27 Φεβ 2009

ΟΧΙ στο μεταλλαγμένο καλαμπόκι!


Ένα μήνα πριν, σας είχα ενημερώσει σχετικά με τις διαμαρτυρίες Γερμανών πολιτών ενάντια στην καλλιέργεια του μεταλλαγμένου καλαμποκιού MON810...

Προφυλακτικά και στο καλαμπόκι!!!

Οι Ευρωπαϊκή Ένωση όμως επιμένει να αρθούν οι απαγορεύσεις καλλιέργειας των μεταλλαγμένων αυτών σπόρων της Monsanto που ισχύουν στην Αυστρία, την Ουγγαρία, τη Γαλλία και την Ελλάδα...
Μάλιστα στις 2 Μαρτίου 2009 έχει προγραμματιστεί ψηφοφορία σχετικά με τις απαγορεύσεις της Αυστρίας και της Ουγγαρίας, ενώ σε επόμενη ψηφοφορία θα ασχοληθεί η Επιτροπή με την περίπτωση της Ελλάδας και της Γαλλίας...

Οι τέσσερις αυτές χώρες είναι οι μόνες που κατάφεραν μέχρι σήμερα να αντισταθούν απαγορεύοντας την καλλιέργεια του μοναδικού (μέχρι σήμερα σύμφωνα με την Greenpeace) μεταλλαγμένου σπόρου που εγκρίθηκε για καλλιέργεια στην ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως αμφισβητεί το δικαίωμα των χωρών αυτών να θέλουν να προστατεύσουν την υγεία των πολιτών τους, τη γεωργία και τη βιοποικιλότητα, ζητώντας τους να άρουν τις εθνικές απαγορεύσεις!

Σε ποια δημοκρατία άραγε έχει το δικαίωμα μία κεντρική δομή εξουσίας να αψηφά τη θέληση της πλειοψηφίας?... Σε ποια εποχή αψηφά κάποιος τις ανησυχητικές μελέτες και έρευνες των επιστημόνων σχετικά με τους κινδύνους των μεταλλαγμένων και πιέζει πάση θυσία να εξαπλωθεί η καλλιέργεια τους?... Σε ποια πολιτεία "πρόνοιας" η υγεία των πολιτών δεν παίζει κανένα ρόλο?...

Η Greenpeace σε σχετική σελίδα της:

Στείλε «ΟΧΙ» στο μεταλλαγμένο καλαμπόκι!

μας παροτρύνει να στείλουμε και το δικό μας "ΟΧΙ", αποστέλλοντας την παρακάτω επιστολή στις πρεσβείες των 10 χωρών που θα αποφασίσουν (αναρωτιέμαι βέβαια ποιες είναι αυτές οι 10 χώρες, γιατί μόνο 10 εκ των χωρών μελών τς ΕΕ αποφασίζουν και γιατί στις πρεσβείες μόνο... αλλά έστω και έτσι είναι μία αρχή)

Αξιότιμε κύριε Πρέσβη,

Σας γράφω διότι ανησυχώ ότι στα επερχόμενα ευρωπαϊκά Συμβούλια Υπουργών Περιβάλλοντος και Υπουργών Γεωργίας η θέση της χώρας σας σχετικά με τα μεταλλαγμένα πρόκειται να επηρεάσει άμεσα και τη δική μου χώρα.

Όπως ήδη γνωρίζετε, η Ελλάδα, όπως και η Αυστρία, η Γαλλία και η Ουγγαρία, έχει απαγορεύσει την καλλιέργεια του μεταλλαγμένου καλαμποκιού ΜΟΝ810 εξαιτίας των αρνητικών επιπτώσεων που έχει στο περιβάλλον και τη βιοπικοιλότητα.

Εντούτοις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αψηφώντας τις αρχές της δημοκρατίας, τις ενδείξεις των επιστημόνων και την επιθυμία της πλειοψηφίας των καταναλωτών, ζήτησε από την Ελλάδα, την Αυστρία, τη Γαλλία και την Ουγγαρία να άρουν τις εθνικές απαγορεύσεις τους.

Η πρώτη κρίσιμη ψήφος θα γίνει στις 2 Μαρτίου όπου τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ψηφίσουν σχετικά με την Αυστριακή και την Ουγγρική απαγόρευση, ενώ η Γαλλική και η Ελληνική απαγόρευση θα ψηφιστούν σε επόμενη ημερομηνία που δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί.

Άκουσα πώς η χώρα σας θα ψηφίσει υπέρ της πρότασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το οποίο σημαίνει ότι το δικαίωμα της χώρας μου να προστατεύει τη βιοποικιλότητα, τη γεωργία και την υγεία των πολιτών της καταπατάται από τη ψήφο της δικής σας χώρας.

Για το λόγο αυτό σας ζητώ να στείλετε επειγόντως μήνυμα στην κυβέρνηση σας και να ζητήσετε να υποστηρίξει την Ελλάδα, την Αυστρία, την Ουγγαρία και τη Γαλλία και να ψηφίσει εναντίον της πρότασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Συνεχείς επιστημονικές ενδείξεις δείχνουν ότι τα μεταλλαγμένα έχουν απρόβλεπτες επιπτώσεις στην υγεία και το περιβάλλον. Εκατοντάδες περιστατικά γενετικής επιμόλυνσης που έχουν σημειωθεί τα τελευταία χρόνια σε διάφορες χώρες του κόσμου αποδεικνύουν ότι τα μεταλλαγμένα δεν μπορούν να περιορισθούν. Η απελευθέρωση τους στο περιβάλλον θέτει ολόκληρη τη γεωργία (συμβατική και βιολογική) σε κίνδυνο γενετικής επιμόλυνσης

Τον Απρίλιο του 2008, η έκθεση που δημοσίευσαν ο ΟΗΕ και η Παγκόσμια Τράπεζα με τίτλο «Αποτίμηση της Παγκόσμιας Γεωργίας» τόνισε ότι τα μεταλλαγμένα δεν μπορούν να είναι λύση στα παγκόσμια προβλήματα της επισιτιστικής κρίσης και των κλιματικών αλλαγών και ότι το μέλλον της γεωργίας είναι οι ήπιες μέθοδοι βιώσιμης γεωργίας.

Ειλικρινά ελπίζω ότι η χώρα σας θα στηρίξει την Ελλάδα, την Αυστρία, τη Γαλλία και την Ουγγαρία στις επερχόμενες ψηφοφορίες.

Με εκτίμηση,
Γενικότερα μέχρι στιγμής(πέρα από τις τέσσερις χώρες που έχουν θεσπίσει σε εθνικό επίπεδο απαγορευτικά μέτρα) :
Αρνητική στάση στα μεταλλαγμένα
κρατούν η Κύπρος, η Λιθουανία , το Λουξεμβούργο, η Πολωνία και η Σλοβενία, προφανώς όμως χωρίς εθνικές απαγορεύσεις.

Αντίθετα δέχονται τα μεταλλαγμένα η Ολλανδία, η Εσθονία, η Τσεχία, η Φινλανδία, η Σουηδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ρουμανία και η Μεγάλη Βρετανία ενώ αναποφάσιστες παραμένουν: Βουλγαρία, Ιταλία, Βέλγιο, Δανία, Γερμανία, Ιρλανδία, Λετονία, Μάλτα, Σλοβακία.

Αναρωτιέμαι κατά πόσο αρκεί για την προστασία της υγείας μας η άρνηση των χωρών να καλλιεργήσουν τα μεταλλαγμένα στα εδάφη τους, όταν την αγορά της χώρας μας π.χ. κατακλύζουν τρόφιμα από χώρες που τα καλλιεργούν, όπως η Ολλανδία και η Ισπανία...
read more “ΟΧΙ στο μεταλλαγμένο καλαμπόκι!”

25 Φεβ 2009

Chemtrails... έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...




Τίποτε δεν έχει αλλάξει στο θέμα των χημικών αεροψεκασμών του πλανήτη μας.
Μπορεί να μην αναφερόμαστε στο ζήτημα κάθε φορά που παρατηρούμε το φαινόμενο, όμως δεν έπαψαν να μας "ψεκάζουν" από ψηλά...

Μπορεί να έγιναν κι άλλες σχετικές ερωτήσεις βουλευτών, με τελευταία την επερώτηση του βουλευτή του ΛΑ.ΟΣ κ. Βελόπουλου, την οποία παραθέτω παρακάτω, όμως, όπως και οι προηγούμενες ερωτήσεις βουλευτών -τόσο στη χώρα μας, όσο και στο εξωτερικό-... παραμένει αναπάντητη.

Και ενώ τίποτε δεν έχει αλλάξει στην κατάσταση, ακούμε τις ολοένα και πιο "έγκυρες" πλέον "προβλέψεις" της ΕΜΥ, σχετικά με τον καιρό στη χώρα μας και "όλως τυχαίως" μια μέρα πριν... κόβουν βόλτες τα γνωστά αεροσκάφη και οργώνουν τον ουρανό με τις λευκές ουρές...

Α, όχι δεν κάνουν "τεχνητή χειραγώγηση του καιρού". Μην τολμήσετε ούτε να το σκεφτείτε... Είναι κάθε φορά ... "τυχαίο". Παιχνίδια σας παίζει η λογική σας... Στο φινάλε και ποιοι είστε εσείς να έχετε δικαίωμα λογικής αναλυτικής σκέψης. Εδώ υπάρχουν ακαδημαϊκοί και επιστήμονες που ως ειδικοί με ζήλο σας γελοιοποιούν "για την άγνοια σας" ή "δεν λένε κουβέντα" για το θέμα χαρακτηρίζοντας σας "φαντασιόπληκτους"...

"Τυχαία" λοιπόν και χθες ψέκαζαν πάνω από τη Θεσσαλονίκη για να επέλθει η επαλήθευση της ΕΜΥ σήμερα με την επιδείνωση του καιρού... Μη μου στενοχωριέστε φίλοι μου, εδώ και καιρό δεν αποφασίζει η φύση για τον καιρό, αλλά οι "μικροί θεοί" που παίζουν με τα χημικά, τα αεροπλάνα και την υγεία σας...

Μάλιστα στόχος τους δεν είναι μόνο να σας φέρουν χιόνια ή να διατηρήσουν τη λιακάδα... Όχι βέβαια. Θέλουν να παίξουν λιγάκι και με το μυαλό σας... Βλέπετε τα chemtrails είναι δύο σε ένα: επηρεάζουν τον καιρό και ταυτόχρονα διευκολύνουν τις "φιλανθρωπικές" δράσεις των μικροκυμάτων του HAARP -και των άλλων σχετικών εγκαταστάσεων-. (Δείτε και τη σχετική μαρτυρία του "Μεταξά" στο τέλος της ανάρτησης)

Το περίεργο είναι πως, ενώ οι άνθρωποι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γνωρίζουν πλέον σχετικά με τους χημικούς αεροψεκασμούς αυξάνονται, στην προσπάθεια που γίνεται από το Σεπτέμβριο του 2008 για τη συλλογή υπογραφών διαμαρτυρίας, μετά βίας υπέγραψαν 200 άτομα...

Σε μια Ελλάδα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, μόνο οι 200 ενδιαφέρονται για απαντήσεις? Μόνο οι 200 ανησυχούν?...
















Καταγγελίες για αεροψεκασμούς χημικών ουσιών στην Καρδίτσα.

Προς τον κ. Υπουργό Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων

Κάτοικοι της Καρδίτσας καταγγέλλουν ότι τον τελευταίο καιρό παρατηρούν να πετούν στον ουρανό αεροπλάνα σε μεγάλο ύψος και να αφήνουν πίσω τους άσπρες γραμμές, σαν ευθύγραμμα λευκά σύννεφα. Τα σύννεφα αυτά προέρχονται από αεροψεκασμούς που είναι γνωστοί στην επιστημονική κοινότητα με την ονομασία chemtrails που μεταφράζεται ως «χημικά ίχνη».

Η διαφορά από τις κανονικές ουρές των καυσίμων, με τις χημικές ουρές που αφήνουν πίσω τους τα συγκεκριμένα αεροσκάφη, έγκειται στο γεγονός ότι αυτές δεν διαλύονται στον αέρα μετά από λίγο αλλά αντίθετα εξαπλώνονται και γίνονται σύννεφα που απλά στέκονται στον ουρανό.

Περαιτέρω δε, οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι κατά τη διάρκεια των πτήσεων αυτών παρατηρείται έξαρση των προβλημάτων υγείας. Κεφαλαλγίες, τάση για εμετό, κατάθλιψη, γαστρεντερολογικά προβλήματα είναι ορισμένα μόνο από τα κρούσματα που έχουν αναφερθεί.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούριο. Η πρώτη αναφορά - καταγγελία για την ύπαρξη των chemtrails στην Ελλάδα έγινε στη Γλυφάδα το 1999. Ακολούθησαν άλλες καταγγελίες από Κόρινθο, Καλαμπάκα, Εύβοια, Αθήνα και Αίγινα.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1. Από ποιους και για ποιο λόγο πραγματοποιούνται οι συγκεκριμένοι αεροψεκασμοί στην περιοχή της Καρδίτσας;

Ο ερωτών βουλευτής

Κυριάκος Βελόπουλος



Παραθέτω παρακάτω και την μαρτυρία του μέλους "Γεώργιος Μεταξάς" από του φόρουμ του ΝΕ.ΟΣ, από τις 27.11.2007. Μολονότι δεν είμαι σε θέση να διασταυρώσω όλες τις πληροφορίες που δίνει, διακρίνω ορισμένες διαστάσεις που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δεν αποκλείεται να ισχύουν. Οπότε αφήνω τη μαρτυρία στην κρίση σας ή/και στην ερευνητική σας διάθεση... (οι υπογραμμίσεις στο κείμενο είναι δικές μου)

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, θα μπω ευθύς αμέσως στο θέμα, απαντώντας και στον βουλευτή μας, εκφράζοντας πρωτίστως ένα βαθύτατο παράπονο: αν, τόσο οι βουλευτές του ΛΑΟΣ, όσο και οι αγαπητοί αναγνώστες μπαίνατε στον κόπο να επισκεφτείτε την σελίδα μου στο διαδίκτυο, αυτήν την στιγμή το ερώτημα που θα ετίθετο δεν θα ήταν αυτό που συζητάμε, το οποίο (προσωπικά πάντα και δεδομένων των ετών που έχω διανύσει ερευνώντας τέτοια θέματα) το θεωρώ από ουτοπικό έως αστείο. Εν τούτοις, θα πρέπει να λύσω κάποιες απορίες...

Η ιστορία των chem trails (χημικών ουρών) στην Ελλάδα, ξεκινάει στο τέλος της δεκαετίας του '70 όπου η μεταπολιτευτική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αναγκάζεται κάτω από τις πιέσεις (οι οποίες ομολογουμένως περισσότερο με εντολές έμοιαζαν παρά με πιέσεις) της Μασονικής Στοάς που ανήκε, αλλά και της CIA, να επιτρέψει την κίνηση των ψεκαστικών αεροδεξαμενοσκαφών στον ελληνικό εναέριο χώρο. Παράλληλα, ξεκίνησε και ο αποκλεισμός της γνωστής "Σπηλιάς του Νταβέλη".

Η επίσημη εκδοχή ήταν η ρύθμιση της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος αλλά και η ενίσχυση της ατμόσφαιρας με ένα είδος ασπίδας ενάντια στις βλαβερές ακτίνες του ήλιου. Το ότι από τότε εμφανίστηκε το νέφος... φαίνεται να μην απασχόλησε ιδιαίτερα τους... εντολοδόχους...
Η συνέχεια, έγινε πιο... αποκαλυπτική. Τα αεροσκάφη που ψεκάζουν, είναι συνήθως ή λευκού ή γκρίζου χρώματος, χωρίς διακριτικά, αλλά με συγκεκριμένο αριθμό. Όμως κάποιοι είδαν συγκεκριμένο τέτοιο αεροσκάφος να χρησιμοποιείται από την CIA στον πόλεμο του Περσικού, αλλά και σε κάποιες ειδικές αποστολές...

Το περιεχόμενο των δεξαμενών αποτελείται από οξείδια του Βαρίου ή άλλες φορές από οξείδια του αλουμινίου. Προκαλούν δερματικούς και οφθαλμολογικούς ερεθισμούς, κεφαλαλγίες, ημικρανίες, ζαλάδες, εμετούς, ερυθροφθαλμίαση, Αλτσχάϊμερ, καρδιαγγειακές παθήσεις, έμφραγμα μυοκαρδίου και δηλητηρίαση αν πέσε σε τρόφιμα και αυτά φαγωθούν άπλυτα.

Ένα από τα πειράματα που πραγματοποιήθηκαν στην "σπηλιά του Νταβέλη", είχε να κάνει με την χρήση των "χημικών ουρών" ως κατευθυνόμενους ανακλαστήρες μικροκυμμάτων για "έλεγχο του νου", είτε σε ομαδικό, είτε σε ατομικό επίπεδο. Και λέω "ένα από τα πειράματα", διότι πραγματοποιήθηκε μία σειρά 7 διαφορετικών (γνωστών σ' εμένα) πειραμάτων, με την συμβολή και του αστεροσκοπείου Πεντέλης (από το οποίο ας σημειωθεί, με πετάξαν σχεδόν με τις κλωτσιές έξω όταν άρχισα τις "ενοχλητικές" ερωτήσεις).

Η ουσιαστική δουλειά των "χημικών ουρών" είναι η ανάκλαση μικροκυμάτων απ' ό,τι καταλαβαίνετε. Σε επίμονες αιτήσεις τόσο εμού του ιδίου όσο και των συνεργατών μου, αλλά και ανθρώπων που γνώριζαν τα δεδομένα να αυξηθεί το ελληνικό FIR στα 12.000 πόδια από τα 10.000 που είναι σήμερα, προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιοι ψεκασμοί (αφού σε αυτό το ύψος είναι δύσκολο να λειτουργήσουν σωστά), το υπουργείο... κωφεύει (πρωτότυπο). Από 'κει και πέρα, και αφού τέθηκε σε πλήρη λειτουργία το HAARP, η λειτουργία του κέντρου στην "σπηλιά του Νταβέλη", κρίθηκε δαπανηρή. Συν το ότι είχαν αρχίσει να διαρρέουν πολλά. Με την απεγκατάσταση αυτού του κέντρου, έφυγε και η βάση της Νέας Μάκρης, η οποία επικοινωνούσε υπογείως με τον παρακείμενο χώρο της σπηλιάς. Σήμερα, η λειτουργία των "χημικών ουρών" παραμένει η ίδια, με την διαφορά ότι εμπλέκονται και οι δορυφόροι στην όλη διαδικασία.


(photos: από τη φιλική σελίδα http://www.enouranois.gr)


read more “Chemtrails... έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...”

Ένας καλόγερος μιλά για το περιβάλλον & τον καπιταλισμό

"Προφητεία" με βάση τη γνώση...

Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, μια παρέα Θεσσαλονικιών και Αθηναίων δημοσιογράφων βρέθηκε για ένα τριήμερο στο άγιο όρος και διανυκτέρευσε σε ένα κελί, που κρατούσε ένας μοναχός. Στην ολονύχτια κουβεντούλα, επί παντός του επιστητού, ο γερο-μοναχός (παλιός αντάρτης του ΕΛΑΣ, που διέφυγε στο εξωτερικό για χρόνια και επέστρεψε να τελειώσει τη ζωή του στο μέρος που είχε βρει προσωρινό καταφύγιο στον εμφύλιο) έθεσε στην παρέα το ερώτημα:
Ποιο θα είναι το μεγάλο πρόβλημα που θα βρει μπροστά του ο παγκόσμιος καπιταλισμός τα επόμενα χρόνια;


Η σχεδόν ομόφωνη απάντηση ήταν «η καταστροφή του περιβάλλοντος». Οι δημοσιογράφοι, από κεντροαριστερών έως ακροαριστερών αντιλήψεων, αγόρευαν φανατικά για να υποστηρίξουν την - κοινή - θέση τους. Για το πώς το κεφάλαιο, έχοντας ως μόνο κίνητρο και οδηγό το κέρδος, θυσιάζει αδίστακτα το περιβάλλον, τον πλούτο της φύσης, σε γη, αέρα και θάλασσα, προκειμένου να αποκομίσει κι άλλο, περισσότερο κέρδος. Πώς καίει και οικοπεδοποιεί τα δάση, πώς χτίζει τις παραλίες, πώς δηλητηριάζει το νερό, το χώμα, τον αέρα, με δηλητήρια, λιπάσματα, μπετόν, απόβλητα, μεταλλαγμένα προϊόντα, αυθαίρετα σπίτια, ξενοδοχεία, εργοστάσια. Πώς τα κράτη σε Δύση και Ανατολή ξεπουλάνε τον φυσικό - εθνικό - ανθρώπινο πλούτο, για να τον κάνουν παράδεισο εκμετάλλευσης οι κάθε λογής «επενδυτές» και κερδοσκόποι. Πώς οι κυβερνήσεις βομβαρδίζουν στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή τη Γιουγκοσλαβία με «μίνι πυρηνικά» που θα σκοτώνουν και θα τερατογεννούν για γενιές. Πώς οι πολίτες - καταναλωτές, ακολουθώντας το παράδειγμα των «μεγάλων» καταστρέφουν ό,τι «μικρό» τους βρίσκεται βολικό. Από τις πλαστικές σακούλες, τα πλαστικά φαγητά μέχρι τα «θηριώδη» Ι.Χ. που κατακλύζουν τους δρόμους και τα αυθαίρετα που χτίζουν σε καμένα δάση και πάνω στο κύμα.

Αυτά κι άλλα πολλά αράδιασαν οι φίλοι δημοσιογράφοι, με ευγλωττία, που υποστηριζόταν δυναμικά από το εξαιρετικό ρακί παραγωγής του γερο-μοναχού. Ο οποίος, ενώ η ώρα του όρθρου είχε παρέλθει, χωρίς το αντίστοιχο τελετουργικό του Αγίου Όρους, είπε «ευλογώντας» το τελευταίο καραφάκι:
"Ρε κορόιδα δημοσιογράφοι, ο καπιταλισμός, την προστασία του περιβάλλοντος θα την κάνει βιομηχανία. Θα λανσάρει καινούργια αυτοκίνητα, καινούργιες μορφές ενέργειας, καινούργιες τεχνολογίες, καινούργια προϊόντα οικολογικά, κάθε είδους. Και θα μας βάλει να τα αγοράζουμε, να τα χρησιμοποιούμε, να τα επιδοτούμε. Αυτοί που καταστρέφουν σήμερα το περιβάλλον, αύριο θα απαιτούν να τους πληρώσουμε για να το σώσουν."
«Και τότε ποιο θα 'ναι το μέγιστο πρόβλημα, γέροντα, τα χρόνια που 'ρχονται» ρώτησαν. «Οι ορδές των πεινασμένων στον τρίτο κόσμο και των φτωχών και ανέργων στον ανεπτυγμένο» απάντησε ο γέρος και καληνύχτισε, στραγγίζοντας το ποτήρι του. «Ευλογημένο να 'ναι» μουρμούρισε.

Ο γέρος ζει ακόμα (κοντά στα 87) και η «προφητεία του» κοντεύει να εκπληρωθεί. Εξάλλου το «νέφος είναι πολιτικό», που είπε και ο συγχωρεμένος ο Τρίτσης.

Πρωτότυπος τίτλος: Ο καλόγερος και το περιβάλλον
Πηγή: εφημ. "ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ", 5.6.2008

********************************************************************************
ΣΧΟΛΙΑ (του John P.):

α) Βεβαίως, όποιος πιστεύει στις "προφητείες" θα βρει το πρώτο μέρος της, περί περιβάλλοντος, να επαληθεύεται. Μόνο που ο David Icke, δημοσιογράφος στην Αγγλία και ερευνητής, συγγραφέας βιβλίων φευγάτων αναλύσεων, τα έχει πει από το 1992 τα περί περιβάλλοντος και τα περί αλλαγής της fossil_based οικονομίας σε green_based οικονομία.

Η συνταγή του παγκόσμιου εξουσιαστικού κέντρου είναι: Δημιουργούμε το πρόβλημα, Ανεβάζουμε την ένταση και τον φόβο και σε τρίτη φάση ερχόμαστε και δίνουμε την λύση και όλοι ανακουφίζονται.

Επίσης, για όποιους έχουν μελετήσει τα πορίσματα της λέσχης της Ρώμης, απο το 1973-1974 και παρακολουθούν τον κύκλο των 25 ΕΤΩΝ που ο παγκόσμιος καπιταλισμός κάνει STEP_Shift_Paradigm, θα διαπιστώσει ότι ο "σοφός" γέροντας δεν τους είπε τίποτα παραπάνω απο ότι ήταν ήδη πολύ καλά γνωστό σε όσους ασχολούνταν με την έρευνα στα θέματα αυτά. [ Σημειώνω, ότι ακριβώς το 2001, περίπου 25 χρόνια μετά την ενεργειακή "κρίση" του 1973-74 βγήκε ο Γκόρ και άρχισε να βαράει τα τύμπανα της πράσινης οικονομίας.
Αλλά εάν κάποιος θέλει και "βαρύτερη" επιβεβαίωση, ας πάρει να μελετήσει το βιβλίο του δικού μας του Θοδωρή Μόδη (ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ -1995 - Π.Ε.Κρήτης) βασικού ερευνητή μελλοντολόγου στην ΙΒΜ και στο Αμερικάνικο κράτος για πολλές δεκαετίες και επικεφαλής πολλών ερευνών την εφαρμογή των οποίων σήμερα όλοι εφαρμόζουμε. Ειδικά με τα διαγράμματά του στην σελίδα 190 και θα καταλάβει αμέσως την σημασία των κύκλων ανάπτυξης και ότι όλα είναι θέμα σχεδιασμού και όχι πρόβλεψης. Εξ' άλλου όπως γνωρίζουμε, το βασικό moto της IBM, ανέκαθεν ήταν: Δεν χρειάζεται να προβλέπουμε το μέλλον γιατί απλά το σχεδιάζουμε.

ΒΕΒΑΙΩΣ, η φύση και η εξέλιξη δεν έχουν γραμμική πραγμάτωση, γιατί τότε με λίγη μελέτη, όλοι θα γινόμασταν πλούσιοι.
Και αυτό μας φέρνει στο β) Το εάν οι πεινασμένοι, οι φτωχοί, οι άνεργοι, και ο Τρίτος Κόσμος είναι η απειλή, αυτό θα πρέπει να το δούμε κάτω από το φως των ΑΝΟΧΩΝ ( με την φυσική του σημασία ο όρος ), του συστήματος, σε παγκόσμιο όμως επίπεδο, που περιλαμβάνει και τον Τρίτο Κόσμο.
Όταν ένα σύστημα φτάνει στα όρια παραγωγής του, που προσδιορίζονται από τις επιστημονικό-παραγωγικές του ικανότητες και τις δυνατότητες επι-πλέον κατανάλωσης από τους πολίτες, τότε δημιουργεί κρίσεις για να μαζέψει το χρήμα που κυκλοφορεί, ΔΙΟΤΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΥΣΙΚΟ-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ σε κάποια υπέρτερη αξία, αφού το ίδιο κέντρο και κόβει και μοιράζει το χρήμα. Στην συνέχεια ακολουθεί αυτό που ζούμε σήμερα σαν κρίση.
Με τα χρήματα που μαζεύτηκαν και τον ανασχεδιασμό της διάθεσής τους, σταδιακά θα αρχίσει πάλι μία ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΗ καμπύλη ανάπτυξης και τα φαινόμενα της προγραμματισμένης κρίσης θα αποκλιμακωθούν.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ? Το Παγκόσμιο εξουσιαστικό σύστημα, ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ, και χωρίς την παραμικρή ουσιαστική παρενόχληση του, βάζει χέρι σε καινούργιες πηγές πλούτου χωρίς να ξοδέψει το παραμικρό. Η εφαρμογή δηλαδή Τραπεζικής λογικής σε κοινωνικό επίπεδο. Με όλους τους λαούς, ΑΚΟΜΑ, να παραμυθιάζονται με κρίσεις.

Συμπερασμα:
Εαν οι δημοσιογράφοι πήγαιναν να κουβεντιάσουν με κάποιους ακαδημαϊκούς από τις πολύ καλές οικονομικές σχολές που έχουμε στην Ελλάδα, θα έπαιρναν περισσότερο τεκμηριωμένες απαντήσεις χωρίς "ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟΥΣ" χρωματισμούς. Χώρια που ο "γέροντας" μόνο γνώση τους μετέφερε και αναλυτική σκέψη. Εκτός βεβαίως από την ΕΚΛΕΚΤΗ ΡΑΚΙ του.

Γιάννης
read more “Ένας καλόγερος μιλά για το περιβάλλον & τον καπιταλισμό”

24 Φεβ 2009

Ζωή και Θάνατος.... με φόντο το καρναβάλι


Ενώ οι μέρες για το αποκριάτικο "ξεφάντωμα" της Κυριακής 1 Μαρτίου λιγοστεύουν και οι προετοιμασίες των αρμάτων μας απασχολούσαν εδώ και μέρες νυχθημερόν... ένα απρόοπτο και τραγικό γεγονός έδωσε μια εντελώς διαφορετική τροπή στην όλη ιστορία...

Τη χαρά της προετοιμασίας ήρθαν να διαδεχτούν στιγμές γεμάτες από πολύ έντονα συναισθήματα αγωνίας, στενοχώριας, και λύπης... για ένα νέο άνθρωπο που τελικά μας άφησε -και μας άφησε ξαφνικά...

Δεν μπορώ φυσικά να μιλήσω για τον εσωτερικό κόσμο και τις σκέψεις κανενός άλλου, όμως νιώθω την ανάγκη να αφήσω τις δικές μου σκέψεις και τα δικά μου συναισθήματα να απλωθούν στο χαρτί και να γίνουν λέξεις...

Από τη μια μεριά η ΖΩΗ και μαζί με αυτή η χαρά και το αποκριάτικο ξεφάντωμα και από την άλλη ο ξαφνικός Θάνατος ενός ανθρώπου, ο πόνος και το πένθος των οικείων του...

Όλα ξεκίνησαν την Παρασκευή το απόγευμα όταν τα γαλάζια φώτα της σειρήνας ενός ασθενοφόρου έπεσαν μέσα στο σπίτι μου...
(Ο Πολιτιστικός Σύλλογος μας, όπου κάναμε τις ετοιμασίες για τα αποκριάτικα άρματα, στεγάζεται στο ισόγειο μίας διώροφης μονοκατοικίας ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου.
Εκείνη την ημέρα δεν πολυ-εργαστήκαμε -λες και κάτι αόρατο μας φρενάριζε- και βρισκόμουν στο σπίτι με τα παιδιά μου. )

Πετάχτηκα έξω να δω τι συμβαίνει και γιατί σταμάτησε εδώ μπροστά το ασθενοφόρο. Αρκετός κόσμος ήταν μαζεμένος μπροστά στο σύλλογο. Ανησύχησα. Κάποιο ατύχημα θα έπαθαν την ώρα που εργάζονταν μέσα σκέφτηκα, αλλά και πάλι απορούσα γιατί τα φώτα ήταν σβηστά...

Είδα τη φίλη μου ανάμεσα τους και τη ρώτησα τι συμβαίνει.
-Ο Κωστής*... μου λέει...
-Τι έγινε, τι έπαθε ο Κωστής?
-Δεν ξέρουμε ακόμη... είναι άσχημα... δεν ανασαίνει...
Μπήκε μέσα και μου εξήγησε σύντομα τι είχε συμβεί... Πάγωσα. Έμεινα άφωνη . Κανείς δεν περίμενε να ακούσει κάτι τέτοιο...

Ο Κωστής, είναι... ήταν ο γείτονας μου. Ένας ήσυχος άνθρωπος 48, 49 χρονών περίπου. Πατέρας δύο παιδιών. Το σπίτι του ήταν στον 1ο όροφο της μονοκατοικίας, όπου στεγάζεται και ο Σύλλογος...

Βγήκαμε πάλι έξω. Είχαμε μαζευτεί πάνω από 20 άτομα στο δρόμο και περιμέναμε με αγωνία.
Τα άσχημα νέα είχαν κάνει το γύρω του χωριού και ανήσυχοι έφταναν κι άλλοι συγχωριανοί, φίλοι και συγγενείς. Κανείς όμως δεν τόλμαγε να ανέβει τη σκάλα... Όλοι μαρμαρωμένοι και παγωμένοι περιμέναμε...
Οι διασώστες-γιατροί που είχαν φτάσει με την κινητή μονάδα ήταν ακόμη επάνω. Προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν...

Κανείς μας δεν ήξερε τι ακριβώς συμβαίνει. Αγωνιούσαμε. Οι στιγμές μου φαινόταν αιώνες... Έλπιζα να έρθει κάποιος κάτω να μας πει πως τα κατάφερε...
Κοίταζα τις κινήσεις των δικών του και προσπαθούσα να καταλάβω... Κάποιοι ψιθύριζαν πως πως είχε ήδη χάσει τη μάχη... Ο γιος του -δυο μέτρα παλικάρι- λιποθύμησε στην άσχημη είδηση...

Όχι σκεφτόμουν δεν μπορεί. Είναι νέος θα παλέψει, θα τα καταφέρει. Προσευχόμουν να νικήσει. Μιλούσα μαζί του νοερά και του έλεγα πάλεψε! μην παραιτήσαι! μην το βάζεις κάτω! Θυμήθηκα το Ρεϊκι και μαζί με την προσευχή του έστελνα θεραπευτική ενέργεια. Ένιωθα ολόκληρο το σώμα μου να πάλλεται και να τρέμει σ' έναν άγριο ρυθμό γύρω από το κέντρο της καρδιάς στη μέση του στήθους. Δεν ήξερα αν είναι από το κρύο ή από την ενέργεια... Μπήκα μέσα στη γειτονική καφετερία, όπου είχαν σβήσει τα φώτα, αλλά έκαιγε η σόμπα. Κόλλησα δίπλα της. Ξανασυγκεντρώθηκα, έκλεισα τα μάτια μου και συνέχισα να στέλνω ενέργεια. Την ένιωθα να φεύγει από τα χέρια μου με ορμή. Παρακαλούσα να πάρει όση ενέργεια είχε ανάγκη και να νικήσει...
Ένιωθα τώρα πόνο στο ύψος της καρδιάς. Πόνο μαζί με ένα αίσθημα πάλης, έναν αγώνα...
Πόνο..., πόνο..., πόνο... και μετά ένα απαλό φύσημα σαν να ξεδιπλώθηκε ένα αεράκι. Ο πόνος σταμάτησε και η ενέργεια σταμάτησε επίσης απότομα να ρέει. Τι έγινε? σκέφτηκα. Λες να συνήλθε? έκανα νοερά το ερώτημα, όμως κάτι μου έλεγε πως δεν ήταν καλό σημάδι...

Ξαναβγήκα έξω μήπως υπήρχε κάτι νεότερο. Περιμέναμε ακόμη. Πρόσεχα να δω που ήταν ο γιος του, μη μείνει μόνος και λιποθυμήσει πάλι... Η αδελφή του έβγαινε που και πού ανήσυχη στο μπαλκόνι να τον ψάξει. Αγωνιούσε και για τον αδελφό της...

Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε...
Κάποια στιγμή κατέβηκε τη σκάλα ο άνθρωπος από την κινητή μονάδα κρατώντας τη συσκευή ανάνηψης, το οξυγόνο και τον ορό. Η φίλη μου ψιθυρίζει πίσω μου "Αυτό ήτανε..."
-"Γιατί το λες αυτό" της λέω, "μπορεί να συνήλθε".
-"Θα τον κατεβάζανε αν ήταν έτσι να τον πάνε στο νοσοκομείο", μου απαντάει.

Ένιωσα ένα δυνατό κόμπο στο στομάχι. Όχι δεν μπορεί σκεφτόμουν, είναι κρίμα, δεν πρόλαβε να χαρεί αυτός ο άνθρωπος... Παρακολουθούσα τις κινήσεις του ανθρώπου στο ασθενοφόρο να καταλάβω αν είχε συμβεί το μοιραίο, όπως είπε η φίλη μου. Τον είδα να ανοίγει τις πίσω πόρτες του ασθενοφόρου.
-"Να ορίστε", της αντιγυρίζω με μια κρυφή χαρά, "δες ανοίγουν τις πόρτες, θα τον πάρουν"!
Μα γυρνώντας πάλι προς τα εκεί... τον είδα να τις ξανακλείνει...
και μαζί με το κλείσιμο της πόρτας γκρεμίστηκε στο δευτερόλεπτο και η κρυφή ελπίδα μου...

Δεν άντεχα άλλο την αγωνία. Πλησίασα πιο κοντά στο ασθενοφόρο. Ήθελα να ρωτήσω, αλλά και πάλι σκεφτόμουν, τόσοι δικοί του άνθρωποι εδώ, κανείς δεν πάει να ρωτήσει, εγώ θα πάω?... Κοντοστάθηκα. Μια άλλη φίλη και συγγενής του δίπλα μου με φανερή αγωνία λέει "τι έγινε ρε παιδιά, ας πάει κάποιος να ρωτήσει. Βίκυ πάνε εσύ..." μου λέει παρακαλετά. Πήρα βαθιά ανάσα και πήγα...

Καθώς πλησίαζα είδα τον "διασώστη"να κρεμάει τον ορό στη βάση κοντά στην οροφή και πήγα να χαρώ και πάλι. Όμως πριν προλάβω να κάνω την ερώτηση μου, πρόσεξα πως είχε τυλίξει τώρα το σωληνάκι του ορού και το κρέμαγε και αυτό ψηλά... δεν προοριζόταν για να χρησιμοποιηθεί άμεσα...

Ήξερα πλέον την απάντηση που θα έπαιρνα... Ρώτησα όμως... "Τι έγινε? Συνήλθε ο άνθρωπος?". Σήκωσε το κεφάλι και κοιτώντας με κατάματα μου απάντησε με ένα νεύμα του κεφαλιού αρνητικά. "Έφυγε?" ξαναρωτώ μουδιασμένη. "Δυστυχώς" μου απάντησε μουρμουρίζοντας σχεδόν...

Έσκυψα το κεφάλι. "Αυτό ήταν" αντιλαλούσαν στο κεφάλι μου τα λόγια της φίλης μου. Πάει ο Κωστής...
-"Τίποτε δεν είμαστε" ακούστηκε κάποιος να λέει.

Σήκωσα το κεφάλι και είδα για μια στιγμή τη γυναίκα του -σαστισμένη ακόμη από το ξαφνικό γεγονός- και μια δυο συγγενείς επάνω. Είχαν ήδη αρχίσει να συμμαζεύουν το σπίτι... Ετοιμάζονταν πλέον να ξενυχτήσουν τον νεκρό...

Ξεκουνηθήκαμε κι εμείς. Αρχίσαμε να μαζεύουμε τα υλικά των καρναβαλίστικων αρμάτων που ήταν σκόρπια κάτω από το υπόστεγο. Τα πήραμε όλα μέσα. Τραβήξαμε και τις κουρτίνες του Συλλόγου να μην φαίνονται όσα ήταν έτοιμα και κλειδώσαμε. Τέλος το καρναβάλι, συμφωνήσαμε με τη φίλη μου...
όμως δεν αφαίρεσα την αφίσα από την πόρτα του Συλλόγου, σκεπτόμενη πως αυτή την κίνηση οφείλω να την αφήσω να την κάνουν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου...

Το θεωρούσα όμως σχεδόν αυτονόητο. Ποιος έχει πλέον διάθεση να κάνει τον καραγκιόζη, να διασκεδάσει και να χορέψει μετά από αυτό το τραγικό γεγονός?...

Θα μου πείτε στην Πάτρα, την Ξάνθη ή άλλες περιοχές που διοργανώνουν καρναβάλι, δεν τυχαίνουν τέτοια τραγικά περιστατικά? Εκεί γιατί δεν σταματά ποτέ το καρναβάλι?...
"Η ζωή συνεχίζεται" δεν λένε εξάλλου?

Ναι, αλλά εκεί ο πόνος των συγγενών αφορά έναν περιορισμένο αριθμό ανθρώπων, που ακόμη και να μην συμμετέχουν, τα άρματα μπορούν να εμφανιστούν δίχως πρόβλημα και οι θεατές που παρευρίσκονται είναι από όλη σχεδόν τη χώρα... Εδώ μιλάμε για έναν οικισμό, μια μικρή κοινότητα 1000 κατοίκων περίπου, όπου όλοι λίγο πολλοί είναι συγγενείς και φίλοι μεταξύ τους. Οι ίδιοι άνθρωποι που συμμετέχουν στο καρναβάλι. Οι ίδιοι είναι που πονούν ή χαίρονται... Ότι συμβαίνει δεν αφήνει σχεδόν κανέναν ανέγγιχτο...

Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα, η διαδρομή των αρμάτων, το κεντρικό σημείο της παρέλασης, αλλά και ο χώρος όπου στήνεται το γλέντι είναι μπροστά στο σπίτι του Κωστή...

Είναι παραπάνω από ανάρμοστο -να μην πω απάνθρωπο- να γλεντάς μπροστά στο σπίτι των ανθρώπων που λίγες μόλις μέρες πριν χάσανε τον άνθρωπο τους... Είναι ντροπή...

Εγώ προσωπικά δεν έχω πλέον καμία διάθεση για καρναβάλι. Δεν έχω διάθεση να τελειώσω τα άρματα. Δεν έχω διάθεση να πιάσω να γράψω ή να ζωγραφίσω... Δεν υπάρχει λόγος. Είναι γελοίο πλέον στα μάτια μου... Μοιάζει τόσο αστείο και μάταιο μπροστά στο τελεσίδικο του θανάτου...

Ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου και μάλιστα όταν έρχεται τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα και ο πόνος των οικείων του, αξίζουν το σεβασμό όλων μας. Και είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει:
αν πάει "χαμένος ο κόπος μας" (όπως είπαν ακόμη και άνθρωποι που δεν έβγαλαν τα χέρια ποτέ από τις τσέπες για να βοηθήσουν... Τίνος τον κόπο λυπούνται άραγε? και γιατί αφού αυτοί που κόπιασαν δεν λογαριάζουν τον κόπο τους, ετούτοι επιμένουν? ) ή
"τα έξοδα που έγιναν" (όπως είπαν κάποιοι άλλοι... Ποια έξοδα έχουν αξία μεγαλύτερη σε μια τέτοια ώρα?... Εξάλλου τα ίδια θέματα, καθότι διαχρονικά επίκαιρα-με μικρές ίσως μετατροπές μπορούν να εμφανιστούν την επόμενη χρονιά...) ή
μήπως "ξεφτίσει ο θεσμός" (όπως είπαν άλλοι... Ποιος θεσμός αναρωτιέμαι? Υπήρξα ο άνθρωπος που έφερε το καρναβάλι στο χωριό, όταν ο Δήμος και τα γύρω χωριά δεν οργάνωναν πια παρελάσεις. Δική μου ιδέα ήταν. Μας άρεσε να παρουσιάζουμε τα άρματα μας στις παρελάσεις τους. Κι όταν έπαψαν να διοργανώνουν αυτοί καρναβάλι, επειδή σαν Πολιτιστικός Σύλλογος, αλλά και σαν κάτοικοι του χωριού, είχαμε κέφι και μεράκι το πήραμε όλο πάνω μας. Παρ' όλες τις δυσκολίες και την έλλειψη χρημάτων, καταφέραμε να το διοργανώσουμε με επιτυχία στο μικρό χωριό μας, από την πρώτη κιόλας φορά. Ήμουν τότε στο Δ.Σ. του Συλλόγου, όταν κανείς δεν μας στήριζε και είχα πει πως θα το κάνω. Ήξερα πως με στήριζαν τα μέλη του Δ.Σ. και παρ' όλο το φόβο τους, επειδή θα παίρναμε πάνω μας το ρίσκο και την ευθύνη μιας τέτοιας εκδήλωσης για πρώτη φορά, εργαστήκαμε με ζήλο και μεράκι και τα καταφέραμε.
Πέρυσι μάλιστα υπήρξαν γερόντισσες που έκλαιγαν από τη συγκίνηση γιατί ποτέ στη ζωή τους δεν είχαν δει τόσο πολύ κόσμο στο χωριό...

Ποιος θεσμός? αναρωτιέμαι και πάλι... Εμείς οι άνθρωποι του χωριού τον θεσπίσαμε. Ακόμη και να αναβληθεί μια φορά δεν χάλασε ο κόσμος, θα γίνει την επόμενη. Δεν χάνεται έτσι ο θεσμός... Δεν χάνεται ο θεσμός επειδή σέβεσαι τον πόνο του συνανθρώπου σου! Δεν χάνεται επειδή είσαι ειλικρινής και ανθρώπινος και δεν μπορείς να συνεχίσεις να εργάζεσαι για το καρναβάλι, επειδή συμπονάς τους γείτονες σου και λυπάσαι για τον νέο άνθρωπο που έφυγε...)

Έτσι λέω εγώ... Έτσι φαντάστηκα πως θα σκεφτόντουσαν και οι περισσότεροι...

Όμως πόσο λάθος έκανα...

Ακόμη από το Σάββατο το απόγευμα, λίγες ώρες μετά την κηδεία μαζεύτηκαν καμιά εικοσαριά άνθρωποι να συζητήσουν τι θα γίνει με το καρναβάλι. Ρώτησαν και τη δική μου γνώμη από πριν, καθώς δεν μπορούσα να παρευρεθώ στη συγκέντρωση και τους την είπα φυσικά. Ήμουν της άποψης πως δεν είναι σωστό να γίνει και τους είπα πως προσωπικά δεν είχα πλέον καμία διάθεση για καρναβάλι. Παρ' όλ' αυτά δεν ήμουν απόλυτη. Κατανοώ και την άλλη πλευρά... Ας συζητήσετε εκεί και τα ξαναλέμε είπα... πιστεύοντας όμως πως η πλειοψηφία θα είχε προφανώς την ίδια άποψη...

Λίγες ώρες μετά έμαθα πως μόνο δύο άτομα ήταν αρνητικά... (Το ένα από αυτά ήταν ούτως ή άλλως εναντίων του καρναβαλιού λόγω θρησκείας... )
Εξεπλάγην. Ήταν τόσο νωπή ακόμη η όλη υπόθεση με το θάνατο του Κωστή... κι όμως οι περισσότεροι ήθελαν να γίνει το καρναβάλι... Δεν λέω πως κακώς το θέλουν. Κατανοώ το πνεύμα τους. Όμως με το στανιό καρναβάλι? με ποια διάθεση? αναρωτιέμαι...

Αποφάσισαν απλώς να μετατοπίσουν τη διαδρομή της παρέλασης, ώστε να μην είναι μπροστά στο σπίτι του Κωστή... μολονότι δεν υπάρχει άλλη εξίσου κατάλληλη...

Χθες, Κυριακή πρωί, μαζεύτηκαν και άρχισαν να φορτώνουν κακήν κακώς τα υλικά, αλλά και τα έτοιμα σκηνικά για τα άρματα, για να τα μεταφέρουν στο νέο κτήριο του Συλλόγου, μολονότι δεν είχε ακόμη ρεύμα και θέρμανση...
Μου έμοιαζαν πολύ βιαστικές και σπασμωδικές οι κινήσεις τους... Φόρτωναν ότι έβρισκαν μπροστά τους. Κάποια από τα έτοιμα σκηνικά τα ξανα-ξεφόρτωναν. Είχαν πέσει με τα μούτρα στη "δουλειά". Έμοιαζε σαν να βιάζονταν να φύγουν από το οπτικό πεδίο των πενθούντων, δίχως να εργάζονται με πρόγραμμα και οργανωμένα... Δεν είχα καμία διάθεση να ασχοληθώ εκείνη τη στιγμή, μολονότι δεν εμπιστευόμουν τις ευαίσθητες κατασκευές στις αδέξιες κινήσεις τους... Γνωρίζω μεν πως ο χρόνος πιέζει, μιας και έμεινε μόλις μία εβδομάδα, αλλά θεωρώ πως αν σταματούσαν για λίγο να σκεφτούν πρώτα τι κάνουν και γιατί θα γλίτωναν και πολύ άσκοπο κόπο...

Το "αστείο" είναι πως οι περισσότεροι τους -ακόμη και μέσα από το ΔΣ- δεν γνωρίζουν τα θέματα όλων των αρμάτων. Δεν ξέρουν καν ποια σκηνικά είναι για ποιο θέμα... μιας και η οργάνωση -όπως πάντα μέχρι σήμερα- είχε γίνει από εμένα και τη φίλη μου και με τις σπασμωδικές κινήσεις τους κατάφεραν να σκορπίσουν σε πέντε διαφορετικά σημεία σκηνικά που ανήκουν σε ένα θέμα... Σπάζοντας και μερικά από αυτά... Δεν ξέρουν καν ποιοι συμμετέχουν στα άρματα... Δεν γνωρίζουν τι εργασίες έμειναν...

Τους μιλούσαμε αλλά δεν άκουγαν... Ήταν σαν να ήθελαν να ξορκίσουν το κακό... Σαν να ήθελαν να προλάβουν να γευτούν μερικές ακόμη χαρές στη ζωή, πριν τους χτυπήσει ο θάνατος και τη δική τους πόρτα... Τους άφησα να κάνουν ότι έκαναν. Είχαν τόσο "προωθεί" που ήταν μάταιο να τους εξηγήσω οτιδήποτε...

Σήμερα το απόγευμα, με βαριά καρδιά, είπα να πάω να δω τι κάνουν στο νέο κτίριο... Πήγα μαζί με τα παιδιά μου, μιας και δεν έχω που να τα αφήσω αυτό το διάστημα. Ένας χαλασμός γινόταν εκεί μέσα στο κρύο... Μία μόνο φίλη ζωγράφιζε μια λινάτσα, ενώ οι υπόλοιποι περιφερόταν μιλώντας δυνατά ή ασχολούνταν με το πως θα φέρουν ρεύμα στο χώρο... Έριξα μια ματιά τρυγύρω και απορούσα. Δυσανασχέτησα με την όλη κατάσταση...

Είπα προς στιγμήν να σεβαστώ την επιλογή των πολλών, να κάνω μία υπέρβαση και να βοηθήσω όσο μπορώ, αφού έτσι αποφάσισαν... Μα, έμοιαζαν πλέον σαν ένας όχλος που δεν ήξερε τι κάνει και γιατί το κάνει... Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο βέβαια αφού και οι ίδιοι παραδέχονται συνήθως, πως αν απουσιάζουμε εγώ ή η φίλη μου δεν ξέρουν τι να κάνουν, όμως αυτή η σημερινή κατάσταση ήταν από τα άγραφα...

Το περασμένο διάστημα με τις ετοιμασίες, είχε πέσει πάνω μου όλη η ευθήνη. Από την οργάνωση των θεμάτων, τις συμμετοχές και τα σκηνικά γενικά, μέχρι το πως θα φτιαχτούν τα επιμέρους κοστούμια και αξεσουάρ... Για το παραμικρό έπεφταν πάνω μου μέχρι και δέκα άτομα με τις ερωτήσεις τους, ενώ παράλληλα είχα να προσέχω και τα μικρά μου, μην κάνουν καμιά ζημιά ή μην χτυπήσουν... Πάντα προσφέρω με χαρά τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τις ιδέες μου. Πάντα δίνω όλο το χρόνο μου- παραμελώ ακόμη και το σπίτι μου- το διάστημα των προετοιμασιών. Ξενυχτάω ακόμη και μετά τις εργασίες εκεί, για να μελετήσω τα επόμενα βήματα και να οργανώσω τη δουλειά που πρέπει να γίνει. Πάντα προσφέρω ότι μπορώ, χωρίς φυσικά να περιμένω αναγνώριση ή ευχαριστίες... Το κάνω γιατί έτσι το νιώθω...
Και πάντα συνεργαζόμαστε σε όλα αυτά με την φίλη μου, η οποία φέτος όμως από την αρχή δεν είχε ιδιαίτερη διάθεση, ιδιαίτερα μετά από την στάση ορισμένων.

Έτσι βρέθηκα με περισσότερη πίεση φέτος και υπήρξαν δύο στιγμές, όπου η πίεση και η κούραση με είχαν φέρει στα όρια μου και μίλησα έντονα σε δύο περιπτώσεις. Βλέπετε είχα την ελπίδα, πως θα είχαν κατανοήσει όσοι βοηθούν στην προετοιμασία, πως πρέπει να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες ή πως δεν μπορούν να έχουν την αξίωση να διαλέξουν πρώτοι σε ποιο άρμα θα ανέβουν, αφού οι πιο "κοντινοί" ίσως χρειαστεί να καλύψουν κενά σε "ρόλους", αφήνοντας προτεραιότητα στους "απ' έξω", ώστε να συμμετέχουν με χαρά... Αλλά στου κουφού την πόρτα...

Βρέθηκα να εξηγώ τα αυτονόητα- κατ' εμέ- με έντονο τρόπο. Γιατί φτάνει τα όρια της αναισθησίας θαρρώ, να έχω να νοιαστώ για τουλάχιστον 200 άτομα και για τουλάχιστον 13 διαφορετικά άρματα -όπως και για τα της διοργάνωσης γενικότερα- και ο άλλος να γκρινιάζει μονάχα για τον εαυτούλη του...
ή να πρέπει να εξηγώ αναλυτικά 10 φορές απλά πράγματα και να γίνονται και πάλι ανάποδα...

Παρ' όλ' αυτά όμως σήμερα κανείς τους δεν είχε το σθένος να μας ρωτήσει τι μένει να γίνει. Κανείς τους δεν είχε τη σύνεση να ρωτήσει που βρισκόμαστε κι ακόμη όταν η φίλη μου προσπαθούσε να τους εξηγήσει τι είναι να γίνει, να αδιαφορούν κραυγαλέα...

Αρέσκονταν μέσα στην ανακατωσούρα. Αρέσκονταν να καμώνονται πως κάτι κάνουν, κι ας στριφογύριζαν ανώφελα (κολλώντας συχνά πυκνά πάνω σε ένα μικρό αερόθερμο, αφού είχε παγωνιά εκεί μέσα...) Αρέσκονταν να περιφέρονται έχοντας πλήρη άγνοια...

Μέσα στον όλο χαμό μάλιστα, κάποιοι ήθελαν με αυταρέσκεια να αισθανθούν σημαντικοί και σπουδαίοι... με ανοησίες... Ανακάτευαν τα υφάσματα, καμώνονταν πως ψάχνουν κάτι που ζήτησα και πετούσαν "εξυπνάδες" και "μπηχτές" για κάποιο -όχι και σπουδαίο- λάθος που εντόπισα, υποστηρίζοντας πως έγινε τάχα επειδή δεν τολμούσαν να με ρωτήσουν... Αυτή ήταν η "ντομπροσύνη" (έτσι το ονόμασε) της ανοησίας τους σε όλο της το μεγαλείο...
Κι όταν κάποιος ζήτησε τη λίστα όσων συμμετέχουν στα άρματα, για να επικοινωνήσει μαζί τους, ώστε να μάθει ποιοι από αυτούς ίσως δεν συμμετέχουν μετά το θάνατο του Κωστή -πράγμα που θαρρώ πως ήταν το πρώτο που έπρεπε να είχαν κάνει- όχι μόνο δεν ήξεραν ποιος την έχει, αλλά πετάγονταν η ίδια "ντομπροσύνη" για να πει να τη βγάλουν καμιά
δεκαριά φωτοτυπίες...

Δεν τους άντεξα. Σηκώθηκα και έφυγα.
Για μένα ήταν ήδη πολύ και μόνο που πήγα σήμερα. Η ψυχή μου είναι ακόμη μουδιασμένη από το τραγικό συμβάν. Δεν έχω διάθεση να συνεχίσω τις προετοιμασίες. Δεν έχω διάθεση για γλέντια και ξεφαντώματα. Δεν έχω διάθεση να ζωγραφίζω μασκαράδες κι όμως, σκέφτηκα να κάνω κόμπο την διάθεση μου και να συνεχίσω, αφού αυτό αποφάσισαν οι πολλοί. Να συνεχίσω, για χατήρι και των παιδιών που περιμένουν τη γιορτή. Όμως το μασκαραλίκι περίσσευε ήδη από σήμερα.
Δεν μπορεί να συναισθάνεσαι την τραγικότητα μίας κατάστασης και να έχεις διάθεση για να δικαιώσεις την μικρό εγωισμό σου...

Ή εγώ παραείμαι ευαίσθητη ή ετούτοι είναι αναίσθητοι... Δεν εξηγείται αλλιώς.

Όλοι ετούτοι ήταν στην κηδεία. Όλο το χωριό έκλαψε το Σάββατο για τον ξαφνικό θάνατο...
(Άραγε άκουσαν τι έλεγε ο παπάς στο μυστήριο της νεκρώσιμης ακολουθίας?)
Και σήμερα βιάζονται να γιορτάσουν με τόση άνεση? Βιάζονται να χαϊδέψουν τον μικρό εαυτούλη τους για να νιώσουν ζωντανοί?
Και άντε μιας και προχώρησαν τόσο οι εργασίες θέλουν να πραγματοποιήσουν την εκδήλωση... Με τέτοιες διαθέσεις?... Έχει καταντήσει παρωδία η όλη κατάσταση.

Δεν ξέρω τελικά αν θα συνεχίσω να συμμετέχω φέτος. Δεν ξέρω αν μέχρι την Κυριακή θα είμαι σε θέση να πιάσω το μικρόφωνο για να παρουσιάσω την εκδήλωση... μολονότι το θεωρούν "δεδομένο" κάποιοι... Δεν μπορώ να χαίρομαι όταν δίπλα μου πονούν...

Όμως έχω την εντύπωση γενικότερα, πως η εκδήλωση δεν θα μπορεί να έχει τη λάμψη, το κέφι και τη ζωντάνια που είχε άλλες φορές, παρόλο που έγιναν περισσότερες εργασίες για τα άρματα. όσο και να μην το παραδέχονται ακόμη, όσο κι αν καμώνονται πως δεν τρέχει τίποτε και προσπαθούν "να τη σώσουν"...

Αναρωτιέμαι τελικά είναι η δύναμη της Ζωής, που ωθεί σε τέτοιες βεβιασμένες αντιδράσεις ή είναι ο φόβος του θανάτου? Είναι το "η ζωή συνεχίζεται" ή είναι η βιασύνη να ξεχάσουμε παριστάνοντας πως "δεν τρέχει τίποτε"? Μήπως είναι αρρωστημένη η σχέση μας με το Θάνατο?... Μήπως φταίει το γεγονός πως δεν έχουμε αποδεχτεί το θάνατο ώς μέρος της Ζωής και κινούμαστε με τόση επιπολαιότητα? Μήπως το γεγονός πως δεν έχουμε αναγνωρίσει την διάσταση της ψυχής μας, είναι αυτό που συντηρεί το "γάντζωμα" στο υλικό μας σώμα?

Αναρωτιέμαι πού σταματά η υποκρισία και που αρχίζει η αναισθησία στην προκειμένη περίπτωση... Αναρωτιέμαι πως αισθάνονται οι άνθρωποι του Κωστή που ενώ έχουν τον πόνο τους βλέπουν όλους τους υπόλοιπους να χαλούν τον κόσμο με τα καμώματα τους... Αναρωτιέμαι τι θα ήθελε ο ίδιος ο Κωστής... Τι θα έλεγε... συνεχίστε σαν να μην τρέχει τίποτε? Αναρωτιέμαι δεν θα αισθανόταν μια κάποια αναγνώριση της έλλειψης και της απουσίας του, εάν δεν γινόταν η εκδήλωσή από σεβασμό στο πρόσωπο του και τα πρόσωπα της οικογένειας του?...

Δεν είναι τυχαίο σκέφτομαι που η φάτσα του παλιάτσου και του αρλεκίνου συνδυάζουν τη θλίψη, τα δάκρυα και το γέλιο... Ακροβατούν όσο κοντά που στην περίπτωση μας έγιναν ένα θαρρώ...

Αλήθεια... Που σταματά η ζωή και που αρχίζει το καρναβάλι?...




(*Το όνομα είναι φανταστικό)


Πολύ θα ήθελα τη γνώμη σας...
Αν συνέβαινε στο χωριό σας τι θα επιλέγατε? Να γίνει ή να μην γίνει το καρναβάλι?...


read more “Ζωή και Θάνατος.... με φόντο το καρναβάλι”

20 Φεβ 2009

Η χαρά της προσφοράς...



Με αφορμή ορισμένα περιστατικά που συνέβησαν την τελευταία εβδομάδα, αλλά και την αναδημοσίευση της ανακοίνωσης των Ελλήνων Ενεργών Πολιτών που έκανα πριν, άρχισα να σκέφτομαι πως τελικά πραγματικά λίγοι -πολύ λίγοι- είναι οι άνθρωποι που προσφέρουν ανιδιοτελώς...

Ακόμη και σε μια εκδήλωση ή σε μία ομαδική προσπάθεια ποτέ δεν λείπουν κάποιοι οι οποίοι θέλουν να "καπηλευτούν" την προσπάθεια για την προσωπική προβολή τους.

Πρώτοι διδάξαντες οι απανταχού πολιτικάντηδες που δεν λείπουν από τις τοπικές-δημοτικές αρχές. Για την όποια υποστήριξη τους προς τους δημότες τους ατομικά ή προς τους συλλόγους του Δήμου τους -η οποία θεωρητικά είναι αυτονόητη και τη δικαιούνται ούτως ή άλλως- επιζητούν άμεσα να την εκμεταλλευτούν για την προσωπική προβολή τους. Οποιαδήποτε αξιόλογη προσπάθεια πολιτών δεν την αγκαλιάζουν απλά για να τη στηρίξουν ή την επικροτήσουν, πράγμα που θα ήταν και θεμιτό, αλλά την μεταφράζουν σε ευκαιρία επικοινωνιακής προβολής. Και μάλιστα το θράσος τους σε τέτοιες περιστάσεις περισσεύει. Άνθρωποι, οι οποίοι υποτίθεται έθεσαν τον εαυτό τους στη διάθεση της τοπικής κοινωνίας για να την υπηρετήσουν και ως τέτοιοι έχουν εκλεγεί και μάλιστα αμείβονται για τις όποιες υπηρεσίες τους, ζητούν ανταλλάγματα και τα απαιτούν μάλιστα για την όποια υποστήριξη προσφέρουν από την θέση που κατέλαβαν μετά την εκλογή τους. Με τέτοιες συμπεριφορές, αντί να επικροτείται ή ακόμη και να επιβραβεύεται η προσπάθεια των πολιτών αντιστρέφονται οι όροι και "επιβραβεύουν αυτάρεσκα" τους εαυτούς τους οι τοπικοί άρχοντες... σε βαθμό αηδίας.

Στην προκειμένη περίπτωση όπως καταλαβαίνεται δεν αναφέρομαι στην "προώθηση" δικών τους ανθρώπων σε "καλές" θέσεις εργασίας , με αντάλλαγμα ψήφους κτλ -ή άλλες "εξυπηρετήσεις" -το "μέσον" που λέμε- που είναι γνωστές -αρρωστημένες- κατάστασεις. Αναφέρομαι σε ένα άλλο φαινόμενο που εμφανίζεται σε όλες τις τοπικές κοινωνίες. Σε καμία τοπική εκδήλωση δεν λείπουν τα εγκώμια προς ανθρώπους που ενώ για τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις δεν προσέφεραν τίποτε, ή ελάχιστα και μάλιστα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων τους, απολαμβάνουν "ειδική μεταχείριση" και απαιτούν αναφορά τους ή προβολή τους στις αφίσες της όποιας εκδήλωσης... (Ενώ από την άλλη πλευρά αυτοί που πραγματικά μοχθούν είναι οι αφανείς-σεμνοί ήρωες στα παρασκήνια, που συχνά επιθυμούν να μείνουν και ανώνυμοι για την όποια προσφορά τους...)

Όμως και η πλειοψηφία των πολιτών μοιάζει να έχει κολλήσει το μικρόβιο... Αντί να είναι αηδιασμένη από τις συμπεριφορές τους και να τους βάζει στη θέση τους, τους αντιγράφει.
Θα μου πείτε μήπως και οι πολιτικάντηδες δεν είναι πολίτες της ίδιας κοινωνίας? Γιατί να διαφέρουν από τους δημότες?
Ναι, λογικό είναι, μόνο που οι δημότες δεν είναι επαγγελματίες πολιτικάντηδες για να έχουν ως σκοπό την προβολή τους ή να χαίρονται με ξένες δάφνες...
Το άσχημο είναι πως αυτοί βολεύονται και μόνο με την ιδέα πως θα κάνουν φιγούρα στους δικούς τους...

Μια πρωτιά, όπου και να είναι αυτή, είναι πάντα "αξιοζήλευτη" για ανθρώπους που σκέφτονται έτσι. Ακόμη κι αν είναι το "καλό" τραπέζι, μια φωτογραφία με κάποιον "επώνυμο" ή "τοπικό άρχοντα" και πάει λέγοντας...

Έτσι όταν συμμετέχουν ή βοηθούν σε κάποια εκδήλωση, κοιτούν να πάρουν το αντάλλαγμα τους σε "προβολή". Τα παιδιά τους θα πρέπει να φοράνε τα καλύτερα, να έχουν τον καλύτερο ρόλο, αυτοί θα έχουν δικαίωμα επιλογής για την καλύτερη θέση και... οι θρασύτεροι θα κάνουν οσφυοκαμψίες και χειροφιλήματα στους "επώνυμους"...

Δεν ξέρω πως σκέπτεστε εσείς φίλοι μου, αλλά εμένα προσωπικά με αρρωσταίνει αυτή η κατάσταση. Παθαίνω αλλεργία. Συγχύζομαι...

Αλήθεια τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας με τέτοιες συμπεριφορές? Πως μπορούν να γίνουν αυτά εθελοντές σε οποιαδήποτε προσπάθεια όταν βλέπουν τέτοια παραδείγματα? Μαθαίνουν πως είναι όμορφο απλά το να προσφέρεις ή τους διδάσκουμε πως προσφέρουμε μόνο όταν υπάρχει συμφέρον?...

Η κοινωνία μας και τα μέλη της μοιάζει να στερούνται πλέον του γνωστού φιλότιμου. Πλέον μιλάει το "αντίτιμο"...
Σπάνια κάποιοι άνθρωποι προσφέρουν αυτό που μπορούν, απλά για να προσφέρουν και όχι για να φανούν. Σπάνια εργάζονται άνθρωποι με ανιδιοτέλεια και αφιλοκερδώς για το σύνολο. Σπάνια πνίγουν τον εγωισμό του θεαθήναι και ακόμη πιο σπάνια χαίρονται να εργάζονται απλά για να δουν άλλους να χαίρονται...

Και ειλικρινά σας λέω είναι μεγάλη η συγκίνηση και η χαρά που λαμβάνει κανείς όταν μπορεί να μοιράσει χαρά σε άλλους! Αυτή είναι η γνήσια χαρά της προσφοράς...


read more “Η χαρά της προσφοράς...”

19 Φεβ 2009

Επειδή πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια...


Η ανεξάρτητη κίνηση πολιτών ''Homeless Support'' σε συνεργασία με τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ διοργανώνουν συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας, για τους άστεγους της Αθήνας.

(Αναδημοσίευση της ανακοίνωσης από τους Έλληνες Ενεργούς Πολίτες)


ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΜΕ ΥΠΝΟΣΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Επειδή πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια,επειδή πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα δίνουν απλόχερα τη βοήθεια τους…

Και επειδή πάντα κάποιοι έχουν περισσότερη ανάγκη…

Η ανεξάρτητη κίνηση πολιτών ''Homeless Support'' σε συνεργασία με τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ διοργανώνουν:

την Κυριακή 22/02/2009 και τις ώρες 10:00 - 17:00, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Λεωφόρο Πανεπιστημίου, στάση μετρό Πανεπιστήμιο (γραμμή 2),

συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας, και πιο συγκεκριμένα, υποστρώματα και υπνόσακους, για τους άστεγους της Αθήνας.

Οι υπνόσακοι και τα υποστρώματα που θα συγκεντρωθούν, θα παραδοθούν άμεσα, από εμάς τους ίδιους, στους αστέγους που έχουν για σπίτι τους τις γειτονιές, τις πλατείες και τα παγκάκια της Αθήνας.

Καλούμε όλους τους συνανθρώπους μας, οι οποίοι μπορούν και θέλουν, να φέρουν βοήθεια αλλά και να βοηθήσουν στη διαχείριση της ανθρωπιστικής βοήθειας, συμμετέχοντας στην προσπάθεια ανακούφισης των αστέγων.

Όποιος επιθυμεί, μπορεί να συμμετέχει την ίδια και την επόμενη νύχτα, στη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας στους άστεγους που ζουν στην πρωτεύουσα.

Για πληροφορίες:

Βασιλική Τζανάκου: τηλ. 6977 322 899

Στάθης Διομήδης: τηλ. 210 57 22 034 και 6972 259 600

Ηλ. Ταχυδρομείο: homeless.support14@gmail.com, ellinesenergoipolites@gmail.com

Ιστολόγιο: http://ellines-energoi-polites.blogspot.com

Ιστοσελίδα: http://www.facebook.com/event.php?eid=49883386238


ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Πεδιάδας 17-19, Περιστέρι, Τ. Κ. 121 36

Ιστολόγιο: http://ellines-energoi-polites.blogspot.com

Ηλεκτρ. ταχυδρομείο: ellinesenergoipolites@gmail.com

Τηλ. επικοινωνίας: 210 57 22 034 και 6972 259 600

read more “Επειδή πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια...”

18 Φεβ 2009

Όταν λες την αλήθεια σήμερα είναι σαν να επαναστατείς...

Βάσκο Γκλιγκορίεβιτς - Παράκληση προς όλους του Έλληνες bloggers

Ο ΒΑΣΚΟ ΓΚΛΙΓΚΟΡΙΕΒΙΤΣ κατήγγειλε την Σκοπιανή κυβέρνηση για ανθελληνική προπαγάνδα. Άνοιξε μπλόγκ και τόλμησε να πει τα αυτονόητα, ότι τα Σκόπια δεν είναι Μακεδονία αλλά σλαβική φυλή. ΕΠΙΣΗΣ διαμαρτυρήθηκε για αφίσα στα Σκόπια με σημαία της Ελλάδας με αγκυλωτό Σταυρό Ο φιλέλληνας συνελήφθη από τους Σκοπιανούς ,έκλεισαν το μπλογκ του και έκτοτε αγνοείται. Είπαν ότι είναι έγκλειστος σε ψυχιατρείο ως τρελός.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΟ ΕΜΑΙΛ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΛΕΕΙ:
ΑΝΑΧΩΡΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΚΟ ΓΚΛΙΓΚΟΡΙΕΒΙΤΣ. Ο γνωστός ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας θα συμμετάσχει στην αποστολή της Δημοκρατικής Αναγέννησης στα Σκόπια, στο ψυχιατρείο Μπάρντοφτσι όπου είναι έγκλειστος παρά τη θέλησή του ο αγωνιστής της Δημοκρατίας Βάσκο Γκλιγκορίεβιτς, για να εξετάσει τον 30χρονο ιστορικό των Σκοπίων, που τόλμησε να πει την αλήθεια και να υπερασπιστεί την ελληνική σημαία. Απευθύνει θερμή παράκληση προς όλους τους Έλληνες bloggers να βρίσκονται σε ετοιμότητα αύριο Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου, ημέρα της αποστολής μας. Δεδομένης της "σιωπής ασυρμάτου" που κρατούν τα μεγαλοκάναλα (εκτός ΑΛΤΕΡ και ΕΤ3), ο ρόλος των bloggers κατά τη διάρκεια αυτής της αποστολής, θα είναι κρισιμότατος, ιδιαίτερα αν η σκοπιανή ηγεσία επιχειρήσει να δημιουργήσει προβλήματα στην αποστολή μας. Με τη συνεχή τους ενημέρωση -στην οποία ήδη πρωτοστατούν οι Έλληνες bloggers- θα κρατούν ανοιχτή γραμμή με όλους τους συμπατριώτες μας κατά την εξέλιξη της αποστολής. Παράλληλα, αν κάποιοι επιχειρήσουν να μας σταματήσουν στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε τον αδελφό blogger Βάσκο Γκλιγκορίεβιτς, τουλάχιστον να υπάρχει μια συνεχής ροή πληροφοριών, ώστε οι ειδήσεις να μην φιλτράρονται από τα μεγάλα κανάλια και τα συγκροτήματα Τύπου. Σας ευχαριστούμε θερμά για τη βοήθειά σας

(Σταύρος Βιτάλης- Εκπρόσωπος Τύπου)

Αναδημοσίευση απο τα φιλικά μας Blog Άνεμος

και A μπε μπα blog Το μπινελικοδρόμιο

Παρακαλώ, είναι πολύ σοβαρό, αναδημοσιεύστε το και οι άλλοι Bloggers.

read more “Όταν λες την αλήθεια σήμερα είναι σαν να επαναστατείς...”

17 Φεβ 2009

Μια ζωή δίχως τη χαρά της στιγμής...

Αντιλαμβανόμαστε το ωραίο σε μια ακατάλληλη ώρα? Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;

Ο αγχώδης-μηχανιστικός τρόπος με τον οποίο ζούμε αφαιρεί χιλιάδες όμορφες στιγμές που θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει. Τρέχουμε μονίμως να προλάβουμε, αλλά τι κυνηγάμε ακριβώς μας διαφεύγει. Και μαζί με αυτές τις στιγμές που χάνουμε, ξοδεύουμε και τη ζωή μας... ξεχνώντας να χαρούμε το τώρα κάθε φορά που έχουμε την ευκαιρία. Ξεχνώντας να μοιραστούμε τις ομορφιές της ζωής με τους αγαπημένους μας. Μα τι είναι η ζωή, αν όχι στιγμές-στιγμούλες πολύτιμες?

Μάθαμε να βάζουμε "περίεργες προτεραιότητες" -που μολονότι παράλογες τις θεωρούμε "φυσιολογικές"-και να μην ζούμε σχεδόν ποτέ με αυθορμητισμό. Μάθαμε να ζούμε μόνο προγραμματισμένες στιγμές "χαράς" ή "ψυχαγωγίας" και συνήθως τις εκτιμούμε μόνο από το πόσο κοστίζουν σε χρήματα...

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε η ιστορία του βιολιστή στο Μετρό, που μου έστειλε σήμερα ο φίλος Κωστής. Για προσέξτε λίγο την ιστορία....


Violinist in the Metro

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.

Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να
σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.

Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν - έστω και για λίγο - μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε
χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.

Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός
κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!

Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: «Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»


Πηγή: Washington Post, http://www.washingtonpost.com/wp-dyn...040401721.html (μεταφρασμένη περίληψη)
read more “Μια ζωή δίχως τη χαρά της στιγμής...”

16 Φεβ 2009

Η κιβωτός των σπόρων χρηματοδοτείται από τους "συνήθεις ύποπτους"!


Οι εταιρίες "τέρατα" των μεταλλαγμένων σπόρων και των χημικών -Monsanto, Du Pont-Pioneer Hi-Bred, Syngenda, CGIAR βρίσκονται πίσω από τη χρηματοδότηση της Κιβωτού των σπόρων στο Σβάλμπαρντ της Νορβηγίας!
Πέρα από τον Bill Gates -μέσω του Bill and Melinda Gates Foundation- το ίδρυμα των "ευγονιστών" των Rockefeller και η Ford Foundation συγχρηματοδοτούν το εγχείρημα με
πολλά εκατομμύρια

Αλήθεια δεν είναι το λιγότερο περίεργο να βλέπουμε αυτούς που σκορπούν τον καρκίνο και άλλες σοβαρές ασθένειες μέσω των χημικών σκευασμάτων και των γενετικά τροποποιημένων σπόρων τους, να αποθηκεύουν εκατομμύρια σπόρους απ' όλο τον κόσμο σε μία τεράστια αποθήκη-φρούριο στη Νορβηγία?

Επιπλέον εμπλέκονται η USAID και η CIGAR. Μέσα από ένα τεράστιο δίκτυο μεθοδεύσεων προώθησαν ανάμεσα στα άλλα φρικτά σχέδια και "προϊόντα", τη δημιουργία αυτής της αποθήκης σπόρων. Κάτι ξέρουν ή κάτι ετοιμάζουν για το "καλό" της ανθρωπότητας?

Θα ακολουθήσει εκτενέστερο άρθρο σχετικά...

(photo via globalresearch.ca)

read more “Η κιβωτός των σπόρων χρηματοδοτείται από τους "συνήθεις ύποπτους"!”

14 Φεβ 2009

Τι σκέφτονται τα ζώα για τον άνθρωπο?- Μια "περίεργη" συνέντευξη... (3)


Συνέν
τευξη με τον ελέφαντα: "Είμαστε άτομα"!

Συνεχίζοντας τη σειρά των συνεντεύξεων της Μπάρμπαρα Φένερ μαζί με την Ούρσουλα Ζάιλερ, περνάμε στον Μαξ τον ελέφαντα. Ο Μαξ με την Μπάρμπαρα είναι γνωστοί από παλιότερα, καθώς επικοινώνησε μαζί του για πρώτη φορά πριν από 3 χρόνια. Τότε ήταν πολύ "θυμωμένος" επειδή οι άνθρωποι τον κοίταζαν δίχως "σεβασμό" και μάλιστα τον φοβόντουσαν ενώ αυτός ήταν εγκλωβισμένος. Τώρα αισθάνεται κάπως πιο ... "θετικά".

Η πρώτη ερώτηση -ως συνήθως- αφορά το πως βλέπει τους ανθρώπους...
Πριν σας έβλεπα διαφορετικά. Τώρα είναι κάπως πιο απλό επειδή έχουμε εργαστεί μαζί. Αισθάνομαι πιο συνδεδεμένος με τα άλλα ζώα του ζωολογικού κήπου. Το βλέπεις εξάλλου.
Η Φένερ εξηγεί πως οι ελέφαντες ανήκουν στα είδη ζώων που είναι ιδιαίτερα εξελιγμένα, τα οποία σταδιακά αποκτούν/γίνονται ξεχωριστές προσωπικότητες (άτομα). Αυτό σημαίνει πως δεν είναι πλέον πλήρως "προστατευμένοι" από τη συλλογική (ομαδική) ψυχή, αλλά πρέπει πλέον να ανταπεξέρχονται αυτόνομα και αυτοδύναμα σε σχέση με τον εαυτό τους, αλλά και τη θέση τους. Αυτό βέβαια τους κάνει να υποφέρουν και περισσότερο κάτω από τις αρνητικές πλευρές της κατάστασης στην οποία βρίσκονται...
Θέλει να μας ευχαριστήσει που τον στηρίζουμε! λέει η Φένερ.

Και στα ζώα δηλαδή χαρίζουμε λίγη ελπίδα, όταν τα αντιλαμβανόμαστε συνειδητά και ασχολούμαστε μαζί τους. Τους αρέσει όταν τους "ακούμε", συνεχίζει η Φένερ, και όταν τους ρωτά εάν μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτούς, της απαντούν να καθίσει και να θαυμάσει λιγάκι το σώμα τους ή να τους επισκέπτεται κάθε φορά που βρίσκεται στο ζωολογικό κήπο. Ο Μαξ μάλιστα της είπε κάποια φορά να πίνει περισσότερο νερό και γενικά να προσέχουμε το νερό...

Μπορείς να μας πεις πως αντιλαμβάνεσαι τους ανθρώπους που συναντάς εδώ καθημερινά?
Είναι εντελώς διαφορετικοί. Μας βρίσκουν διασκεδαστικούς μόνο όταν είμαι σε δράση, όπως τώρα.
(Ο Μαξ εκείνη τη στιγμή χτυπά με την προβοσκίδα του ένα τενεκέ, πράγμα που κάνει αρκετό θόρυβο.)
Σας αρέσει η δράση. Πρέπει κάτι να "τρέχει" κάτι να κινείται και όσο πιο πολύ φασαρία κάνει, τόσο το καλύτερο. Δεν το κατανοώ πάντα. Όμως με αντιμετωπίζουν και με σεβασμό -και φυσικά δεν έχω και τίποτε εναντίον! Δεν με ωφελεί σε τίποτε να με φοβάστε. Εξάλλου βρίσκομαι από πίσω (από τα κάγκελα).
Ο Μαξ είναι ένας ασιατικός ελέφαντας και εκεί -στην Ασία- χρησιμοποιούνται συχνά για διάφορες εργασίες. Αρέσει αυτό στους ελέφαντες? ρωτά η Ζάιλερ.
Είναι ωραίο να έχει κανείς κάποιο έργο να εκτελέσει και είναι επίσης όμορφο να είναι μία σωματική εργασία. Πρέπει να ασκούμε το σώμα μας, όπως και άλλες υπάρξεις. Είναι σημαντικό να είμαστε γεροί. Αυτή τη στιγμή είμαι καλά. Είμαστε έξυπνοι και το γνωρίζεται ήδη ή το έχετε διαβάσει και παρ' όλ' αυτά συχνά δεν το πιστεύεται. Υπάρχουν πολλοί που έρχονται και μας κοιτούν και σκέφτονται: αυτοί δεν κάνουν τίποτε.
Λέγεται πως οι ελέφαντες έχουν καταπληκτική μνήμη, πως δεν ξεχνούν ποτέ και τίποτε. Είναι αλήθεια? και πως λειτουργεί αυτό?
Όλα είναι ζήτημα συνείδησης. Δεν ξεχνάμε ποτέ εάν κάτι μας προκάλεσε πόνο. Αυτό είναι ένα είδος προστασίας για μας. Θυμόμαστε τι συνέβη και σε ποιο μέρος συνέβη και εάν αυτό αποτελούσε μία θετική ή μία αρνητική εμπειρία. Για εμάς σίγουρα είναι ένα ζήτημα να μας κυνηγούν και να μας χωρίζουν.
Πως είναι για τους ελέφαντες, όταν οι άνθρωποι τους κυνηγούν από απληστία για το ελεφαντόδοντο ?
Άρρωστο. Λυπηρό.
Ξυπνά μέσα σας μίσος και καχυποψία απέναντι στους ανθρώπους?
Όχι. Πόνος. Ένας πόνος που τον αισθανόμαστε τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο.
Πως είναι για έναν ελέφαντα, όταν του αφαιρούνται οι χαυλιόδοντες?
Εξευτελιστικό.
Για ποιο λόγο τους χρειάζεται?
Για τη μάχη. Για τα πάντα. Για να αισθάνεται, για να νιώθει. Είναι επίσης ένα σύμβολο δύναμης. Είναι κάτι που χαρίζει σεβασμό. Με τα δόντια μας μπορούμε να εντυπωσιάσουμε άλλους ελέφαντες.
Αισθάνονται οι ασιατικοί με τους αφρικανικούς ελέφαντες συγγενείς, ενωμένοι σαν μονάδα ή περισσότερο σαν ξεχωριστά είδη?
Δεν είμαστε τόσο ξεκομμένοι, όπως το βλέπετε εσείς. Από τίποτε δεν είμαστε "χωρισμένοι", όπως το εννοείται.
Αισθάνεσαι σαν ατομική ύπαρξη?(σαν άτομο?)
Ναι. Έχω ένα όνομα, ένα έργο και ένα περιορισμένο χώρο στη διάθεση μου. Μου είναι ιδιαίτερα συνειδητό, πως είμαι ένα ξεχωριστό άτομο (individuum). Γενικά οι ελέφαντες βλέπουν τους εαυτούς τους ως άτομα. Έτσι λειτουργούν οι οικογένειες μας. Κατά βάση σας μοιάζουμε πολύ.
Αυτό σημαίνει πως είστε και ψυχικά ξεχωριστά άτομα?
Ναι, αυτό εννοούσα. Χρειαζόμαστε την ομάδα, όμως μέσα στην ομάδα γνωρίζουμε πως είμαστε ξεχωριστά άτομα. Υπάρχουν επίσης συμπάθειες και αντιπάθειες μέσα στην οικογένεια, σχεδόν όπως σ' εσάς. Μπορεί να είμαστε επίσης πολύ εκδικητικοί. Εάν συνέβη κάτι μέσα στην οικογένεια -κάποιος καυγάς π.χ.- τότε αυτό το συμβάν είναι κατά κάποιο τρόπο πάντοτε παρόν και δεν ξεχνιέται.
Σχετικά με τις μνήμες: Είπε πριν πως θυμούνται πάντοτε τον τόπο όπου συνέβη κάτι κακό, Μπορούν να θυμηθούν και τον συγκεκριμένο άνθρωπο που τους προξένησε κάποιο κακό?, ρωτά Ζάιλερ.
Από τη μυρωδιά ναι. Μυρίζουμε τη μνήμη του. Κατά βάση μυρίζουμε το φόβο του. Το φόβο του ανθρώπου για τον ελέφαντα. Όσοι μας προκαλούν κάτι κακό, ζουν πλέον με αυτό το φόβο, επειδή ακριβώς προξένησαν κακό. Δεν υπάρχει κανείς που να μας κάνει κάτι και να μην ζει μετά με αυτό το φόβο.
Η Φένερ συμπληρώνει, πως τη στιγμή που ένας άνθρωπος κάνει κάτι κακό στους ελέφαντες, νιώθει πως πληγώνει ένα άτομο. Δεν σκοτώνει απλώς ένα ζώο. Τη στιγμή της κακοποίησης γνωρίζει ο άνθρωπος, πως προξένησε κακό σε ένα άλλο άτομο.

Πως πεθαίνουν οι ελέφαντες?
Όταν η ψυχή αφήνει το σώμα ενός ελέφαντα, παραμένει για σχετικά μεγάλο διάστημα κοντά στο σώμα. Για όσο διάσημα χρειαστεί για να αρχίσει να αποσυντίθεται το σώμα ή να φαγωθεί από άλλα ζώα. Τρέφουμε μεγάλο σεβασμό για το σώμα.
Ποια είναι η αποστολή των ελεφάντων? Είναι τα μεγαλύτερα θηλαστικά της ξηράς και εκτός από τον άνθρωπο δεν έχουν φυσικούς εχθρούς. Για ποιο λόγο βρίσκονται εδώ?
Για να διδάξουν στους ανθρώπους το σεβασμό και να εκφράσουν τη σύνδεση ανάμεσα στην ομορφιά και τον όγκο. Εάν κοιτάξετε με προσοχή, μπορείτε να δείτε πόση χάρη έχουμε, μολονότι μας βρίσκεται χοντροκομμένους. Είμαστε επίσης εδώ για να δυναμώσουμε τη Γη.
Η Φένερ λέει πως της δείχνει μία εικόνα με κοπάδια από αντιλόπες που τρέχουν. Της λέει πως είναι απαραίτητοι, για να συγκρατούν ενωμένη τη Γη. Έτσι μπορεί ο πλανήτης να παραμένει "ένα".

Άκουσα κάποια στιγμή πως οι φάλαινες είναι ένα είδος γέφυρας ανάμεσα στις ηπείρους. Έχουν αυτές μία ανάλογη αποστολή στο νερό, όπως αυτή των ελεφάντων στην ξηρά?
Ναι. Έτσι ακριβώς θα μπορούσε να το περιγράψει κανείς.
Με ποια άλλα ζώα αισθάνεστε ομοιότητα ή συγγένεια?
Πρώτ' απ' όλα αισθανόμαστε ενότητα με το είδος μας. Όμως αισθανόμαστε σεβασμό και για όλα τα άλλα ζώα, ακόμη και για τα πολύ μικρά. Αισθανόμαστε σύνδεση ακόμη και με τα πουλιά και με τα ερπετά, τα οποία μοιράζονται τον ίδιο ή έχουν παρόμοιο ζωτικό χώρο μ' εμάς και αισθανόμαστε αμοιβαίο σεβασμό.
Γνωρίζεις συνειδητά πως υπάρχουν ακόμη και ανάμεσα στα ζώα ιεραρχίες και διαφορετικές βαθμίδες εξέλιξης?
Ναι, το έχω ακούσει. Η ψυχή μας είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με το σώμα μας, όσο ίσως σε κανένα άλλο είδος. Σε αυτό το σώμα ζούμε με κάθε δυνατή συνέπεια. Και αυτός είναι ο κύριος στόχος: Να διατηρηθούμε στη ζωή μέσα σε αυτό το σώμα και να ολοκληρώσουμε τον κύκλο της. Με τέτοια ερωτήματα ασχολούμαστε όταν αφήσουμε το σώμα, αλλά όχι όσο κατοικούμε μέσα σε αυτό, διότι τότε έχουμε να ασχοληθούμε με τα "καθημερινά".
Αυτά που λέει ο Μαξ σχετικά με τους ελέφαντες και το γερό δέσιμο της ψυχής στο σώμα τους
ταιριάζει με όσα αναφέρονται σε βιβλία εσωτερισμού, σχολιάζει η Ζάιλερ. Για να μπορέσει κάποιο ζώο να φτάσει το επίπεδο της ατομικότητας και να έχει μία ατομική ικανότητα σκέψης, πρέπει να ενωθεί η ψυχή του απόλυτα με το σώμα του, όπως συμβαίνει και στον άνθρωπο. Στα υπόλοιπα ζώα που δεν έχουν φτάσει την εξατομίκευση, η ψυχή παραμένει έξω από το σώμα και επιδρά από έξω στο ζώο. Με αυτή τη λογική δεν εκπλήσσουν και όσα λέει στο τέλος ο Μαξ:

Εμείς οι ελέφαντες είμαστε εδώ στο ζωολογικό κήπο, για να προσεγγίσουμε τους ανθρώπους. Αισθανόμαστε περισσότερο συνδεδεμένοι με τους ανθρώπους παρά με τα άλλα ζώα!


(τίτλος πρωτοτύπου/πηγής: Was Tiere uns zu sagen haben- Zeitenschrift 58/59 2008)
Μετάφραση-επιμέλεια
Βίκυ Χρυσού


(Ακολουθεί η συνέντευξη με τον λύκο: "Δεν ξέρετε πια τι είναι πραγματικό!")

read more “Τι σκέφτονται τα ζώα για τον άνθρωπο?- Μια "περίεργη" συνέντευξη... (3)”

13 Φεβ 2009

Τι σκέφτονται τα ζώα για τον άνθρωπο?- Μια "περίεργη" συνέντευξη... (2)



"Η σταθερότητα είναι ελιξίριο ζωής" - Συνομιλία με τη χελώνα Negrita...


Η Negrita είναι μία σκουρόχρωμη χελώνα Galapagos και με τα 75 της χρόνια είναι η γηραιότερη χελώνα του ζωολογικού κήπου της Ζυρίχης.

Με τη Negrita ήρθε σε επαφή η Μπάρμπαρα Φένερ και μετέφερε ερωτήσεις της Ούρσουλα Σάιλερ -(συνεκδότρια του περιοδικού Zeitenschrift)...

Αυτό που μας εντυπωσιάζει στις χελώνες είναι η μεγάλη ηλικία στην οποία φτάνουν. Υπάρχει κάποιος λόγος γι' αυτό?
Έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται κανείς στον εαυτό του. Πολλοί μας υποτιμούν γιατί υποτίθεται πως είμαστε πολύ αργές. Όμως εμείς γνωρίζουμε το σώμα και τις ενέργειες μας και ξέρουμε πως να χειριστούμε το σώμα μας, ώστε να παραμένει σταθερό. Η παραμικρή μας κίνηση -κοίταξε με- μας είναι απόλυτα συνειδητή με κάθε της λεπτομέρεια. Γνωρίζω τι κάνω με το σώμα μου. Αυτό μας χαρίζει τόση ηρεμία, ώστε να παραμένει το σώμα μας ίδιο για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Αυτή η διαδικασία σε εμάς μοιάζει σαν να κινείστε σε slow motion μέσα στη ζωή. Έχετε διαφορετική αίσθηση του χρόνου από εμάς?
Η δική σας εμπειρία με το χρόνο είναι εντελώς άρρωστη. Είστε υπερβολικά γρήγοροι. Δεν έχετε χρόνο ούτε για να κοιτάξετε σωστά. Πάντοτε βρίσκεστε σε κίνηση έτοιμοι να προχωρήσετε παρακάτω.
(Αισθάνομαι σαν να με έπιασαν "στα πράσα"... λέει η Σάιλερ.)
Ακολουθείτε πάντα μία διεύθυνση με tempo. Όλα για σας πρέπει να γίνονται γρήγορα. Γι΄αυτό είναι ο χρόνος ένα κεντρικό ζήτημα για σας. Για 'μένα ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία. Είμαι απλή. Είμαι εδώ και η στιγμή που υπάρχω είναι σημαντική. Το "τώρα". Εάν αυτή τη στιγμή κινούμαι, τότε αυτό είναι το σημαντικότερο. Εσείς πάντα μελετάτε τι θα ακολουθήσει. Εγώ είμαι απλά εδώ.
Ήταν οι άνθρωποι πάντα έτσι ή έγιναν μόλις στο πιο πρόσφατο παρελθόν?
Είστε κυνηγοί. Φέρετε αυτή την ποιότητα, μόνο που ενισχύθηκε. Ζείτε σε ανταγωνισμό με τον ίδιο σας τον εαυτό και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να "στέκεστε δίπλα"στον εαυτό σας και να μην είστε γερά ριζωμένοι.
Με την έννοια κυνηγός εννοείς, πως είμαστε ένα είδος που μόνιμα θέλει να έχει κάτι?
Ναι. Πάντα θέλετε να πετύχετε κάτι και συχνά δεν ξέρετε τι.
(Φένερ: μου το δείχνει με μία εικόνα, όπου τρέχουμε πίσω από κάτι, το οποίο όμως δεν μπορούμε να δούμε. Σαν να τρέχουμε πίσω από ένα σύννεφο και μόλις το φτάσουμε, δεν ξέρουμε τελικά τι θέλαμε.)
Μπορείτε να διδαχθείτε από εμάς για να γίνετε πιο ήρεμοι. Και αν γίνετε πιο ήσυχοι/ήρεμοι θα γίνετε και πιο συνειδητοί.
Όταν ένας άνθρωπος στέκεται μπροστά σε ένα κλουβί με χελώνες και τις παρατηρεί σκεπτόμενος την ηλικία την οποία φτάνει, σίγουρα του έρχεται η σκέψη, πως θα πρέπει να είναι μια βαρετή ύπαρξη.
Δεν έχεις ιδέα. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και καλή. Η σταθερότητα είναι ελιξίριο ζωής και την εκτιμώ.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως η χελώνα είναι μία έκφραση της σταθερότητας και της επιμονής?
Δεν πρέπει να την περιορίσεις στο είδος μας. Είναι μία ποιότητα την οποία μπορεί να πετύχει κάθε ύπαρξη. Εμείς , με το σώμα μας είμαστε καλά προστατευμένες και δεν χρειάζεται να την καταναλώνουμε όπως π.χ. ένα λιοντάρι. Βρίσκουμε παντού τροφή. Όσα χρειαζόμαστε είναι εδώ. Εκφράζουμε την σταθερότητα στη Γη. Όπου βρισκόμαστε, είναι σταθερά.
Οι χελώνες μπορούν να αντιληφθούν εντελώς διαφορετικούς τόνους απ' ότι ο άνθρωπος. Μπορούν να δούν και άλλα φάσματα?
Δεν βλέπουμε με τα μάτια. Αντιλαμβανόμαστε δονήσεις, ήχους και οπτικά ερεθίσματα. Δεν βλέπουμε τόσο καθαρά όσο οι άνθρωποι. Περισσότερο τα περιγράμματα και την αντίθεση φωτεινού - σκοτεινού. Βλέπουμε όμως χρώματα. Αγαπάμε τα χρώματα.
Πως αντιλαμβάνεστε τους ανθρώπους?
Είστε όπως είστε. Έρχεστε και φεύγετε...
Μας βλέπετε σαν ενεργειακά σχήματα ή σαν θολά περιγράμματα?
Σας βλέπουμε κυρίως σαν περιγράμματα και αντιλαμβανόμαστε την ενέργεια που φέρετε. Λατρεύω τα παιδιά που κολλάνε τη μύτη τους στο τζάμι ή το καλοκαίρι, όταν σκήβουν πάνω από τους φράχτες, επειδή θέλουν να είναι πιο κοντά μας. Είναι τόσο φωτεινά. Κατά τ' άλλα δεν μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι άνθρωποι. Έχω μιά όμορφη ζωή, όλα όσα χρειάζομαι είναι εδώ.
Με ποιά άλλα ζώα καταλαβαίνεστε καλά?
Με τα πουλιά. Επειδή ζούμε μαζί. Τα πουλιά συμμετέχουν κατά κάποιο τρόπο στην ύπαρξη μας. Μοιραζόμαστε ακόμη και την τροφή μας.
Λέγεται πως η χελώνα υπήρχε στη Γη ακόμη και πριν την εμφάνηση των δεινοσαύρων. Έχεις πρόσβαση σε αυτή τη γνώση?
Ήμασταν πάντοτε εδώ. Θα είμαστε πάντοτε εδώ.
Έχουν οι χελώνες κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στη Γη, πέρα από το ότι χαρίζουν σταθερότητα?
Δεν σου αρκεί ε? Είναι όμως έτσι ακριβώς!
Μπορείς να πεις κάτι για τους δεινόσαυρους? Ήταν τόσο τεράστιοι? και υπήρχαν ταυτόχρονα και άνθρωποι?
Ασχολήσου με το τώρα και μην νοιάζεσαι για κάτι που ανήκει τόσο πίσω στο παρελθόν. Δεν ήταν όμως έτσι ακριβώς όπως το φαντάζεστε. Υπήρχε πάντοτε μία παράλληλη ζωή. Υπήρχαν περισσότεροι από αυτούς τους -τους δεινόσαυρους- από ότι άνθρωποι και ζούσαν σε διάφορες τοποθεσίες. Όμως πρώτα ήμασταν εμείς εδώ.
(Φένερ: Όπως μου το δείχνει πρώτα ήταν οι "δεινόσαυροι" και μετά προστέθηκε ο άνθρωπος.)
Και μετά άρχισε αυτή η βιασύνη. Οι δεινόσαυροι πολεμούσαν μεταξύ τους και αλληλοσκοτώνονταν, επειδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος για όλους. Εμείς όμως δεν προσφέρουμε "επιφάνεια" για να μας επιτεθούν. Είμαστε απλά εδώ και είναι καλά έτσι.

(τίτλος πρωτοτύπου/πηγής: Was Tiere uns zu sagen haben- Zeitenschrift 58/59 2008)
Μετάφραση-επιμέλεια
Βίκυ Χρυσού


(Ακολουθεί η συνέντευξη με τον ελέφαντα: "Είμαστε άτομα" (individuen)!

read more “Τι σκέφτονται τα ζώα για τον άνθρωπο?- Μια "περίεργη" συνέντευξη... (2)”

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ