24 Φεβ 2009

Ζωή και Θάνατος.... με φόντο το καρναβάλι


Ενώ οι μέρες για το αποκριάτικο "ξεφάντωμα" της Κυριακής 1 Μαρτίου λιγοστεύουν και οι προετοιμασίες των αρμάτων μας απασχολούσαν εδώ και μέρες νυχθημερόν... ένα απρόοπτο και τραγικό γεγονός έδωσε μια εντελώς διαφορετική τροπή στην όλη ιστορία...

Τη χαρά της προετοιμασίας ήρθαν να διαδεχτούν στιγμές γεμάτες από πολύ έντονα συναισθήματα αγωνίας, στενοχώριας, και λύπης... για ένα νέο άνθρωπο που τελικά μας άφησε -και μας άφησε ξαφνικά...

Δεν μπορώ φυσικά να μιλήσω για τον εσωτερικό κόσμο και τις σκέψεις κανενός άλλου, όμως νιώθω την ανάγκη να αφήσω τις δικές μου σκέψεις και τα δικά μου συναισθήματα να απλωθούν στο χαρτί και να γίνουν λέξεις...

Από τη μια μεριά η ΖΩΗ και μαζί με αυτή η χαρά και το αποκριάτικο ξεφάντωμα και από την άλλη ο ξαφνικός Θάνατος ενός ανθρώπου, ο πόνος και το πένθος των οικείων του...

Όλα ξεκίνησαν την Παρασκευή το απόγευμα όταν τα γαλάζια φώτα της σειρήνας ενός ασθενοφόρου έπεσαν μέσα στο σπίτι μου...
(Ο Πολιτιστικός Σύλλογος μας, όπου κάναμε τις ετοιμασίες για τα αποκριάτικα άρματα, στεγάζεται στο ισόγειο μίας διώροφης μονοκατοικίας ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου.
Εκείνη την ημέρα δεν πολυ-εργαστήκαμε -λες και κάτι αόρατο μας φρενάριζε- και βρισκόμουν στο σπίτι με τα παιδιά μου. )

Πετάχτηκα έξω να δω τι συμβαίνει και γιατί σταμάτησε εδώ μπροστά το ασθενοφόρο. Αρκετός κόσμος ήταν μαζεμένος μπροστά στο σύλλογο. Ανησύχησα. Κάποιο ατύχημα θα έπαθαν την ώρα που εργάζονταν μέσα σκέφτηκα, αλλά και πάλι απορούσα γιατί τα φώτα ήταν σβηστά...

Είδα τη φίλη μου ανάμεσα τους και τη ρώτησα τι συμβαίνει.
-Ο Κωστής*... μου λέει...
-Τι έγινε, τι έπαθε ο Κωστής?
-Δεν ξέρουμε ακόμη... είναι άσχημα... δεν ανασαίνει...
Μπήκε μέσα και μου εξήγησε σύντομα τι είχε συμβεί... Πάγωσα. Έμεινα άφωνη . Κανείς δεν περίμενε να ακούσει κάτι τέτοιο...

Ο Κωστής, είναι... ήταν ο γείτονας μου. Ένας ήσυχος άνθρωπος 48, 49 χρονών περίπου. Πατέρας δύο παιδιών. Το σπίτι του ήταν στον 1ο όροφο της μονοκατοικίας, όπου στεγάζεται και ο Σύλλογος...

Βγήκαμε πάλι έξω. Είχαμε μαζευτεί πάνω από 20 άτομα στο δρόμο και περιμέναμε με αγωνία.
Τα άσχημα νέα είχαν κάνει το γύρω του χωριού και ανήσυχοι έφταναν κι άλλοι συγχωριανοί, φίλοι και συγγενείς. Κανείς όμως δεν τόλμαγε να ανέβει τη σκάλα... Όλοι μαρμαρωμένοι και παγωμένοι περιμέναμε...
Οι διασώστες-γιατροί που είχαν φτάσει με την κινητή μονάδα ήταν ακόμη επάνω. Προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν...

Κανείς μας δεν ήξερε τι ακριβώς συμβαίνει. Αγωνιούσαμε. Οι στιγμές μου φαινόταν αιώνες... Έλπιζα να έρθει κάποιος κάτω να μας πει πως τα κατάφερε...
Κοίταζα τις κινήσεις των δικών του και προσπαθούσα να καταλάβω... Κάποιοι ψιθύριζαν πως πως είχε ήδη χάσει τη μάχη... Ο γιος του -δυο μέτρα παλικάρι- λιποθύμησε στην άσχημη είδηση...

Όχι σκεφτόμουν δεν μπορεί. Είναι νέος θα παλέψει, θα τα καταφέρει. Προσευχόμουν να νικήσει. Μιλούσα μαζί του νοερά και του έλεγα πάλεψε! μην παραιτήσαι! μην το βάζεις κάτω! Θυμήθηκα το Ρεϊκι και μαζί με την προσευχή του έστελνα θεραπευτική ενέργεια. Ένιωθα ολόκληρο το σώμα μου να πάλλεται και να τρέμει σ' έναν άγριο ρυθμό γύρω από το κέντρο της καρδιάς στη μέση του στήθους. Δεν ήξερα αν είναι από το κρύο ή από την ενέργεια... Μπήκα μέσα στη γειτονική καφετερία, όπου είχαν σβήσει τα φώτα, αλλά έκαιγε η σόμπα. Κόλλησα δίπλα της. Ξανασυγκεντρώθηκα, έκλεισα τα μάτια μου και συνέχισα να στέλνω ενέργεια. Την ένιωθα να φεύγει από τα χέρια μου με ορμή. Παρακαλούσα να πάρει όση ενέργεια είχε ανάγκη και να νικήσει...
Ένιωθα τώρα πόνο στο ύψος της καρδιάς. Πόνο μαζί με ένα αίσθημα πάλης, έναν αγώνα...
Πόνο..., πόνο..., πόνο... και μετά ένα απαλό φύσημα σαν να ξεδιπλώθηκε ένα αεράκι. Ο πόνος σταμάτησε και η ενέργεια σταμάτησε επίσης απότομα να ρέει. Τι έγινε? σκέφτηκα. Λες να συνήλθε? έκανα νοερά το ερώτημα, όμως κάτι μου έλεγε πως δεν ήταν καλό σημάδι...

Ξαναβγήκα έξω μήπως υπήρχε κάτι νεότερο. Περιμέναμε ακόμη. Πρόσεχα να δω που ήταν ο γιος του, μη μείνει μόνος και λιποθυμήσει πάλι... Η αδελφή του έβγαινε που και πού ανήσυχη στο μπαλκόνι να τον ψάξει. Αγωνιούσε και για τον αδελφό της...

Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε...
Κάποια στιγμή κατέβηκε τη σκάλα ο άνθρωπος από την κινητή μονάδα κρατώντας τη συσκευή ανάνηψης, το οξυγόνο και τον ορό. Η φίλη μου ψιθυρίζει πίσω μου "Αυτό ήτανε..."
-"Γιατί το λες αυτό" της λέω, "μπορεί να συνήλθε".
-"Θα τον κατεβάζανε αν ήταν έτσι να τον πάνε στο νοσοκομείο", μου απαντάει.

Ένιωσα ένα δυνατό κόμπο στο στομάχι. Όχι δεν μπορεί σκεφτόμουν, είναι κρίμα, δεν πρόλαβε να χαρεί αυτός ο άνθρωπος... Παρακολουθούσα τις κινήσεις του ανθρώπου στο ασθενοφόρο να καταλάβω αν είχε συμβεί το μοιραίο, όπως είπε η φίλη μου. Τον είδα να ανοίγει τις πίσω πόρτες του ασθενοφόρου.
-"Να ορίστε", της αντιγυρίζω με μια κρυφή χαρά, "δες ανοίγουν τις πόρτες, θα τον πάρουν"!
Μα γυρνώντας πάλι προς τα εκεί... τον είδα να τις ξανακλείνει...
και μαζί με το κλείσιμο της πόρτας γκρεμίστηκε στο δευτερόλεπτο και η κρυφή ελπίδα μου...

Δεν άντεχα άλλο την αγωνία. Πλησίασα πιο κοντά στο ασθενοφόρο. Ήθελα να ρωτήσω, αλλά και πάλι σκεφτόμουν, τόσοι δικοί του άνθρωποι εδώ, κανείς δεν πάει να ρωτήσει, εγώ θα πάω?... Κοντοστάθηκα. Μια άλλη φίλη και συγγενής του δίπλα μου με φανερή αγωνία λέει "τι έγινε ρε παιδιά, ας πάει κάποιος να ρωτήσει. Βίκυ πάνε εσύ..." μου λέει παρακαλετά. Πήρα βαθιά ανάσα και πήγα...

Καθώς πλησίαζα είδα τον "διασώστη"να κρεμάει τον ορό στη βάση κοντά στην οροφή και πήγα να χαρώ και πάλι. Όμως πριν προλάβω να κάνω την ερώτηση μου, πρόσεξα πως είχε τυλίξει τώρα το σωληνάκι του ορού και το κρέμαγε και αυτό ψηλά... δεν προοριζόταν για να χρησιμοποιηθεί άμεσα...

Ήξερα πλέον την απάντηση που θα έπαιρνα... Ρώτησα όμως... "Τι έγινε? Συνήλθε ο άνθρωπος?". Σήκωσε το κεφάλι και κοιτώντας με κατάματα μου απάντησε με ένα νεύμα του κεφαλιού αρνητικά. "Έφυγε?" ξαναρωτώ μουδιασμένη. "Δυστυχώς" μου απάντησε μουρμουρίζοντας σχεδόν...

Έσκυψα το κεφάλι. "Αυτό ήταν" αντιλαλούσαν στο κεφάλι μου τα λόγια της φίλης μου. Πάει ο Κωστής...
-"Τίποτε δεν είμαστε" ακούστηκε κάποιος να λέει.

Σήκωσα το κεφάλι και είδα για μια στιγμή τη γυναίκα του -σαστισμένη ακόμη από το ξαφνικό γεγονός- και μια δυο συγγενείς επάνω. Είχαν ήδη αρχίσει να συμμαζεύουν το σπίτι... Ετοιμάζονταν πλέον να ξενυχτήσουν τον νεκρό...

Ξεκουνηθήκαμε κι εμείς. Αρχίσαμε να μαζεύουμε τα υλικά των καρναβαλίστικων αρμάτων που ήταν σκόρπια κάτω από το υπόστεγο. Τα πήραμε όλα μέσα. Τραβήξαμε και τις κουρτίνες του Συλλόγου να μην φαίνονται όσα ήταν έτοιμα και κλειδώσαμε. Τέλος το καρναβάλι, συμφωνήσαμε με τη φίλη μου...
όμως δεν αφαίρεσα την αφίσα από την πόρτα του Συλλόγου, σκεπτόμενη πως αυτή την κίνηση οφείλω να την αφήσω να την κάνουν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου...

Το θεωρούσα όμως σχεδόν αυτονόητο. Ποιος έχει πλέον διάθεση να κάνει τον καραγκιόζη, να διασκεδάσει και να χορέψει μετά από αυτό το τραγικό γεγονός?...

Θα μου πείτε στην Πάτρα, την Ξάνθη ή άλλες περιοχές που διοργανώνουν καρναβάλι, δεν τυχαίνουν τέτοια τραγικά περιστατικά? Εκεί γιατί δεν σταματά ποτέ το καρναβάλι?...
"Η ζωή συνεχίζεται" δεν λένε εξάλλου?

Ναι, αλλά εκεί ο πόνος των συγγενών αφορά έναν περιορισμένο αριθμό ανθρώπων, που ακόμη και να μην συμμετέχουν, τα άρματα μπορούν να εμφανιστούν δίχως πρόβλημα και οι θεατές που παρευρίσκονται είναι από όλη σχεδόν τη χώρα... Εδώ μιλάμε για έναν οικισμό, μια μικρή κοινότητα 1000 κατοίκων περίπου, όπου όλοι λίγο πολλοί είναι συγγενείς και φίλοι μεταξύ τους. Οι ίδιοι άνθρωποι που συμμετέχουν στο καρναβάλι. Οι ίδιοι είναι που πονούν ή χαίρονται... Ότι συμβαίνει δεν αφήνει σχεδόν κανέναν ανέγγιχτο...

Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα, η διαδρομή των αρμάτων, το κεντρικό σημείο της παρέλασης, αλλά και ο χώρος όπου στήνεται το γλέντι είναι μπροστά στο σπίτι του Κωστή...

Είναι παραπάνω από ανάρμοστο -να μην πω απάνθρωπο- να γλεντάς μπροστά στο σπίτι των ανθρώπων που λίγες μόλις μέρες πριν χάσανε τον άνθρωπο τους... Είναι ντροπή...

Εγώ προσωπικά δεν έχω πλέον καμία διάθεση για καρναβάλι. Δεν έχω διάθεση να τελειώσω τα άρματα. Δεν έχω διάθεση να πιάσω να γράψω ή να ζωγραφίσω... Δεν υπάρχει λόγος. Είναι γελοίο πλέον στα μάτια μου... Μοιάζει τόσο αστείο και μάταιο μπροστά στο τελεσίδικο του θανάτου...

Ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου και μάλιστα όταν έρχεται τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα και ο πόνος των οικείων του, αξίζουν το σεβασμό όλων μας. Και είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει:
αν πάει "χαμένος ο κόπος μας" (όπως είπαν ακόμη και άνθρωποι που δεν έβγαλαν τα χέρια ποτέ από τις τσέπες για να βοηθήσουν... Τίνος τον κόπο λυπούνται άραγε? και γιατί αφού αυτοί που κόπιασαν δεν λογαριάζουν τον κόπο τους, ετούτοι επιμένουν? ) ή
"τα έξοδα που έγιναν" (όπως είπαν κάποιοι άλλοι... Ποια έξοδα έχουν αξία μεγαλύτερη σε μια τέτοια ώρα?... Εξάλλου τα ίδια θέματα, καθότι διαχρονικά επίκαιρα-με μικρές ίσως μετατροπές μπορούν να εμφανιστούν την επόμενη χρονιά...) ή
μήπως "ξεφτίσει ο θεσμός" (όπως είπαν άλλοι... Ποιος θεσμός αναρωτιέμαι? Υπήρξα ο άνθρωπος που έφερε το καρναβάλι στο χωριό, όταν ο Δήμος και τα γύρω χωριά δεν οργάνωναν πια παρελάσεις. Δική μου ιδέα ήταν. Μας άρεσε να παρουσιάζουμε τα άρματα μας στις παρελάσεις τους. Κι όταν έπαψαν να διοργανώνουν αυτοί καρναβάλι, επειδή σαν Πολιτιστικός Σύλλογος, αλλά και σαν κάτοικοι του χωριού, είχαμε κέφι και μεράκι το πήραμε όλο πάνω μας. Παρ' όλες τις δυσκολίες και την έλλειψη χρημάτων, καταφέραμε να το διοργανώσουμε με επιτυχία στο μικρό χωριό μας, από την πρώτη κιόλας φορά. Ήμουν τότε στο Δ.Σ. του Συλλόγου, όταν κανείς δεν μας στήριζε και είχα πει πως θα το κάνω. Ήξερα πως με στήριζαν τα μέλη του Δ.Σ. και παρ' όλο το φόβο τους, επειδή θα παίρναμε πάνω μας το ρίσκο και την ευθύνη μιας τέτοιας εκδήλωσης για πρώτη φορά, εργαστήκαμε με ζήλο και μεράκι και τα καταφέραμε.
Πέρυσι μάλιστα υπήρξαν γερόντισσες που έκλαιγαν από τη συγκίνηση γιατί ποτέ στη ζωή τους δεν είχαν δει τόσο πολύ κόσμο στο χωριό...

Ποιος θεσμός? αναρωτιέμαι και πάλι... Εμείς οι άνθρωποι του χωριού τον θεσπίσαμε. Ακόμη και να αναβληθεί μια φορά δεν χάλασε ο κόσμος, θα γίνει την επόμενη. Δεν χάνεται έτσι ο θεσμός... Δεν χάνεται ο θεσμός επειδή σέβεσαι τον πόνο του συνανθρώπου σου! Δεν χάνεται επειδή είσαι ειλικρινής και ανθρώπινος και δεν μπορείς να συνεχίσεις να εργάζεσαι για το καρναβάλι, επειδή συμπονάς τους γείτονες σου και λυπάσαι για τον νέο άνθρωπο που έφυγε...)

Έτσι λέω εγώ... Έτσι φαντάστηκα πως θα σκεφτόντουσαν και οι περισσότεροι...

Όμως πόσο λάθος έκανα...

Ακόμη από το Σάββατο το απόγευμα, λίγες ώρες μετά την κηδεία μαζεύτηκαν καμιά εικοσαριά άνθρωποι να συζητήσουν τι θα γίνει με το καρναβάλι. Ρώτησαν και τη δική μου γνώμη από πριν, καθώς δεν μπορούσα να παρευρεθώ στη συγκέντρωση και τους την είπα φυσικά. Ήμουν της άποψης πως δεν είναι σωστό να γίνει και τους είπα πως προσωπικά δεν είχα πλέον καμία διάθεση για καρναβάλι. Παρ' όλ' αυτά δεν ήμουν απόλυτη. Κατανοώ και την άλλη πλευρά... Ας συζητήσετε εκεί και τα ξαναλέμε είπα... πιστεύοντας όμως πως η πλειοψηφία θα είχε προφανώς την ίδια άποψη...

Λίγες ώρες μετά έμαθα πως μόνο δύο άτομα ήταν αρνητικά... (Το ένα από αυτά ήταν ούτως ή άλλως εναντίων του καρναβαλιού λόγω θρησκείας... )
Εξεπλάγην. Ήταν τόσο νωπή ακόμη η όλη υπόθεση με το θάνατο του Κωστή... κι όμως οι περισσότεροι ήθελαν να γίνει το καρναβάλι... Δεν λέω πως κακώς το θέλουν. Κατανοώ το πνεύμα τους. Όμως με το στανιό καρναβάλι? με ποια διάθεση? αναρωτιέμαι...

Αποφάσισαν απλώς να μετατοπίσουν τη διαδρομή της παρέλασης, ώστε να μην είναι μπροστά στο σπίτι του Κωστή... μολονότι δεν υπάρχει άλλη εξίσου κατάλληλη...

Χθες, Κυριακή πρωί, μαζεύτηκαν και άρχισαν να φορτώνουν κακήν κακώς τα υλικά, αλλά και τα έτοιμα σκηνικά για τα άρματα, για να τα μεταφέρουν στο νέο κτήριο του Συλλόγου, μολονότι δεν είχε ακόμη ρεύμα και θέρμανση...
Μου έμοιαζαν πολύ βιαστικές και σπασμωδικές οι κινήσεις τους... Φόρτωναν ότι έβρισκαν μπροστά τους. Κάποια από τα έτοιμα σκηνικά τα ξανα-ξεφόρτωναν. Είχαν πέσει με τα μούτρα στη "δουλειά". Έμοιαζε σαν να βιάζονταν να φύγουν από το οπτικό πεδίο των πενθούντων, δίχως να εργάζονται με πρόγραμμα και οργανωμένα... Δεν είχα καμία διάθεση να ασχοληθώ εκείνη τη στιγμή, μολονότι δεν εμπιστευόμουν τις ευαίσθητες κατασκευές στις αδέξιες κινήσεις τους... Γνωρίζω μεν πως ο χρόνος πιέζει, μιας και έμεινε μόλις μία εβδομάδα, αλλά θεωρώ πως αν σταματούσαν για λίγο να σκεφτούν πρώτα τι κάνουν και γιατί θα γλίτωναν και πολύ άσκοπο κόπο...

Το "αστείο" είναι πως οι περισσότεροι τους -ακόμη και μέσα από το ΔΣ- δεν γνωρίζουν τα θέματα όλων των αρμάτων. Δεν ξέρουν καν ποια σκηνικά είναι για ποιο θέμα... μιας και η οργάνωση -όπως πάντα μέχρι σήμερα- είχε γίνει από εμένα και τη φίλη μου και με τις σπασμωδικές κινήσεις τους κατάφεραν να σκορπίσουν σε πέντε διαφορετικά σημεία σκηνικά που ανήκουν σε ένα θέμα... Σπάζοντας και μερικά από αυτά... Δεν ξέρουν καν ποιοι συμμετέχουν στα άρματα... Δεν γνωρίζουν τι εργασίες έμειναν...

Τους μιλούσαμε αλλά δεν άκουγαν... Ήταν σαν να ήθελαν να ξορκίσουν το κακό... Σαν να ήθελαν να προλάβουν να γευτούν μερικές ακόμη χαρές στη ζωή, πριν τους χτυπήσει ο θάνατος και τη δική τους πόρτα... Τους άφησα να κάνουν ότι έκαναν. Είχαν τόσο "προωθεί" που ήταν μάταιο να τους εξηγήσω οτιδήποτε...

Σήμερα το απόγευμα, με βαριά καρδιά, είπα να πάω να δω τι κάνουν στο νέο κτίριο... Πήγα μαζί με τα παιδιά μου, μιας και δεν έχω που να τα αφήσω αυτό το διάστημα. Ένας χαλασμός γινόταν εκεί μέσα στο κρύο... Μία μόνο φίλη ζωγράφιζε μια λινάτσα, ενώ οι υπόλοιποι περιφερόταν μιλώντας δυνατά ή ασχολούνταν με το πως θα φέρουν ρεύμα στο χώρο... Έριξα μια ματιά τρυγύρω και απορούσα. Δυσανασχέτησα με την όλη κατάσταση...

Είπα προς στιγμήν να σεβαστώ την επιλογή των πολλών, να κάνω μία υπέρβαση και να βοηθήσω όσο μπορώ, αφού έτσι αποφάσισαν... Μα, έμοιαζαν πλέον σαν ένας όχλος που δεν ήξερε τι κάνει και γιατί το κάνει... Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο βέβαια αφού και οι ίδιοι παραδέχονται συνήθως, πως αν απουσιάζουμε εγώ ή η φίλη μου δεν ξέρουν τι να κάνουν, όμως αυτή η σημερινή κατάσταση ήταν από τα άγραφα...

Το περασμένο διάστημα με τις ετοιμασίες, είχε πέσει πάνω μου όλη η ευθήνη. Από την οργάνωση των θεμάτων, τις συμμετοχές και τα σκηνικά γενικά, μέχρι το πως θα φτιαχτούν τα επιμέρους κοστούμια και αξεσουάρ... Για το παραμικρό έπεφταν πάνω μου μέχρι και δέκα άτομα με τις ερωτήσεις τους, ενώ παράλληλα είχα να προσέχω και τα μικρά μου, μην κάνουν καμιά ζημιά ή μην χτυπήσουν... Πάντα προσφέρω με χαρά τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τις ιδέες μου. Πάντα δίνω όλο το χρόνο μου- παραμελώ ακόμη και το σπίτι μου- το διάστημα των προετοιμασιών. Ξενυχτάω ακόμη και μετά τις εργασίες εκεί, για να μελετήσω τα επόμενα βήματα και να οργανώσω τη δουλειά που πρέπει να γίνει. Πάντα προσφέρω ότι μπορώ, χωρίς φυσικά να περιμένω αναγνώριση ή ευχαριστίες... Το κάνω γιατί έτσι το νιώθω...
Και πάντα συνεργαζόμαστε σε όλα αυτά με την φίλη μου, η οποία φέτος όμως από την αρχή δεν είχε ιδιαίτερη διάθεση, ιδιαίτερα μετά από την στάση ορισμένων.

Έτσι βρέθηκα με περισσότερη πίεση φέτος και υπήρξαν δύο στιγμές, όπου η πίεση και η κούραση με είχαν φέρει στα όρια μου και μίλησα έντονα σε δύο περιπτώσεις. Βλέπετε είχα την ελπίδα, πως θα είχαν κατανοήσει όσοι βοηθούν στην προετοιμασία, πως πρέπει να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες ή πως δεν μπορούν να έχουν την αξίωση να διαλέξουν πρώτοι σε ποιο άρμα θα ανέβουν, αφού οι πιο "κοντινοί" ίσως χρειαστεί να καλύψουν κενά σε "ρόλους", αφήνοντας προτεραιότητα στους "απ' έξω", ώστε να συμμετέχουν με χαρά... Αλλά στου κουφού την πόρτα...

Βρέθηκα να εξηγώ τα αυτονόητα- κατ' εμέ- με έντονο τρόπο. Γιατί φτάνει τα όρια της αναισθησίας θαρρώ, να έχω να νοιαστώ για τουλάχιστον 200 άτομα και για τουλάχιστον 13 διαφορετικά άρματα -όπως και για τα της διοργάνωσης γενικότερα- και ο άλλος να γκρινιάζει μονάχα για τον εαυτούλη του...
ή να πρέπει να εξηγώ αναλυτικά 10 φορές απλά πράγματα και να γίνονται και πάλι ανάποδα...

Παρ' όλ' αυτά όμως σήμερα κανείς τους δεν είχε το σθένος να μας ρωτήσει τι μένει να γίνει. Κανείς τους δεν είχε τη σύνεση να ρωτήσει που βρισκόμαστε κι ακόμη όταν η φίλη μου προσπαθούσε να τους εξηγήσει τι είναι να γίνει, να αδιαφορούν κραυγαλέα...

Αρέσκονταν μέσα στην ανακατωσούρα. Αρέσκονταν να καμώνονται πως κάτι κάνουν, κι ας στριφογύριζαν ανώφελα (κολλώντας συχνά πυκνά πάνω σε ένα μικρό αερόθερμο, αφού είχε παγωνιά εκεί μέσα...) Αρέσκονταν να περιφέρονται έχοντας πλήρη άγνοια...

Μέσα στον όλο χαμό μάλιστα, κάποιοι ήθελαν με αυταρέσκεια να αισθανθούν σημαντικοί και σπουδαίοι... με ανοησίες... Ανακάτευαν τα υφάσματα, καμώνονταν πως ψάχνουν κάτι που ζήτησα και πετούσαν "εξυπνάδες" και "μπηχτές" για κάποιο -όχι και σπουδαίο- λάθος που εντόπισα, υποστηρίζοντας πως έγινε τάχα επειδή δεν τολμούσαν να με ρωτήσουν... Αυτή ήταν η "ντομπροσύνη" (έτσι το ονόμασε) της ανοησίας τους σε όλο της το μεγαλείο...
Κι όταν κάποιος ζήτησε τη λίστα όσων συμμετέχουν στα άρματα, για να επικοινωνήσει μαζί τους, ώστε να μάθει ποιοι από αυτούς ίσως δεν συμμετέχουν μετά το θάνατο του Κωστή -πράγμα που θαρρώ πως ήταν το πρώτο που έπρεπε να είχαν κάνει- όχι μόνο δεν ήξεραν ποιος την έχει, αλλά πετάγονταν η ίδια "ντομπροσύνη" για να πει να τη βγάλουν καμιά
δεκαριά φωτοτυπίες...

Δεν τους άντεξα. Σηκώθηκα και έφυγα.
Για μένα ήταν ήδη πολύ και μόνο που πήγα σήμερα. Η ψυχή μου είναι ακόμη μουδιασμένη από το τραγικό συμβάν. Δεν έχω διάθεση να συνεχίσω τις προετοιμασίες. Δεν έχω διάθεση για γλέντια και ξεφαντώματα. Δεν έχω διάθεση να ζωγραφίζω μασκαράδες κι όμως, σκέφτηκα να κάνω κόμπο την διάθεση μου και να συνεχίσω, αφού αυτό αποφάσισαν οι πολλοί. Να συνεχίσω, για χατήρι και των παιδιών που περιμένουν τη γιορτή. Όμως το μασκαραλίκι περίσσευε ήδη από σήμερα.
Δεν μπορεί να συναισθάνεσαι την τραγικότητα μίας κατάστασης και να έχεις διάθεση για να δικαιώσεις την μικρό εγωισμό σου...

Ή εγώ παραείμαι ευαίσθητη ή ετούτοι είναι αναίσθητοι... Δεν εξηγείται αλλιώς.

Όλοι ετούτοι ήταν στην κηδεία. Όλο το χωριό έκλαψε το Σάββατο για τον ξαφνικό θάνατο...
(Άραγε άκουσαν τι έλεγε ο παπάς στο μυστήριο της νεκρώσιμης ακολουθίας?)
Και σήμερα βιάζονται να γιορτάσουν με τόση άνεση? Βιάζονται να χαϊδέψουν τον μικρό εαυτούλη τους για να νιώσουν ζωντανοί?
Και άντε μιας και προχώρησαν τόσο οι εργασίες θέλουν να πραγματοποιήσουν την εκδήλωση... Με τέτοιες διαθέσεις?... Έχει καταντήσει παρωδία η όλη κατάσταση.

Δεν ξέρω τελικά αν θα συνεχίσω να συμμετέχω φέτος. Δεν ξέρω αν μέχρι την Κυριακή θα είμαι σε θέση να πιάσω το μικρόφωνο για να παρουσιάσω την εκδήλωση... μολονότι το θεωρούν "δεδομένο" κάποιοι... Δεν μπορώ να χαίρομαι όταν δίπλα μου πονούν...

Όμως έχω την εντύπωση γενικότερα, πως η εκδήλωση δεν θα μπορεί να έχει τη λάμψη, το κέφι και τη ζωντάνια που είχε άλλες φορές, παρόλο που έγιναν περισσότερες εργασίες για τα άρματα. όσο και να μην το παραδέχονται ακόμη, όσο κι αν καμώνονται πως δεν τρέχει τίποτε και προσπαθούν "να τη σώσουν"...

Αναρωτιέμαι τελικά είναι η δύναμη της Ζωής, που ωθεί σε τέτοιες βεβιασμένες αντιδράσεις ή είναι ο φόβος του θανάτου? Είναι το "η ζωή συνεχίζεται" ή είναι η βιασύνη να ξεχάσουμε παριστάνοντας πως "δεν τρέχει τίποτε"? Μήπως είναι αρρωστημένη η σχέση μας με το Θάνατο?... Μήπως φταίει το γεγονός πως δεν έχουμε αποδεχτεί το θάνατο ώς μέρος της Ζωής και κινούμαστε με τόση επιπολαιότητα? Μήπως το γεγονός πως δεν έχουμε αναγνωρίσει την διάσταση της ψυχής μας, είναι αυτό που συντηρεί το "γάντζωμα" στο υλικό μας σώμα?

Αναρωτιέμαι πού σταματά η υποκρισία και που αρχίζει η αναισθησία στην προκειμένη περίπτωση... Αναρωτιέμαι πως αισθάνονται οι άνθρωποι του Κωστή που ενώ έχουν τον πόνο τους βλέπουν όλους τους υπόλοιπους να χαλούν τον κόσμο με τα καμώματα τους... Αναρωτιέμαι τι θα ήθελε ο ίδιος ο Κωστής... Τι θα έλεγε... συνεχίστε σαν να μην τρέχει τίποτε? Αναρωτιέμαι δεν θα αισθανόταν μια κάποια αναγνώριση της έλλειψης και της απουσίας του, εάν δεν γινόταν η εκδήλωσή από σεβασμό στο πρόσωπο του και τα πρόσωπα της οικογένειας του?...

Δεν είναι τυχαίο σκέφτομαι που η φάτσα του παλιάτσου και του αρλεκίνου συνδυάζουν τη θλίψη, τα δάκρυα και το γέλιο... Ακροβατούν όσο κοντά που στην περίπτωση μας έγιναν ένα θαρρώ...

Αλήθεια... Που σταματά η ζωή και που αρχίζει το καρναβάλι?...




(*Το όνομα είναι φανταστικό)


Πολύ θα ήθελα τη γνώμη σας...
Αν συνέβαινε στο χωριό σας τι θα επιλέγατε? Να γίνει ή να μην γίνει το καρναβάλι?...


Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ