3 Νοε 2009

Φόβος και καταστροφική τρομολαγνία ή αγάπη, γνώση και αφοβία?


Με αφορμή μία συζήτηση που προέκυψε στο μπλογκ μίας πολύ καλής μου φίλης και με βάση το γεγονός, πως πολύ εύκολα τοποθετούμε τις αιτίες των φόβων μας σε κάποια αιτία έξω από εμάς, θα ήθελα να απλώσω εδώ μερικές σκέψεις μου.

Γενικά δεν μου είναι άγνωστες οι καταστάσεις όπου αναγνώστες κειμένων μου, αντί να ξεκινήσουν με το σχόλιο τους έναν εποικοδομητικό διάλογο, κρίνοντας τα γραφόμενα και εκθέτοντας την άποψη τους για το θέμα, σχολιάζουν εμένα ως άτομο. Οι χαρακτηρισμοί "συνωμοσιολόγος", "καταστροφολόγος", "ανεύθηνη", "άθεη" κτλ είναι μόνο μερικά από τα κοσμητικά επίθετα που θέλησαν να μου προσάψουν -δεν θα πω πως εξ ιδίων κρίνονται τα αλλότρια... παρά είναι εύκολη προσέγγιση...

Η αφορμή συνήθως είναι ένα θέμα το οποίο ιντριγκάρει τις προσωπικές τους απόψεις, βεβαιότητες, πίστεις κτλ. Ένα θέμα το οποίο δηλαδή ταρακουνά τα θεμέλια της προσωπικής τους κοσμοαντίληψης...

Το σύνηθες στον σύγχρονο κόσμο μας είναι να μην έχουμε κανένα πρόβλημα να συνεννοηθούμε με τους συνανθρώπους μας, καθώς όλοι μας έχουμε "συφωνίσει" κατά κάποιο τρόπο να θεωρούμε ένα συγκεκριμένο σύνολο από δεδομένα ως "συμβατική πραγματικότητα". Όλοι μας λίγο πολύ αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και την πραγματικότητα με βάση ένα πολύ συγκεκριμένο και πανομοιότυπο -για τη συγκεκριμένη κοινωνία- προγραμματισμό που αποκτά ο εγκέφαλος σε μια μακροχρόνια διαδικασία, από την ώρα που γεννιόμαστε.

Ερεθίσματα των αισθητικών μας νεύρων αρχίζουν να δομούν κάποιες γνώριμες νόρμες στον εγκέφαλο μας. Ήχοι, εικόνες, αλλά και αγγίγματα αρχίζουν να τακτοποιούνται με μία συγκεκριμένη σειρά και να μας προγραμματίζουν, ώστε σταδιακά να εισαγόμαστε σε μία κατάσταση "αυτόματου πιλότου", όπου ταχύτατα ο "επεξεργαστής" μας, μας δίνει πληροφορίες για το περιβάλλον μας, ώστε να μπορούμε να επιβιώσουμε μέσα στον κόσμο.

Πέρα από το βασικό "σετάρισμα" στα βρεφικά και νηπιακά μας χρόνια μέσα στην οικογένεια, αρχίζουμε να υφιστάμεθα πιο λεπτές "επεμβάσεις προγραμματισμού" μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα και την κοινωνία με όλα τα υποσυστήματα της, στα οποία σημαντικό ρόλο παίζουν τα πρότυπα της εκάστοτε εποχής και η διάδοση τους μέσα από τα ΜΜΕ-ειδικά σήμερα.

Οι εμπειρίες, οι πληροφορίες και οι γνώσεις που συσσωρεύονται με τα χρόνια και τις σπουδές διαμορφώνουν ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, που ναι μεν διανθίζεται από τις προσωπικές προτιμήσεις μας -όσο προσωπικές μπορεί να είναι μετά από τόσο προγραμματισμό...-, παραμένει όμως στα όρια μίας πολύ συγκεκριμένης παλέτας την οποία είτε το θέλουμε είτε όχι, είχε σχεδιάσει η ίδια η κοινωνία και τα πολιτικά-διοικητικά συστήματα της πριν από εμάς, για εμάς...

Όσο παραμένουμε εντός των ορίων μιας κοινά αποδεκτής παλέτας προτιμήσεων και δεν αμφισβητούμε βασικά γρανάζια του συστήματος ή  ολόκληρο το κοινωνικο-πολιτικό πακέτο, είμαστε ένα καλοκουρδιμένο γρανάζι εντός του και οι όποιες σποραδικές αντιρρήσεις μας παραμένουν σε σχετικά κόσμιο επίπεδο διαφωνίας, αφού γενικότερα συνεχίζουμε να αποτελούμε μέρος των "πολλών", της μάζας...

Οι περισσότεροι δεν πολυσκοτίζονται για τα παραπάνω κι έτσι το σύστημα λειτουργεί άψογα και τα τυχόν προβλήματα αντιμετωπίζονται με κουκούλωμα και γραφειοκρατικές αποφάσεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι έμαθαν να φορούν τις "μάσκες" τους, να παίζουν τους ρόλους που τους έμαθαν πως είναι αποδεκτοί κοινωνικά, να τρέχουν πίσω από "αξίες" ανάξιες λόγου, να κυνηγούν το χρήμα και τη δόξα και -δυστυχώς- να αποδημούν στην άλλη πλευρά δίχως να τους έχει περάσει στιγμή από το μυαλό πως μπορεί και να μην είναι αυτό που νομίζουν...

Ταυτίζονται βλέπετε τόσο πολύ με τους τίτλους, τα ονόματα, τα αξιώματα, τα επαγγέλματα τους, που ξεχνούν πως η ουσία τους, το είναι τους δεν είναι τίποτε από όλα αυτά. Ο Εαυτός τους ο αληθινός τους είναι παντελώς άγνωστος...

Η αίσθηση του ανικανοποίητου, η σκέψη πως δεν υπάρχει νόημα σε αυτό το τρελό τρεχαλητό, η ιδέα πως δεν είναι ζωή αυτό που μας είπαν να ζούμε, έρχεται και φεύγει από το μυαλό αστραπιαία γιατί "δεν υπάρχει χρόνος"... Κάποια στιγμή, έτσι για να πάρουμε λίγο χαμπάρι τι συμβαίνει, το Είναι μας μας δίνει καμιά σφαλιάρα να συνέλθουμε. Αρχίζουν να εμφανίζονται τα ψυχολογικά προβλήματα, η μελαγχολία, οι καταθλίψεις, οι φοβίες... -Φάρμακα λένε οι γιατροί. Χαπακονώμαστε, ξανασβίνουμε τη φωνή της ψυχής μας, που μας "ενοχλεί" και δεν μας αφήνει να τρέχουμε σα δαιμονισμένοι πίσω από ψεύτικες ιδέες και πράγματα... Και περνάμε πάλι μερικούς μήνες ή χρόνια μισοπεθαμένοι από το άγχος και το τρέξιμο...


Αν ξαναμιλήσει η ψυχή, θα είναι πλέον με μια πιο γερή κλωτσιά. Οι αρρώστιες αρχίζουν και παίρνουν "σάρκα και οστά"... Καρκίνος, άσθμα, καρδιοπάθειες, έλκος, νευρολογικές διαταραχές, αλλεργίες και ότι άλλο μπορεί να φανεί χρήσιμο στην ψυχή για να μας καθηλώσει πλέον στο κρεββάτι για να βρούμε επιτέλους χρόνο και να ασχοληθούμε μαζί της -μαζί μας, με τον Εαυτό μας κοινώς...

Η σχέση ατόμου και κοινωνίας αρχίζουν βέβαια να δυσκολεύουν μόνο όταν το πάρουμε επιτέλους το μήνυμα της ψυχής μας -αν το πάρουμε ποτέ- και αποφασίσουμε να ασχοληθούμε σοβαρά με αυτό το οποίο έχει πραγματικά αξία: τη γνωριμία μας με τον εαυτό μας.

Σε κάθε βηματάκι μας σε αυτή την πορεία, λίγο λίγο αρχίζουν να πέφτουν σαν τις φλούδες του κρεμμυδιού, οι αλλεπάλληλες στρώσεις σεταρισμάτων του εγκεφάλου μας και αρχίζουν να δημιουργούνται νέες συνάψεις και νέες αντιλήψεις.

Ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος αποκαλύπτεται μπροστά μας και με εντελώς διαφορετικά μάτια τον βλέπουμε πλέον.

Όσο περισσότερο προχωράμε στην αυτογνωσία τόσο πιο γρήγορα αλλάζουν οι "εφήμερες απόψεις" μας... καθώς ολοένα και περισσότερα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους...

Βαθύτερες αλήθειες αρχίζουν να μας απασχολούν. Τι είμαι? Ποιά η θέση μου στον κόσμο" Γιατί είμαι εδώ? Υπάρχει Θεός? Υπάρχει "διάβολος"? Ποιός δημιούργησε αυτό τον κόσμο και το σύμπαν? Γιατί δεν διέπεται από "θετικές" αξίες ο κόσμος? Τι είναι το κακό? Γιατί στην πράξη δεν εφαρμόζεται το καλό ή μόνο αυτό? Γιατί υπάρχει πόλεμος? Ελέγχουν κάποιοι τον κόσμο μας με αόρατα νήματα? και αν ναι γιατί και με ποιο "δικαίωμα"? Γιατί υπάρχει τόσο ψέμα και έλεγχος της γνώσης?

Γιατί υπάρχει τόση αδικία και αδιαφορία? Γιατί η μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου απλά επιβιώνει ή ζει σε απάνθρωπες συνθήκες?...

Παράλληλα με την αυτογνωσία αρχίζει ο αναζητητής να φιλοσοφεί με νέα μάτια και σε νέο βάθος όλα τα παραπάνω -και ακόμη περισσότερα- ερωτήματα προσπαθώντας να βρει την αλήθεια, προσπαθώντας να δει τη μεγάλη εικόνα.

συνεχίζεται...

(... ο φόβος είναι το αντίθετο της αγάπης.)

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ