24 Μαρ 2011

25η Μαρτίου: Ο σημερινός αγώνας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ! & Πώς και πότε γιορτάστηκε για πρώτη φορά

Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα άρθρα που αναφέρονται στο πως καθιερώθηκε η 25η Μαρτίου ως εθνική μας εορτή... Αυτή τη φορά αντί για πανηγυρικό στην μνήμη των ανθρώπων που αγωνίστηκαν για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ το 1821, θα ήθελα να θυμηθούμε πως τους φέρθηκαν αυτοί που καπηλεύτηκαν την φρεσκο-απελευθερωμένη τότε Ελλάδα και να διαβάσουμε ανάμεσα στις γραμμές το πως με πολιτικές σκέψεις οι γερμανόφερτοι Βασιλείες (της πολύ σύντομα ξανα-υποδουλωμένης Ελλάδας...) και άλλα πολιτικά πρόσωπα αποφάσιζαν για το πως θα θυμόμαστε και θα γιορτάζουμε τον αγώνα τους που δυστυχώς δεν στάθηκες ικανός να κρατήσει τη χώρα ΕΛΕΥΘΕΡΗ... Ούτε τότε, ούτε και το ΄40 κατάφερε η χώρα να μείνει ελεύθερη, αφού τα λκοράκια με προβοκάτσιες και προδοσίες διαιρούσαν σύντομα το λαό σε κόμματα και κλίκες και λιμαίνονταν το βιος των Ελλήνων... αλλά ούτε και σήμερα είναι η χώρα ελεύθερη... Είναι θαρρείς στη μοίρα του ΈΛΛΗΝΑ να αγωνίζεται για ελευθερία και να μην την έχει... από τότε που για πρώτη φορά οι Ρωμαίοι είχαν μπει στα ιερά χώματα των αρχαίων προγόνων μας. 

Τότε το ΄21 ή το ΄40 ο εχθρός όμως ήταν φανερός και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάποια στιγμή ο ΈΛΛΗΝΑΣ ξεσηκωνόταν για τη γη, την οικογένεια, τις αξίες και τα ιδανικά του. Σήμερα αρκετά μακριά από το Ελεύθερο του Πνεύμα δυσκολεύεται να βρει τη δύναμη να παλέψει για αξίες... Ωστόσο ακόμη δεν έδωσε την τελευταία του απάντηση. Εξάλλου πάντα λίγοι ήταν αυτοί που έφερναν την αλλαγή και σήμερα, μάλλον με σύμπνοια, απρόσωπα κινήματα και ειρηνική αντίσταση θα πετύχει σιγά σιγά αυτό που δεν κατάφερε στους πιο ματωμένους αγώνες που έδωσε στο παρελθόν της ένδοξης του ιστορίας. Με ανυπακοή και έξυπνες κινήσεις θα πετύχει εκεί που δεν πέτυχε με αίμα και θάνατο. Όχι δεν πήγε χαμένο το αίμα των ηρώων μας, μα μάθαμε και κάτι ακόμη: τις επαναστάσεις πάντα κοράκια και όρνεα έρχονται να τις καπηλευτούν και δεν πρέπει να τους κάνουμε τέτοια χάρη! Μήτε να χυθεί αίμα αδελφών για να στογγυλοκαθίσουν ύστερα στο σβέρκο μας ανθέλληνες μασκαρεμένοι... 

Αυτή τη φορά η ΕΠ-Ανάσταση μας θα είναι οριστική και μόνιμη! Κι άλλο δρόμο δεν έχει κανένας λαός σαν θέλει να υπηρετεί την ανώτερη συνείδηση ενότητας και τη ΖΩΗ.

Ας δούμε λοιπόν και μερικά στοιχεία σχετικά με την καθιέρωση της εθνικής μας εορτής:


1) Πώς και πότε γιορτάστηκε για πρώτη φορά η 25η Μαρτίου
γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

  • α) Γιορτάστηκε το 1838 με πρωτοβουλία του Δημάρχου, ενώ η Κυβέρνηση δεν εκπροσωπήθηκε επίσημα.
  • β) Ο Όθων ήταν αντίθετος να συνδυαστεί η επανάσταση με την εκκλησιαστική γιορτή του Ευαγγελισμού.
  • γ) Το παλάτι δεν επιθυμούσε έξοδα για γιορτές την εποχή που οι Αγωνιστές δεν είχαν να φάνε.
  • δ) Το “υπερθέαμα”: εκατοντάδες νέοι με δαδιά ή λαδοφάναρα σχημάτισαν το “εν τούτω Νίκα” στο Λυκαβηττό, ενώ οι θεατές παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι.
  • ε) Λέγεται ότι για την πρώτη γιορτή της 25ης Μαρτίου δαπανήθηκε μέρος των χρημάτων, που προοριζόταν για την ανέγερση του Πανεπιστημίου.


Η 25η Μαρτίου, ως ημέρα της εθνικής παλιγγενεσίας, γιορτάστηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα του 1838 και από τότε καθιερώθηκε με θρησκευτική ευλάβεια σε όλο το πανελλήνιο. Η καθιέρωση της εορτής οφείλεται στην επιμονή και το πείσμα του Δημάρχου της Αθήνας Δημ. Καλλιφρονά ( 1805 – 1879) [1]. Ο Δήμαρχος ήρθε σε ρήξη με τη βαυαρική διοίκηση και συγκεκριμένα με το Υπουργείο των Εσωτερικών το οποίο δεν επιθυμούσε έξοδα για γιορτές, όταν οι αγωνιστές δεν είχαν να φάνε. Κατά μία άλλη εκδοχή το Παλάτι, μάλλον, δεν επιθυμούσε να συνδέσει την εθνική εορτή με την Ορθοδοξία, για να μη δώσει την ευκαιρία στην Εκκλησία να καπηλευτεί την επανάσταση των Ελλήνων. Τελικά, ο Δήμαρχος θα οργανώσει μόνος του [2] τον εορτασμό και εκ του αποτελέσματος κατάφερε να δώσει πανηγυρική ατμόσφαιρα, που ευχαρίστησε τους 17.000 Αθηναίους, οι οποίοι κατοικούσαν, τότε, στην πρωτεύουσα. Συγκεκριμένα, σημαιοστόλισε την πόλη και καθάρισε τις (λιγοστές) πλατείες. Ο εορτασμός άρχισε την παραμονή το βράδυ με 21 κανονιοβολισμούς. Και την άλλη μέρα, Παρασκευή πρωί, ανήμερα του Ευαγγελισμού, η Αθήνα ξύπνησε με 21 νέους κανονιοβολισμούς. Αριθμός συμβολικός , που συνδυάζεται με το ’21 της επαναστασης. Άρχισαν, έπειτα, να χτυπούν πανηγυρικά οι καμπάνες των εκκλησιών.

Το πρωί, της 25ης Μαρτίου 1838, εψάλη δοξολογία στον, τότε, Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης (στην οδό Αιόλου), στην οποία, και μόνο εκεί, παραβρέθηκε και ο Όθων ντυμένος με την παραδοσιακή φουστανέλα. Το απόγευμα οργανώθηκε από το Δήμο χορός στην πλατεία των παλαιών Ανακτόρων στον οποίο συμμετείχαν όλοι οι νέοι της πόλης ανεξάρτητα από την κοινωνική τους τάξη και τους παρακολούθησαν πολλοί από τους Αγωνιστές του 1821. Τη νύχτα ο Δήμαρχος, πάντα, φωταγώγησε με λαδοφάναρα[3] τους κεντρικούς δρόμους και την Ακρόπολη.

Τέλος, οι Αθηναίοι έμειναν αποσβολωμένοι από το υπερθέαμα, όταν αντίκρισαν στο Λυκαβηττό φαναράκια που τα κρατούσαν νεολαίοι της εποχής και σχημάτιζαν ένα τεράστιο φωτεινό σταυρό με τις λέξεις «Εν τούτω Νίκα»[4]. Έτσι, το 1838 γιορτάστηκε για πρώτη φορά η 25 Μαρτίου, ως μέρα μνήμης των Ελλήνων Αγωνιστών του 1821. Και τούτη η γιορτή έγινε με γκρίνια, με διαφωνίες και με πλουσιοπάροχη μεγαλοπρέπεια (ενώ χρήματα δεν υπήρχαν), κατά την πατροπαράδοτη συνήθεια μας. Οι κακές γλώσσες λένε ότι για τη γιορτή ετούτη δαπανήθηκε μέρος των χρημάτων, που προοριζόταν για την ανέγερση του Πανεπιστημίου.

-----------------------

σημειώσεις
[1] Δημ. Λαμπίκη, τα 100 χρόνια του Δήμου Αθηναίων, 1938, σελ. 43
[2] Στους ιστορικούς μελετητές είναι γνωστό το κείμενο του “διατάγματος” 980/1838 που καθιέρωνε τη μεγάλη εθνική εορτή, αλλά το κείμενο τούτο κυκλοφόρησε μόνο στον Τύπο και δε δημοσιεύτηκε ποτέ στην εφημερίδα της Κυβέρνησης (συνεπώς δεν πρόκειται για Διάταγμα). Το κείμενο έχει ως εξής:
«Επί τη προτάσει της Ημετέρας επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματείας, θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα, διά την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγιας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος, διά την κατ’ αυτήν έναρξιν του υπέρ ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους, καθιερούμεν την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέραν Εθνικής Εορτής και διατάττομεν την διαληφθείσαν Γραμματείαν να δημοσίευση και ενεργήση το παρόν Διάταγμα».

[3]Είναι αξιοσημείωτο να τονιστεί ότι τότε η πρωτεύουσα, φωτιζόταν με 70 – 80 λαδοφάναρα του Δήμου και όταν φυσούσε δυνατός άνεμος έσβηναν όλα. Για να περιοριστούν τα περιττά έξοδα (για το φωτισμό ο Δήμος δαπανούσε το 5% του προϋπολογισμού του) κατά τις νύχτες με φεγγάρι, άναβαν μόνο τα 20-25 λαδοφάναρα.
[4] αναφέρεται και στους στίχους του Παν Σούτσου:” και αστήρ εν τούτω νίκα/ επεφάνη φωτεινός…”

από 24grammata


2)Ο πρώτος πανηγυρισμός της Εθνικής Εορτής στις 25 Μαρτίου 1838 στην Αθήνα

γράφει ο Μιχ. Κ. Τσώλης

Πριν από 173 χρόνια γιορτάστηκε για πρώτη φορά επίσημα η 25η Μαρτίου ως ημέρα εθνικής εορτής. Στις 15 Μαρτίου 1838 συγκεκριμένα, με το διάταγμα 980, καθιερώθηκε επίσημα η 25η Μαρτίου ως παντοτινή, «εις το διηνεκές», εθνική εορτή των Ελλήνων. Την πρόταση για την έκδοση του διατάγματος από τον βασιλιά Όθωνα είχε κάνει ο Γεώργιος Γλαράκης, γραμματέας της Επικρατείας επί των Εκκλησιαστικών, Δημοσίας Εκπαιδεύσεως και Εσωτερικών. Η εισήγηση του, που καθόριζε την 25η Μαρτίου ως ημέρα εθνικής εορτής, θεωρήθηκε ορθή και εύστοχη γιατί αποτελούσε ένα θαυμάσιο συνδυασμό του εθνικού με το θρησκευτικό στοιχείο. Διότι, όπως χαρακτηριστικά τόνιζε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, το ελληνικό έθνος «εις την ιερόν του θρησκείαν οφείλει τας σημερινός αριστεΐας του, την ανεξαρτησίαν και πολιτικήν του ύπαρξιν, διότι μέγας ο Θεός των Χριστιανών όστις υπερασπίζεται τα δίκαια του…»

Το ιστορικό κείμενο του διατάγματος 980/1838 που καθιέρωνε τη μεγάλη εθνική εορτή, έχει ως εξής:
«Επί τη προτάσει της Ημετέρας επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματείας, θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα, διό την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγιας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος, διό την κατ’ αυτήν έναρξιν του υπέρ ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους, καθιερούμεν την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέραν Εθνικής Εορτής και διατάττομεν την διαληφθεισαν Γραμματείαν να δημοσίευση και ενεργήση το παρόν Διάταγμα».

Αυτό το, πολύ μεγάλης εθνικής σημασίας, διάταγμα, άγνωστο γιατί και άξιο απορίας, δεν δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, παρά μονάχα στον ημερήσιο τύπο! Αυτή όμως η παράλειψη δεν μείωσε τον πανελλήνιο ενθουσιασμό για την καθιέρωση της γιορτής. Στις ψυχές εξάλλου των Ελλήνων, και χωρίς επίσημη καθιέρωση, η 25η Μαρτίου ήταν ημέρα ιερή, που σηματοδοτούσε τον αγώνα για εθνική ανάσταση.

Ρήγας Παλαμίδης
Μερικά χρόνια πριν από το διάταγμα, γράφει ο Ρήγας Παλαμήδης, είχαν γίνει σκέψεις για καθιέρωση
εθνικής εορτής που να θυμίζει την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ανεπίσημα ήδη κατά την ημέρα αυτή μνημονεύονταν οι ψυχές των ηρώων που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς. Οι γεροντότεροι διηγούνταν με συγκίνηση στους νεώτερους τα κατορθώματα τους και πολλοί ιερωμένοι και λόγιοι εκφωνούσαν λόγους που θύμιζαν ηρωικές πράξεις. Η 25η Μαρτίου, καθώς σημειώνει ο Παλαμήδης, «ετιμότο κατά τα τότε μέσα ως εθνική ουχί μόνον υπό των απελευθερωθέντων Ελλήνων, αλλά και υπό πάσης της Ελληνικής Φυλής».

Ο Παν. Σούτσος, με επιστολή του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αθηνά» στις 30 Οκτωβρίου 1843 υποστηρίζει ότι αυτός πρώτος, όταν ήταν σύμβουλος (τμηματάρχης) στη Γραμματεία Εσωτερικών, το 1834, εισηγήθηκε την «σύστασιν εθνικής εορτής… κατά την 25ην Μαρτίου».Σχέδιο διατάγματος για την καθιέρωση της ημέρας αυτής ως εθνικής εορτής είχε συντάξει και ο Ι. Κωλέττης το 1835, όταν ήταν Γραμματέας των Εσωτερικών. Αυτό όμως δεν προωθήθηκε λόγω αποχώρησης του από την Γραμματεία. Επιχειρήθηκε και το 1837 να προχωρήσει σχετική εισήγηση, αλλά εγκαταλείφθηκε γιατί δεν επαρκούσε ο χρόνος για την ολοκλήρωση της αναγκαίας διαδικασίας και άφησαν να γιορταστεί άτυπα η 25η Μαρτίου του χρόνου εκείνου. Τελικά, πάλι στο παρά πέντε, στις 15 Μαρτίου 1838, δημοσιεύθηκε το 980 διάταγμα για την Εθνική Εορτή.
Η πρώτη εγκύκλιος για την Εθνική Εορτή
Δύο μέρες μετά την έκδοση του διατάγματος εκδόθηκε από την Γραμματεία της Επικρατείας εγκύκλιος που κοινοποιούσε το διάταγμα στην Περιφερειακή Διοίκηση και έδινε οδηγίες για τον λαμπρό εορτασμό της μεγάλης ιστορικής ημέρας σε όλη την Ελλάδα.
Η εγκύκλιος, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΦΗΜΗ (φύλλο 106) στις 19 Μαρτίου του 1838 έχει ως εξής:
«Η επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματεία της Επικρατείας. Προς τας Διοικητικός αρχάς του Κράτους.
Η Α. Μ. ο Σ. ημών Βασιλεύς, λαβών υπ’ όψιν, ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα δια την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγϊας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος, δια την κατ’ αυτήν ταύτην την ημέραν έναρξιν του υπέρ της Ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους, ηυδόκησεν δια Β. Διατάγματος εκδοθέντος την 15ην του παρόντος μηνός υπ. αρ. 980, να καθιέρωση την ημέραν ταύτην εις το διηνεκές ως ημέραν ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ. Τούτο γνωοτοποιούντες εις υμάς δια της παρούσης, σας προσκαλούμε, κύριε Διοικητά, συνεννοούμενοι με την Επιτόπιον Εκκλησιαστικήν Αρχήν, να κάμετε γνωστήν εις τους υπό την ημετέραν Διοίκησιν διατελούντες λαούς την Υ. (=Υψηλοτάτην) ταύτην της Α. Μ. απόφασιν, πανηγυρίζοντες λαμπρώς την Εορτήν ταύτην, προσεγγίζουσα ν ήδη κατά το ενεστώς έτος και μέλλουσαν να τελήται ενιαυσϊως εις το διηνεκές».
Εν Αθήναις
τη 17 Μαρτίου 1838 Ο Γραμματεύς Γ. Γλαράκης»

Ο πρώτος εορτασμός στην πρωτεύουσα

Βασιλιάς Οθων ο 1ος της Ελλάδος

Ας δούμε όμως πώς γιορτάστηκε επίσημα, για πρώτη φορά εδώ οτην Αθήνα, την πρωτεύουσα του ελευθέρου πλέον ελληνικού κράτους, η 25η Μαρτίου του 1838. Ο εορτασμός έγινε με βάση το επίσημο πρόγραμμα που εκδόθηκε το έτος εκείνο στις 23 Μαρτίου. Τη γενική επιμέλεια του, όπου περιλαμβανόταν και το καθιερωμένο «προβάδισμα των εν Αθήναις δημοσίων αρχών» είχε ο τότε διοικητής της Αττικής Κωνσταντίνος Αξιώτης, που τελικά πέτυχε στο έργο του και επαινέθηκε δημόσια.

Πρέπει στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι η Αθήνα του 1838 κατά τον πρώτο εορτασμό της Εθνικής Παλιγγενεσίας, μολονότι ένδοξη και ιστορική πόλη, είχε πολλές ελλείψεις. Ήταν μια μικρή πληθυσμιακά πόλη με ελλείψεις σε κτίρια και δρόμους και αντιμετώπιζε γενικά δύσκολες συνθήκες ζωής. Τρία μόλις χρόνια είχαν περάσει από τότε που οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές του νεοσύστατου κράτους είχαν μεταφερθεί εδώ από το Ναύπλιο. Το Ναύπλιο, ως γνωστόν, είχε γίνει η πρώτη προσωρινή πρωτεύουσα του ελληνικού έθνους.

Ο Όθων είχε καταλύσει αρχικά στο αρχοντικό του Κοντοσταύλου, κοντά στην Παλαιά Βουλή, και ύστερα από λίγο στεγάστηκε σ’ ένα μονώροφο οίκημα κοντά στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Τα προοίμια της Εθνικής Εορτής άρχισαν την παραμονή το βράδυ με 21 κανονιοβολισμούς. Και την άλλη μέρα, Παρασκευή πρωί, ανήμερα του Ευαγγελισμού, η Αθήνα ξύπνησε με 21 νέους κανονιοβολισμούς που θύμιζαν ηρωισμούς και θυσίες του αθάνατου ’21 των Ελλήνων. Άρχισαν έπειτα να χτυπούν πανηγυρικά οι καμπάνες των εκκλησιών.

Ο επίσημος εορτασμός έγινε στον παλιό -καθεδρικό τότε- ναό της Αγίας Ειρήνης, στην οδό Αιόλου. Οι Αθηναίοι είχαν κατεβεί οικογενειακώς και με δάκρυα στα μάτια χειροκροτούσαν και ζητωκραύγαζαν τους προσερχόμενους δοξασμένους αγωνιστές φουστανελοφόρους, τους δασκάλους του γένους, τους πρώτους πανεπιστημιακούς καθηγητές, την κυβέρνηση και τον κλήρο. Ο βασιλιάς Όθων και η βασίλισσα Αμαλία, που φορούσαν ελληνικές ενδυμασίες, προσήλθαν με άμαξα στην Αγία Ειρήνη λίγο πριν από την Δοξολογία. Στις 9 το πρωί άρχισε η Δοξολογία όπου χοροστάτησε ο Μητροπολίτης, πρώην Ταλαντίου, Νεόφυτος Μεταξάς, επίσκοπος Αττικής, που είχε πάρει μέρος στον αγώνα της εθνεγερσίας του 1821. Ήταν εκεί, παρόντες για να τιμήσουν τη μεγάλη γιορτή, πολιτικοί, στρατιωτικοί, δημοτικές αρχές, δικαστές και διάφορες συντεχνίες.

Η συμμετοχή του λαού της Αθήνας και όλων των περιχώρων της Αττικής στην εθνική εορτή ήταν πρωτοφανής. Τα πλήθη είχαν κατακλύσει τον περίβολο του Ι. Ναού και όλους τους γύρω δρόμους. Άλλοι κρατούσαν κυανόλευκες σημαίες, άλλοι όπλα και άλλοι τύμπανα. Όλοι φανέρωναν τη χαρά, τον ενθουσιασμό και την υπερηφάνεια τους. Ο Ελληνικός Ταχυδρόμος στο φύλλο 22 της 27 Μαρτίου 1838 περιγράφει τους πανηγυρίζοντες στις εκδηλώσεις τους ως «παίζοντες διάφορα μουσικά όργανα και ζητωκραυγώντες μετ’ ενθουσιασμού».

Ιδού τώρα και μια συνοπτική περιγραφή της γιορτής που μας διασώζει ο Ρήγας Παλαμήδης:

«Η τελετή εγένετο μεθ’ όλης της πομπής και επισημότητας- είχον δε συνέλθει ενταύθα άπασαι σχεδόν αϊ δημοτικοί αρχαί της Αττικής και πλήθος λαού των περιχώρων μετά των σημαιών, όπλων και τύμπανων ώστε η πόλις των Αθηνών παριστά μέχρι της εσπέρας της επιούσης το θέαμα μεγαλοπρεπούς και τερπνής πανηγύρεως, εν πλήρει τάξει και ησυχία τελούμενης». Μπροστά στα Παλαιά Ανάκτορα, στη σημερινή Πλατεία Κλαυθμώνος, ο Δήμος Αθηναίων είχε στήσει αψίδα γιορταστική και εκεί άρχισε, μετά την Δοξολογία, το μεγάλο γιορταστικό πανηγύρι, με χορούς και τραγούδια. Έβρεξε κατά την ημέρα αυτή. Ήταν μια ελαφρά βροχή που κράτησε πέντε περίπου ώρες, αλλά το γεγονός αυτό δεν μείωσε την εορταστική διάθεση. Η αιφνίδια αυτή μεταβολή του καιρού, έλεγαν παλιοί αγωνιστές, ήταν ανάλογη μ’ εκείνη της 25ης Μαρτίου του 1821, που είχε πέσει επίσης ημέρα Παρασκευή.
Γερμανός ανταποκριτής που παρακολούθησε τις εκδηλώσεις αφιερώνει αναλυτικό ρεπορτάζ.
«Κατά την τριετή παραμονή μου στην Ελλάδα, δεν έτυχε να ζήσω παρόμοιες σκηνές ενθουσιασμού και διθυραμβικών εκδηλώσεων όπως εκείνη την ημέρα της 25ης Μαρτίου που γιορτάστηκε για πρώτη φορά ως Εθνική Εορτή του Ελληνισμού στην Εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στην Αθήνα.
Οι Αρβανίτες είχαν κατεβεί με τις σημαίες τους από τα βουνά τους, οι αγρότες της περιοχής έκαναν παρέλαση με τα νταούλια και το ζουρνά τους αθρόοι στην πόλη, οι συντεχνίες με τα λάβαρα των επαγγελμάτων τους άφηναν χαρούμενοι τις μεταξένιες σημαιούλες τους να κυματίζουν στον αέρα.
Ένα ολόκληρο δάσος από σημαίες πλαισίωνε την άμαξα του βασιλέα που στις εννέα η ώρα το πρωί προχωρούσε πανηγυρικά προς την εκκλησία της Οδού Αιόλου ενώ ο λαός ξέσπαγε απ΄ όλες τις πλευρές σε ενθουσιώδεις ζητωκραυγές καθώς έβλεπε το βασιλικό ζεύγος ντυμένο ελληνικές λαϊκές φορεσιές».
Περιοδικό «Ιστορία εικονογραφημένη», τ. 345, Μάρτ. 1997
Πηγή ‘Θέματα Ελληνικής Ιστορίας’

Μετά από τα παραπάνω... είναι να αναρωτιέται κανείς πως αισθανόταν πραγματικά οι ήρωες που ακόμη ζούσαν τότε... (για να μην αναφερθώ στον φυλακισμένο μεγάλο ήρωα Κολοκοτρώνη...) Πρόλαβαν να αισθανθούν δικαίωση και τιμή με την καθιέρωση του εορτασμού όταν έβλεπαν μπροστάρη τον ξενόφερτο γερμανό βασιλιά? Έδιωξαν τον τούρκο σουλτάνο και έβαλαν άλλο ζυγό στο σβέρκο τους... Γι΄αυτό αγωνίστηκαν? Αυτό το όραμα ήταν που τους έδινε φλόγα στην καρδιά?...

Αξισημείωτο είναι επίσης πως πίσω από τις σύγχρονες υποδουλώσεις μας βρίσκονται πάντα "γερμανοί". Τότε, το '21 ως βασιλιάς, το ΄40 ως εισβολέας κατακτητής και σήμερα ως εισβολέας άρπαγας... 

Τι είδους "κάμα" δένει άραγε τη μοίρα των Ελλήνων και της γης μας με αυτή των γερμανών?...
Ποιά κοράκια αιματοκυλούν ανθρώπους και λυμαίνονται τον πλανήτη ολόκληρο? 
Πως μπορεί κανείς να χαίρεται για οποιαδήποτε βίαιη και εμπόλεμη επανάσταση όταν η ίδια η δική μας ιστορία δείχνει το μάταιο τέτοιας μορφής αγώνων? Πως να μη σφίγγεται η καρδιά του ανθρώπου σήμερα όταν πλάι στα χολυγουντιανά σενάρια παρακολουθούμε το θάνατο και τον πόλεμο που σπέρνουν "ειρηνιστές"? Ποιοί αύριο μεθαύριο θα στήνουν πανηγύρια και μάρμαρα ηρώων για όσους σκοτώνονται στη Λιβύη εμπαίζοντας τους ανθρώπους της χώρας εκείνης?...

Όχι φίλοι μου δεν διαγράφω τις ένδοξες στιγμές της χώρας μας με τούτες τις αράδες. Και ποιά είμαι εγώ που να τολμώ να κάνω κάτι τέτοιο...  Μα με πνίγει το άδικο, το ψέμα και η κοροϊδία που στήσανε χορό πάνω σε πλάτες αγνών αγωνιστών που είχαν όραμα για τον τόπο μας!...

ΟΧΙ- δεν θα χύσουμε πλέον μήτε μια σταγόνα αίμα για να πίνουν και να γλεντούν τα κοράκια. Αυτή τη φορά θα νικήσουμε με πιο αρχαία μέσα και θα δοξάσουμε το φωτεινό ελεύθερο ελληνικό μας πνεύμα, αυτό το πνεύμα στο οποίο ακόμη και σήμερα υποκλίνονται ακόμη και τα λυσσασμένα κοράκια της καταστροφής!

Η ευτυχία και η χαρά μας θα είναι η "εκδίκηση" μας. Η αληθινή φιλία και η αλληλεγγύη θα είναι η δύναμη μας. Γλέντια θα στήνουμε παρέες παρέες και τραγουδώντας αγκαλιασμένοι, καρδιά με καρδιά θα βρίσκουμε την ελεύθερη ψυχή μας και θα΄ναι εκείνη που θα μας οδηγήσει όλους μαζί στη μόνιμη ελευθερία, εκείνη που λαμπρύνει το νου, δοξάζει τη ζωή, σκορπίζει έργα αρμονίας και υπηρετεί τον Άνθρωπο!

Ζήτω η Λαμπερή Ελλάδα μας που γεννήθηκε ξανά!
Ζήτω σε όλα τα ελεύθερα πνεύματα!
Ζήτω η ΖΩΗ!

η Τοξότισσα


Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ