29 Δεκ 2009

Ο εμφύλιος των ηλιθλιων -Οι πολέμιοι των δημοσίων Πανεπιστημίων & οι λάτρεις της "πυραμίδας"

"Λεύκανση" μέσω σπουδών για να διατηρηθεί η πολυπόθητη στους Εβραίους "κοινωνική πυραμίδα"

 του Π. Τραϊανού



(...)Επειδή οι Εβραίοι ήταν "δημοκράτες", αυτήν τη δυνατότητα την έδωσαν σε όλους. Για να μην βρουν αντιδράσεις, δεν απέκλεισαν κανέναν από τη "λεύκανση". Ούτε καν τα παιδιά των λευκών μεταναστών, που λίγα χρόνια πριν είχαν φτάσει στις ΗΠΑ πεινασμένοι. Πώς το κατάφεραν αυτό; Με το γνωστό εβραϊκό τρόπο. Με δάνεια και πάλι. Ακόμα και ο πιο ταπεινός "λευκός" μπορούσε να πάρει δάνειο, για να γίνει "λευκότερος" ακόμα και από τους ίδιους τους γονείς του και άρα με "δίκαιες" απαιτήσεις, όταν θα έβγαινε στην παραγωγή. Από τα φοιτητικά δάνεια ξεκινούν όλα τα σημερινά προβλήματα των ΗΠΑ. Τα φοιτητικά δάνεια συντηρούν τον δομικό ρατσισμό τους σε όλα τα μήκη και τα βάθη της κοινωνίας τους. Τα φοιτητικά δάνεια είναι ο "καρκίνος", ο οποίος αναπαράγει τον ρατσισμό των ΗΠΑ.

Οι Εβραίοι γι' αυτόν τον λόγο πολέμησαν με πάθος τα δημόσια Πανεπιστήμια. Δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο αυτά τα Πανεπιστήμια, γιατί δεν ήθελαν "ταβάνι" στην πολιτική τους. Δημόσια Πανεπιστήμια θα σήμαινε αξιοκρατία, αλλά και ένα όριο "λεύκανσης". Παραπάνω "όροφος" δεν θα υπήρχε. Αυτό δεν τους συνέφερε. Αυτούς τους συνέφερε να "προχωράει" ο καθένας με βάση την τσέπη του και να μην υπάρχει όριο σ' αυτήν την "πορεία". Τους συνέφερε οι "αποχρώσεις" ν' αναπαράγονται με τον ίδιο ακριβή τρόπο και ταυτόχρονα να μην απειλούνται από τις πιέσεις της βάσης. Κάθε φορά που υπήρχε ασφυξία στη βάση, την εκτόνωναν από την κορυφή. Κάθε φορά που κάποιοι νέοι Αμερικανοί "έσπρωχναν" για να γίνουν "λευκότεροι", οι Εβραίοι απλά ανέβαζαν τα δίδακτρα στην κορυφή. Κάθε φορά που γινόταν αυτό στην κορυφή, κάποια νέα "απόχρωση" Αμερικανών εμφανιζόταν στη βάση.

Η εβραϊκή πολιτική, δηλαδή, δεν διέφερε στην ουσία της από την προηγούμενη αγγλοσαξονική πολιτική. Η "πυραμίδα" υψωνόταν και πάλι με νέες "εισαγωγές" απαιτητικών "λευκών" μεταναστών, οι οποίοι με την άφιξή τους έδιναν αυξήσεις και στους υπόλοιπους. Κάθε νέα γενιά Αμερικανών εργαζομένων θα έμπαινε στην αμερικανική οικονομία σαν "μετανάστες". Δεν θα διαδεχόταν απλά την προηγούμενη γενιά εργαζομένων ως όμοια, όπως συνέβαινε στις υπόλοιπες οικονομίες του κόσμου, αλλά θα την "προσπερνούσε" σαν "ανώτερη". Η κάθε προηγούμενη γενιά εργαζομένων θα ήταν οι "μαύροι" μπροστά στους νέους "λευκούς μετανάστες".

Κάθε νέα γενιά Αμερικανών, που εμφανιζόταν στην οικονομία, δεν δεχόταν να εργάζεται για τα ίδια χρήματα με την προηγούμενη και άρα με τους "μαύρους". Απαιτούσε και έπαιρνε πιο πολλά "πέτσινα" χρήματα απ' όσα έπαιρναν οι προηγούμενοι εργαζόμενοι. Απλά αυτοί οι νεοεισερχόμενοι "μετανάστες" δεν προέρχονταν από κάποιες υπαρκτές χώρες, αλλά από φανταστικές χώρες. Ήταν αυτοί, οι οποίοι "κατάγονταν" από τις "άριες χώρες" του Χάρβαρντ ή του Γέιλ και οι οποίοι είχαν πιο πολλές απαιτήσεις από αυτούς, οι οποίοι καταγόταν από κατώτερες "σκουρόχρωμες χώρες", όπως ήταν τα δημόσια Πανεπιστήμια ή τα απλά Λύκεια. Μιλάμε για το θέατρο του παραλόγου. Οι Αμερικανοί, επειδή είχαν συμφέρον από τον ρατσισμό, είχαν γίνει ρατσιστές ακόμα και απέναντι στο είδωλό τους. Ως κοινωνία ήταν ρατσιστική ακόμα κι όταν στεκόταν μπροστά στον "καθρέπτη". Οι πάντες απέναντί τους ήταν "μαύροι". Ακόμα και οι προηγούμενοι Αμερικανοί. Οι ίδιοι οι γονείς τους.

Με αυτόν τον τρόπο η FED μοίραζε "ψεύτικο" χρήμα, αλλά κατέγραφε πραγματικά χρέη. "Εξάτμιζε" τα ψεύτικα χρήματα στην κατανάλωση και στις υπεραξίες της ψευδοπολυτέλειας, χωρίς να προσφέρει σ' αυτούς τους "πετυχημένους" —που τα κατείχαν— τίποτε παραπάνω από όσα ήδη απολάμβαναν στην προηγούμενη ζωή τους. Ένα σπίτι είχαν και πάλι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Ένα αυτοκίνητο οδηγούσαν και πάλι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Τις ίδιες φορές έτρωγαν κάθε εβδομάδα στα εστιατόρια. Τις ίδιες ντουλάπες με τον ανάλογο όγκο ενδυμάτων είχαν και πάλι. Τα πάντα όμως τα έκαναν με πολλαπλάσιο κόστος και αυτό αύξανε τα χρέη τους.

Τα χρήματα δηλαδή στην αγορά είχαν συνεχώς μειωμένη αξία, αλλά τα χρήματα στη λογιστική των χρεών παρέμεναν σταθερά. Η τεχνητά αυξημένη κατανάλωση ωθούσε τις υπάρχουσες βιομηχανίες σε αυξημένες επενδύσεις και άρα έσπρωχνε τους ιδιοκτήτες τους στις τράπεζες για δάνεια. Τα νέα δάνεια αύξαναν τις τιμές των προϊόντων και στην πραγματικότητα το μόνο που αύξαναν ήταν τα χρέη τόσο των καταναλωτών όσο και των βιομηχάνων.

Τα "φρεσκοτυπωμένα" χρήματα των "άσπρων" εργαζομένων δεν "λίμναζαν" σε καταθέσεις, ώστε να εξοφλούν προηγούμενα δάνεια ή να μειώνουν την αξία των νέων "πέτσινων" εκτυπώσεων. Τα "φρεσκοτυπωμένα" χρήματα των εισπράξεων των ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΩΝ βιομηχάνων δεν "λίμναζαν" σε καταθέσεις, αλλά έπρεπε να γίνουν εκ νέου "επενδύσεις", για ν' ακολουθούν τη μόδα, η οποία άλλαζε συνεχώς. Οι ίδιοι, δηλαδή, που με ψεύτικο χρήμα δημιουργούσαν "υπερκατανάλωση", ήταν αυτοί που χρηματοδοτούσαν τη βιομηχανία, η οποία κάλυπτε αυτήν την υπερκατανάλωση. Σταδιακά όλοι οι Αμερικανοί έγιναν "όμηροι" του ίδιου τραπεζικού συστήματος. Οι Εβραίοι έπαιζαν με "είδωλα" και τους δούλευαν όλους. Έβαζαν τους λευκούς Αμερικανούς απέναντι στους ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ Αμερικανούς, προκαλώντας έναν τρομερής εντάσεως οικονομικό "εμφύλιο". Τον εμφύλιο των ηλιθίων. Τον "εμφύλιο" των πιστών της Prada με αυτούς της Armani. Οι πάντες εναντίον των πάντων.

Τροφοδοτούσαν οι ίδιοι με "πολεμοφόδια" τις εμπόλεμες πλευρές και εκμεταλλεύονταν την "αιμορραγία" τους. Το αμερικανικό "όνειρο" έγινε "εφιάλτης" χρεών για τους πάντες και οι Εβραίοι έτριβαν τα χέρια τους. Οι μόνοι που απολάμβαναν το "όνειρο" μέσα στη μεγάλη χριστιανική χώρα. Οι λευκοί καταναλωτές ήταν βουτηγμένοι στα καταναλωτικά χρέη και οι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ ιδιοκτήτες των βιομηχανιών έχαναν το μεγαλύτερο μέρος των ιδιοκτησιών τους από τους νέους τραπεζικούς συνέταιρους. Η χώρα, η οποία είχε αναγάγει την ατομική ιδιοκτησία σε εθνική της θρησκεία, είχε γίνει ένα έθνος κινούμενων "σκηνιτών". Πραγματικών "σκηνιτών", που σήμερα —στην εποχή της θεωρητικής παντοδυναμίας τους— μοιάζουν με τους Ινδιάνους, τους οποίους βρήκε ο Κολόμβος στη Νέα Γη …Μπροστά σε σκηνές και γύρω από τη φωτιά.

Οι Αμερικανοί, ως λαός πλέον, χρωστούσαν τα πάντα στους Εβραίους. Εξαιτίας της ιδιωτικής εκπαίδευσης, τους χρωστούσαν πολύ πριν εισπράξουν το πρώτο τους δολάριο ως εργαζόμενοι. Όσο πιο πολλά χρήματα "τύπωναν" οι Εβραίοι, τόσο πιο πολύ κεφάλαιο έχαναν οι Αγγλοσάξονες. Όσο πιο πολλά χρήματα έβγαζαν οι Εβραίοι, τόσο πιο πολλά χρωστούσαν οι Αμερικανοί. Όσο πιο πολλά χρήματα έδιναν οι Εβραίοι με τους "δίκαιους" μισθούς, τόσο κάλπαζε η "άδικη" ακρίβεια, που προστάτευε τις εβραϊκές "φωτοτυπίες", τις οποίες εισέπρατταν οι ίδιοι στα δικά τους high-life μαγαζιά. Οι Αμερικανοί είχαν "μπλέξει" σε έναν φαύλο κύκλο χρεών. Χρωστούσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν. Από το "κινητό" σπίτι που κατοικούσαν —και άλλαζαν κάθε φορά που έπαιρναν "αύξηση" στους μισθούς τους—, μέχρι και τον καναπέ που κάθονταν, για να παρακολουθούν τα νέα σήριαλ του νέου εβραιόπνευστου life-style, που τους πλάσαραν οι Εβραίοι μέσω του Χόλυγουντ.

Τίποτε δεν τους ανήκε πραγματικά και το μόνο, που πραγματικά κληροδοτούσαν στα παιδιά τους, ήταν χρέη. Τα παιδιά, που τα έβαζαν να ξεκινήσουν τις ζωές τους με χρέη, εξαιτίας των σπουδών. Ακόμα και το διαμαντένιο δακτυλίδι, που έβαλαν στην παράδοσή τους, ήταν ένα τεχνητό εβραϊκό δημιούργημα. Μια γνήσια "αμερικανική" παράδοση, η οποία αποφασίστηκε μεταξύ κάποιου Εβραίου εμπόρου διαμαντιών της Αμβέρσας και κάποιου Εβραίου κινηματογραφικού παραγωγού του Λος Άντζελες. Τους τα είχαν πάρει όλα. Τους "σκότωσαν" και έπαιρναν προμήθεια ακόμα και από την "κηδεία" τους. Όλοι χρωστούσαν στους ίδιους Εβραίους τραπεζίτες, οι οποίοι απλά έλεγχαν το "αίμα" της οικονομίας και αυτό είναι το νόμισμά της. Πολλοί λένε —και μάλλον αυτή είναι η αλήθεια— ότι ο Κένεντυ δολοφονήθηκε, όταν αποφάσισε να πάρει τον έλεγχο του αμερικανικού εθνικού νομίσματος από τα χέρια της εβραϊκής FED.

Συνεχίζεται...

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ