1 Φεβ 2009

Τα κόλπα της Γνώσης και των "πνευματικών δικαιωμάτων"


υπεραξία... κινητοποιήσεις και ειρήνη.

Είναι σωστός ο στόχος της εκάστοτε κινητοποίησης ή μας διαφεύγει μονίμως ο πραγματικός "ένοχος"?


Με αφορμή τις γενικότερες κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, οι οποίες αποτελούν ένδειξη της δυσαρέσκειας για την αδικία, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα καίριο σημείο, το οποίο σχετίζεται τόσο με την στρεβλή εικόνα του κόσμου που αποκομίσαμε λόγω ελλιπούς ενημέρωσης/γνώσης, όσο και τις συνεχείς προσπάθειες του σημερινού συστήματος εξουσίας, να οδηγεί τις μάζες σε λαθεμένες επιλογές ή να τις επιβάλει.

Παραδείγματος χάριν:
Είναι π.χ. ο "εχθρός" των εργαζομένων ο "βιομήχανος" ή κάτι μας ξεφεύγει από την όλη ιστορία?

Ο εργαζόμενος δικαίως απαιτεί καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερη αμοιβή.
Από την άλλη, ο βιομήχανος έχει επενδύσει το κεφάλαιο του (χρήματα κυρίως, αλλά και τεχνογνωσία=κεφάλαιο γνώση) για να φτιάξει ένα εργοστάσιο που να παράγει ένα προϊόν χ, με στόχο το κέρδος.

Για να παράγει οποιοδήποτε προϊόν χρειάζεται εργατικό δυναμικό, το οποίο θα πρέπει να αμειφθεί για την εργασία του. Το λογικό είναι να θέλει ο εργοδότης στην προκειμένη να είναι ευχαριστημένος ο εργαζόμενος, ώστε να αποδίδει...

Τι συμβαίνει όμως και στην πράξη ο εργαζόμενος είναι αδικημένος?

Είναι ο "βιομήχανος" που του στερεί την λογική αμοιβή του, ή είναι κάποιος άλλος στη μέση που "κλέβει" μέρος από το μισθό του εργαζομένου και παραμένει συνήθως στο απυρόβλητο?

Το σύστημα μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να περάσει μία στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας. Και η ειρωνεία στην όλη υπόθεση είναι πως και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τη θεωρούν πλέον "λογική"...

Ανάμεσα στον εργάτη και τον εργοδότη βιομήχανο στο παράδειγμα μας, μεσολαβεί μία "στρατιά" εργαζόμενων που απολαμβάνουν πολύ μεγαλύτερες αποδοχές, επειδή απλά εξυπηρετούν το σύστημα, το οποίο βασίζεται σε "πνευματικά δικαιώματα". Ποιοι είναι αυτοί?

Είναι "οι επιμέρους διευθυντές", "οι μάνατζερς" και οι "διαφημιστές"...

Αυτοί μολονότι εργαζόμενοι, απολαμβάνουν μισθούς πολύ ανώτερους των υπόλοιπων εργαζομένων, όχι γιατί παράγουν κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή "υπόσχονται" σε συνθήκες ανταγωνισμού- να εξασφαλίσουν για το προϊόν του βιομηχάνου μια καλή θέση στην αγορά...

Θα μου πείτε... "αναγκαίο κακό". Είναι όμως έτσι ή απλά φοράμε τις παρωπίδες που μας έβαλε το σύστημα και δεν μπορούμε να δούμε καθαρά?

Χωρίς εργαζόμενους, ο βιομήχανος δεν θα παράγει κανένα προϊόν. Η εργασία τους είναι βασικότατη. Αυτό που κάνει "αναγκαίους" όμως τους ιδιαίτερα υψηλά αμειβόμενους, είναι ο ανταγωνισμός για τη διασφάλιση κέρδους μέσα σε μία αγορά με πολλά παραπλήσια προϊόντα (π.χ. αυτοκίνητα χ ή ψ μάρκας), έτσι ώστε να διατηρούνται τα "πνευματικά δικαιώματα" της εκάστοτε τεχνογνωσίας "κρυφά"...

Αν το Σύστημα δεν κάλυπτε την τεχνογνωσία με "πνευματικά δικαιώματα", τότε η κατάσταση θα ήταν εντελώς διαφορετική. Μάλιστα ίσως να φτάναμε στο σημείο οι εργαζόμενοι να μπορούν να απολαμβάνουν και καλύτερους μισθούς, αλλά και τα αγαθά που παράγονται.

Οι ενδιάμεσοι "εργαζόμενοι" (μάνατζερς και διαφημιστές) δεν θα έπαιρναν μεγάλο μερίδιο από τον κόπο των εργαζομένων -πράγμα που συμβαίνει σήμερα. Το πολύ να αμείβονταν με αντίστοιχο μισθό και όχι πολλαπλάσιο.

Θα μου πείτε, πως οι σπουδές τους δημιουργούν "υπεραξία"... αυτός είναι άλλος ένας μεγάλος μύθος. Αν δεν υπήρχαν "πνευματικά δικαιώματα" και η γνώση ήταν ελεύθερη για όλη την ανθρωπότητα, φαντάζομαι πως εντελώς άλλη τροπή θα είχε πάρει η εξέλιξη της.

Η εργασία των ανθρώπων, αλλά και οι σπουδές τους θα βασίζονταν στα ταλέντα και τις ιδιαίτερες ικανότητες του κάθε ατόμου με στόχο την προσφορά και όχι το κέρδος και το συμφέρον.

Θα μπορούσαμε να έχουμε ενιαίο μισθολόγιο και όχι μισθούς υπεραξίας που βασίζονται σε "γνώσεις" που συντηρούν ένα καπιταλιστικό σύστημα που οδηγεί ακόμη και το κεφάλαιο σε εξαφάνιση.

Εννοείται πως πολλές αλλαγές θα έπρεπε να συμβούν, όμως είναι μια άκρως εφικτή λύση αρκεί να γίνει σωστός σχεδιασμός, σε συνεργασία όλων των κρατών του κόσμου. (Μια τέτοια πρόταση περιγράφεται π.χ. στη θεωρία του ΥΔΡΟΧΟΟΥ του Π. Τραϊανού)

Και επανέρχομαι στο αρχικό ερώτημα: μήπως τελικά στόχος των εργαζομένων δεν θα έπρεπε να είναι ο βιομήχανος, που στο κάτω κάτω τους παρέχει θέση εργασίας, αλλά η κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων, ώστε να εκλείψει η διαρροή κέρδους μιας επιχείρησης, προς τους ενδιάμεσους "ανώτερους υπαλλήλους"?

Ο βιομήχανος μακροπρόθεσμα, σίγουρα θα βγει πιο κερδισμένος αν αντί να απολύσει εργάτες, απαλλαγεί από τους υψηλά αμειβόμενους μάνατζερ... με την προϋπόθεση βέβαια πως θα καταργηθούν τα πνευματικά δικαιώματα και θα ακολουθήσουν παράλληλα μία σειρά από αλλαγές στην κοινωνία, ώστε να δοθεί μια νέα δυναμική.

Η δυναμική αυτή σαφώς και δεν μπορεί να αφορά νομοθεσίες. Γιατί οι νομοθεσίες συνήθως νομιμοποιούν την αδικία... Αντίθετα είναι απαραίτητη μία συνολική επέμβαση, η οποία μέσα από μία σειρά αλλαγών -πέρα από την κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων- θα μπορεί να οδηγήσει στην ιδανική μορφή κοινωνίας -(και όχι στο χάος)-, όπου όλοι οι άνθρωποι θα μπορούν να απολαμβάνουν το σύνολο των αγαθών, χωρίς να γίνεται επέμβαση στην ελεύθερη επιλογή.

Επιπλέον η κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων, παράλληλα με την κατάργηση της υπεραξίας που εφαρμόζεται, όπως και της σταδιακής κατάργησης υποσυστημάτων* που δεν παράγουν τίποτε αλλά σχετίζονται μόνο με την εξουσία (π.χ. στρατός, εκκλησία) μπορεί σταδιακά να δημιουργήσει τις ποθητές συνθήκες ειρήνης και δικαιοσύνης.

Η ειρήνη κινδυνεύει κάθε φορά που ο ανταγωνισμός φτάνει σε οριακά επίπεδα. Οι βιομήχανοι (και το κεφάλαιο) διατηρούν συνήθως σταθερή παραγωγή, που βασίζεται όμως σε πνευματικά δικαιώματα. Αυτό που μεσολαβεί και προκαλεί κλυδωνισμούς στην "ισορροπία" φέρνοντας τους βιομηχάνους μπροστά σε κίνδυνο, είναι ο ανταγωνισμός -και όχι η παραγωγή. Γνωρίζοντας πως ο ανταγωνισμός βασίζεται με τη σειρά του στη διατήρηση "κρυφής γνώσης" (τεχνογνωσίας στην προκειμένη) που προστατεύεται μέσω "πνευματικών δικαιωμάτων" καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος κάθε φορά που κινδυνεύει η ειρήνη... Γιατί κάθε φορά που κινδυνεύουν οι βιομήχανοι, μαζί τους κινδυνεύει και η ειρήνη...

Γιατί όπου υπάρχει οικονομικό πρόβλημα, υπάρχουν και ανισότητες και αυτές γεννούν μίσος...

Μόνο που στη προκειμένη δεν είναι τα πρόσωπα οι ένοχοι, αλλά το ίδιο το σύστημα που γεννά και συντηρεί την αδικία...

Για να ηρεμήσει η ανθρωπότητα θα πρέπει να μην φοβάται και να μην ανησυχεί για τα βασικά αγαθά επιβίωσης (εργασία, τροφή, στέγη) και να έχει πρόσβαση στη Γνώση, ώστε να εξαφανιστεί η δυνατότητα χειραγώγησης της.


*σύμφωνα με τη θεωρία του Υδροχόου (Τόμος Ι- κεφ.4ο), το Σύστημα στηρίζεται σε 4 υποσυστήματα:
  • εκκλησία, στρατό, πολιτική εξουσία και παιδεία.



Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ