3 Νοε 2009

Φόβος και καταστροφική τρομολαγνία ή αγάπη, γνώση και αφοβία? -2o μέρος


(Δεύτερο μέρος)

Η αναζήτηση του Εαυτού και η προσπάθεια να βρει κανείς την αλήθεια που διέπει τα πάντα ωθεί συχνά τον αναζητητή να ψάχνει στα πιο σκοτεινά σοκάκια του νου, αλλά και τα παρασκήνια του ορατού κόσμου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως παύει να ασχολείται με την καθημερινότητα.

Ανάλογα με το σημείο στο οποίο στέκεται κάθε στιγμή βλέπει τις συνδέσεις των πραγμάτων, τις λεπτές συνδέσεις των καταστάσεων γύρω του και με εντελώς διαφορετικά μάτια. -Τόσο διαφορετικά από τα συνηθισμένα "μάτια" που για τους υπόλοιπου μοιάζει συχνά να είναι "εκτός πραγματικότητας"... Και είναι εώς ένα σημείο, αφού η "πραγματικότητα" η ίδια δεν είναι τίποτε άλλο από μία  άτυπη "συμφωνία" με βάση κοινά στερεότυπα και αυθαίρετες παραδοχές...

Όσο πιο βαθιά γνωρίζει ο αναζητητής τον εαυτό του και τις σκιές του, τόσο λιγότερο φοβάται.

Ο φόβος είναι βέβαια ένας χρήσιμος εώς ένα σημείο μηχανισμός αυτοπροστασίας, αλλά αποτελεί συχνά ένα τρομερά ανασταλτικό παράγοντα για την εξέλιξη μας ως ανθρώπινο είδος. Βαθιά μέσα μας υπάρχουν ριζωμένοι φόβοι, οι οποίοι βασίζονται σε εσφαλμένα στερεότυπα και αντιλήψεις. Ο φόβος του θανάτου είναι ο βασικότερος λόγος ακρωτηριασμού και καθήλωσης του ανθρώπου.
Από εκεί ξεκινά η άρνηση μας να εκτεθούμε και σε οποιαδήποτε άλλη μορφή "θανάτου".

Τι εννοώ? Όταν φοβόμαστε να μην "πεθάνουμε" ως προσωπικότητες, ως επαγγελματίες, ως ο ρόλος που τόσο πολύ μας αρέσει να παίζουμε και που έχουμε ταυτιστεί μαζί του... Όταν για οποιοδήποτε λόγο αρνούμαστε την αλήθεια, επειδή φοβόμαστε τις συνέπειες της στη "ζωντάνια" του μύθου που έχουμε πλάσει για τον εαυτό μας.... Όταν προτιμούμε να μη γνωρίζουμε την αλήθεια και παύουμε να την αναζητούμε επειδή θα πεθάνει ένα "χαρακτηριστικό" που υιοθετήσαμε και μας αρέσει... όλα αυτά είναι μορφές θανάτου. Μορφές θανάτου που δεν θέλουμε πεισματικά να αποδεχτούμε γιατί μας θυμίζουν τόσο πολύ το μεγαλύτερο φόβο μας: την ανυπαρξία.

Φυσικά εάν επιμένουμε να γαντζωνόμαστε απο την προσωπικότητα μας και να θέλουμε να κερδίσουμε την "αθανασία" αυτής και όχι του αληθινού ΕΙΝΑΙ μας, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον αρχέγονο φόβο και τις φοβίες μας... Γιατί η προσωπικότητα θα πεθάνει.
-Οι λίγες που αξίζουν και δεν πεθαίνουν, αλλά μένουν ζωντανές για αιώνες, είναι αυτές που όχι μόνο περπάτησαν το δρόμο της αυτογνωσίας, αλλά η πρόοδος τους τις πέρασε σε μυθικές-ηρωικές διαστάσεις, επειδή ακριβώς ξεπέρασαν τον καθημερινό εαυτό τους και τα "όρια"  του...

Τα όρια και οι περιορισμοί είναι αποτέλεσμα των προγραμματισμών μας φυσικά. Είναι το "σετάρισμα" του εγκεφάλου μας που μας λέει πως μπορούμε ή δεν μπορούμε το άλφα ή το βήτα.

Οπότε σε αυτό το σημείο γίνεται φανερό πως ο φόβος μας έχει άμεση σχέση με την εμπιστοσύνη. Όταν εμπιστεύεται κανείς τον εαυτό του αρχικά προχωράει και δοκιμάζει. Σκοντάφτει και με θάρρος ξανασηκώνεται... Φοβάται αλλά τολμά. Όμως η εμπιστοσύνη μας στη μεγαλύτερη συμπαντική δύναμη που διέπει ολόκληρη τη ζωή -αυτό που λέμε Θεό- είναι ο καταλύτης που νικά ακόμη και το μεγαλύτερο φόβο του ίδιου του θανάτου.

Όσο μεγαλύτερη είναι η βεβαιότητα μας για το "αόρατο χέρι" του Θεού και την ποιότητα του, τόσο περισσότερο γιατρεύονται οι φόβοι μας. Όσο μεγαλώνει η κατανόηση μας πως δεν υπάρχει τίποτε απολύτως έξω από το "θεό", από τη ζωή, τις ενέργειες τις ζωογόνες, τόσο αυξάνει η εμπιστοσύνη μας. Αρχίζει το άφημα και η απόλυτη εμπιστοσύνη μας στις ζωτικές-συμπαντικές-θεϊκές ενέργειες.

Αρχίζουμε να κατανοούμε πως η ζωή δεν είναι μάχη, πάλη και αγωνία. Αυτά είναι αποτέλεσμα της  μη εμπιστοσύνης μας στο φως, είναι αποτέλεσμα της αφέλειας μας και της εσφαλμένης "εμπιστοσύνης" μας στον βασικό προγραμματισμό που δεχτήκαμε και που ποτέ δεν ελέγξαμε.

Μα πως θα μου πείτε, πως να μην αγωνιά κανείς όταν ο κόσμος γύρω μας μοιάζει εχθρικός? όταν υπάρχει τόση κακία και εγκληματικότητα? όταν υπάρχουν "συμφέροντα" και η κοινωνία μας θέλει "πετυχημένους" με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο, αλλιώς θα μας "πετάξει" στο περιθώριο? Πως να τολμήσεις το δρόμο της απόλυτης αλήθειας, όταν αυτή απειλεί και δικά μας προσωπικά συμφέροντα?...

Βέβαια και μοιάζει εχθρικός ο κόσμος μας και η τηλεόραση με τα ΜΜΕ φροντίζουν σε καθημερινή βάση να μας το υπενθυμίζουν, όμως είναι πραγματικά έτσι? Είναι πράγματι τόσο εχθρικός? και τι είναι αυτό που μπορεί να μας στερήσει αυτό ο "κακός κόσμος", όταν αυτό που πραγματικά είμαστε δεν μπορεί να "πεθάνει" με τίποτε γιατί είναι θεϊκής φύσης?...

Αναγνωρίζουμε φυσικά πως ακριβώς η δική μας ματιά είναι αυτή που μας φοβίζει και όχι αυτό που βλέπουμε απέναντι μας...

Αν αναγνωρίζουμε πως η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο είναι η αγάπη και η ζωή, αν αναγνωρίσουμε πως ως τέτοιες ποιότητες είμαστε μέρος της θεϊκής δημιουργίας και άρα ασφαλείς, αν αναγνωρίσουμε πως οποιοδήποτε "κακό" βρίσκεται απέναντι μας, απλά για να μας θυμίσει τι ΔΕΝ είμαστε... τότε παύει ο φόβος να ελέγχει τις επιλογές μας και την κρίση μας.

Υπ' αυτό το πρίσμα κατανοούμε πλέον πως ναι μεν κάποιοι κλήθηκαν να παίξουν το ρόλο του κακού, για να το βλέπουμε μπροστά μας, αλλά πως στο χέρι μας είναι να μην λυγίζουν τα γόνατα μας στη θέα του... Κατανοούμε πως να μεν υπάρχει ένας καθρέφτης της ζωής, ο θάνατος και ένας καθρέφτης του απόλυτου καλού, το απόλυτο κακό... όμως η Δύναμη δεν είναι μέσα στον καθρέφτη.
Η δύναμη είναι μέσα στη ζωή. Εμείς είμαστε που εστιάζουμε στη φρίκη του καθρέφτη και του δίνουμε δύναμη, από τη δική μας... Εμείς είμαστε που ερμηνεύουμε τα φαινόμενα του καθρέφτη μέσα από τα παραμορφωτικά φίλτρα του εγκεφάλου μας και βλέπουμε το "φόβο"...
Το δικό μας έλλειμμα εμπιστοσύνης στον πραγματικό μας εαυτό είναι που μας τρομάζει στη θέα της αλήθειας...

Και σε αυτό το σημείο μπορώ να επιστρέψω στα θέματα που κατά καιρούς έχω ερευνήσει και που οι περισσότεροι χαρακτηρίζουν "συνωμοσιολογικά". Τα chemtrails, η κλιματική αλλαγή, ιατρικά σκάνδαλα, τεχνολογικά -απάνθρωπα- επιτεύγματα που εφαρμόζονται κ.α. πολλά, με τελευταίο το θέμα της "γρίπης-απάτης" Η1Ν1 και τα επικίνδυνα εμβόλια...

Ερευνώντας το οποιοδήποτε από αυτά τα θέματα σε βάθος αργά ή γρήγορα "εξεγειρόμαστε" από το μέγεθος της απανθρωπιάς και της αλητείας. Θυμώνουμε από το μέγα ψεύδος τους και την αποσιώπησή τους. Υπάρχουν κάποιοι  μισάνθρωποι που εφαρμόζουν όλ' αυτά και ακόμη περισσότερα για να μας ελέγχουν και να μας καθηλώνουν γονατιστούς και φοβισμένους...
Ναι κάποιοι είναι τόσο εθισμένοι στο ρόλο τους, στο ρόλο του "ηγέτη", "κυβερνήτη", "τραπεζίτη"... έχουν τόσο πολύ εθιστεί στη δίψα για χρήμα, δύναμη και έλεγχο που δε διστάζουν μπροστά σε τίποτε προκειμένου να τα κερδίσουν ή να τα διατηρήσουν...
Ναι το κακό υπάρχει, αλλά... δεν είναι αυτοδύναμο!

Έχει τη δύναμη να μας παραλύει, αλλά μόνο όσο του το επιτρέπουμε ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι.

Κι εδώ αρχίζει συχνά  να εμφανίζεται το εξής παράδοξο:
αντί να επαναστατούμε και να θυμώνουμε με όσους -εκ πεποιθήσεως ή λόγο "ρόλου"- φέρονται απάνθρωπα και κρύβουν βασικές αλήθειες που αφορούν την υγεία και τη ζωή μας, θυμώνουμε και αρχίζουμε τον "πόλεμο" με όσους ερευνούν και μας αποκαλύπτουν κάποιες αποσιωπημένες διαστάσεις των καταστάσεων.

Δεν ισχυρίζομαι βέβαια πως όλοι οι ερευνητές υπηρετούν την αλήθεια και μόνο ή πως κι εκείνοι δεν σφάλουν ορισμένες φορές στις συνδέσεις που κάνουν μεταξύ των κομματιών του παζλ που ανακαλύπτουν... Για μια δεδομένη στιγμή και με βάση την αυτογνωσία του εκάστοτε ερευνητή είναι πολύ πιθανά και ορισμένα λάθη, όμως επαφίεται στο ήθος του ερευνητή και την συνέχεια των προσπαθειών του να ανακαλύψει στη συνέχεια το σφάλμα αποκαθιστώντας το.

Θέλω να πω, πως και η έρευνα ακόμη δεν είναι κάτι στατικό. Είναι συνάρτηση πολλών παραμέτρων και επιπλέον γνώσεων και πληροφοριών που προστίθενται διαρκώς. Με κάθε νέο στοιχείο ανοίγεται και μια νέα προοπτική, ωστόσο ο πυρήνας της εκάστοτε έρευνας παραμένει σε γενικές γραμμές αναλλοίωτος. Δηλαδή, τα στοιχεία παραμένουν στοιχεία, αλλά μπορεί να αλλάζει η αιτία ή ο "υπεύθυνος". Π.χ. οι επιπτώσεις των βλαβερών συστατικών των εμβολίων, παραμένουν βλαβερές, μπορεί ωστόσο να μην είναι υπεύθυνοι για την προώθηση τους στην αγορά μόνο οι φαρμακοβιομήχανοι. Η γρίπη των χοίρων παραμένει ακίνδυνη και το εμβόλιο άχρηστο και επικίνδυνο, αλλά να μην φταίει μόνο ο Υπουργός Υγείας για την ελλειπή πληροφόρηση του κόσμου...

Η έρευνα της απόλυτης αλήθειας είναι τρομερά δύσκολη, ειδικά σε ένα κόσμο όπου στην επιφάνεια της καθημερινής πληροφόρησης, στα ΜΜΕ, αλλά και το κατεστημένο της επιστήμης, έχουν εισχωρήσει η αποσιώπηση και η παραπληροφόρηση, η καταστροφολογία και η διαστρέβλωση των επιστημονικών δεδομένων...

Η γνώση είναι δύναμη και ως τέτοια είναι αφελές να περιμένουμε πως εκείνοι που διψούν για έλεγχο και δύναμη θα μας τη δίνουν απλόχερα. Οπότε γίνετε σαφές πως για οποιοδήποτε ζήτημα καλούμαστε ο κάθε ένας από εμάς να αναζητήσουμε την αλήθεια μόνοι μας.

Κάποια κομμάτια της μπορούμε να βρούμε σε έρευνες που έκαναν κάποιοι άνθρωποι πριν από εμάς, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι σοφό να υιοθετούμε ολόκληρο το πακέτο, δίχως να περάσουμε τα στοιχεία από τη δική μας κρίση. Κάποια μπορεί να είναι ορθά, κάποια όχι. Κάποιες συνδέσεις των στοιχείων να είναι ορθές και κάπου να χρειάζεται πράγματι μια αναθεώρηση...

Οπότε ξανατίθετε το ερώτημα: γιατί επιτιθένται κάποιοι σε προσωπικό επίπεδο στον κάθε ερευνητή προσπαθώντας να του προσάψουν διάφορους χαρακτηρισμούς, αντί να σταθούν απλά στην κριτική και την συζήτηση πάνω στα δεδομένα?

Μήπως γιατί πολύ απλά τα πιο "καυτά" θέματα κοι οι διαστάσεις των θεμάτων αυτών τραντάζουν συθέμελα το ψεύτικο κάστρο που χτίσαμε? Μήπως γιατί οι όποιες αλήθειες εκφράζονται "ενοχλούν" το σετάρισμα του εγκαφάλου μας, με το οποίο έχουμε ταυτηστεί? Μήπως εν τέλει επειδή αυτομάτως παίρνουμε θέση και ταυτιζόμαστε με τόση ευκολία με το "ψέμα" και την εσφαλμένη-διαδεδομένη "κοινή γνώμη", γιατί από συνήθεια και για πολύ καιρό έχουμε ταυτηστεί με αυτά και δεν μπήκαμε ποτέ στον κόπο να τα ελέγξουμε επειδή απλά κάπου μας βόλευε?... Μήπως επειδή έχουμε ταυτιστεί με το "θύτη" και βλέπουμε πλέον σαν εχθρό αυτόν που μας δείχνει ένα δρόμο προς την ελευθερία? (Γνωστή θαρρώ η ιστορία του Πλάτωνα με τη σπηλιά...)

Αν όλοι μας όμως διεπόμασταν από τη δίψα για γνώση και απόλυτη αλήθεια, αν όλοι μας την αναζητούσαμε και ερευνούσαμε συνδυάζοντας τα κομμάτια που έχουμε στα χέρια μας με καλή διάθεση ο ένας απέναντι στον άλλο -αναγνωρίζοντας φυσικά πως όλοι μας είμαστε στην ουσία μία και μοναδική οικογένεια ανθρώπων, χωρίς διάθεση ο ένας να φανεί "ανώτερος" από τον άλλο- πολύ σύντομα θα βλέπαμε πως η αλήθεια ήταν πάντοτε μπροστά στα μάτια μας και απλά δεν είχαμε ποτέ θελήσει να τη δούμε...

Θα βλέπαμε πως η ζωή και οι σχέσεις μας με όλους και με όλα, είναι απλά ένα παιχνίδι για να κατανοήσουμε σε βάθος τον ίδιο μας τον εαυτό, να αγαπήσουμε σε βάθος αυτό που πραγματικά είμαστε και να αποβάλλουμε από μέσα μας το κυνήγι του "ξένου θησαυρού".
Όσο περισσότερο αγαπάμε τον εαυτό μας, τόσο λιγότερο φοβόμαστε και τόσο περισσότερο είμαστε ικανοί να δώσουμε γνώση και αγάπη και στους γύρω μας, αναγνωρίζοντας πως τα πάντα γύρω μας είναι κομμάτια του εαυτού μας...

Σε μια τέτοια υποθετική κατάσταση, θα παύαμε να παίζουμε το ρόλο του θύματος ή του σωτήρα, το ρόλο του θύτη ή του τρομοκράτη και θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε και στους άλλους μια άλλη ποιότητα ανθρώπου, που αποκαλύπτοντας ορισμένα στοιχεία, δεν επιθυμεί να μας τρομάξει, αλλά απλά να μας ξυπνήσει...

Το ότι κάποιοι τρομάζουν όταν του ξυπνούν οφείλεται στο γεγονός πως κοιμούνται πολύ πιο βαθιά από τους υπόλοιπους. Μπορεί με το "ξύπνημα" να τα βάζουν αρχικά με αυτόν που τους χάλασε τον ύπνο, αλλά ευχής έργο είναι να αρχίσουν να ψάχνουν τον εαυτό τους για να κατανοήσουν τι πραγματικά είναι αυτό που τους τρόμαξε...

...και ίσως εκεί να ανακαλύψει τη δική του γιατρειά, τη δική του βαθύτερη θεραπεία, που θα τον κάνει σταδιακά άτρωτο στο "κακό", στα "μικρόβια" και τις χημικές ή άλλες επιθέσεις -κυριολεκτικά και μεταφορικά...

Η επιλογή είναι πάντοτε στο δικό μας χέρι. Είναι επιλογή μας να ζούμε γονατιστοί και φοβισμένοι ή να ζούμε με αφοβία, ανοσία και αγάπη. Είναι επιλογή μας να θυμώνουμε με τα τρομολάγνα ΜΜΕ ή να φιμώνουμε τη "φωνή" τους κλείνοντας απλά την τηλεόραση. Είναι επιλογή μας να αφήνουμε τη ζωή μας έρμαιο "ηγετών" ή να επιδιώκουμε ένα άλλο μοντέλο συμβίωσης που να βασίζεται στην αλληλεγγύη και τον αμοιβαίο σεβασμό... 

Στα πλαίσια αυτά θα ήθελα να παραθέσω ελαφρώς προσαρμοσμένο, ένα μέρος από σχόλιο μου στη συζήτηση που είχαμε στο μπλογκ της φίλης, όπου αναφερόμασταν στις διαστάσεις του "μεταφυσικού", του διαλογισμού, του καλού/κακού και της στάσης μας στη ζωή γενικότερα:



"χαίρομαι που συμφωνούμε διαφωνώντας :)



Έχει πλάκα τελικά, όταν ενώ όλοι μας μέρος του ίδιου "πειράματος" ο κάθε ένας μας θεωρεί πως είναι απλά ο "παρατηρητής" και εκφράζοντας την άποψη του ή θεωρώντας πως βοηθάει κάποιον "έξω από τον εαυτό του", ή απλά "ζώντας τη ζωή του", παίρνει τελικά αυτό που χρειάζεται για τη δική του θεραπεία.


Παρατηρητής και "παρατηρούμενος" αλλάζουν θέση σε μία "ταυτόχρονη" πραγματικότητα... και η "θεραπεία" επέρχεται -στην καλύτερη περίπτωση- για όλους.


Κοινώς κανείς μας δεν είναι έξω από το "πείραμα".


Για το διαλογισμό και τις εμπειρίες που απορρέουν από αυτόν και που όταν επιδιώκεται η περιγραφή αυτών με λόγια που ακούγονται σαν παραλήρημα και παραισθήσεις, έχω να πω πως:


α) γι' αυτό καλά είναι να μην "μιλάμε" για τις εμπειρίες αυτές, αφού ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ δεν πρόκειται να γίνει κατανοητή με λόγια σε κάποιον, εάν δεν βιώνει και αυτός το ίδιο ακριβώς.


β)ακόμη και από κάτι "τρομερό" για τους άλλους, ένας τρίτος μπορεί να βρει καλό και θεραπεία.


γ) ίσως αργά ή γρήγορα να γίνουμε όλοι μας "μαζικά" κοινωνοί μιας τέτοιας "παραίσθησης" και να γίνει πλήρως κατανοητή για όλους ανεξαιρέτως, ως τότε- αν ποτέ- δεν υπάρχει λόγος να πω τίποτε περισσότερο πάνω σε αυτό.


Οπότε αυτό που μας μένει είναι να συνεχίσουμε να περπατάμε το δρόμο μας με όλους όσους έχουμε γύρω μας, με τα παιδιά μας τους φίλους και τους αγαπημένους μας -το εύκολο μέρος-, αλλά και μαζί με αυτούς που μας "πληγώνουν", θεωρούμε "εχθρούς ή εχθρικούς" ή "κακούς"...
με την ελπίδα να κατανοήσουμε πως το "κακό" είναι απλά ένα εργαλείο που μας θυμίζει τι δεν είμαστε, τι δεν είναι "δικό μας"...


και πως ίσως αυτό που μας "ξενίζει", μας φαίνεται "ακαταλαβίστικο", "τρελό" ή αυτό που "δεν μας αρέσει στους γύρω μας" είναι κομμάτια του εαυτού μας που τα έχουμε θάψει-κρύψει και δεν θέλουμε να ασχοληθούμε μαζί τους. -καιρός να το κάνουμε...



Στα πλαίσια αυτά, ακόμη και η ενασχόληση με τη συνωμοσιολογία -όπως την κατανοούν οι περισσότεροι- δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εργαλείο να μας θυμίσει πως οφείλουμε να περπατάμε όρθιοι και όχι γονατιστοί και υποταγμένοι. Κοινώς να πάρουμε τη ζωή μας και τις ευθύνες μας εξ ολοκλήρου στα δικά μας χέρια.


Και εννοείται πως όλα εξελίσσονται τίποτε δεν είναι στατικό και μόνιμο. Οι ιδέες μας, οι απόψεις μας, οι "προσωρινές αλήθειες" μας όσο πιο πολύ αναζητάμε τόσο πιο γρήγορα αλλάζουν γύρω από το σταθερό κέντρο μας. Αυτό που δεν αλλάζει με τίποτε είναι η δική μας μοναδική αλήθεια. Η μοναδικότητα του καθ' ενός από εμάς.
Αυτό που ότι και να λένε οι άλλοι, γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας ως αληθινό για εμάς.


Κι εκεί αξίζει να κρατιέται κανείς γερά ακόμη κι αν οι άλλοι τον χαρακτηρίζουν "τρελό".


Η "ιερή τρέλα" κάθε αναζητητή...
που ποτέ δεν θα γίνει "κατανοητή" από κανέναν άλλο πέρα από τον ίδιο...


Σας ευχαριστώ από καρδιάς"


ΥΓ: Η θεραπεία με την ευρεία της έννοια έχει άμεση σχέση με την αυτογνωσία μας και με τους φόβους μας. Άλλοι επιλέγουν να κοιτούν τρομαγμένοι τον "καθρέφτη" και άλλοι κοιτούν μέσα τους και βρίσκουν τον εαυτό τους και τη γιατρειά... Άλλοι παραλύουν στη θέα του καθρέφτη και αρχίζουν να πολεμούν με φαντάσματα και άλλοι αναγνωρίζουν στο καθρέφτισμα δικά τους κομμάτια που "κραυγάζουν" για να τα προσέξουμε και να τα θεραπεύσουμε...

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ