27 Μαρ 2011

ΜΠΟΡΕΊ Η ΚΡΊΣΗ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ;

Με μια παράλληλη ματιά ατενίζει και ο Στάμκος το δρόμο προς το όνειρο, τη δική μας ευκαιρία που ξεπηδά μέσα από τις κρίσεις του χθες και του σήμερα. Μπορεί να μην είναι μονο οικονομικό το θέμα των κρίσεων, αλλά αναμφίβολα η "κρίση στην τσέπη μας" είναι που ταρακούνησε τους περισσότερους... Μπορεί να μη συμφωνούμε σε όλα τα σημεία, αλλά ας δούμε τι μας λέει:

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Για Να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ τον Κόσμο;
«Πολίτες του παγκόσμιου χωριού ενωθείτε… Δεν έχετε τίποτε να χάσετε πέρα από τον κόσμο σας».
Πέρμιντερ Σινκ

Σε μια εποχή που η αβεβαιότητα θεωρείται ως η μόνη βεβαιότητα και η παγκόσμια οικονομική κρίση βαθαίνει μέρα με την ημέρα, με τις αρνητικές επιπτώσεις της να περνούν ήδη στην πραγματική οικονομία, είναι σαφές πως δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για λόγια, παρά μόνο για δράση. Η πρωτοφανής μείωση της ζήτησης και της παραγωγής, ο διογκούμενος αριθμός των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, οι στρατιές των νεόπτωχων και των ανέργων, και το κλίμα ανασφάλειας κι απαισιοδοξίας, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όλοι πλέον συμφωνούν πως έχουμε εισέλθει για τα καλά στη χειρότερη παγκόσμια οικονομική κρίση από την εποχή του «Κραχ του 1929». Δεν ξέρουμε ακόμη το βάθος της, δεν μπορούμε να διακρίνουμε το σημείο της βαθύτερης υποχώρησης (Deeper Dowonturn) και ούτε μπορούμε να προσδιορίσουμε ακριβώς πότε θα βγούμε απ’ αυτή. Η οικονομική ανάκαμψη ούτε καν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Εισερχόμαστε πλέον σε μια «αχαρτογράφητη ζώνη». Δεν ξέρουμε τι μας περιμένει, τι θα συναντήσουμε μπροστά μας. Δεν μπορούμε ούτε να υποψιαστούμε το μέγεθος και το πραγματικό βάθος της Κρίσης. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ στον οικονομικό τομέα και, μάλλον, θα δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο.

Σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο λοιπόν υπάρχει στην ατμόσφαιρα μια διάχυτη απαισιοδοξία, μια ανασφάλεια κι ένας πρωτοφανής φόβος για το μέλλον. Από τη μια εμφανίζονται στις κοινωνίες τάσεις εσωστρέφειας και αναδίπλωσης, τάσεις φοβικές και ξενόφοβες, τάσεις παράλυσης και παραίτησης από τις εξελίξεις. Από την άλλη όμως εμφανίζονται κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, δημιουργικές μειονότητες και ομάδες, που ενεργοποιούνται με πρωτοφανή τρόπο, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες και προτείνοντας νέες ιδέες για φυγή προς τα εμπρός. Δύο διαφορετικές τάσεις συγκρούονται και από τη σύνθεση τους θα διαμορφωθεί ο κόσμος της επόμενης ημέρας.

Καλημέρα Ύφεση!


Όλοι πλέον συγκρίνουν την παρατεταμένη οικονομική Κρίση του 2008-2010 με το «Κραχ του 1929». Τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο, καθώς η ύφεση έχει περάσει στην πραγματική οικονομία πλήττοντας όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Η παγκόσμια οικονομία κλονίζεται. Το παγκόσμιο εμπόριο εξατμίζεται υπό την πίεση του περιορισμού της εγχώριας ζήτησης και της πιστωτικής ασφυξίας. Παραγωγή και ζήτηση συρρικνώνονται. Οι χρεοκοπίες, η φτώχεια και η ανεργία αυξάνονται. Η Μεσαία Τάξη γίνεται νεόπτωχη. Οι εργαζόμενοι εξαθλιώνονται και οι ανισότητες αυξάνονται. Όλα όσα καταφέραμε με τόσες δυσκολίες σε επίπεδο κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων όλα τα προηγούμενα χρόνια κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στη δίνη της ύφεσης και του δόγματος του «περιορισμού των ελλειμμάτων» με οποιοδήποτε κόστος.

Κανείς δεν δικαιολογείται πλέον να μείνει απαθής. Πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, για να αντιστρέψουμε το αρνητικό κλίμα. Να βγούμε μπροστά και να μην αφήσουμε να μας καθοδηγούν άλλο αυτοί που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.
Η αλήθεια είναι πως μπορεί να γνωρίζουμε τι έχουμε αφήσει πίσω μας, αλλά δεν έχουμε ιδέα προς τα πού πηγαίνουμε. Χρειαζόμαστε λοιπόν από τη μια πρακτικές λύσεις στα προβλήματα που ανακύπτουν κι από την άλλη νέα οράματα για να μας εμπνεύσουν.

Δεν πρέπει να υιοθετούμε μια φοβική αντιμετώπιση των εξελίξεων. Δεν πρέπει να μένουμε απαθείς απέναντι στις εξελίξεις. Ούτε και να είμαστε απαισιόδοξοι και να χάνουμε την πίστη μας στο μέλλον. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να προστατευτεί η πραγματική οικονομία, αλλά κυρίως οι άνθρώποι και η κοινωνική συνοχή, από τις αρνητικές επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Απαιτούνται λοιπόν νέες πρωτοβουλίες και νέες ιδέες για να ξεπεραστούν προβλήματα που φαντάζουν προς στιγμήν ανυπέρβλητα.

Οικονομία για το Λαό και Όχι ο Λαός για την Οικονομία

Αρκετές απόψεις και θέσεις μας θα πρέπει να αναθεωρηθούν ειδικά όσον αφορά στην Οικονομία. Η Οικονομία δεν πρέπει να είναι μια Φούσκα (Buble Economy), που να συστέλλεται και να διαστέλλεται ανάλογα με τις φιλοδοξίες και την απληστία του κάθε κεφαλαιοκράτη. Η οικονομία δεν είναι μόνο ζήτημα αύξησης του ΑΕΠ. Για να είναι βιώσιμη πρέπει να έχει στο επίκεντρο της τον παράγοντα άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον.

Στο πρόσφατο παρελθόν οι προηγμένες βιομηχανικές χώρες μπόρεσαν να αποπλανήσουν την εργατική τους τάξη με υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις, ψευτοπαροχές και με την απειλή της απώλειας των θέσεων εργασίας λόγω της μετακίνησης της βιομηχανικής τους παραγωγής σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους. Οι επιχειρηματίες των χωρών αυτών, επικαλούμενοι τον αυξανόμενο εξωτερικό ανταγωνισμό καθώς και τις «αόρατες» αλλά αδυσώπητες δυνάμεις της αγοράς, άρχισαν να ξεϋφαίνουν το σιωπηρό κοινωνικό συμβόλαιο που είχαν συνάψει με την εγχώρια εργατική τάξη, η οποία στριμώχτηκε σταδιακά στη γωνία. Η Αγορά έγινε ο νέος θεός και ο καπιταλισμός κατέστη πιο επιθετικός, πιο ανταγωνιστικός, πιο παγκοσμιοποιημένος. Έγινε τουρμποκαπιταλισμός.

Τουρμποκαπιταλισμός ή όχι η Κρίση αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για να απαλλαγούμε από τη «δικτατορία» των ανεξέλεγκτων αγορών. Για να ελέγξουμε τις αγορές και να τις κάνουμε να εργαστούν προς όφελος των πολλών και όχι μόνον των λίγων. Να θυμόμαστε πάντα πως η οικονομία πρέπει να υπηρετεί το λαό και όχι ο λαός την οικονομία.

Τα τελευταία χρόνια του θριάμβου του «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού» η Πολιτική είχε υποκύψει στις επιταγές της Οικονομίας, μετασχηματιζόμενη σε τυπικό Μάνατζμεντ. Οι Πολιτικοί συμπεριφέρονταν ως Μάνατζερ, δίνοντας την εντύπωση ότι τα κράτη είναι οικονομικές επιχειρήσεις. Αυτή ήταν μια αντίληψη που οδήγησε σε μια Κρίση οφειλόμενη κυρίως σε λανθασμένους διαχειριστικούς προσανατολισμούς.

Αυτή η αντίληψη είναι σαφές πως πρέπει να αλλάξει. Πλέον η Πολιτική πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία και να καθοδηγεί την Οικονομία. Οι δε πολιτικοί θα πρέπει να ξεφύγουν από το θανάσιμο εναγκαλισμό τους με ανίερα οικονομικά συμφέροντα και να δρουν με γνώμονα τα συμφέροντα του λαού τους. Να μην λειτουργούν ως ψυχροί τεχνοκράτες. Χρειάζεται να σκύψουν στους ανθρώπους, στην πραγματική ζωή και στα καθημερινά τους προβλήματα. Να βρουν λύσεις και ταυτόχρονα να εμπνεύσουν για τις απαραίτητες αλλαγές.

Ονειρέψου σαν Γίγαντας, Δράσε σαν Μυρμήγκι (συλλογικά)

Ζούμε στην εποχή της ανοικτής σκέψης. Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, να μην πετάμε «κάτω από το χαλί» τα ενοχλητικά θέματα και να μην υποτιμούμε τη νοημοσύνη των συνανθρώπων μας.

Χρειαζόμαστε επειγόντως μια γερή δόση αισιοδοξίας για να αντιμετωπίσουμε την Κρίση και να την χρησιμοποιήσουμε ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο. Για να απεγκλωβιστούμε όμως από τα αδιέξοδά μας χρειάζεται να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και να μην φοβόμαστε την αλλαγή. Να επιστρατεύσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να ενεργοποιήσουμε τις δημιουργικές μας δυνάμεις και να αφυπνίσουμε τη συνειδητότητά μας. Να ονειρευόμαστε σα γίγαντες, αλλά να δρούμε σαν μυρμήγκια, δηλαδή συλλογικά. Να επανανακαλύψουμε τις αξίες της αλληλεγγύης και των συλλογικών οραμάτων. Να περάσουμε, όσο είναι καιρός ακόμη, από το Εγώ στο Εμείς και να βλέπουμε τα πράγματα συνολικά, μέσα από ένα πανανθρώπινο και πλανητικό πρίσμα.

Πάρα τη διάχυτη απαισιοδοξία και την τάση για οπισθοδρόμηση σε διάφορους τομείς, υπάρχει έντονη η αίσθηση πως μέσα από αυτή την Κρίση θα γεννηθεί ένας νέος κόσμος. Κυοφορείται μια επανάσταση της ελπίδας, καθώς διαφαίνονται πολλές αισιόδοξες ρωγμές μες τη σιωπή. Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή εποχή όλο και περισσότεροι άνθρωποι λένε «δεν πάει άλλο» και είναι έτοιμοι για αλλαγή. Είναι έτοιμοι να ξεβολευτούν από τις ψευδαισθήσεις τους, να ξεκουμπώσουν τα μυαλά τους και να δοκιμάσουν καινούργια πράγματα και ιδέες. Αυτή είναι η εποχή των νέων ιδεών. Ας δούμε μερικές απ’ αυτές…

Αναγεννώντας την Ιδέα του Μέλλοντος

Σ’ αυτή την εποχή της Κρίσης οι άνθρωποι αισθάνονται απογοητευμένοι και ηττημένοι. Αυτή η αίσθηση της ήττας γεννά την «απώλεια του μέλλοντος», η οποία δημιουργεί με τη σειρά της μια τάση επιστροφής στις «αλήθειες» του παρελθόντος, ενεργοποιώντας τα γνωστά φοβικά ανακλαστικά «διάσωσης της ταυτότητας» και της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας. Με άλλα λόγια την επιστροφή στο παρελθόν.

Η ιδέα του μέλλοντος βρίσκεται λοιπόν σε κρίση. Ίσως θα πρέπει να την αναγεννήσουμε. Πως όμως; Θα πρέπει καταρχάς να αναπτύξουμε νέους προβληματισμούς που θα αμφισβητούν την κλασική έννοια της «προόδου» και της «ανάπτυξης». Ανάπτυξη δεν είναι μόνο η στατιστική αύξηση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος και του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Δεν είναι μόνο η ευημερία των αριθμών. Είναι πρωταρχικά η ευημερία των ανθρώπων, η οποία βασίζεται στην ποιότητα ζωής και στην αειφόρο ανάπτυξη, που λαμβάνει υπόψιν της το περιβάλλον και τις μελλοντικές γενιές. Πρόοδος δεν είναι μόνον η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη, η κοινωνική και οικονομική οργάνωση. Δεν είναι ούτε το «ξεμάγεμα» του κόσμου από τις προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες και ιδεοληψίες. Είναι πρωτίστως μια αέναη κίνηση, η οποία ακολουθεί τους εξελικτικούς ρυθμούς του σύμπαντος και ωθεί τον άνθρωπο σε βαθύτερα επίπεδα αυτοπραγμάτωσης και ελευθερίας.

Αναγέννηση της ιδέας του μέλλοντος σημαίνει πρώτα απ’ όλα να δώσουμε στις έννοιες ανάπτυξη και πρόοδος την πραγματική τους σημασία, τοποθετώντας τον άνθρωπο και τη Φύση στο επίκεντρο τους. Να επανέλθουμε στις αξίες του Διαφωτισμού υπό το πρίσμα όμως του μεταμοντέρνου και «οικολογικού» 21ου αιώνα: απορρίπτοντας και πάλι την κηδεμονία, επιβεβαιώνοντας την αυτονομία και προωθώντας ταυτόχρονα ένα σύγχρονο «ξεμάγεμα» του κόσμου από διάφορα ετεροφοβικά, μεσσιανικά, εσχατολογικά και σωτηριολογικά συμπλέγματα που τον διακατέχουν. Να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη μας στην επιστήμη και στην τεχνολογία, χωρίς ωστόσο να παραδοθούμε τυφλά σ’ αυτές, αλλά να προσπαθήσουμε να τις κάνουμε περισσότερο φιλικές προς τη ζωή και τη Φύση. Να εγκαταλείψουμε την εγωιστική μας αντίληψη ότι είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα μέσα από ένα σχετικιστικό συμπαντικό πρίσμα. Σ’ αυτή την περίπτωση η ιδέα του μέλλοντος μπορεί να μετατραπεί σ’ ένα φωτεινό μονοπάτι που θα μας οδηγήσει σ’ έναν καλύτερο κόσμο.

Αυτοκαταστροφικός ή «Πράσινος» Καπιταλισμός;

Αποτελεί κοινό μυστικό πως το οικονομικό μοντέλο που χρησιμοποιούμε είναι αυτοκαταστροφικό και δεν μπορεί να μας οδηγήσει πολύ μακριά. Ο καπιταλισμός είναι ένα παρασιτικό σύστημα, που μπορεί να ευημερήσει όσο δεν καταστρέφει τον «ξενιστή» του, τον πλανήτη Γη. Είναι όμως γνωστό πως ο καπιταλισμός έχει πάρει προ πολλού διαζύγιο από τη Φύση και τον άνθρωπο. Έχει κόψει τον «ομφάλιο λώρο» του με την ίδια τη ζωή στη Γη. Επιδιώκει την υπερεξάντληση των πόρων και τα συνεχή κέρδη σ’ ένα κλειστό σύστημα, όπως είναι ο πλανήτης μας. Δεν επιδιώκει την αντικατάστασή τους. Αυτό οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην έλλειψη, στην στέρηση και στην καταστροφή. «Έφτασε η ώρα να ξεφύγουμε από την πορεία της αυτοκαταστροφής, αφού εμείς φέρουμε την ευθύνη για την οικολογική κρίση» δήλωσε με αφορμή την Ώρα της Γης, στις 28 Μαρτίου 2009, ο «πράσινος» Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Για να μην καταστραφεί ταυτόχρονα και το ανθρώπινο είδος χρειάζεται αλλαγή πλεύσης και άμεση αναπροσαρμογή –αν δεν βρούμε κάποιο άλλο βιώσιμο οικονομικό μοντέλο– του καπιταλιστικού συστήματος ώστε να είναι συμβατό με τη ζωή, τη Φύση και τον άνθρωπο. Κοντολογίς χρειαζόμαστε άμεσα έναν «πράσινο» καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Ο καπιταλισμός θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει μόνον αν έκανε την αειφόρο ανάπτυξη σημαία του. Τίποτε δεν θα κατέστρεφε αν δεν δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για κάτι νέο. Δεν θα άφηνε αυτό το τρομακτικό κληροδότημα δηλητηρίασης και υποβάθμισης του περιβάλλοντας στα εγγόνια μας και στις μελλοντικές γενιές.

Στα πλαίσια αυτού του «πράσινου» καπιταλισμού –που θα ήταν ασφαλώς ένα προσωρινό σύστημα, το οποίο θα λειτουργούσε ως γέφυρα ανάμεσα στον παλιό και στο νέο κόσμο– ο άνθρωπος θα μεταμορφώνονταν από λεηλατητής, που είναι σήμερα, σε κηπουρό της Γης. Σ΄ έναν πλανητικό κηπουρό που θα φρόντιζε την αειφορία του κήπου του, πράγμα που σημαίνει πως για να κόψει ένα δένδρο θα έπρεπε οπωσδήποτε να φυτέψει ένα άλλο. Σ’ έναν Γαιο-κηπουρό, που θα έκανε την ανακύκλωση στάση ζωής και θα φρόντιζε να μην καταστρέφει αναντικατάστατους πόρους, αντλώντας την ενέργεια που χρειάζεται από ανανεώσιμες πηγές.

Green Revolution

Οι ιδέες, οι τεχνολογίες και οι πόροι υπάρχουν ώστε να μπορέσουμε να αλλάξουμε, σχετικά εύκολα, ενεργειακό μοντέλο και να περάσουμε από τα ορυκτά καύσιμα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. 
«Ο μόνος λόγος που δεν έχουμε ακόμη αυτοκίνητα, που κινούνται με εναλλακτικό τρόπο, είναι πολιτικός. Δεν είναι επιστημονικός», επέμενε ήδη από τη δεκαετία του 1980 ο φυσικός John O’ Malley Bockris. 
Δεν υπάρχει ωστόσο η αναγκαία πολιτική βούληση για μια τέτοια αλλαγή, εφόσον οι περισσότεροι πολιτικοί είναι εξαγορασμένοι από τα πετρελαϊκά λόμπι, όπως ήταν για παράδειγμα ο Τζορτζ Μπους. Ως γνωστόν το πανίσχυρο πετρέλαιο-αυτοκινητιστικό σύμπλεγμα συμφερόντων, που ελέγχει ένα τεράστιο τμήμα της παγκόσμιας οικονομίας, εξουδετερώνει συστηματικά κάθε ανεξάρτητη προσπάθεια για την ανακάλυψη και κατασκευή εναλλακτικών συστημάτων παραγωγής ενέργειας.

Υπάρχει ωστόσο ελπίδα καθώς η εκλογή του Ομπάμα στις ΗΠΑ, με το πανηγυρικό ποσοστό του 54%, ήταν μια ήττα του πετρελαϊκού λόμπι. Ο Ομπάμα έχει κάνει σημαία του την «πράσινη ενέργεια» και σκοπεύει να δρομολογήσει τη σταδιακή απεξάρτηση της χώρας του από το βρώμικο και ακριβό πετρέλαιο και την προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Φιλοδοξεί μάλιστα οι μαζικές δημόσιες επενδύσεις στον τομέα της «πράσινης» ενέργειας να αποτελέσουν την ατμομηχανή που θα βγάλουν τις ΗΠΑ από την ύφεση και θα την καταστήσουν πρωτοποριακή δύναμη στον τομέα των «πράσινων τεχνολογιών», όπως για παράδειγμα στα ηλεκτροκίνητα οχήματα που παράγει ήδη η Tesla Motors. Το παράδειγμά του αναμένεται να το ακολουθήσουν κι άλλοι πολιτικοί στην Ευρώπη και στην Ασία, οι οποίοι θα αδράξουν την ευκαιρία της τρέχουσας κρίσης και θα επιδιώξουν να προωθήσουν πολιτικές απαγκίστρωσης από τα ορυκτά καύσιμα και ανάπτυξης νέων, φιλικών προς το περιβάλλον, ενεργειακών τεχνολογιών. Το μέλλον ή θα είναι «πράσινο» ή δεν θα υπάρχει.

Το Μέλλον Είστε Εσείς

Το σίγουρο είναι πως αυτή η Κρίση θα γεννήσει τους νικητές της επόμενης ημέρας. Γιατί να μη «νικήσετε» εσείς; Γιατί –αυτή τη φορά– να μη νικήσουν οι άνθρωποι που είναι ευαίσθητοι, ονειροπόλοι, οικολόγοι, δημοκράτες, προοδευτικοί, καλλιτέχνες και ανθρωπιστές; Γιατί να μην νικήσουν οι Άνθρωποι;

Είναι καιρός λοιπόν να δοκιμάσουμε ό,τι νέες ιδέες έχουμε στο οπλοστάσιο μας
«Ό,τι ονειρεύεστε ή ότι σκέφτεστε να κάνετε, ξεκινήστε και κάντε το. Το θράσος εμπεριέχει ευφυΐα, δυναμική και μαγεία. Αρχίστε τώρα», συμβούλευε ο Γκαίτε. 
Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του.
Αυτή η Κρίση είναι ίσως η μοναδική ευκαιρία στη διάρκεια της γενιάς μας για να αλλάξουμε τον κόσμο. Τα μόνα που χρειαζόμαστε είναι επιμονή και χαρά, ιδέες και φαντασία –κι έναν ασυμβίβαστο έρωτα προς την ελευθερία. Δεν χρειαζόμαστε χρήματα ή εξουσία. Μπορεί να χρειαζόμαστε μια χούφτα «ανισόρροπους» φίλους για να μας συμπαρασταθούν, αλλά ακόμη περισσότερο χρειαζόμαστε να παραδοθούμε σε μια άνευ όρων αγάπη για τους άλλους, για τη Φύση και την ίδια τη ζωή.

Ας ριχτούμε λοιπόν στη συναρπαστική περιπέτεια της αλλαγής του κόσμου! Με ποιόν τρόπο; Με όσους τρόπους δεν φαντάζεστε! Έχουμε άπειρες δυνατότητες και το κάθε μας παιχνίδι μπορεί να γίνει κι ένα εργαλείο για την αλλαγή του κόσμου. Μπορούμε καταρχάς να αντισταθούμε στο φόβο και να κάνουμε τη δημιουργική αντίσταση σύνθημά μας. Να οργανώσουμε το Χάος δημιουργικά. Να αυτονομηθούμε και να δημιουργήσουμε χώρους ελεύθερης έκφρασης. Να δημιουργήσουμε και να στηρίξουμε τα πραγματικά ανεξάρτητα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας και να ανακαλύψουμε τη συλλογικότητα. Να φιλοσοφούμε, να κριτικάρουμε και να αμφιβάλουμε συνεχώς… Να διερωτόμαστε, να προτείνουμε και να μη κτίζουμε την ταυτότητά μας πάνω στην άρνηση.

«Το παρόν είναι δικό τους. Το μέλλον είναι δικό μ(ας)ου», Νίκολα Τέσλα.


Εσείς?

Προτάσεις προς αυτή την πορεία:  http://toxotisbooks.blogspot.com/2010/11/e-books.html

"CHECKLIST 2012-
7 ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ για να μετατρέψετε την Κρίση σε Ευκαιρία σας "

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ