8 Φεβ 2011

Φόρος τιμής σε Ένα αιώνα ζωής!

γράφει η Βίκυ Χρυσού

Οξύμωρο και δύσκολο να χωρέσει φόρος τιμής για μια ζωή που διήρκεσε ένα ολόκληρο αιώνα, μέσα σε μερικές μόλις γραμμές, ειδικά από ένα άνθρωπο που έζησε πολύ λιγότερο μέχρι στιγμής... όμως η καρδιά με τη σοφία της γνωρίζει όλα αυτά που δεν χωρούν σε λέξεις και δεν μπορούν να ειπωθούν, πόσο μάλλον να γραφτούν... Θα το αποτολμήσω όμως ως ένα σημείο, καθώς θέλω να μοιραστώ μαζί σας την αγάπη για τους μεγαλυτέρους μας γενικά και για τους προγόνους μας ειδικότερα...

Κατ΄αρχήν είναι ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουμε πως εμείς δεν είμαστε ξεκομμένοι, ούτε από τους συγγενείς μας ούτε και από τη σειρά των γενεών που προηγήθηκαν για να δώσουν το δώρο της ζωής παρακάτω, μέχρι να φτάσει σε εμάς. Μαζί με τη ζωή που μας χάρισαν, που είναι το πολυτιμότερο από τα δώρα τους, μας δώρισαν και την μέχρι τότε σοφία και γνώση που είχαν συγκεντρώσει μέσα από την εμπειρία τους...

Οι σημερινές γενιές, για αρκετό καιρό υποθέτω -ειδικά στις ιδιαίτερα "ανεπτυγμένες - πολιτισμένες" χώρες- ξέχασαν ή και υποβάθμισαν το ρόλο των ηλικιωμένων. Δεν απέδιδαν τον πρέποντα σεβασμό στην ιερή τους προσφορά και συχνά μάλιστα από υπεροψία -στηριγμένη στον πρόσκαιρο υλιστικό προσανατολισμό της εποχής- υποβάθμιζαν, αλλά και μείωναν την αξία ακόμη και για την παρουσία των γεροντότερων. Τα ιδρύματα και οι οίκοι ευγηρίας κάλυψαν για καιρό αυτή την νέα μόδα, όπου οι γέροι δεν ήταν πλέον ιεροί, αλλά παρείσακτοι και βάρος για τα υπόλοιπα μέλη... Δεν είναι κακό βέβαια, ειδικά όταν δεν υπάρχουν συγγενείς ή η περίπτωση χρίζει ειδικής ιατρικής μέριμνας, αλλά δεν είναι και η καλύτερη λύση... αφού αρκετές φορές μπορούμε άνετα να αναλάβουμε τη φροντίδα των μεγαλυτέρων που το μόνο που έχουν ανάγκη είναι η αγάπη... Στις πιο "πρωτόγονες" -πιο αγνές κατ΄εμέ- κοινωνίες όμως οι γεροντότεροι συνεχίζουν να απολαμβάνουν το σεβασμό που τους πρέπει και να αποτελούν το φάρο σοφίας της κοινωνίας τους... και θαρρώ πως και εμείς θα πρέπει να θυμηθούμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας με τον τρόπο που τους αρμόζει...

Δεν είναι τυχαίο που η λέξη "γέρος" αποτελεί παράφραση του "γιέρου", του "ιερού" ανθρώπου, μια σημασία που η ορθογραφία μπορεί να μην βοηθά εκ πρώτης όψης να σταθεί, όμως αποτελεί μια αλήθεια που δεν μπορεί να μείνει για πολύ καιρό κρυμμένη... όσο κι αν οι πρόσφατες μόδες θέλουν να τιμούν μόνο τα νιάτα και να κάνουν τα πάντα για να σβήσουν τεχνητά τις ρυτίδες σοφίας από τα πρόσωπα των ηλικιωμένων... Σε σημείο που να λες πως μοιάζει να καταπολεμούν την ίδια τη σοφία, αφού πάση θυσία θέλουν πολλοί στις μέρες μας να αρνηθούν την ηλικία και τα σημάδια της...

Όπως και να έχει όμως εδώ ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια δική μου οικογενειακή ιστορία έστω και επιγραμματικά...

Πριν από έναν αιώνα, σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία, έφτασε στον κόσμο αυτό το γήινο, μια όμορφη, ξανθιά γαλανομάτα μικρούλα. Θα πρέπει να ήταν τουλάχιστον το 1912 ο χρόνος της γέννησης της, όμως δεν αποκλείεται διόλου να ήταν και νωρίτερα... Όλοι γνωρίζουμε πόσα λάθη έχουν γίνει στις καταγραφές των γεννήσεων εκατοντάδων, αν όχι και χιλιάδων ανθρώπων στα χρόνια εκείνα της μεγάλης φτώχειας... Ήταν το πρώτο παιδί δυο ανθρώπων που κατοικούσαν μέχρι τότε σε ένα χωριό της (ανατολικής σήμερα) Θράκης, τον Σκοπό. Ο πατέρας της οικογένειας ήταν έμπορος ξύλου και υπήρξε από τους πρώτους που έφτασαν στην Αμερική του "ονείρου"... Σύντομα όμως, εκεί γύρω στο 1920 αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τον τόπο τους και να έρθουν σε εδάφη που παρέμεναν ελληνικά...

Στα χρόνια εκείνα όλα τα μέλη μιας οικογένειας έπρεπε να βοηθούν στην επιβίωση, έτσι και η μικρούλα εκείνη από πολύ μικρό παιδί εργαζόταν δίπλα στον πατέρα της και μαζί έκοβαν ξύλα από τα βουνά της περιοχής... Λίγο αργότερα γεννήθηκαν κι άλλα αδέλφια και η μικρούλα έπρεπε να βοηθά και στο νοικοκυριό, αλλά και τη φροντίδα των μικρότερων μελών της οικογένειας.

Η εργασία στα χωράφια αποτελούσε επίσης μια καθημερινή ενασχόληση της στα χρόνια που ακολούθησαν... Χρόνια δύσκολα και γεμάτα στερήσεις... Χρόνια όπου η επιβίωση ήταν ένας καθημερινός αδιάκοπος αγώνας... Από τη διατροφή μέχρι και την ένδυση, όλα όσα χρειαζόταν μια οικογένεια, τα παρήγαγαν οι ίδιοι. Η Αναστασία, έτσι ονόμασαν οι γονείς της τη μικρή, ήταν μια πολύ εργατική κοπέλα, και όπως πολλές άλλες κοπέλες στην ηλικία της, γνώριζε και ύφαινε στον αργαλιό, έραβε, ζύμωνε ψωμί, φύτευε και φρόντιζε τα λαχανικά στον κήπο και γενικά είχε μάθει να δημιουργεί με τα χέρια της, όλα τα βασικά που χρειαζόταν μια οικογένεια.

Ήταν πολύ μικρή, γύρω στα οκτώ, όταν για ένα μεγάλο διάστημα αναγκάστηκε να στερηθεί και τον αγαπημένο της πατέρα ο οποίος "για ένα καλύτερο αύριο" πήρε το δρόμο για την Αμερική, όπου εργάστηκε στο Σικάγο και την Νέα Υόρκη. Όπως συνηθιζόταν τότε, η υπόλοιπη οικογένεια, η μάνα με τα παιδιά, είχαν μείνει πίσω στην Ελλάδα. (Η οικογένεια μας έχει ακόμη και σήμερα συγγενείς -μακρινούς- που έμειναν τότε στην Αμερική...)

Η κόρη του όμως, η όμορφη νέα με τα μπλέ μάτια της θάλασσας και τις ξανθιές της κοτσίδες, ήταν πολύ περήφανη για τον πατέρα της που είχε φτάσει τόσο μακρυά. Ήμουν ακόμη πολύ μικρή όταν μια μέρα την είδα να κρατά μια κρεμάστρα για τα ρούχα που φαινόταν σαν αντίκα και έγραφε πάνω της με μεγάλα γράμματα "New York". "Μα που τη βρήκες αυτή την κρεμάστρα γιαγιά" τη ρώτησα.  Α, την έφερε ο μπαμπάκας μου που έζησε  στη "Νιου Γιόρκη και το Τσικάγο" μου είπε γεμάτη από καμάρι και μου εξιστόρησε την ιστορία του προπάππου μου... την οποία άκουγα μαγεμένη...

Μου είχε μεταδώσει τη δική της περηφάνια κι εγώ με τη σειρά μου αισθανόμουν επίσης πολύ περήφανη που είχα ένα τέτοιο δραστήριο και τολμηρό άνθρωπο-μαχητή για πρόγονο μου...

Βέβαια η προγιαγιά μου δεν τα κατάφερνε μόνη και έτσι κάποια στιγμή, μετά από 8 περίπου χρόνια, επέστρεψε ο πατέρας της οικογένειας πίσω, όμως η υγεία του δεν τον άφησε να ζήσει πάνω από 44 με 45 χρόνια... Έτσι και πάλι η γιαγιά μου έπρεπε να βοηθήσει όσο καλύτερα μπορούσε στην ανατροφή και την επιβίωση των μικρότερων αδελφών της...

Είχε μάθει να εργάζεται μέρα νύχτα ακούραστη και γεμάτη ζωντάνια...

Θα ήταν γύρω στα 18 με 19 όταν ήρθε και το προξενιό... για τον παππού μου. Νέα όμορφη και εργατική όπως ήταν τα προξενιά δεν έλειπαν, όμως η μοίρα το ήθελε να παντρευτεί ένα χήρο που πρόσφατα είχε χάσει την πρώτη του γυναίκα και την σαράντα ημερών κόρη του...

Η φτώχεια ήταν γενικό φαινόμενο τότε και οι πρόσφυγες δεν είχαν και πολύ καιρό που είχαν ξεριζωθεί από την πατρίδα τους στην Ανατολική Θράκη και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Όλοι μοχθούσαν να ξαναστήσουν τη ζωή τους από την αρχή μέσα σε καταστάσεις στέρησης... οπότε και ο γάμος της δεν άλλαξε και πολύ τη ζωή της...

Ο ίδιος αγώνας για την επιβίωση συνεχίστηκε. Είχε να φροντίσει τώρα το δικό της σπιτικό. Μάλιστα αυτή τη φορά είχε να θρέψει ακόμη περισσότερα στόματα. Τα πρώτα χρόνια του έγγαμου βίου τους, οι άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν γενικά, αλλά και η κοπιαστική καθημερινότητα στέρησαν στο ζευγάρι ακόμη και τη ζωή των πρώτων τους παιδιών. Τρία με τέσσερα παιδιά δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το δεύτερο έτος ζωής... κι ήταν ο Στέργιος, που όπως το 'θελε η παράδοση, πήρε το όνομα αυτό για να στεργιώσει σαν παιδί. Ακολούθησαν κι άλλα πέντε παιδιά που ζούν κι ανήκουν στη γενιά των γονιών μας...

Κι τα παιδιά, οι γονείς μας, δεν είχαν άλλη καλύτερη τύχη βέβαια, αφού με την ίδια στέρηση και φτώχεια μεγάλωσαν και με την ίδια σκληρή εργασία. Χρόνια με πολύ μόχθο και φτώχεια σε υλικά αγαθά, όμως με πολύ αγάπη και στενή επαφή μεταξύ των μελών της κάθε οικογένειας. Χρόνια αληθινά που έλαμπαν τα πρόσωπα και οι καρδιές , παρά τα φτωχά ενδύματα... Από ένα πιάτο έτρωγαν όλοι και το ευωδιαστό κουλουράκι, όταν υπήρχε, το μοιράζονταν και τα έξι παιδιά μεταξύ τους... Τα ρούχα των μεγαλυτέρων έντυναν στη συνέχεια τα μικρότερα αδέλφια... η σχέση των αδελφών ήταν η πιο δυνατή και αληθινή και ζέσταινε τα κρύα εκείνα χρόνια... Αυτή η γενιά των γονιών μας είναι που μέσα από σκληρή εργασία, αλλά και μάθηση πάσχιζε να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης. Ο στόχος τους είχε γίνει ένας: να εργαστούν για να μπορούν να προσφέρουν, όσα οι ίδιοι στερήθηκαν, στα δικά τους παιδιά... τη δική μας γενιά. Όλους εμάς...

Τα περισσότερα από τα παιδιά της γιαγιάς, σαν μεγάλωσαν κάπως, δε δίστασαν να πάρουν το δρόμο που είχε ανοίξει και ο προπάππος μου: το δρόμο για την ξενιτιά. Κάποιοι έφυγαν για τη Γερμανία που τότε ζητούσε εργατικό δυναμικό στα εργοστάσια της, κάποιοι έφυγαν πιο βόρεια στη Σουηδία... και μόνο δύο δεν έφυγαν στα ξένα...

Από πολύ μικρό παιδί, βρέφος ακόμη, βρέθηκα κι εγώ να μεγαλώνω κοντά στις γιαγιάδες και τους παππούδες μου. Οι δικοί μου γονείς όπως και γονείς πολλών άλλων παιδιών που γεννήθηκαν τη δεκαετία του '60 και του ΄70, είχαν επίσης πάρει το δρόμο για τη Γερμανία... Οι δικοί μου βέβαια εκεί γνωρίστηκαν κι εκεί έστησαν για πρώτη φορά το σπιτικό τους... εκεί και γεννήθηκα. Όμως προκειμένου να μπορούν να εργάζονται επέλεξαν τη λύση της γιαγιάς και του παππού -της άλλης μου γιαγιάς βέβαια, αλλά δεν παίζει ρόλο...   Μπορεί εκείνα τα χρόνια σαν παιδί να ένιωθα πολύ βαριά και άσχημη την απουσία των γονιών και ιδιαίτερα της μητέρας μου, όμως τελικά είναι ευλογία για ένα παιδί να μεγαλώνει και να δέχεται την πείρα των περασμένων γενεών... (κι ακόμη καλύτερα είναι βέβαια να έχει και τους γονείς και τους παππούδες του κοντά του...)

Μια άλλη Αναστασία, η Αναστασία της Σιβηρίας μέσα από τα βιβλία του Βλαντιμίρ Μεγκρέ φρόντισε επίσης να μας θυμίσει και μια επιπλέον διάσταση της αξίας των προγόνων. Ένας ολόκληρος τόμος, "το βιβλίο της προγονικής γραμμής" μιλά ακριβώς γι΄αυτή την αξία των προγόνων: η κάθε γενιά και η κάθε οικογένεια ζώντας γράφει τη δική της ιστορία. Κι αν κάθε οικογένεια κρατά το δικό της βιβλίο με την ιστορία της οικογένειας, κανένας και τίποτε δεν θα μπορέσει να διαστρεβλώσει μελλοντικά την αληθινή ιστορία.... Οι ίδιοι οι ιεροί γέροντες είναι τέτοια ζωντανά βιβλία ιστορίας. Όχι μιας ιστορίας απρόσωπης, αλλοιωμένης και επιβεβλημένης από νικητές, αλλά η ιστορίας όπως είναι και όπως την έζησαν αυτοί που ήταν παρόντες...

Και πράγματι ποιό παιδί δεν μαγεύτηκε ακούγοντας την ιστορία της ζωής της γιαγιάς ή του παππού του; Ποιό παιδί δεν άκουγε με λάμψη στα μάτια όλες εκείνες τις διηγήσεις τις κρύες νύχτες του χειμώνα από το στόμα της γιαγιάς, που του μίλαγε για τα δικά της παιδικά χρόνια; Είναι απλά η συγγένεια που ζωντανεύει τις καρδιές μας; ή μήπως είναι τα ίδια μας τα κύτταρα που μας θυμίζουν πως εμείς είμαστε ένας ζωντανός κρίκος της ιστορίας των προγόνων μας και πως εμείς δίνουμε με τη σειρά μας τη ζωή παρακάτω; 

"Απ΄τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά" λέει ο εθνικός μας ύμνος τονίζοντας αυτή την αλήθεια... Στα κόκαλα μας, εκεί που δημιουργείται το αίμα που μας δένει μεταξύ μας, είναι γραμμένη όλη η αλήθεια των προγόνων μας... και όπως λέει ο σοφός λαός "το αίμα νερό δε γίνεται"... "τραβάει, μας έλκει μεταξύ μας το αίμα"...

Γιαγιά μου... πέντε γενιές ανθρώπων έζησες και μεγάλη οικογένεια άφησες πίσω σου... Μέχρι και δισέγγονα πρόλαβες να δεις... Τρεις γενιές ανθρώπων προήλθαν από εσένα... Και έτσι θα συνεχιστεί και στο μέλλον... Η μια γενιά θα αναστένει τις επόμενες και η περασμένες θα ζουν μέσα από τα παιδιά τους... 

Ποιά μεγαλύτερη τιμή και ευλογία από το να είσαι εσύ ο φάρος ο ζωντανός που μας ένωνε τόσες δεκαετίες; Πόσες γιαγιάδες και παππούδες στέκονται πίσω στο παρελθόν της ανθρωπότητας: Πόσο πίσω πρέπει να πάμε με τις μνήμες των κυττάρων μας για να συνειδητοποιήσουμε τη συγγένεια μεταξύ όλων των ανθρώπων;...

Μέσα μας, μέσα στα κύτταρα μας και μέσα στις καρδιές μας αιώνια ζουν και θα συνεχίσουν να ζουν οι μνήμες που μας ενώνουν... σαν οικογένεια, σαν σόι, σαν έθνος, σαν ανθρωπότητα... 
Κάθε παιδί φορέας αυτής της αλήθειας είναι κι είναι η γιαγιά, η μεγάλη μάνα, που συνδέει το παρελθόν με το μέλλον τόσο δυνατά και ορατά... Τι κι αν έχουν φύγει χιλιάδες γενιές προγόνων μας στον αόρατο άλλο κόσμο; ΕΜΕΙΣ είμαστε η ζωντανή μνήμη και η συνέχεια τους... Τα παιδιά μας είναι η σύνδεση των προγόνων με τη ζωή στο μέλλον... 

Αιώνια η μνήμη, αιώνια η σκυτάλη της ζωής,
 αιώνια η δύναμη της αγάπης από τη μία γενιά στην άλλη... 
Ας τιμήσουμε όλοι μας τη ζωή που μας χαρίστηκε και ας κάνουμε ότι καλύτερο με αυτή...

Την Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011 πήρε το δρόμο για τα πνευματικά πεδία η γιαγιά μου Αναστασία...
 το παρόν κείμενο αποτελεί φόρο τιμής στη γιαγιά μου, αλλά και σε κάθε μητέρα και γιαγιά αυτού του κόσμου.

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ