρθε η νύχτα και πάνω τους έλαμπαν, όπως πάντα, απλησίαστα, μακρινά και σιωπηλά τα αστέρια. Μένουν όλοι βουβοί και ένας από τους τρεις γνωρίζει ότι είναι κοντά στο μεγάλο πρότυπο, όπως ποτέ πριν. Του φάνηκε για μια στιγμή σαν να μπορούσε να προαισθανθεί τι θα του συνέβαινε, όταν ερχόταν η μεγάλη στιγμή να τα γνωρίζει: την αδυναμία, τη ματαιότητα, την ταπεινόητα. Και γνώριζε επίσης για την ευθύνη (χρέος).


Το επόμενο πρωί βγαίνει από την έρημο και επιστρέφει. Ακόμα μια φορά ο δρόμος του τον οδηγεί μέσα από εγκαταλελειμμένους κήπους, ώσπου σταματά σε έναν κήπο που ανήκει στον ίδιο. Μπροστά από την είσοδο του, στέκει ένας γέροντας σαν να τον περίμενε, κει του λέει: «Όποιος από τόσο μακριά επέστρεψε όπως εσύ, αυτός αγαπά την υγρή γη. Γνωρίζει ότι όλα όσα αναπτύσσονται πεθαίνουν κιόλας.» 
«Ναι», απαντά στο γέροντα, «συγκατατίθεμαι στο νόμο της γης». Και αρχίζει να τη καλλιεργεί.


Πηγή «Μονοπάτια της αγάπης» - Ο Bert Helliger μας διδάσκει την Οικογενειακή Αναπαράσταση – εκδ. Αλφάβητο Ζωής – Συστημική Σκέψη και Πράξη


Αναρωτιέμαι…
Άραγε αφού καλλιέργησε την υγρή γη στον κήπο του…
Να βρήκε άραγε και το φτερωτό φίδι; να βρήκε την πύλη που ανοίγει στους τολμηρούς πολεμιστές του φωτός που άξια κερδίζουν το Δώρο του Αετού;…

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ