11 Δεκ 2008

Μέρες οδύνης... μέρες οργής!



Χάθηκε η ζωή ενός 15χρονου παιδιού...
Μια μάνα "κάηκε" και καταδικάστηκε να ζει την υπόλοιπη ζωή της με αυτό το χαμό... Φίλοι και συμμαθητές στερήθηκαν για πάντα το φίλο...

Το νήμα μιας ζωής κόπηκε βίαια... "Άδικος χαμός" λένε...
Υπάρχει χαμός παιδιού που να μην είναι "άδικος"?...
Υπάρχει ποτέ περίπτωση ο τρόπος που χάθηκε ο Αλέξης να χαρακτηρίζεται κοινότυπα και κυνικά μονάχα "άδικος"?...

Υπάρχει κάτι πιο υλιστικό και απάνθρωπο από το να συγκρίνεται ο χαμός ενός παιδιού με τις υλικές ζημιές που προκλήθηκαν στη συνέχεια?...
Όλα τα καταστήματα, όλα τα αυτοκίνητα και οι τράπεζες της Ελλάδας να καούν και να καταστραφούν ποτέ δεν πρόκειται να αντισταθμίσουν τη ζωή που χάθηκε. Δεν είναι αξίες και μεγέθη συγκρίσιμα. Τα καταστήματα θα ξαναγίνουν... το παιδί όμως δεν θα πάρει πίσω ποτέ τη ζωή του...

Μέρες τώρα προσπαθώ να συγκροτήσω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου...
Προσπαθώ να συλλάβω όλες τις διαστάσεις όσων συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες...

Ένα παιδί 15 μόλις χρόνων έφυγε από τη σφαίρα ενός "φοβισμένου" ειδικού φρουρού της αστυνομίας!...

Η ανθρωπιά και η συναίσθηση της πράξης του εν λόγω αστυνομικού είναι τέτοια που είχε το θράσος να συνεχίσει να σκοτώνει τον Αλέξη με το υπόμνημα του: σκότωνε και την υπόληψη του παιδιού ρίχνοντας λάσπη στη διαγωγή και το ήθος του... προσπαθώντας παράλληλα να σώσει και να εξυψώσει τη δική του "υπόληψη"...
θυμίζοντας πως και ο ίδιος είναι πατέρας... και τονίζοντας το "σύνδρομο νοητικής στέρησης" των αδελφών του...

Ακόμη και να δεχτούμε τον "εξοστρακισμό" της σφαίρας που σκότωσε τον Αλέξη, τον "εξοστρακισμό" της δήλωσης του πως να τον δεχτούμε και να τον δικαιολογήσουμε, όταν στο υπόμνημα του μονάχα η προσπάθεια του να περισώσει τον εαυτό του από τις όποιες ποινές και επιπτώσεις φαίνεται και όχι η όποια μετάνοια, συμπόνια ή "πατρική οδύνη" του για το γεγονός?...

Τι περιθώρια μας αφήνουν δηλώσεις σαν αυτές του κ. Κούγια που μιλούν για "παρεξήγηση"?
Τι προσπαθούν να περισώσουν αλήθεια? Την εικόνα της αστυνομίας? Την υπόληψη των αστυνομικών? την υπόληψη της κυβέρνησης? Μα κανείς δεν γενικεύει... οι περιπτώσεις μιλούν από μόνες τους...

Ένα τραγικότατο συμβάν παρέλυσε ολόκληρη χώρα. Η οδύνη παρέα με την οργή περίμεναν απλά να ξεσπάσουν...

Κανείς δεν δικαιολογεί την καταστροφή και τη βία. Οι ίδιοι οι φίλοι του Αλέξη μέσα από το facebook καταδικάζουν τους βανδαλισμούς και την καταστροφή των περιουσιών αθώων πολιτών...

Συμφωνώ κι εγώ μαζί τους. Η βία δεν νικιέται με βία. Όποιος επιθυμεί την ειρήνη δεν την κερδίζει κάνοντας πόλεμο...

Όμως πόσοι συμπολίτες μας ζυγίζουν μέσα τους τα μεγέθη? Πόσοι νιώθουν το βάρος του θανάτου ενός παιδιού (που δεν γνώριζαν), να νικάει την πίκρα και την οργή τους για το καμένο τους αυτοκίνητο? Σε πόσων τη συνείδηση το πλήγμα της περιουσίας τους είναι μικρότερο σε σημασία από το θάνατο του παιδιού?...

Εναντιώνονται σε "κουκουλοφόρους" και "αναρχικούς" και τους βανδαλισμούς τους, αλλά πόσοι κατανοούν τους υποκινούμενους, από τους κόλπους των ίδιων των σωμάτων της "διαφύλαξης της τάξης", βανδαλισμούς? Πόσοι αντιλαμβάνονται πως δεν είναι η αλήθεια μόνο τα κομματάκια που μας σερβίρουν? Πόσοι βλέπουν τους "περίεργους" που ξεσηκώνουν και καθοδηγούν τις εκδηλώσεις βίας μαθητών και νεαρών, μέσα από κομματικοποιημένα όργανα και "κουκουλοφόρους" αστυνομικούς?
Βλέπουν την φωτιά, αλλά δεν βλέπουν αυτόν που άναψε το σπίρτο...

Αλήθεια τι να πει κανείς για την πολιτική θέση που πήραν οι κομματάρχες? Δεν νιώθει ναυτία κανείς από τους λεκτικούς χειρισμούς των κομματαρχών? Δεν νιώθει κανείς αναγούλα από το θράσος να εκμεταλλεύονται τέτοια τραγικά γεγονότα για να μιλήσουν για την ανάγκη "προσφυγής στις κάλπες"? Να μας θυμίσουν το πολιτικό-κοινωνικό αδιέξοδο επιθυμούν? αυτή είναι η μοίρα μας? Να είμαστε μπαλάκια στα χέρια δύο παρατάξεων που ανταλλάσσουν την κουτάλα και παραδίδουν τις αξίες και την περιουσία του ελληνικού λαού σε ξένα συμφέροντα? Που το μόνο που έχουν επιδείξει είναι στείρες αντιπαραθέσεις και θεατρινίστικοι διαξιφισμοί δίχως νόημα και όφελος για τον πολίτη? Και οι "δήθεν αριστερές ή δεξιές εναλλακτικές" μας? Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να παίζουν με τη ζυγαριά των δημοσκοπήσεων και να συντηρούν την υπάρχουσα κυβέρνηση?...

Και η θρησκευτική ηγεσία μας? Σε όλη αυτή την αναταραχή, την οργή και τον πόνο χιλιάδων ανθρώπων λέξη δεν έχει να πει?...

Ωστόσο είναι φανερό, πως η αναταραχή και οι ακρότητες δεν συμβαίνουν μόνο ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το θάνατο του παιδιού.

Η κοινωνία ολόκληρη είναι δυσαρεστημένη. Είναι άρρωστη. Το τεράστιο έλλειμμα σε αξίες και ΑΛΗΘΕΙΑ σε όλους τους τομείς της κοινωνικής μας ζωής, από την πολιτική και την οικονομία, μέχρι την εκπαίδευση και την ανεργία, δεκαετίες τώρα "φωνάζουν"... ενώ οι όποιοι "κυβερνώντες" παρασύρουν τη χώρα σε ένα χορό "συμφερόντων" και βολέματος...

Η αδικία και το ψέμα -ακόμη και γι' αυτούς τους παθητικούς πολίτες του καναπέ- είναι ολοφάνερη. Όλοι γνωρίζουμε για τα κακώς κείμενα, αλλά λίγοι είναι αυτοί που διαμαρτύρονται. Σκύβουμε το κεφάλι και προσποιούμαστε "πως όλα βαίνουν καλώς", μέχρι να έρθει κάτι συνταρακτικό να μας ξυπνήσει -για λίγο δυστυχώς- από τον ψεύτικο κόσμο που πλάσαμε στη φαντασία μας για να αντέξουμε την πραγματικότητα...

Ελπίζουμε κι εμείς στο βόλεμα... Μας ξεβολεύει και μας πονάει η καταστροφή της περιουσίας μας... Όμως μήπως είμαστε κι εμείς όλοι μας συνένοχοι? Μήπως η πολυετής απάθεια μας πατούσε εκεί, μαζί με τον αστυνόμο, την σκανδάλη στο όπλο?

Δεν φταίμε όλοι εμείς που δεν πιέσαμε έγκαιρα για δικαιοσύνη και αλήθεια? Δεν φταίμε που επι χρόνια στέκουμε απλοί παρατηρητές της ίδιας της σαπίλας και κλείνουμε απλά τα παράθυρα να μη μας φτάσει η βρώμα?...

Συγνώμη άγνωστε μικρέ μου φίλε Αλέξη! Συγνώμη παιδί μου!

Πόσοι είναι αυτοί που δημιουργικά αντιστέκονται στον σχεδιασμένο κατήφορο?

Πόσοι είναι αυτοί που μπορούν να κοιτάξουν με θάρρος στα παρασκήνια όλων των γεγονότων και να δουν τις μεθοδεύσεις?

"Πυροβολήστε μας κι εμάς!" φωνάζουν σήμερα οι διαμαρτυρόμενοι μαθητές γυμνασίων και λυκείων του Κορυδαλλού! Και τα ΜΑΤ δεν τους χαλούν την "επιθυμία"... τους πυροβολούν με δακρυγόνα!...
Δεν προκάλεσαν καμία υλική ζημιά, δεν έκαψαν, δεν έσπασαν... Κάνουν ειρηνική-καθιστική διαμαρτυρία, όμως τα λόγια τους "καίνε" και οι "νταήδες-προστάτες της τάξης" απαντούν όπως έμαθαν: με ωμή βία....

Και η μεγάλη ειρωνεία: χθες ήταν η παγκόσμια ημέρα "ανθρωπίνων δικαιωμάτων"...


Λύπη, οργή, ντροπή και πίκρα...
αυτά είναι τα συναισθήματα μου.
Σαν μάνα που νιώθω τον πόνο μιας άλλης μάνας... και δεν έχω λόγια να περιγράψω στα δικά μου παιδιά τα μεγάλα "γιατί" που μας βαραίνουν...
Σαν πολίτης μιας πατρίδας που σήμερα με κάνει να ντρέπομαι για την κατάντια της...
Σαν "τοξότης" που αναζητώ την αλήθεια...
Σαν άνθρωπος που δεν συμβιβάζεται με το ψέμα και το άδικο...

Αν δεν θέλουμε να στοιχειώσει στη συνείδηση μας άλλος ένας "άδικος χαμός", αν δε θέλουμε να θρηνίσουμε αύριο το χαμό κάποιου άλλου ακόμη, ας ξεκινήσουμε να χτίζουμε από σήμερα ένα πιο δίκαιο κόσμο...

Ας ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας φέρνοντας στο άτομο μας και τη συμπεριφορά μας τις αλλαγές που επιθυμούμε να δούμε στον κόσμο: Ας αρχίσουμε Ξυπνώντας τη συνείδηση μας!


Συγνώμη άγνωστε μικρέ μου φίλε Αλέξη! Συγνώμη παιδί μου!
http://hamomilaki.blogspot.com/2008/12/blog-post_8964.html

1 σχόλιο:

molemou είπε...

KALA TA GRAFIS NA DO SE LIGO POY THA VGI KATI ALO STON AERA KAI THA KSEXASTOYNE OLA AYTA POY LEME TORA .KAI GIATI MA EIMESTE ELINES EMEIS H ELINARES.AX PANAGIA MOY BOHTHAMAS KAI MAS GIATI PIASAME PATO

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ