24 Ιαν 2009

Virtual Τετράδια ψυχής και αληθινής φιλίας...


Εκεί που πάλευα με θερμόμετρα, τσαγάκια και κομπρέσες, από τον ένα στον άλλο, είπα να κάνω ένα brake να ρίξω μια ματιά στο virtual κόσμο του ίντερνετ που μου έλειψε...

Ως συνήθως, ξεκίνησα μπαίνοντας στο "δάσος" με τα μυνήματα μου... και ποιόν βρήκα εκεί? Τον "κακό το λύκο" να παραφυλάει μ' ένα βραβείο παραμάσχαλα...

Τι' ναι τούτο πάλι? σκέφτηκα... κι άλλα βραβεία? για ποιό πράγμα πάλι? Αρχίζω να παθαίνω κάτι τις...
Όχι δεν είναι η ίωση... δεν κόλλησα τίποτε...

Ένα αίσθημα είναι που ανεβαίνει και γίνεται συνείδηση...

"Δεν είσαι μόνη σου", σκέφτομαι... Δεν είσαι εσύ μόνη μπροστά σε άψυχα πλήκτρα που τα πατάς με τη σειρά για για να γίνουν λέξεις και να ζωντανέψουν όσα σκέφτεσαι...

Δεν είσαι μόνη μ'ένα κείμενο τυπωμένο μπροστά στην οθόνη...

Αυτό το κείμενο έχει ψυχή, έχει δύναμη...
Και η δύναμη του δεν είναι στην πληροφορία. Δεν είναι στο θέμα. Άσχετα τι πραγματεύεται κάθε φορά... Είναι το μαγικό ραβδάκι, η μαγική κόλλα της επι-κοινωνίας.

Είμαστε Άνθρωποι και κοινωνούμε τη γνώση, κοινωνούμε τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας, κοινωνούμε την ίδια την ψυχή μας, τη μοιραζόμαστε..! Δεν είναι απλά "σημειωματάρια" τα μπλογκς μας, ο χρόνος και οι ανθρώπινες ποιότητες τα άγγιξαν και τα έκαναν τετράδια ψυχής...
Ναι, δεν είναι τόσο virtual ο κόσμος μας στο ίντερνετ! Πότε διαβάζουμε το "τετράδιο" ενός φίλου και γελάμε με το χιούμορ του, πότε σκοντάφτουμε σε μια διάσταση που μας προβληματίζει, πότε ενώνουμε τις φωνές μας για να διαμαρτυρηθούμε...
Δεν είναι virual αυτά. Δεν υπάρχουνε virtual σκέψεις και αισθήματα...

Είναι μια πραγματικότητα. Είμαστε όλοι εμείς! Άνθρωποι αληθινοί με σάρκα και οστά πίσω από τα πλήκτρα και τις οθόνες...

Δεν ξέρω ποιός ξεκίνησε αυτή τη φορά τα βραβεία, δεν ξέρω ποιός έβαλε το πρώτο μαργαριτάρι , αλλά αυτό που έκανε -ίσως και χωρίς να το φαντάζεται- πυροδότησε μια μαγεία...

Μαργαριτάρια κυλάνε και μπαίνουν στη σειρά... το ένα δίπλα στο άλλο, για να πουν
"σ' εκτιμώ", "μου αρέσει ο τρόπος σου", "αγγίζεις αυτό που είμαι", "με βοηθάς να σκεφτώ πιό βαθειά", "με κάνεις να χαμογελώ", "μου θυμίζεις πως δεν είμαι μόνος", "κρατάς την ελπίδα ζωντανή, πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που νοιάζονται" ή απλά... "σ' ευχαριστώ"...
Δεν είναι το βραβείο η μαγεία, είναι το μύνημα που μοιράζει. ...

Μου 'ρχετε να φωνάξω στους ανθρώπους γύρω μου
"Ε! κοιτάξτε εδώ!- Εμείς περάσαμε σε άλλη εποχή, αφήσαμε πίσω μας τις κόντρες, τον ανταγωνισμό, τα συμφέροντα, τον εγωισμό, το θεαθείναι! Αφήσαμε το παράδειγμα του "παρτάκια" στο χθες! Γκρεμίσαμε τα ψεύτηκα τείχη που μας χώριζαν. Γυρίσαμε σελίδα και θυμηθήκαμε ξανά πως είναι να μοιράζεσε, να κοινωνείς τις σκέψεις, τις γνώσεις και τα αισθήματα σου! Δώσαμε πάλι υπόσταση στις λέξεις "κοινωνώ" και "επι-κοινωνία"! Δεν είναι virtual, είμαστε μία "κοινωνία"!"
Μακάρι να ήτανε μικρόβιο να το κόλλαγαν όλοι έξω, στον "αληθινό κόσμο"...

Λύκε μου κακέ, σ' ευχαριστώ που ξύπνησες όλες αυτές τις σκέψεις...

1 σχόλιο:

kakos lykos είπε...

Καλή μου τοξότισσα εγώ σ'ευχαριστώ γι' αυτά που μας προσφέρεις, με την σειρά σου με συγκίνησες με την ιδιαίτερη ανάρτηση που μου αφιέρωσες, είναι σαν να μου χάρισες ένα ξεχωριστό δώρο.

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ