25 Ιουν 2011

Σκέψεις: περί γάμου και πνευματικότητας

Τελικά πόσα επίπεδα έχει η αισθαντικότητα μας στον κόσμο τούτο? Και πόσο αγώνα χρειάζεται να κάνει κανείς για να ισορροπήσει εντός του τι δυνάμεις εκείνες που εξελίσσουν το είναι του?

Πόσα επίπεδα ανάγνωσης και κατανόησης υπάρχουν για το κάθε τι στον κόσμο μας? Πόσο πολύ αλλάζει η ερμηνεία των ίδιων αυτών γεγονότων από το ένα επίπεδο ανάγνωσης στο άλλο και πως μπορεί να πορεύεται ένας άνθρωπος αρμονικά στα επίπεδα αυτά δίχως να νιώθει να τον κατακλύζουν οι δυνάμεις αυτές με τρόπο που να τον φέρνουν σε αντίθεση με το κοινωνικά αποδεκτό επίπεδο και να απομονώνεται εκούσια?

Οι εμπειρίες παραμένουν ίδιες, ωστόσο ο ίδιος ο άνθρωπος εξελισσόμενος δύναται να αναγνώσει μέσα του ποιότητες και έννοιες πολύ διαφορετικές από εκείνες που κυριαρχούσαν την περίοδο που έλαβαν χώρα τα γεγονότα ή που συνόδευαν τη μνήμη του για αρκετό καιρό…

Η ίδια η ένωση των ανθρώπων στις πιο στενές τους σχέσεις μοιάζει να περνά από ανάλογες φάσεις… Η κοινωνία έχει επιβάλει μεν κάποιες νόρμες και «απαιτεί» να τηρούνται… ωστόσο επιμελώς καμώνεται την τυφλή, διότι απαιτεί με δεδομένη μια φανταστική στασιμότητα… Κοινωνικά δεν είναι αποδεκτή η μοιχεία για παράδειγμα… και κάλλιστη είναι η σχέση εντός ενός γάμου και άνευ διαζυγίου εφ όρου ζωής…

Όμως αυτή η οπτική είναι μια νόρμα που προφανώς και δεν βοηθά κανέναν. Τουναντίον καταδικάζει ανθρώπους σε σχέσεις με τα δεδομένα που ίσχυαν τη στιγμή της γνωριμίας του ζευγαριού και που τότε προφανώς ο ένας κάλυπτε τις ανάγκες του άλλου σε ικανοποιητικό ή και ανώτερο βαθμό…

Οι άνθρωποι όμως εξελίσσονται- ο κάθε ένας με το δικό του ρυθμό και έρχεται μια στιγμή που ανακαλύπτεις πως ο σύντροφος σου δεν μπορεί να σε καλύψει πλέον…

Μια επίπονη κατάσταση ξεσπά στον άνθρωπο που παλεύει να διατηρήσει την αρμονία του σπιτικού του- ειδικά αν έχει ήδη παιδιά- με την εσώτερη μάχη αυτογνωσίας και δίψα πνευματικότητας  που έχει ξυπνήσει μέσα του, όταν αυτή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από τον σύντροφος του…

Μοιχεία?... αυτό είναι το πιο χαμηλό επίπεδο ανάγνωσης, διότι εδώ αναφέρομαι σε ανθρώπους που πραγματικά διψούν για την αλήθεια και θέλουν να εξελιχθούν και όχι να μείνουν πιστοί ακόλουθοι των επιταγών της κοινωνίας… Δεν είναι η σεξουαλική επαφή στο φυσικό επίπεδο που λείπει από ένα τέτοιο άνθρωπο που αναζητά την πνευματική του εξέλιξη, είναι η νοητική και πνευματική επαφή που αναζητά να ζευγαρώσει …

Κι άντε κάποιοι τυχεροί καταφέρνουν και ισορροπούν ανάμεσα σε ένα πνευματικό και ένα φυσικό σύντροφο, όμως υπάρχουν και άνθρωποι που δυσκολεύονται σε αυτό το «παιχνίδι» καθότι προτιμούν την ένωση τους με ένα σύντροφο που να πληρεί την ένωση σε όλα τα επίπεδα της… από την φυσική σεξουαλική ένωση, την συντροφικότητα σε καθημερινό επίπεδο... μέχρι τον πνευματικό έρωτα…

Σπάνιες περιπτώσεις… όμως αξίζει να παλεύει κανείς για να ζήσει αυτή τη μέθεξη των δύο φύλων, γιατί μόνον τότε βιώνει στη γη το μέγιστο της ένωσης και του ζευγαρώματος… οτιδήποτε άλλο μοιάζει σαν συμβιβασμός… που εδώ που τα λέμε δεν είναι και άσχημος όταν δεν υπάρχει κάποια καλύτερη λύση…
Ωστόσο στον άνθρωπο που αναζητά το τέλειο, το ιδανικό οι συμβιβασμοί ισοδυναμούν με λίμνασμα και με οπισθοδρόμηση… τότε η απομόνωση και η εσωστροφή μοιάζει βάλσαμο, διότι δεν είναι απαραίτητη η διπλωματία και η μόνιμη ανάγκη διατήρησης των ισορροπιών…

Και η ίδια η διατήρηση ισορροπίας μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική μάχη εάν ο σύντροφος που έχει αναπτύξει λιγότερα «σώματα*» του, μοιάζει να μην κατανοεί τις ανάγκες που γεννήθηκαν στον άλλο σύντροφο… δεν τις γνωρίζει, δεν υπάρχουν γι΄αυτόν… αντίθετα ακόμη και ο πνευματικός σύντροφος σε αυτή την περίπτωση γίνεται αιτία ζήλιας… Η πνευματική σχέση ερμηνεύεται με όσα κατανοεί ο ίδιος και η «μοιχεία» αποκτά πνευματική χροιά…

Τελικά μήπως απλά βιαζόμαστε να εκπληρώσουμε την διαιώνιση του είδους και στη συνέχεια, με την εξέλιξη μας ανακαλύπτουμε πως δεν είναι ο σύντροφος μας εκείνος που θα μας πιάνει το χέρι μέχρι τα βαθιά γεράματα, αν δεν έχει τον ίδιο ζήλο και το ίδιο πάθος για την πνευματικότητα?... πόσο οδυνηρή μπορεί να είναι μια τέτοια ανακάλυψη και πόσο καιρό μπορεί να ισορροπήσει ένα ζευγάρι έτσι… εις βάρος του πιο εξελιγμένου από τους δύο? Αξίζει να περιμένει κανείς? Υπάρχει λύση?...

Θα φανεί…

Ίσως με κάποια υπομονή και λίγη καλή θέληση να είναι η λύση γιατί θαρρώ πως αξίζει να περιμένει κανείς το "έτερον ήμισυ" να κάνει τα βήματα του... γιατί οι βιαστικές κινήσεις μάλλον οδηγούν σε επιπόλαιες επιλογές που δεν βοηθούν κανέναν όχι σε πνευματικό αλλά ούτε και σε καθημερινό επίπεδο...

____________
* αναφέρομαι στα 7 σώματα του ανθρώπου, που πέρα από το φυσικό, περιλαμβάνουν το συναισθηματικό, το νοητικό και το πνευματικό και που είναι και αυτά σώματα που αναζητούν το "ταίρι" τους... κι αν μέχρι το τσάκρα της καρδιάς ο σύντροφος ή/και σύζυγος είναι το κατάλληλο ταίρι μας με σχετική ευκολία, δυστυχώς δεν συνεπάγεται πως με την πάροδο των χρόνων και την ωρίμανση των ανώτερων τσάκρα θα συμβεί αυτομάτως και το κατάλληλο ή ιδανικό "ζευγάρωμα" των ανώτερων τσάκρα μας...

Πιθανότατα αυτός να είναι και ένας από τους λόγους που οδηγούν σε χωρισμούς γύρω στα 40-49 όταν οριμάζουν τα δύο ανώτερα τσάκρα... (παραβλέπω την "κρίση των 40" διότι αυτή παραπέμπει συνήθως  σε μη ώριμη ανάπτυξη τους...)

**Εννοείται πως αναφέρομαι σε ζευγάρια, ακόμη κι αν δεν είναι κοινωνικά "νομιμοποιημένα" (με θρησκευτικό ή πολιτικό γάμο). Αυτό είναι δευτερεύον, ο πραγματικός γάμος είναι η ένωση μεταξύ των δύο: αρσενικού και θηλυκού, και η μέθεξη και ιερότητα αναπτύσσεται με τον "γάμο" των ανώτερων τσάκρα του ζεύγους... με ή άνευ ευλογία ιερέα... 

η τοξότισσα



Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ