20 Δεκ 2010

Η γενναία ψυχή και η μαύρη δράκαινα - Ένα παραμύθι για μεγάλα Παιδιά...

Σήμερα νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας μια όμορφη ιστορία, ένα όμορφο παραμύθι ζωής. Πάρτε λοιπόν μια βαθειά ανάσα, ακουμπήστε χαλαρά στην πολυθρόνα σας και ταξιδέψτε μαζί μου...

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια γενναία ψυχή που είχε πολύ αγάπη για όλο τον κόσμο και ειδικά για τα μικρά παιδιά. Η γενναία αυτή ψυχή είχε περάσει πολλές δοκιμασίες στο σχολείο της ζωής και πάντοτε μαχόταν για το δίκιο και την αλήθεια. Έτσι όταν είδε έναν ύπουλο κίνδυνο να απειλεί τις άλλες ψυχές και ειδικά αυτές που κατοικούσαν σε μικρά παιδιά, ρίχτηκε δίχως δεύτερη σκέψη στη μάχη....

Στη μάχη εκείνη πήραν μέρος πολλές ακόμη γενναίες ψυχές και όλες μαζί δημιουργούσαν ένα τείχος προστασίας, μια ασπίδα για όλες τις άλλες ψυχές που δεν είχαν δει ακόμη τον κίνδυνο που ερχόταν κατά πάνω τους, απασχολημένες καθώς ήταν με άλλες εργασίες...

Ο κίνδυνος πλησίαζε με ιδιαίτερη ταχύτητα και ορμή καθώς ήταν από τα αγαπημένα παιχνίδια του κακού. Στο κακό άρεσε να βρίσκει εκατοντάδες τρόπους για να πλήξει τις ψυχές των ανθρώπων. Πότε τύλιγε τον κίνδυνο σε ακριβά και λαμπερά περιτυλίγματα, πότε έκριβε με μαεστρία ψευτιές ανάμεσα σε αλήθειες, πότε δηλητηρίαζε τις σχέσεις των ψυχών. Η πιο αγαπημένη του μέθοδος ήταν όμως να τρομάζει και να φοβίζει τις ψυχές για να μπορεί να τους κλέβει την πολύτιμη ενέργεια της ζωής για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Ήταν τόσο τεμπέλικο που δεν μπορούσε να συνδεθεί με τη ζωή για να τραφεί, αλλά και τόσο πανούργο, κουτοπόνηρο, που έβρισκε μονίμως νέα τεχάσματα για να πετύχει το σκοπό του...

Στη μάχη εκείνη λοιπόν γενναία, ανάμεσα σε γενναίους, ξεχώρισε η μικρή ψυχή, καθώς έβγαζε το σπαθί της και με ορμή και θάρρος περισσό σκόρπιζε το μαύρο κακό που προσπαθούσε να απειλήσει τις μαμάδες, τους μπαμπάδες και τα παιδάκια τους. Φρόντιζε με τόλμη να φωτίζει το πηχτό ψυχρό και σκοτεινό κακό πριν αυτό καταφέρει να πέσει πάνω στις άλλες ψυχές. Έδωσε μια μεγάλη μάχη για αρκετούς μήνες, ώσπου εξαντλημένη πλέον αποφάσισε πως έκανε ότι καλύτερο μπορούσε και πως από εκεί και πέρα ήταν στο χέρι μεγαλύτερων δυνάμεων για να κριθεί το αποτέλεσμα της μάχης...

Χρειαζόταν να αναπαυτεί και να ανασυντάξει τις δυνάμεις της. Δεν πρόλαβε όμως να πάρει καλά καλά μιαν ανάσα από τη μάχη εκείνη και το κακό βρήκε ένα ακόμη πιο πονηρό τρόπο να χτυπήσει την ψυχή εκείνη. Γενναία όπως ήταν, χαρούμενη και περήφανη για τη μάχη που είχε δώσει παρέα με πιστούς συντρόφους, αλλά λυπημένη γιατί ακόμη δε φαινόταν αν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες είχαν αντιληφθεί τον κίνδυνο κι αν έβλεπαν επιτέλους το δρόμο που είχαν ανοίξει οι γενναίοι της πρώτης γραμμής για να τον αποφύγουν... Βρήκε μια κακιά δράκαινα ένα πονηρό τρόπο και την πλησίασε με κολακίες και δήθεν πατρική στοργή χρησιμοποιώντας μια άλλη ψυχή που την κράταγε από χρόνια αιχμάλωτη... Έβαζε λοιπόν εκείνη την αιχμάλωτη ψυχή μπροστά για να ανοίγει δρόμο, αλλά καθώς την κράταγε αλυσοδεμένη από το πόδι, πήγαινε στο κατόπι της συναίχεια και έκλεβε από όπου μπορούσε φωτεινή ενέργεια ζωής για να συντηρεί την δαιμονική ύπαρξη της...

Η ψυχή εκείνη αθώα όπως ήταν δεν φαντάστηκε πως το πυχτό σκοτάδι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια άλλη ψυχή και να προσποιηθεί τόσο καλά το "φίλο". Την καλοδέχτηκε και όπως συνήθιζε της μιλούσε με ανοιχτή καρδιά και ειλικρίνεια και δεν πρόσεξε πως πίσω από το φίλο βρισκόταν ένα σκοτεινό μαύρο πουλί σα δράκαινα που καιροφυλακτούσε να κλέψει τη ζωτική ενέργεια της...

Η δράκαινα εκείνη πότε άφηνε την αληθινή ψυχή του φίλου να μιλά και πότε μιλούσε εκείνη με το στόμα του φίλου στάζοντας με πονηριά το δηλητήριο στην καρδιά της μικρής ψυχής. Μα πάνω απ΄όλα επιχειρούσε να μετατρέψει σε αλλαζονία τη δίκαιη περηφάνια της ψυχής για τη γενναία μάχη πλέκοντας εγκώμια με γαληφιές για να την εξυψώνει σε ύψη πελώρια...

Δεν τα κατάφερε μεν να πετύχει απόλυτα το στόχο της αλλαζονίας, αλλά κουρασμένη όπως ήταν η μικρή ψυχή κατάφερε να σπείρει στην καρδιά της την αμφιβολία και να την απομονώσει από τους αγαπημένους της. Ξέρετε οι αγαπημένοι είναι πάντα ο κύκλος αγάπης και προστασίας κάθε ψυχής...

Έτσι μια μέρα που την πέτυχε μόνη και λυπημένη όρμηξε κατα πάνω της με δύναμη φαρμακερή και χρησιμοποιώντας γνώση μυστική και πονηρή, έστειλε τη μικρή ψυχή να σταυρωθεί, γιατί πέρασε τάχα ο γολγοθάς της και μόνο έτσι μπορούσε να αναστηθεί... Αυτό ήταν όμως ένα μεγάλο ψέμα που με περισσή πονηριά είχε σχεδιάσει η δράκαινα που άλλα είχε φυσικά στο μυαλό της...

Για καλή τύχη της μικρής ψυχής έφτασε πολύ γρήγορα κοντά της μια ιδιαίτερα αγαπημένη ψυχή και σαν χρυσή ασπίδα έκαιγε το περισσότερο από το δηλητήριο που έριχνε η δράκαινα...

 Σαν όπλο της η δράκαινα χρησιμοποιούσε τα μάτια της, αν θα μπορούσαμε να τα πούμε μάτια, αφού σε τίποτε δεν έμοιαζαν με τα μάτια όλων των άλλων ψυχών. Ήταν περισσότερο δυο μεγάλες τρύπες στο πυχτό σκοτάδι που έφεγγαν με αμυδρό κίτρινο ψυχρό φως, δίχως κόρη ή αχτίδες γύρω από αυτή. 

Η Δράκαινα λοιπόν εκμεταλευόμενη το μονοπάτι επικοινωνίας που είχε καταφέρει να δημιουργήσει η ψυχή που κρατούσε με αλυσίδες δεμένη πάνω της, κάρφωσε τα μάτια της πάνω στους αγαπημένους προσπαθώντας να τους παραλύσει με όπλο το φόβο. Οι αγαπημένες ψυχές τα έχασαν για λίγο. Η μικρή γενναία ψυχή πρώτη φορά έβλεπε μια τέτοια ιππτάμενη δράκαινα. Ανησύχησε για τις άλλες ψυχές που ήταν κοντά της. Αισθάνθηκε μια μεγάλη απειλή. Πρώτη φορά κάτι τόσο πυχτό και σκοτεινό πετούσε πάνω από το κεφάλι της. Δεν έμοιαζε με κανένα από τα σκοτεινά και άσχημα που είχε συναντήσει μέχρι τότε...

Ακόμη και τα ζώα έβλεπαν τη σκοτεινή δράκαινα που ακολουθούσε τη γενναία ψυχή. Οι πιστοί σύντροφοι των ψυχών, τα σκυλιά, γάβγιζαν σα μανιασμένα για να ειδοποιήσουν την αθώα ψυχή...
Τρεις μέρες και τρεις νύχτες προσευχόταν η μικρή ψυχή και με θάρρος αντιστεκόταν στη δράκαινα, όμως λίγο από το δηλητήριο της είχε περάσει στο αίμα της...

...κι αποκαμωμένη ξάπλωνε στο κρεββάτι της καθώς οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Το σώμα της κρύωνε, αλλά η καρδιά και το πνεύμα της ακόμη μαχόταν γενναία... δυο τρείς ακόμη φιλικές ψυχές της παραστέκονταν, αλλά ανησυχούσαν πολύ, φοβόντουσαν...

Κάποια στιγμή κρύο πολύ άρχισε να ανεβαίνει από τα πόδια της της ψυχής. Η δράκαινα με ένα τέχνασμα είχε κόψει τις ενέργειες που σύνδεαν την ψυχή με τη Γαία... Το κρύο πάγωνε το κορμί της ψυχής καθώς ανέβαινε με μεγάλη ταχύτητα, αλλά εκέινη δε φοβήθηκε στιγμή. Ένιωθε σαν κάτι να την έσπρωχνε βίαια να αφήσει το παγωμένο πλέον κορμί της... Με δυσκολία ανάσαινε, με δυσκολία μίλαγε και με ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία άπλωσε το χέρι της την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή σε μια άλλη αγαπημένη φίλη ψυχή, λίγο πριν περάσει στην άλλη πλευρά του κόσμου... Εκεί όπου οι ψυχές δεν έχουν πια κορμί...

Μια μόλις ανάσα τη χώριζε από το μόνιμο πέρασμα, καθώς το ψύχος πλησίαζε πλέον την καρδιά της μικρής ψυχής. Όμως εκείνη ακριβώς την καίρια στιγμή η μία από τις άλλες φιλικές ψυχές την έπισαε από το χέρι δίνοντας λίγη από τη δική της ενέργεια ζωής... Αυτό και μόνο το άγγιγμα ήταν αρκετό για να προστατέψει την καρδιά και να σταματήσει την προέλαση του πολικού ψύχους που φύσαγε μανιασμένα η δράκαινα πάνω στο κορμί της γενναίας ψυχής....

Οι φίλοι τα είχαν καταφέρει πολύ καλά. Το κρύο υποχώρησε. Το φως της αγάπης που είχαν μεταξύ τους, τους έδιωξε την πονηρή δράκαινα μια και καλή και αρκετό καιρό μετά, θα είχε πια κάνει ενάμυσι γύρω η Γαία γύρω από το φωτοδότη ήλιο...
...μονάχα δυο σημάδια θύμιζαν πλέον εκείνη τη γενναία μάχη που έδωσαν οι φιλικές ψυχές. Η μία είχε μια λευκή τούφα στα μαλλιά από τον πάγο που κάρφωσε για λίγο πάνω της η δράκαινα και η άλλη ένα λευκό λεκέ στο πρόσωπο, σημάδι της ζωτικής δύναμης που χάρισε στην άλλη γενναία ψυχή για να κρατηθεί μέσα στο σώμα της, στο πεδίο της γήινης ζωής...

Οι περισσότερες μαμάδες και οι μπαμπάδες είχαν δει πια το δρόμο που είχαν ανοίξει όλες οι γενναίες ψυχές της πρώτης γραμμής στη μάχη ενάντια στον ύπουλο κίνδυνο.  Η μικρή γενναία ψυχή χαμογέλαγε χαρούμενη και ευτυχισμένη πια κάθε φορά που άλλη μια μάχη του φωτός στεφόταν με επιτυχία και γνώριζε βαθειά μέσα στην καρδιά της πως η αγάπη και η αγαθότητα στη ζωή πάντοτε νικούν, όσο δύσκολα κι αν μοιάζουν πολλές φορές τα πράγματα. 

Γνώριζε πλέον με σιγουριά πως το μεγαλύτερο όπλο και η μεγαλύτερη ασπίδα προστασίας για κάθε ψυχή ήταν η ίδια η αγάπη που ρέει από την μιά καρδιά στην άλλη... και πως αυτή η ασπίδα είναι κατά πολύ ισχυρότερη από το σπαθί της γνώσης...


Sagianna Valliantam
Τι απέγινε με την ψυχή που ήταν αιχμάλωτος της δράκαινας?
Αυτό θα το μάθετε σύντομα σε επόμενη συνέχεια...



Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ