6 Μαρ 2009

Ποιός αγαπά την αλήθεια?


Ποιος αντέχει να την ακούει?

Μία σειρά γεγονότων και αρκετές προσωπικές εμπειρίες, με οδήγησαν στο συμπέρασμα, πως μολονότι όλοι μιλάμε για την αλήθεια και θεωρητικά την κατατάσσουμε στις βασικές μας αξίες, ελάχιστοι είναι αυτοί που την αντέχουν...

Είτε αφορά γενικά ζητήματα κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου, είτε αφορά ζητήματα σε ατομικό επίπεδο, οι περισσότεροι άνθρωποι αντιδρούν στο άκουσμα μια αλήθειας, ιδιαίτερα όταν αυτή έρχεται να συγκρουστεί με το "περιτύλιγμα" που έχουμε φτιάξει για την προσωπική μας πραγματικότητα.

Όταν λέω "περιτύλιγμα", εννοώ
  • όλες εκείνες τις κοινωνικές μάσκες που φοράμε συνήθως υποδυόμενοι κοινωνικούς ρόλους (στα πλαίσια του αποδεκτού) ή
  • γενικότερα τις "αξίες" και τις "πραγματικότητες" που το σύστημα μας έχει περάσει και θεωρούμε "δεδομένες" -χωρίς συχνά να έχουμε ελέγξει την ουσία και την αλήθεια τους...
Η λαϊκή σοφία δίνει φυσικά όλη αυτή την διάσταση πολύ εύστοχα με φράσεις όπως: "η αλήθεια είναι πικρή" ή "η σκληρή πραγματικότητα", αλλά είμαι σχεδόν βέβαιη πως στην κατάσταση που επικρατεί απαντά κατάλληλα μια άλλη λαϊκή σοφία που λέει, πως συνήθως "βλέπουμε τα κέρατα ή την καμπούρα του άλλου"...

Μάλιστα ο "αγγελιοφόρος" οποιασδήποτε αλήθειας συνήθως δεν είναι καν δημοφιλής -όπως ίσως να περίμενε κανείς. Πολύ συχνά είναι άτομο παρεξηγημένο ή ακόμη και αντιπαθές στους πολλούς...

Οι "πολλοί" έχουν κολλήσει το μικρόβιο της υποκρισίας σε τέτοιο βαθμό, που οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά τους ξενίζει, τους είναι άγνωστη και ως εκ τούτου τους βάζει αμέσως σε κατάσταση άμυνας...

Δυστυχώς, καλυμμένη με προφάσεις ευπρέπειας, επικρατεί η τάση "ωραιοποίησης" ή η "διπλωματική" μέθοδος σερβιρίσματος μιας αλήθειας.
Δεν είμαι βέβαια της άποψης πως πρέπει να λέγεται ωμά το οτιδήποτε, ειδικά αν υπάρχει κίνδυνος να πληγώσουμε κάποιο συνάνθρωπο μας. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως είναι σωστό να ωραιοποιούμε ή να κρύβουμε την αλήθεια -ολόκληρη ή μέρος της.

Μισή αλήθεια εξάλλου ισοδυναμεί συχνά με ψέμα...

Στην κοινωνία μας όμως έχει επικρατήσει δυστυχώς το ψέμα. Ψέματα στις διαφημίσεις, ψέματα στις προεκλογικές ομιλίες, ψέματα ανάμεσα σε συζύγους, ψέματα μέσα στην οικογένεια, ψέματα μεταξύ "φίλων"... ψέματα ακόμη και στον εαυτό μας.

Οι περισσότεροι δεν έχουν καν σκεφτεί -πόσο μάλλον να έχουν συνειδητοποιήσει- το γεγονός πως σε όλη τους τη ζωή φορούν μια μάσκα, υποκρίνονται σαν ηθοποιοί, ανάλογα με το ρόλο που παίζουν εκείνη τη στιγμή... Πως φέρονται όπως περιμένει ο περίγυρος και η κοινωνία ή το "σύστημα" να φερθούν...
Πιστεύουν πως δρουν με βάση δικές τους επιλογές... όμως δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να δουν πως δημιουργήθηκαν οι επιλογές τους αυτές...

Με τέτοια δεδομένα είναι θαρρώ και λογικό, ως ένα σημείο, να αντιδρούν σε κάθε κατάσταση που τους φέρνει αντιμέτωπους με την αλήθεια τους... Με κάθε κουβέντα ή πράξη που πάει να σχίσει το περιτύλιγμα και να τους βγάλει από το λήθαργο τους... Είναι σε κατάσταση άμυνας.
Αμύνονται να κρατήσουν τις κορδελίτσες του περιτυλίγματος τους γερά δεμένες μεταξύ τους, από το φόβο να αντιμεωπίσουν τον μεγάλο άγνωστο: τον ίδιο τους τον εαυτό!
Αυτόν που με περισσή προσπάθεια ψεμάτιζαν επί τόσα χρόνια. Αυτόν που κάθε φορά που "απειλούσε" να βγει στην επιφάνεια, έκρυβαν ακόμη πιο βαθειά...

Ταράζονται όταν διαπιστώνουν πως η αλήθεια τους είναι ορατή, παρά την προσπάθεια που καταβάλουν για το αντίθετο. Ταράζονται αν κάποιος τους δείξει τα σημάδια που εντοπίζει. Ταράζονται όταν τύχει να ακούσουν πως υπάρχουν άνθρωποι δίπλα τους που κατορθώνουν και ζουν στο Φως της Αλήθειας, δίχως να κλείνουν τα μάτια μπρος στη λάμψη της...
Ταράζονται όταν βρεθούν μόνοι με τον εαυτό τους και είναι αναγκασμένοι να παραδεχτούν πως ΔΕΝ έζησαν, πως ΔΕΝ υπήρξαν... γιατί έπνιγαν τις αλήθειες τους για να ταιριάζουν με τους πολλούς...-με το κοπάδι.

Αυτοί που φοβούνται την αλήθεια είναι συνήθως και οι πρώτοι που σπεύδουν να λιδορήσουν και να λασπολογήσουν ανθρώπους αληθινούς. Είναι συνήθως οι πρώτοι που σηκώνουν την πέτρα για να λιθοβολίσουν τον άνθρωπο της αλήθειας. Και πολύ γρήγορα γίνονται πολλοί... καθώς τέτοια είναι σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μας ...
Νιώθοντας ασφάλεια μέσα στο πλήθος που τους ομοιάζει γίνονται πολύ γρήγορα όχλος επικύνδηνος...

Τόση αξία έχουμε δόσει σε ψεύτικες αξίες και άσκοπους στόχους, τόσο πολύ έχουμε πορωθεί από το κυνήγι της καλοπέρασης, του χρήματος, της επίδειξης πλούτου και της συσσώρευσης ύλης γενικότερα, που ξεχάσαμε το βασικότερο: ξεχάσαμε να είμαστε αληθινοί, ξεχάσαμε να είμαστε ο εαυτός μας!

Πως να βιώσουμε λοιπόν ανώτερα αισθήματα αγάπης? Πως να ζήσουμε σε αρμονία με τους γύρω μας? Πως να μας αρέσει το φως της αλήθειας σε κάθε μας λέξη ή πράξη, όταν δεν θυμόμαστε πλέον ποιοι είμαστε και δεν ζούμε σε αρμονία ούτε με την ίδια μας την ψυχή?
Πως να συναισθανθούμε τρίτους, όταν δεν παραδεχόμαστε ούτε τις αλήθειες των δικών μας συναισθημάτων?

Με τέτοια δεδομένα πως να τολμήσει κανείς δημόσια να πει τις αλήθειες του? Πως να ρισκάρει την περιθωριοποίηση? Πως να ρισκάρει να είναι ο "κακός" της παρέας, όταν γνωρίζει πως δεν θα περάσει το μύνημα του τα τείχη που έχουν υψώσει οι μάσκες γύρω του, επειδή δεν αντέχουν την αλήθεια?....

Μοναχικός ο δρόμος τέτοιων ανθρώπων.
Μοναχική η πορεία τους κι ας μοιάζουν "κοινωνικοί"...
Είναι μόνοι ακόμη και ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπων, αφού εκείνοι δεν θέλουν να δουν και να ακούσουν την αλήθεια... επείδή ΔΕΝ την αντέχουν....

Είναι μόνοι, μα είναι άνθρωποι ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ