28 Οκτ 2009

Μέσα σ' ένα κόσμο τρελό...


... ο πολεμιστής μοιάζει να είναι ολομόναχος...



Μέρα που ήταν σήμερα έκανα ένα ταξίδι. Πήρα τα μονοπάτια του νου και γύρισα πίσω σε χρόνια δύσκολα και μαύρα. Γύρισα εκεί στο ΄40 και αντάμωσα στα βουνά ψηλά μια χούφτα αντάρτες και αντάρτισσες που μαχόταν με ψυχή να λευτερώσουν τη χώρα. Που αγωνίζονταν σε ένα άνισο αγώνα για να μην αφήσουν μήτε Γερμανό Ναζί, μήτε Ιταλό φασίστα να σκλαβώσουν τη Γη τους...


Και παρά τις κακουχίες και τις αντιξοότητες κατάφεραν το θαύμα. Ναι ελευθέρωσαν τη χώρα από τα νύχια των τεράτων που την ήθελαν για δική τους. Και μετά ακόμη, όταν οι ψευτο-φίλοι Άγγλοι ήρθαν σαν "λευτερωτές" τους έστειλαν από ΄κει που ήρθαν... Κι εκείνοι κουτοπόνηροι σκαρφίστηκαν άλλο τρόπο να σκλαβώσουν τη χώρα, αφού με τα λιοντάρια στα βουνά της Ελλάδας δεν τα έβγαζαν πέρα στο ευθύ αναμέτρημα...


Ήμουν μικράκι ακόμα όταν άκουγα τον παππού να μου διηγείται ιστορίες από τον πόλεμο το '40 και την αιχμαλωσία... και καμάρωνα για τον παππού μας το λεβέντη, αλλά και για τη γιαγιά που τον περίμενε οκτώ χρόνια να γυρίσει...



Κει πάνω στα βουνά δεν ήταν μόνο ο εχθρός, ούτε τα χιόνια και το κρύο μονάχα, που έπρεπε να πολεμήσουν οι γενναίοι... ήταν και η ψυχή και ο νους που από μια κλωστή μονάχα κρεμόταν η ισορροπία τους μέσα στη φρίκη... Η ψυχή κρατιόταν από μια ιδέα μόνο. Από μια ελπίδα για τη νίκη, από μια ανάμνηση της αγάπης που άφησαν πίσω, της αγάπης για το χωριό, την οικογένεια, τη γη, τα βουνά και τις θάλασσες τις γνώριμες... 
Και 'κει πάνω μετριόταν η τύχη της ψυχής από το στήριγμα των φίλων... Δεν πολεμάει αλώβητος ο γενναίος δίχως φίλους...


Τρελός ο κόσμος μας. Αγιάτρευτα τρελός... Κι είναι οι τρελοί και η φρίκη τους που -πως στο καλό τα καταφέρνουν- πατούνε πόδι και κυβερνούν τις τύχες του πλανήτη...


Ταξίδεψα ως τα σήμερα μέσα από τα δύσβατα εκείνα σοκάκια του '40 και φτάνω στο σήμερα... για να βλέπω γύρω τη φρίκη πάλι έτοιμη να ξαναζωντανέψει...

Αυτή τη φορά ο εχθρός είναι γερά μασκαρεμένος εκεί που κανείς δεν το φαντάζεται... Χρόνια πολλά το έστρωνε το παιχνίδι... και οι λεβέντες έγιναν νωθροί με μυαλά κουρασμένα και ψυχές να κρέμονται σαν κουρελιασμένες στο κουρασμένο βήμα τους...


Λίγοι απόμειναν αγέρωχοι. Λίγοι βλέπουν καθαρά τι γίνεται ολόγυρα τους. Λίγοι είναι αποφασισμένοι να χτίσουν το δικό τους κόσμο, μέσα στον κόσμο τον τρελό...

Τόσο λίγοι που τούτοι μοιάζει να είναι οι "τρελοί" κι άλλοι οι "σαλεμένοι αμάχητοι-παραδωμένοι" καμώνονται τους γνωστικούς...


Πολεμιστής να είσαι στις μέρες μας είναι πιο δύσκολο απ' ότι το ΄40. Τότε ο εχθρός ήταν ζωντανός μπροστά σου σε όλη του τη φρίκη... Τώρα είναι κρυμμένος ακόμη και μέσα στο μυαλό σου...


Δύσκολο. Αλλά σαν το 'χει η ψυχή σου να 'σαι από την πάστα του πολεμιστή δεν το χωράει ο νους σου να μη μάχεσαι για τις ιδέες σου, για τις αξίες σου, για τα ιδανικά σου...



Λένε πως στο μονοπάτι του ήρωα περνάς από πολλές γειτονιές μέχρι να μεστώσεις. Ξεκινάς από αθώος "με τα ροζ γυαλιά", γίνεσαι "μάρτυρας" οικειοθελώς, μεταμορφώνεσαι σε αναζητητή κι  από εκεί συνεχίζεις για να γίνεις πολεμιστής...


Και τούτο το μονοπάτι τέλος δεν έχει. Σαν τη λερναία ύδρα είναι. Ένα κεφάλι κόβεις και δέκα ξεφυτρώνουν...
Περνάς δια πυρός και σιδήρου στη μάχη σαν πολεμιστής και το τίμημα μεγάλο...

Μεγαλύτερο δεν έχει "βάσανο" από τον πολεμιστή να μη γνωρίζει ποιός είναι ο φίλος και σύμμαχος και ποιος ο εχθρός του...
Ποιός είναι δίπλα του φίλος πιστός και ποιος καμώνεται το φίλο για να τον προδώσει λίγο μετά...


Και πόσοι πολεμιστές σήμερα άραγε είναι εκεί έξω χαμένοι με σταυρωμένα χέρια, έχοντας συνθηκολογήσει σε μια περίεργη "ισορροπία" -όπως τη λένε- που είναι τόσο εύθραυστη που με το παραμικρό χάνετε και τους αφήνει ολόγυμνους στην ανισορροπία που έχουν βαφτίσει "ηρεμία"?...


Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου...


Ποιός είναι τόσο φίλος ώστε πρόθυμα να πηδήξει στην άβυσσο της ψυχής σου για να σε νιώσει  όπως ακριβώς είσαι?...


Και ποιος παραμένει φίλος σαν θα του δείξεις το τραύμα της φανταστικής "ισορροπίας" του?


Ο πολεμιστής είναι καταδικασμένος να είναι μόνος και το ξέρει. Χαίρεται κάθε σπίθα φιλίας που μπορεί να φανεί και την αποδέχεται με χαρά, αλλά γνωρίζει πως σπάνιοι είναι οι φίλοι οι αληθινοί με εγγύηση...
Τους περαστικούς φίλους τους εκτιμά γνωρίζοντας όμως πως λίγο πολύ όλοι τους έχουν μια ημερομηνία λήξης... και δεν πειράζει αν οπισθοχωρήσουν την ώρα της μάχης αφήνοντας τον μόνο...


Δεν τον προδίδουν... δεν μπορούν να τον προδώσουν, γιατί ο πολεμιστής γνώριζε εξ αρχής πως ήταν από την πάστα των "φίλων με ημερομηνία λήξης"...


Κακά τα ψέματα... ο πολεμιστής είναι πάντα μόνος.
Μόνος είναι και ας μάχεται για το φως και το καλό όλων...


Όπως πολύ σωστά το περιγράφει ο Paulo Coelho:
"Ωστόσο όσο προχωρά σιγά σιγά, ο πολεμιστής συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν δυσκολίες που δεν είχε λάβει υπόψη του.
Αν σταματήσει περιμένοντας την ιδανική στιγμή, δε θα ξεφύγει ποτέ από εκείνο το μέρος, είναι απαραίτητη μια ελάχιστη δόση τρέλας για να κάνει το επόμενο βήμα.

Κι έτσι ο πολεμιστής χρησιμοποιεί ένα ψίχουλο τρέλας. Επειδή, στον πόλεμο και στον έρωτα, δεν είναι δυνατό να προβλεφτούν όλα.


Ο πολεμιστής του φωτός πιστεύει. Επειδή πιστεύει στα θαύματα, τα θαύματα αρχίζουν και συμβαίνουν. Επειδή έχει τη βεβαιότητα πως η σκέψη του μπορεί ν' αλλάξει τη ζωή, η ζωή του αρχίζει και αλλάζει. Επειδή είναι βέβαιος ότι θα συναντήσει την αγάπη, η αγάπη εμφανίζεται.
Από καιρό σε καιρό νιώθει απογοήτευση. Μερικές φορές πονάει."


Κάθε πολεμιστής γνωρίζει αυτές τις αλήθειες. Τις ξέρει γιατί τις βιώνει στο πετσί του. Κι ευτυχώς είναι τόσο πεισματάρης που δεν το βάζει κάτω και επιμένει για να κερδίσει το δικό του πόλεμο και να χτίσει το δικό του φωτεινό κόσμο κι ας μην πιστεύουν οι άλλοι στα θαύματα....


Με αγάπη και άφθονο φως
στις καρδιές των ηρώων του ' 40...
στις καρδιές των καθημερινών αγωνιστών του σήμερα...
στις καρδιές όλων των πολεμιστών εκεί έξω.

Βίκυ - η τοξότισσα




Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ