10 Ιουλ 2010

Στη χώρα των Κενταύρων... στην Πύλη του ήλιου

Εδώ και μέρες ήθελα να αφήσω τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις εντυπώσεις από την πρώτη Πανελλήνια συνάντηση "μπλόγκερ" εσωτερικής αναζήτησης στο Πήλιο, να ξεχυθούν σε λέξεις και εικόνες, για να λάβουν μερίδιο χαράς και όσοι δεν μπόρεσαν να είναι στην όμορφη παρέα μας.

Έλεγα πως υπάρχουν καλά νέα και η συνάντηση αυτή είναι ένα από αυτά. 

Από τα πρώτα πράγματα που με μέγεψαν στην όμορφη εκείνη γωνιά του Πηλίου, το μπαλκόνι της Μακρυνίτσας με την πανέμορφη θέα, ήταν η πλατεία με το γεροπλάτανο, την πηγή και το εκλησσάκι... όλα τους δεμένα σε μια όμορφη σύνθεση που ανέδειε την απαλή και ευεργετική ενέργεια της περιοχής.

Πέρασα αρκετή ώρα εκεί βλέποντας τα φανερά σύμβολα της εσωτερικής πνευματικής πορείας του ανθρώπου, δοσμένα με τόση απλότητα και τόση σαφήνεια μέσω πανάρχαιων συμβόλων....

Σύμβολα, χνάρια μιας βαθειάς γνώσης που αποκαλύπτουν τη σοφία τους σε όποιον αναζητά την αλήθεια του... Δεν θα μπω σε λεπτομέριες, αλλά θα σας αφήσω να μαντέψετε γιατί είναι τόσο όμορφα και τόσο γλυκά αδελφομένα έκει πάνω στον λιτό ναό πανανθρώπινα θρησκευτικά σύμβολα, όπως "το λουλούδι της ζωής", "ο σταυρός" και το "αστέρι του Δαυίδ"... 
 
Ή ο γάμος της σελήνης και του ήλιου που συνδέονται με το σύμβολο του σταυρού ή ακόμη και τα σύμβολα της "ΜερΚαΜπα" πάνω και μετά τη νίκη του "Αη Γιώργη" επί του "δράκου"...
αφού προηγήθηκε ο δρόμος ανόδου των δυνάμεων από "δύο κυπαρίσσια" και ένα ενδιάμεσο τρίτο άξονα... (μη μου πείτε πως δεν εννοείται ακόμη την ουσία των συμβόλων... πιο καθαρά δε γίνεται... αλλά την ουσιαστική ερμηνεία καλείστε να τη δώσεται εσείς στον εαυτό σας...) 

Όπως και να έχει όμως φανερώνουν μια γραμμή ενότητας και αλήθειας που διαπερνά κάθε γνωστή πνευματική γνώση και σοφία και αυτή είναι που αναζητά ο κάθε πνευματικός αναζητητής... και κάποια στιγμή κατανοεί βαθειές προαιώνιες αλήθειες έξω από τα σταγανά των εξωτερικών μυστηρίων των θρησκειών... και εκεί αγαλλιάζει η ψυχή του...

Αυτά τα όμορφα συνθήματα χαραγμένα στα μάρμαρα που -υποθέτω πως πολλά από αυτά εντάχτηκαν στους χριστιανικούς ναούς της Μακρινίτσας, αλλά που αποτελούσαν ίσως μέρος ενός άλλου παλαιότερου-αρχαίου ναού της περιοχής- με έκαναν να χαμογελώ γαλήνια τις ώρες πριν καταφτάσουν οι νέοι μου φίλοι... σκεπτόμενη πως η αλήθεια βρίσκει πάντα τρόπο να περνά διαχρονικά από τη μία γενιά στην άλλη άσχετα από την αλλαγή του "περιτυλίγματος"... αλλού μπορεί να αφομιώνεται, αλλού να "κουκουλώνεται" κάπως, όμως κρυφή και απλησίαστη δεν μένει ποτέ -τουλάχιστον όχι σε αυτούς που την αναζητούν...

Σαν τις αψίδες γίνονται και ενώνουν το χθες με το σήμερα και το τώρα με το αύριο...

Κι ύστερα άρχισαν να καταφτάνουν οι συνοδοιπόροι μας. Ταξιδευτές όλοι τους με το δικό τους μοναδικό δρόμο και τρόπο. Για κάποιο λόγο οι δρόμοι μας ήρθαν να συναντηθούν κάτω από τα πελώρια πλατάνια της πλατείας της Μακρυνίτσας, με ένα πανέμορφο ήλιο να στολίζει και να ζεσταίνει την παρέα. Κι ήταν εκεί εκείνοι οι γεροπλάτανοι σαν μάρτυρες της ίδιας απλής αλήθειας της ζωής... Μάρτυρας της δικής μας συνάντησης, όπως και χιλιάδων άλλων τέτοιων συναντήσεων που είδε στη χιλιόχρονη ζωή του...
Ήταν όμορφη η στιγμή που τα nicknames γίνονταν φωτεινά χαμόγελα, γλυκά βλέματα, ζεστές καρδιές και πελώριες αγκαλιές... Αξέχαστο το σμίξιμο με τόσες φωτεινές παρουσίες. Κάπου 18  με 20 άνθρωποι βρισκόμασταν εκεί για να θυμίσουμε πως ναι, ακόμη περπατούν άγγελοι στη γη μας...

Είπαμε πολλά με λέξεις, όμως τα βασικότερα τα ανταλλάξαμε σιωπηλά με τις καρδιές μας. Όλοι μας νιώσαμε πως κάτι σημαντικό μας ενώνει -όσους είμασταν εκεί αλλά κι όσους ακόμη νιώθουν τον κόσμο σαν μια πελώρια αγκαλιά...  Το μόνο σίγουρο είναι πως τίποτε δεν γίνεται τυχαία... Έχουμε πολύ έργο μπροστά μας -κι αυτή τη φορά, ο κάθε ένας από τον τόπο του  αναλαμβάνει να μεταδώσει τα μυνήματα ενότητας και αδελφοσύνης, μέχρι όλοι γύρω μας να νιώθουν και να πράττουν σαν αδέλφια για το κοινό καλό... Αυτή τη φορά το φως που άναψε στις καρδιές θα μεταλαμπαδεύεται σε κάθε λέξη, σε κάθε κίνηση και κάθε στιγμή...  Είναι η στιγμή που το internet γίνεται το εσωτερικό δίκτυο που ενώνει τις καρδιές των ανθρώπων. Όλοι είμαστε ένα και σαν ένα εργαζόμαστε συλλογικά για να περάσει το μήνυμα πως το σπίτι, το χωριό, η πόλη, η χώρα μας κι ο κόσμος όλος συνδέθηκε από καρδιάς κι εργάζεται για να φωτηστεί κάθε πλευρά της ζωής μας...
Σε κάτι τέτοιες στιγμές κανείς δεν θέλει να κάνει βήματα να φύγει...  λες και θα χαλάσει η μαγεία και το όμορφο μπουκέτο από ανθισμένα χαμόγελα... και σαν να το γνωρίζει η ψυχή κρατά τις στιγμές για να φωτίζει ακόμη και μετά, όταν ο κάθε ταξιδιώτης θα έχει πάρει ξανά το δρόμο της επιστροφής...

Σίγουρα θα βρεθούμε ξανά από κοντά. Και θά 'μαστε κάθε φορά περισσότεροι... Όμως δεν χωριστήκαμε- οι καρδιές μας δέθηκαν ακόμη πιο γερά και ούτε η απόσταση καταφέρνει να τις χωρίζει πλέον...  Μέσα μας έχουμε ακόμη τα χαμόγελα και τα βλέμματα  ο ένας του άλλου...

Ήδη στους επόμενους μήνες θα δούμε τους πρώτους καρπούς αυτής της συνάντησης μέσα από κοινές δραστηριότητες που θα γίνονται λιθαράκια για να χτιστεί ο κόσμος που ονειρευόμαστε... 

Κι εύχομαι να είσαι κι εσύ που μας διαβάζεις μέρος αυτού του έργου... με όποιο τρόπο μπορείς και θέλεις να μετέχεις...

Με αγάπη και πηλιορήτικο Φως
η τοξότισσα

(ΥΓ: σε μεγαλύτερη ανάλυση μπορείτε να δείτε τις εικόνες εδώ)



Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ