19 Δεκ 2009

Γονείς και σχολική εκπαίδευση: Πόσα λάθη κάνουμε απέναντι στα παιδιά μας... "για το καλό τους"

Η κατάσταση στην παιδεία, αλλά και γενικότερα τα φαινομενικά άλυτα και λιμνάζοντα θέματα της εκπαίδευσης στη χώρα μας, αλλά και σε μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου, φαίνεται πως τελικά δεν είναι καθόλου άσχετα από τη σχέση που έχουμε με τα παιδιά μας ως γονείς και από το τι κατανοούμε εμείς οι ίδιοι κάτω από αυτές τις βασικές έννοιες...


Πριν ακόμη έρθει η κόρη μου στην ηλικία να πάει σε δημοτικό σχολείο, αναρωτιόμουν πολύ συχνά πως θα καταφέρω να ισορροπήσω τις προσωπικές μου απόψεις και όσα θεωρώ βασικά για την ανατροφή και τη μόρφωση του παιδιού μου, με αυτό το ξύλινο σύστημα που παράγει γρανάζια και ρομπότ για ένα σύστημα κοινωνίας που με βρίσκει κάθε άλλο παρά σύμφωνη...

Αναρωτιόμουν πως θα μπορούσα να ξεπεράσω τις  αντιφάσεις, τα ελλείμματα, αλλά και τα προβλήματα που συνεπάγεται το ελληνικό δημόσιο σχολείο, δίχως να αποκόψω το παιδί από την μικρή μας κοινωνία και δίχως να προκαλέσω το στιγματισμό του...

Το "κοινωνικό καμουφλάζ" είναι παράδειγμα μια τέτοια λύση, που μοιάζει έστω και επιφανειακά να λύνει ένα μέρος του προβλήματος. Σε σημεία και θεωρίες που το σχολικό σύστημα καλεί σε "συμμόρφωση" και απλή υιοθέτηση θεωριών που δεν συνάδουν με την κοσμοθεωρία των γονέων, αλλά που μπορεί να προκαλέσει σύγκρουση μεταξύ δασκάλου και παιδιού ή την αρνητική μεταχείριση του, δεν είναι άσχημα καμιά φορά να κάνουμε ως γονείς το έργο μας παράλληλα και συμπληρωματικά σε αυτό του σχολείου, αποφεύγοντας την αντιπαράθεση και τη σύγκρουση, που τελικά θα κοστίσουν στην ισορροπία του δικού μας και μόνο παιδιού....
Π.χ. αν για οποιοδήποτε λόγο δεν συμφωνούμε με το μάθημα των θρησκευτικών, όπου γίνετε εμφανής προσηλυτισμός προς το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα και όχι μια γνωσιακής φύσης προσέγγιση διάφορων θρησκευτικών συστημάτων και το σκοπό που αυτά επιτελούν σαν μια εγκυκλοπαιδική γνώση για το παιδί, δεν είναι απαραίτητο να απαγορεύσουμε στο παιδί να συμμετέχει στο μάθημα, αλλά μπορούμε να κάνουμε εποικοδομητική συζήτηση με το παιδί μας έξω από το σχολείο πάνω σε σχετικά θέματα...

Αν διαφωνούμε με την προκλητική θεωρία του Δαρβίνου και τη θεωρία της εξέλιξης όπως αυτή διδάσκεται, αναφέροντας πως τάχα ο άνθρωπος αποτελεί εξέλιξη μιας μορφής πιθήκου που βγήκε από τα σπήλαια κάποτε σε ημιάγρια κατάσταση, φορώντας δέρματα από ζώα που σκότωνε για να τραφεί... μπορούμε επίσης να συζητάμε με το παιδί μας πάνω σε αυτό το θέμα και σε συνεργασία με τους δασκάλους να φροντίζουμε να δίδονται ερεθίσματα προς ανάπτυξη και εμβάθυνση του τρόπου σκέψης και μελέτης οποιουδήποτε θέματος μέσα στο σχολείο, ώστε να αποφεύγεται η απλή αναπαραγωγή θεωριών τρίτων, που δίνει στο μαθητή βαθμό αξιολόγησης με βάση του πόσο καλά έκλεισε τη δική του σκέψη και πόσο καλά αποστήθισε την όποια θεωρία...

Αν διαφωνούμε με την προώθηση της UNICEF -μέρες που είναι αξίζει να το αναφέρω θαρρώ κι ας μακρηγορήσω κάπως- και των άλλων παραπλανητικών τακτικών οργανώσεων του ΟΗΕ μέσα στο σχολείο, μπορούμε να προτείνουμε τρόπους ώστε να βρουν οι νηπιαγωγοί αλλού έμπρακτη απόδειξη της έγνοιας μας για τους συνανθρώπους μας ως παράδειγμα για τα παιδιά μας. Π.χ. όταν πέρυσι έμεινα άφωνη από τη συμμετοχή του νηπιαγωγείου στο πρόγραμμα με τους ατομικούς κουμπαράδες των νηπίων -που όπως μου εξήγησε η νηπιαγωγός ήταν ευκολότερο να εφαρμοστεί από οποιαδήποτε άλλη ιδέα που θα χρειαστεί ειδική έγκριση από το Υπουργείο- , με στόχο ποιό παιδί θα συγκεντρώσει στον κουμπαρά του περισσότερα για εμβόλια και φάρμακά ή άλλες απάνθρωπες "αγαθοεργίες", προκειμένου να μπλέξω σε χρονοβόρα εξήγηση της άποψης μου, προτίμησα να ρίξω απλά την ιδέα, αντί για χρήματα να συγκεντρώσουν χειροτεχνίες κια ζωγραφιές και να τις χαρίσουν σε παιδιά της ηλικίας τους που ζουν σε ιδρύματα ή αντί για ατομικούς κουμπαράδες να βάλουν ένα για ολόκληρο το τμήμα -ώστε η έννοια της συμμετοχής να μη μετατοπίζεται στο "ποιος έδωσε τα πιο πολλά χρήματα- και να τα χαρίσουν σε άτομα που ζουν σε καταυλισμούς για λαθρομετανάστες δίπλα μας και όχι σε ένα απρόσωπο "παγκόσμιο οργανισμό"...

Όμως η πράξη δείχνει τελικά πως δεν είναι και τόσο εύκολη η συνεργασία με το σχολείο και τους εκάστοτε δασκάλους και πως τελικά τα παιδιά μας τα παραδίδουμε σε χέρια ανθρώπων των οποίων δεν γνωρίζουμε ούτε το ήθος, ούτε τον τρόπο σκέψης, ούτε και τη διάθεση τους να δράσουν δημιουργικά προς όφελος των παιδιών, ειδικά όταν αυτό μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το μισθό και τη θέση τη δική τους...

Και η πρώτη τάξη του Δημοτικού, αποτελεί τελικά μία από τις πιο δύσκολες περιόδους προσαρμογής για ένα παιδί, το οποίο καλείτε να παρατήσει την ανεμελιά και την δια βίου μάθηση -αν δεν το είχαμε φυσικά στριμώξει νωρίτερα σε κάποιο παιδικό σταθμό για να εργαστούμε- για να πειθαρχήσει στο "σύστημα"...

Προσωπικά δίνω πραγματική μάχη για να βρω λόγους που να πείθουν την κόρη μου πως αξίζει να πάει στο σχολείο... Δίνω αγώνα για να γιατρέψω τις πληγές που επιτρέπω να της ανοίγουν άθελα τους κάποιοι, αφού όπως παραπονιέται κλαίγοντας δεν της αρέσει και δεν θέλει να πηγαίνει στο σχολείο που την κάνει να βαριέται ή να είναι λυπημένη από τον τρόπο που της φέρονται...

Πασχίζω να της δώσω να κατανοήσει πω "πρέπει" να κάνει τις ασκήσεις που της έδωσε η δασκάλα της στο σχολείο κι ας της φαίνονται πολλές κι ας μη βρίσκει νόημα...

Όμως αλήθεια γιατί "πρέπει"? Πρέπει άραγε? Γιατί να κάνω το "συνήγορο του διαβόλου" στην προκειμένη περίπτωση και να υποστηρίζω ένα σύστημα που με θέλει συνεργό του, ενώ προσωπικά το απορρίπτω?...

Θα μου πείτε έχω και "την πολυτέλεια" να μην εργάζομαι εκτός σπιτιού, οπότε είμαι εδώ δίπλα της και μπορώ να της συμπαρασταθώ... Όμως αν σκεφτούμε λίγο πιο βαθιά το θέμα φαίνεται πως η ουσία του προβλήματος έχει να κάνει ακριβώς με τις στρεβλές ιδέες του ίδιου του πολιτισμού μας, που θέλει να εκπαιδεύονται τα παιδιά μας από ξένους δασκάλους και σύμφωνα με κρατικά πρότυπα -ειδικά για την πλειοψηφία που δεν έχει τα χρήματα και την πρόσβαση σε πρότυπα σχολεία ή δασκάλους στο σπίτι...

Είναι άραγε πραγματικά "πολυτέλεια" να μην εργάζεται μια μητέρα και να παραμένει κοντά στα παιδιά της για να μπορεί να επιμελείται και να τα φροντίζει η ίδια? Έχουμε πράγματι ανάγκη από τόσα πολλά χρήματα για να ζήσουμε, που αξίζει να υποχωρήσουμε μπροστά σε οποιοδήποτε βίτσιο του σχολικού συστήματος? Ή μήπως το ίδιο το σύστημα είναι αυτό που φροντίζει πολύ νωρίς να αποξενώνει τα μέλη της ίδιας της οικογένειας με τρόπο τέτοιο που να δημιουργείται ένα κενό στις σχέσεις παιδιών και γονέων?...

Τι μπορεί να απαντήσει μια μητέρα σε ένα παιδί που της ζητά να το διδάξει η ίδια?

Είναι πράγματι "καλό" να πηγαίνουν τα παιδιά μας σε τούτα τα σχολεία της χώρας μας, όταν η εμπειρία τόσων χρόνων δείχνει πως η κοινωνία που δημιουργήθηκε με αυτό τον τρόπο, είναι μια κοινωνία καταναλωτική και παράλληλα άνεργη? Πως είναι μια κοινωνία με γενιές ανέργων και δυστυχισμένων ανθρώπων?

Μήπως τελικά η στενότερη επαφή με το παιδί μας, αλλά και η ενεργή συμμετοχή μας στα της μόρφωσης του είναι απαραίτητα στοιχεία που θέλει να εφύγουν από την απλή φροντίδα για πρόσθετο φροντηστήριο ή άλλες ασχολίες εξωσχολικές?
Μήπως έτσι θα καταφέρναμε να αρχίσουμε νε μεταβάλλουμε εκ των έσω το σχολικό σύστημα που ναι μεν πληρώνουμε ως φορολογούμενοι, αλλά που δεν καλύπτει της ανάγκες της ζωής μας?

Μήπως τελικά αυτά τα ίδια τα σχολεία είναι σε βάθος χρόνου που αλλοίωσαν σταδιακά τα μθαλά μας. ωστέ να θεωρούμε τόσο δύσκολο το να ζήσει κανείς ευτυχισμένος?...

Και πηγαίνοντας ένα βήμα παραπάνω: μήπως απλά κι εμείς ως ενήλικες -γονείς και δάσκαλοι- ξεχάσαμε πως κατ΄ουσίαν τον μόνο που έχουμε να εκπαιδεύσουμε και να διδάξουμε είναι τον ίδιο μας τον εαυτό, ώστε να λειτουργούμε ως το πρώτυπο που επιθυμούμε να είμαστε για τα ίδια τα παιδιά μας? Μήπως αυθαίρετα κάναμε κατάληψη και κατάχρηση της ιδιότητας μας -αυτή του γονέα ή του δασκάλου- ξεχνώντας πως τα παιδιά δεν είναι κτήματα μας και πως ούτε εμείς είμαστε σε θέση να εκπαιδεύσουμε σωστά κανέναν άλλο εκτός τον εαυτό μας? Μήπως ξεχάσαμε πως πιο αποδοτική είναι η εκπαίδευση του εαυτού μας προς το ιδανικό μας ακόμη και σαν πρότυπο για το δικό μας παιδί?

Ναι σωστά με κατανοήσατε: ούτε και τα παιδιά μας δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως είμαστε ικανοί να εκπαιδεύσουμε, αν δεν φροντίζουμε την ατομική μας εκπαίδευση προς την επίτευξη ενός ιδανικού καλύτερου και πιο ευτυχισμένου ανθρώπου -που σίγουρα δεν έχει σχέση με το πόσα πολλά ή λίγα κερδίζει και πόσα καταναλώνει...

Αυτό φυσικά προϋποθέτει πως ενεργά αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας από μικρά σαν αυτόνομα άτομα που δικαιούνται να έχουν άποψη και προσωπική σκέψη, δίχως να επιμένουμε στην συμμόρφωση τους απλά για τη συμμόρφωση...

Και με βάση ετούτες τις σκέψεις μήπως τελικά δεν βοηθά κανέναν ούτε και το "κοινωνικό καμουφλάζ" αν είναι να συμμετέχουμε στη διαιώνηση της στρεβλής πραγματικότητας που φυτεύουν τα σχολειά στα μυαλά των παιδιών του σήμερα, του χθες ή του αύριο?

Μήπως και εδώ θα πρέπει να αποφασίσουμε πως η εκπαίδευση των παιδιών δεν πρόκειται να βελτιωθεί αν δεν αρχίσουμε ήδη σήμερα να κάνουμε τα βήματα που θα μας οδηγήσουν σε ένα διαφορετικό μέλλον? Αν δεν αποφασίσουμε να ζήσουμε τις αλήθειες μας εδώ και τώρα και στην πράξη, γιατί να ελπίζουμε μάταια πως θα αλλάξει το μέλλον του παιδιού μας, αφού το βάζουμε να πατήσει πάνω στα ίδια σάπια σανίδια που κάποτε είχαμε πατήσει εμείς οι ίδιοι?...
 Πως να περιμένουμε να γεννηθούν οι γενναίοι, χαρούμενοι άνθρωποι με το ελεύθερο πνεύμα, όταν κάνουμε τα πάντα για να σβήσουμε την προσωπικότητα του παιδιού μας για να "ενταχθεί ομαλά" στην κοινωνία που ούτε εμείς δεν επικροτούμε?

Ας το πάρουμε απόφαση η δική μας γενιά είναι αυτή που πρέπει να βρει το θάρρος να κάνει πράξη τις ιδέες της, ώστε να προλάβουμε εμείς και τα παιδιά μας να βιώσουμε το κόσμο των ιδανικών μας.
Με ευχολόγια και προεκλογικές διακηρύξεις τίποτε δεν βελτιώνεται...

Τα σχολειά του μέλλοντος εμείς σήμερα πρέπει να τα χτίσουμε...

...αλλάζοντας μυαλά και προτεραιότητες εδώ και τώρα.


Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ