27 Ιουν 2011

"Ξύπνα και Γέλα" - Επικεντρωμένη στο σώμα εργασία καρδιάς

Μελετούσα αυτές τις μέρες το βιβλίο της Safi Nidiaye “Aufwachen und Lachen” ("Ξύπνα και γέλα - O απλός δρόμος προς την ελευθερία από το θυμό το φόβο και τον πόνο") και καθώς οι γνώσεις που συγκεντρώνονται και μέσα από τις διαπιστώσεις της Νέας Ιατρικής του Δρ. Hamer και των συνεχιστών του, αλλά και μέσω της επαφής με τις ενεργειακές και εναλλακτικές θεραπείες οδηγούν στην βαθύτερη κατανόηση της σημασίας των συναισθημάτων στην υγεία μας, σκέφτηκα να μεταφράσω και να σας δώσω εδώ τις επιγραμματικές αναφορές της Safi ως προς έντονα και ιδιαίτερα συναισθήματα που συνήθως ονομάζουμε "αρνητικά" και καταπιέζουμε, με αποτέλεσμα να μας κυβερνούν τούτα από σκοτεινές γωνιές του υποσυνειδήτου μας... επηρεάζοντας τη διάθεση, αλλά και τη σωματική υγεία και αρμονία μας. (Είχαμε δεί πρόσφατα και το θέμα της μέσης, του αυχένα κτλ πόσο στενά συνδεδεμένο είναι με καταπιεσμένα συναισθήματα θυμού... από την οπτική γωνία του γιατρού... μέσω του βιβλίου "ο πόνος της μέσης"...)

Στο βιβλίο αυτό λοιπόν -το "Ξύπνα και γέλα", η Safi μιλά με απλά λόγια και μέσα από τις εμπειρίες της γύρω από απλές αλλά βαθιές συνειδητοποιήσεις, οι οποίες μας βοηθούν να ανοίξουμε την καρδιά μας και μέσω αυτής και της προσοχής μας στις αντιδράσεις του σώματος, να φτάσουμε στην αποδοχή των συναισθημάτων και των σκέψεων που μέχρι χθες κυβερνούσαν από το υποσυνείδητο τη ζωή μας.

Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου δίνει κάποιες ενδεικτικές περιγραφές των συναισθημάτων και της «αντιμετώπισης τους» κατά την «επικεντρωμένη στο σώμα εργασία καρδιάς» όπως ονομάζει τη διαδικασία, κατά την οποία συνειδητά στρέφουμε την προσοχή μας στο σώμα και τα σήματα που στέλνει, ανοίγοντας την καρδιά μας, δηλαδή την πρόθεση μας να αποδεχτούμε και να δώσουμε χώρο και δικαίωμα ύπαρξης σε όλα μας τα συναισθήματα συνειδητά, ώστε να είμαστε κύριοι τους εμείς και να μην μας ελέγχουν και σαμποτάρουν υποσυνείδητα.

Ακολουθεί η μετάφραση ορισμένων αποσπασμάτων:


Νεύρα-θυμός

Συχνά μας κάθεται στο στομάχι, στον οισοφάγο, το μέτωπο. Μπορεί όμως να «καθίσει» και οπουδήποτε αλλού ή να έχει εξαπλωθεί σε όλο το σώμα. Νιώστε συνειδητά το θυμό, αντί να συνεχίσετε να παραμένετε ταυτισμένοι με τις σκέψεις που είναι φορτισμένες με το συναίσθημα αυτό και διαπιστώστε τι είναι αυτό που χρειάζεται από την καρδιά σας. Αναρωτηθείτε «τι είναι αυτό που δεν μπορώ να αντέξω»? Ποιο συναίσθημα με ενοχλεί τόσο που αντιδρώ με θυμό? Τι με πονάει τόσο, ώστε να προσπαθώ να αμυνθώ στον πόνο αυτό με θυμό? Τι θα γινόταν αν παρατούσα το θυμό? Εάν άφηνα στην περίσταση να επιδράσει πάνω μου, δίχως να θυμώσω?» Κατ΄αυτό τον τρόπο φτάνουμε σταδιακά στο αληθινό συναίσθημα που κρύβεται πίσω από το θυμό.

Έντονος θυμός /Οργή 

Η οργή είναι το πρωταρχικό συναίσθημα με το οποίο αντιδρά κανείς σε κάποιο πόνο τον οποίο δεν θέλει να ανεχτεί. Είναι μια υγιής αντίδραση, η οποία φανερώνει πως πληγώθηκε κάποιο όριο. Ωστόσο συχνά η οργή μας δεν αφορά την παρούσα ενέργεια ή τον άνθρωπο που την εκτέλεσε, αλλά κάτι άλλο από το παρελθόν.

Ο θυμός είναι ήδη ένα μεικτό συναίσθημα: όταν πολλά μέρη οργής αναμειχθούν με ένα μέρος «λιποθυμίας» (=αίσθηση μέγιστης αδυναμίας/ανεπάρκειας) παράγεται μεγάλος θυμός. Αυτός «κάθεται» σε όλους τους μύες τους οποίους θα κινητοποιούσε κανείς για να αντιδράσει βίαια: στα μπράτσα (χτύπημα με τα χέρια), στα χέρια (σφιγμένες γροθιές), στα δάχτυλα (γρατζούνισμα), στα πόδια (κλωτσιά, ποδοπάτημα), στο σαγόνι (δάγκωμα, «άλεσμα»), στα δόντια (δάγκωμα, «ξέσκισμα») την κοιλιά (όπου κάθεται και μια επιπλέον αποδυναμωμένη μορφή θυμού, groll) και μάλλον πάντα στο συκώτι (όταν φέρει κανείς μεγάλη ποσότητα συσσωρεμένου θυμού και οργής). Ορισμένες φορές ο θυμός είναι βαθειά θαμμένος ακόμη και μέσα στα κόκαλα.

Απελευθερωθείτε από την ταύτιση, νιώστε το θυμό/ την οργή, διαπιστώσετε τι χρειάζεται από την καρδιά σας και καταμερίστε τον/την στα μέρη που τον/την αποτελούν. Δώστε στην αδυναμία και την οργή την αξία τους (καταξιώστε τα). Αναρωτηθείτε «τι θα γινόταν αν άφηνα κατά μέρος το θυμό/την οργή? Εάν θα έπρεπε να αποδεχτώ την ενέργεια ή την περίσταση δίχως να αμυνθώ?» Αυτή η νοερή προσέγγιση μπορεί να βοηθήσει να ανακαλύψουμε τον πόνο που βρίσκεται κάτω από τα συναισθήματα αυτά. Όταν ανοίξουμε την καρδιά μας τότε η εσωτερική ή εξωτερική κατάσταση μεταβάλλεται άμεσα – ορισμένες φορές ωστόσο είναι ανάγκη να επιστρέψουμε στην οργή/ τον έντονο θυμό και να του δώσουμε αρχικά εντελώς συνειδητά χώρο στη ζωή μας –στις ανάλογες περιστάσεις- (αυτό είναι σημαντικό για τους ανθρώπους που έχουν συνηθίσει να καταπιέζουν το θυμό τους).

Βέβαια δεν εννοούμαι πως θα πρέπει αυτός να εκφραστεί με τραυματικό προς τους άλλους τρόπο (έτσι πράττει κανείς όταν δεν έχει ανοίξει την καρδιά του στο θυμό και την οργή). Επιτρέψτε τους όμως να ζήσουν εντός σας! Νιώστε τα συναισθήματα αυτά. Εκφράστε τα αν είναι απαραίτητο, ανοίγοντας την καρδιά σας και δείχνοντας στους άλλους πως είστε θυμωμένοι ή οργισμένοι δίχως να τους επιτεθείτε με λόγια ή χειρονομίες. Ωστόσο το σημαντικότερο είναι η αιτία που μας κάνει οργισμένους: ο πόνος.

Λύπη, θλίψη

Και τα δύο αυτά συναισθήματα συχνά τα μπερδεύουμε με τον πραγματικό πόνο, ενώ στην πραγματικότητα τούτα απλά αποτελούν μια μάσκα του πόνου. Η λύπη ή η θλίψη αποτελούν ένα πέπλο χάρης, το οποίο απλώνεται πάνω από τον πόνο, για να μην πρέπει να τον νιώσει κανείς. Για όσο καιρώ λυπάμαι ή θλίβομαι δεν νιώθω τον πόνο ή τουλάχιστον δεν τον έχω αποδεχτεί. Όπως και όλα τα άλλα γίνεται κατανοητό πως για όσο καιρό μας κυβερνά η θλίψη δεν είμαστε σε θέση να περιεργαστούμε τον πραγματικό πόνο. Αρχικά μπορούμε να νιώσουμε τη θλίψη, αντί απλά να είμαστε θλιμμένοι και να ανοίξουμε την καρδιά μας σε αυτή. Να την αφήσουμε να επιδράσει μέχρι να νιώσουμε πως είμαστε έτοιμοι να δούμε και τον ίδιο τον πόνο που βρίσκεται πίσω από αυτή.

Αναρωτηθείτε: «Για ποιο λόγο είμαι τόσο λυπημένος? Τι με πονάει τόσο που δεν θέλω να το αποδεχτώ?» Ακριβώς εκεί «κάθεται» ο πόνος. Εάν μπορέσετε να τον επιτρέψετε συνειδητά να εκδηλωθεί δίχως να χαθείτε σε μια ταύτιση μαζί του, τότε θα απελευθερωθείτε από τη θλίψη και θα έχετε ανοίξει την καρδιά σας σε αυτή. Φυσικά ο πόνος δεν θα μετατραπεί έτσι απλά σε ευδιαθεσία ή χαρά και λιακάδα. Όχι τόσο γρήγορα τουλάχιστον. Ωστόσο θα σας αφήσει να φύγετε από τα «δεσμά» του, ώστε να απελευθερωθείτε από το επίπονο γεγονός. Θα νιώσετε έτσι πως ο πόνος άνοιξε μια «τρύπα» στον τοίχο που περιέβαλε την καρδιά σας και τη χώριζε από την αγάπη και τη συμπόνια.

Όπως και σε κάθε άλλο πόνο πίσω από αυτόν βρίσκεται και μια βαθιά επιθυμία (νόστος, πόθος) την οποία μπορείτε επίσης να ανακαλύψετε και να φέρετε στην καρδιά σας.


Φόβος

Ο φόβος είναι ίσως το συναίσθημα το οποίο παραβλέπουμε πιο συχνά και συνήθως είναι αυτό που μας κυβερνά/καταβάλει περισσότερο. Ο φόβος είναι η αιτία για κάθε καταπίεση συναισθημάτων. Όλοι μας είμαστε γεμάτοι από καταπιεσμένα συναισθήματα – όχι μόνον αρνητικά, αλλά και θετικά. Διότι φοβόμαστε το να μην μπορέσουμε να τα αντέξουμε.
Υπάρχουν δύο κύριοι τρόποι καταπίεσης του φόβου, αλλά και όλων των άλλων συναισθημάτων: ο ένας είναι να αδιαφορήσουμε γι΄αυτά («εγώ? Εγώ δεν έχω φόβο, αυτό είναι γελοίο!»), ο άλλος είναι να ταυτιστούμε μαζί τους πολύ δυνατά και δίχως εμφανή σημάδια. «Αυτό δεν το μπορώ! Φοβάμαι!» Στην κοινωνία μας παρατηρούμε τον πρώτο κυρίως στους άνδρες και το δεύτερο τρόπο κυρίως στις γυναίκες. Όταν συνειδητά έχω ταυτιστεί πολύ με το φόβο, ο φόβος με κυριεύει και με καθιστά ανίκανο να δράσω ελεύθερα. Ωστόσο γνωρίζω πως έχω φόβο και έχω την ευκαιρία να βρω ένα δρόμο να ενεργήσω και να μάθω να το χειρίζομαι. Εάν όμως απλά αδιαφορώ, με κυριεύει εξίσου, αλλά με ένα πιο ύπουλο τρόπο, ώστε είναι πολύ πιο δύσκολο να τον δω, τόσο για ,μένα όσο και για τους ανθρώπους με τους οποίους συναλλάσσομαι. Ένα παράδειγμα: Ένας άντρας φοβάται πως η γυναίκα του θα ερωτευτεί έναν άλλο άντρα, αλλά αντί να δεί το φόβο του, τον καταπιέζει αναζητώντας ένα λόγο για να είναι θυμωμένος απέναντι στον (υποτιθέμενο?) αντίζηλο, προσπαθεί να τον κάνει να φανεί μικρός στα μάτια της γυναίκας του και προσπαθεί να τον απομακρύνει από τον κύκλο των γνωστών της. Ή: Φοβάμαι μήπως με τη μετακόμιση σε μια άλλη πόλη χάσω τον φιλικό μου κύκλο, αλλά αντί να προσέξω αυτό το φόβο, ανακαλύπτω ξαφνικά δεκάδες καλές και λογικές αιτίες, οι οποίες μιλούν ενάντια στη μετακόμιση. Εάν κάποιος με καλέσει να δω πως αυτές ίσως να είναι μόνο φαινομενικές αιτίες και πως στην πραγματικότητα ίσως φοβάμαι, τότε θυμώνω.

Εάν ο φόβος είναι τόσο καλά κρυμμένος όπως σε αυτά τα παραδείγματα, τότε θα πρέπει ο άνθρωπος που τον αφορά να κάνει αρκετά πράγματα για να τον ανακαλύψει έστω. Θα πρέπει τα πνευματικά του κίνητρα να είναι τόσο δυνατά, ή να πρόκειται για μια πολύ βασική επιθυμία του να γίνει συνειδητός, να αφυπνιστεί ή να θέλει να ανοίξει την καρδιά του ή ακόμη να αναγκαστεί τόσο πολύ από άλλους –πιθανόν από τον σύντροφο του- ώστε να μην του μένει τίποτε άλλο από το να πρέπει να κοιτάξει κατάματα το φόβο (εάν δεν θέλει π.χ. να χάσει το σύντροφο του). Ή επίσης μπορεί ο φόβος να φανερώνεται τόσο αισθητά στο σώμα, ώστε να μην μπορεί να κάνει διαφορετικά από το να τον ανακαλύψει. Βέβαια πολλές φορές η υπάρχουσα, αδιόρατη χρόνια ένταση δεν αναγνωρίζεται εύκολα ως φόβος.

Εάν κατά τις ασκήσεις σας εμφανιστούν τέτοιες εντάσεις στο σώμα σας- στο ηλιακό πλέγμα, στο λαιμό, ίσως στον αυχένα, τους ώμους, τα μπράτσα ή άλλα σημεία του σώματος- και σας είναι δύσκολο να αναγνωρίσετε ποιο συναίσθημα βρίσκεται εκεί, σκεφτείτε πως θα μπορούσε να είναι φόβος. Σκεφτείτε σχετικά με την κατάσταση της ζωής σας ή το πρόβλημα το οποίο σας απασχολεί εκείνη τη στιγμή και αναρωτηθείτε εάν πράγματι νιώθετε φόβο ή τι είναι αυτό που φοβάστε. Ελέγξτε ακολούθως στο σώμα σας, μήπως η ένταση που ανακαλύψατε είναι η ένταση του φόβου. Εάν δεν είναι ξεκάθαρο βοηθά ένα τρικ: Σκεφτείτε την προβληματική περίσταση την οποία αφορά νιώστε την ένταση στο σώμα και αναρωτηθείτε ακολούθως τι θα γινόταν αν αφήνατε την ένταση να φύγει.

Χαλαρώστε σωματικά και κοιτάξτε κατάματα την περίσταση, δίχως να περιέλθετε και πάλι σε ένταση. Τι συμβαίνει μετά σύμφωνα με τη φαντασία σας? Ίσως να αναδυθεί αρχικά ένα ευχάριστο συναίσθημα- σίγουρα είναι πιο ευχάριστο να οδεύεται σε μια κατάσταση χαλαροί παρά με ένταση. Συνειδητά νιώστε το συναίσθημα αυτό. Κρατήστε αυτή την εντύπωση και συνεχίστε να προσεγγίζετε συνειδητά τα συναισθήματα σας για να μπορέσετε να ανοίξετε την καρδιά σας σε αυτά.

Σωματικά ο φόβος είναι πάντοτε μια ένταση –σύσφιξη μυών- η οποία όμως είναι πιο στατική από τη δυναμική ένταση της οργής. Ο φόβος κλείνει και μπλοκάρει. Ο φόβος προσπαθεί να εμποδίσει να μας συναντήσει ο πόνος, ενώ η οργή προσπαθεί να απομακρύνει τον πόνο. Και τα δύο δεν λειτουργούν πραγματικά, διότι ο πόνος έχει καθίσει ήδη εντός μας- ωστόσο μπορούν να μας προστατέψουν παροδικά από το να έρθουμε συνειδητά αντιμέτωποι με το φόβο – για όσο διάστημα δηλαδή δεν είμαστε σε κατάσταση που να μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε. Ο φόβος μπορεί να «καθίσει» σε όλο το σώμα, στην εμπρός πλευρά μας, στο ηλιακό πλέγμα, στα χείλη, στο λάρυγγα (!), στα μπράτσα, στα οπίσθια, αλλά και στα κόκαλα και τα νεφρά, τα οποία σύμφωνα με την κινέζικη ιατρική είναι υπεύθυνα για την επεξεργασία του φόβου (όπως και το συκώτι είναι υπεύθυνο για την οργή).

Θλίψη Οργή και Φόβος

Αυτά είναι τα τρία βασικά αρνητικά συναισθήματα που μας προστατεύουν από τον πόνο. Όλα τα άλλα συναισθήματα –αν κοιτάξουμε καλά θα δούμε- πως είναι απλά προστάδια, αυξήσεις, μειώσεις, συνδυασμοί, παιχνιδίσματα ή προϊόντα αυτών των βασικών κατηγοριών. Είναι επιβοηθητικό να το γνωρίζουμε αυτό, διότι έτσι αναγνωρίζουμε πιο εύκολα εάν κάτω από κάποιο συναίσθημα βρίσκεται κάποιο άλλο ή όχι. Αλλά το να τα κατηγοριοποιήσουμε περισσότερο θα αποτελούσε ένα απλό νοητικό άθλημα που στην πράξη δεν βοηθά καθόλου.

Υπερβολικές καταστάσεις φόβου- Πανικός- Φοβίες

Στις περιπτώσεις που έχουμε υπερβολική εκδήλωση φόβου πρόκειται συνήθως για «το φόβο του φόβου» που πρέπει κατ’ αρχήν να γίνει σεβαστός. Το ζήτημα δηλαδή δεν είναι να βρούμε ένα κόλπο και να ξεγλιστρήσουμε από αυτή την κατάσταση αλλά αρχικά να δώσουμε την άδεια να αισθανθούμε αυτό το «φόβο του φόβου», να τον συνειδητοποιήσουμε και να του δώσουμε το χώρο στην καρδιά μας για να υπάρξει – να υπάρξει για όσο δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να δούμε πίσω από το φόβο αυτό.
Μπορούμε επιπλέον να του δώσουμε μια βεβαίωση, πως όσο θα τον αισθανόμαστε και θα τον κρατάμε στην καρδιά μας, θα προχωρούμε λίγο λίγο προς το μέρος του φόβου παραχωρώντας του την προσοχή που ζητά και χρειάζεται, όμως εάν γίνει άσχημη η κατάσταση θα επιστρέψουμε και πάλι σε ασφαλές έδαφος. Όπου το μοναδικό ασφαλές έδαφος είναι σε τελική ανάλυση η ίδια η συνείδηση (συνειδητοποιημένη αντίληψη και όχι ταύτιση).

Ειδικά στις φοβίες που έχουν πολλοί άνθρωποι –τις οποίες κουβαλούν συνεχώς μαζί τους και δεν μπορούν να εξηγήσουν- μπορεί να φανεί ιδιαίτερα επιβοηθητική η σωματικά εστιασμένη εργασία καρδιάς.



_____________________
(στο φόβο εξάλλου έχουμε αναφερθεί ιδιαίτερα πολλές φορές στα τόσα χρόνια...)


Αν και αποσπασματικά ελπίζω να σας φανούν χρήσιμες οι παραπάνω πληροφορίες... 
Συχνά αρκεί η συνειδητή αφομοίωση μιας πληροφορίας για να επιστρέψουμε σε αρμονία, αλλά σίγουρα βοηθά πιότερο να βρούμε το χρόνο και να προσφέρουμε συνειδητά την προσοχή μας εκτελώντας την "επικεντρωμένη στο σώμα εργασία καρδιάς", ώστε να έχουμε αποτελέσματα με διάρκεια...

Αποτελέσματα που πράγματι μας ξυπνούν από το λήθαργο στον οποίο μας κρατούσαν τα παγιδευμένα και καταπιεσμένα συναισθήματα προσφέροντας μας μια χαρά και γέλιο...
Γιατί εν τέλει όλα είναι πού πιο απλά και σπάνια τόσο δύσκολα όσα τα παρουσιάζει ο νους μας όντας "απείθαρχος"...

με αγάπη
η τοξότισσα



Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ