3 Δεκ 2008

"ΑΜΑΖΟΝΙΚΗ"... ένα οικολογικό όραμα



ΑΜΑΖΟΝΙΚΗ το οικολογικό βραζιλιάνικο όραμα….

της Βίκυς Χρυσού

Τι κοινό μπορεί να έχουν οι Αμαζόνες με τη Νίκη της Σαμοθράκης ή τη Θεσσαλονίκη;

Αν εξαιρέσουμε το γεγονός πως ο ίδιος ο Αμαζόνιος φέρει το όνομα των μυθικών Αμαζόνων, οι Αμαζόνες και η Νίκη, συνθέτουν την λέξη που χαρίζει στον Αμαζόνιο ένα πρόγραμμα για τη σωτηρία των τροπικών δασών του και δημιουργούν επίσης μία πρώτη γέφυρα ανάμεσα στη Βραζιλία και την Ελλάδα στα πλαίσια αυτού του οικολογικού προγράμματος.

Ταυτόχρονα η «ΑΜΑΖΟΝΙΚΗ» είναι το όραμα ενός νεαρού καναδού, που αποφάσισε πρόσφατα να γίνει κάτοικος της Θεσσαλονίκης μας.

Όμως ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή…

Είναι καλοκαίρι και μετά από μία καταπληκτική πεζοπορία σε έναν από τους τελευταίους «ανέγγιχτους παράδεισους» της πατρίδας μας, ανάμεσα σε αιωνόβια πλατάνια, καστανιές και βελανιδιές, στη «Γριά Βάθρα» της Σαμοθράκης, αποφασίζουμε να απολαύσουμε ένα καφεδάκι στα Θέρμα. Γύρω από την καφετερία και κατά μήκος του κεντρικού δρόμου βρίσκονται στρωμένοι πάγκοι: πολύχρωμες πουκαμίσες από την Ινδία και το Πακιστάν, χειροποίητα κοσμήματα, μαντίλες, ξύλινα παιχνίδια, ντόπιο μέλι, βασιλικός πολτός και γλυκά του κουταλιού φιγουράρουν τριγύρω.

Ένας λευκοντυμένος νεαρός, που έχει στρώσει στο έδαφος μία σειρά από πανέμορφα κοσμήματα και κρυστάλλους ημιπολύτιμων λίθων, δεν αργεί να μας τραβήξει την προσοχή.

Πλησιάζουμε λοιπόν και περιεργαζόμαστε τα «κοσμήματα». Ο νεαρός πρόθυμα, αν και με σπαστά ελληνικά, μας εξηγεί το υλικό, από το οποίο είναι φτιαγμένα: Το ένα είναι από αγκάθια σκαντζόχοιρου, το άλλο από «φυτικό ελεφαντόδοντο», κάποια άλλα από πολύχρωμες χάντρες από τμήματα φυτών, που έχουν βαφεί με φυτικά χρώματα… Όλα τους πανέμορφες δημιουργίες Ινδιάνων του Αμαζονίου…

Ο Τζόναθαν, έτσι ονομαζόταν ο νεαρός, γνώριζε πολλές λεπτομέρειες για την κατασκευή των κοσμημάτων και έγινε σύντομα σαφές, πως δεν τα εμπορευόταν απλά, αλλά είχε ασχοληθεί με την συλλογή των υλικών και την κατασκευή τους. Ένας λευκός, καναδός, ανάμεσα σε φυλές ινδιάνων στον Αμαζόνιο, εκεί στα τροπικά δάση-πνεύμονες του πλανήτη μας;!

Εννοείται πως ξεχάσαμε τον καφέ και βρεθήκαμε να συζητάμε για πολύ ώρα μαζί του…

Ο Τζόναθαν λοιπόν γεννήθηκε στον Καναδά, και παρ’ όλο το νεαρό της ηλικίας του, έχει ταξιδέψει και έχει ζήσει σε πολλά μέρη του κόσμου. Κάποια στιγμή τα ταξίδια του τον οδήγησαν στη Βραζιλία, όπου εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Viçosa (Universidade Federal de Viçosa) διδάσκοντας σε καθηγητές αγγλικής φιλολογίας, εναλλακτικές μεθόδους διδασκαλίας.

Το ίδιο Πανεπιστήμιο (UFV) βρέθηκε πριν μερικά χρόνια να συμμετέχει σε ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, που αφορούσε στη διάσωση των δασών του Αμαζονίου. Η ΙΒΑΜΑ, το βραζιλιάνικο υπουργείο Περιβάλλοντος, είχε ήδη ορίσει μία τεράστια περιοχή 250 εκατομμυρίων στρεμμάτων τροπικού δάσους γύρω από τον Αμαζόνιο, ως προστατευόμενο δασικό πάρκο με την ονομασία FLONA.


Στην περιοχή αυτή όμως, πέρα από τις αυτόνομες φυλές ιθαγενών ινδιάνων, που κατά μεγάλο ποσοστό έχουν πλέον κερδίσει και τυπικά την ιδιοκτησία της περιοχής τους, ζούσε και η οικογένεια του Sebastiâo Mota de Melo, που διατηρούσε ένα εργαστήριο παρασκευής καουτσούκ. Ο Sebastiâo διατήρησε αρχικά το δικαίωμα να μετακινείται όπου ήθελε μέσα σε αυτή την περιοχή, όμως αργότερα το πρόγραμμα που σχεδιάστηκε από την κυβέρνηση σε συνεργασία με το UFV, έκρινε σκόπιμη τη δημιουργία ενός μικρού οικισμού, όπου και εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα. Έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο οργανωμένο χωριό μέσα στο πυκνό δάσος του Αμαζόνα με την ονομασία Ceú do Mapiá, που σήμερα μετρά ήδη πάνω από 400 κατοίκους.

Εκεί λοιπόν, εφαρμόζεται το πανεπιστημιακό πιλοτικό πρόγραμμα ανάπτυξης «Nucleo de Estudos Pro Amazonas» (NEPAM) που αποτελεί, όπως λέει και ο τίτλος του, ένα πραγματικό πυρήνα σπουδών για την διάσωση του Αμαζονίου. Περισσότεροι από 20 επιστήμονες συμμετέχουν σε αυτό το πρόγραμμα: δασολόγοι, βιολόγοι, γεωλόγοι, γεωπόνοι, αρχιτέκτονες, κοινωνιολόγοι αλλά και επικοινωνιολόγοι. Ανάμεσα τους και ο Τζόναθαν. Ο ενθουσιασμός, το μεράκι και η πραγματική αγάπη, με την οποία εργάζονται όλοι οι συμμετέχοντες για τον σκοπό αυτό είναι φανερή σε κάθε λέξη του Τζόναθαν…

Θέλοντας λοιπόν να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το πρόγραμμα αυτό, συνεχίσαμε τη συζήτηση μας πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη όπου κατοικεί πλέον μόνιμα ο Τζόναθαν…

Τζόναθαν, μας περιέγραψες ήδη το ξεκίνημα του προγράμματος NEPAM. Ποια είναι η πρόοδος του προγράμματος μέχρι σήμερα; Και πως εφαρμόζεται συγκεκριμένα στο Ceú do Mapiá, στον Αμαζόνιο;

Έχουμε κάνει σημαντικά βήματα πιστεύω. Οι ειδικοί του NEPAM μαζί με τους κατοίκους του Ceú do Mapiá εργάζονται σε πολλά διαφορετικά «εργαστήρια» που έχουν δημιουργηθεί μέχρι τώρα.

Υπάρχει π.χ. το “Centro de Mediçina da Floresta”, το εργαστήρι κατασκευής φυτικών κοσμημάτων, το πρόγραμμα παραγωγής τσαγιού, αλλά και το πρόγραμμα αγροκαλλιέργειας.

Το “Centro de Mediçina da Floresta” είναι το καμάρι μας και είναι το «φαρμακείο» θα λέγαμε του χωριού. Η Maria Alice, βιολόγος, και ο Francisco σε συνεργασία με τους ιθαγενείς ινδιάνους, έχουν παρασκευάσει εκατοντάδες φυσικά ιάματα («φάρμακα»), για σχεδόν κάθε πιθανή πάθηση, από φυτά και ρίζες που ευδοκιμούν στον Αμαζόνιο. Είναι γνωστό, πως η περιοχή του Αμαζονίου διαθέτει ιδιαίτερα πλούσια χλωρίδα με χιλιάδες είδη και ποικιλίες σπάνιων φυτών, πολλά από τα οποία ακόμη και σήμερα παραμένουν άγνωστα. Γι’ αυτό και συνεχίζεται εντατικά η μελέτη και η καταγραφή τους. Πολύ πιθανόν κάποια από αυτά να διαθέτουν επίσης ευεργετικές ιδιότητες για τον άνθρωπο και να προκύψουν έτσι και νέα ιάματα.

Το άλλο εργαστήρι μας, αυτό με τα κοσμήματα, απασχολεί επίσης πολλά άτομα. Άλλοι συλλέγουν τους κατάλληλους καρπούς και τις πρώτες ύλες, άλλοι κατασκευάζουν χρώματα από φυσικές ουσίες και άλλοι δημιουργούν τελικά τα μικρά έργα τέχνης, τα κοσμήματα. Μερικά από αυτά έχω φέρει μαζί μου και απ’ ότι φαίνεται αρέσουν πολύ στον κόσμο. Τα χρήματα από τις πωλήσεις βοηθούν στην αυτό-συντήρηση του χωριού, γιατί ο κύριος σκοπός μας είναι να αποτρέψουμε τους κατοίκους από τις εύκολες λύσεις: δηλαδή την κοπή των δέντρων και την αλόγιστη αποψίλωση του δάσους για τη δημιουργία καλλιεργήσιμων εκτάσεων για την παραγωγή σόγιας…

Η καλλιέργεια σόγιας αποτελεί τη μεγαλύτερη μάστιγα για τη Βραζιλία και ειδικά για τα δάση του Αμαζονίου…

Γι’ αυτό και οι γεωπόνοι μας, σε συνεργασία με άλλους ειδικούς, προσπαθούν να βρουν τρόπους καλλιέργειας της μικρής περιοχής γύρω από το χωριό, που είχε αποψιλωθεί παλαιότερα, ώστε να δημιουργηθεί μία καλλιέργεια τριών επιπέδων. Ένα «υπόγειο», με φυτά που να δίνουν βολβούς, δηλαδή υπόγειες ρίζες, ένα δεύτερο με χαμηλά φυτά όπως σιτηρά και ένα τρίτο με οπωροφόρα δέντρα. Έτσι θα καλύπτονται πλήρως οι ανάγκες των κατοίκων, δίνοντας παράλληλα λύση στη μεγάλη πληγή της Βραζιλίας: την καλλιέργεια σόγιας.

Η καλλιέργεια σόγιας είναι μία από τις βασικότερες πηγές εισοδήματος για τη Βραζιλία, επιμένεις όμως να τη χαρακτηρίζεις «πληγή» και «μάστιγα», γιατί;

Μα είναι πληγή! Η καλλιέργεια σόγιας μαζί με τις φωτιές και την κοπή των δέντρων είναι οι κύριες απειλές των δασών του Αμαζονίου.

Μπορεί η καλλιέργεια και εξαγωγή σόγιας να αποτελεί ένα από τα βασικά έσοδα της Βραζιλίας σήμερα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτή προορίζεται κατά κύριο λόγο για ζωοτροφές στις ΗΠΑ, τη Γερμανία την Ιαπωνία και την Κίνα. Για την παραγωγή όμως μόλις 200γρ. κρέατος απαιτούνται περισσότερα από 3κιλά σόγιας! 145 εκατομμύρια τόνοι σόγιας ετησίως γίνονται τροφή για τα ζώα μόνο της Αμερικής.

Όπως έγραφε ο Frances Lappe σε βιβλίο του, η ετήσια παραγωγή σόγιας μόνο στη Βραζιλία το 1979, έφτανε ώστε να έχει κάθε άνθρωπος πάνω στη Γη μία κούπα σιτηρά ημερησίως για ένα ολόκληρο χρόνο! Καταλαβαίνετε πως οι τεράστιες ποσότητες που καλλιεργούνται σήμερα θα έφταναν και πάλι να ταΐσουν όλο τον πληθυσμό της Γης, αλλά κάποιοι έντεχνα δημιουργούν την εντύπωση πως δεν επαρκούν τα σιτηρά για την κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών και πως γι’ αυτό υπάρχει πείνα π.χ. στην Αφρική. Μάλλον δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, απλά έτσι βολεύουν κάποιους, οι οποίοι προτιμούν να εκτρέφουν βοοειδή αντί να τρέφουν ανθρώπους…

Το μοντέλο του δυτικού πολιτισμού εκμεταλλεύεται αλόγιστα τους φυσικούς πόρους και καταστρέφει τη φύση. Στις μέρες μας γίνετε ολοφάνερο, πως δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να ζούμε καταστρέφοντας τον πλανήτη μας. Δεν μπορούμε να δεχτούμε την καταστροφή των τροπικών δασών του Αμαζονίου, των πνευμόνων του πλανήτη μας, μόνο και μόνο για να μπορεί η Βραζιλία να παράγει ακόμη περισσότερη σόγια για τους κτηνοτρόφους –κυρίως- των ΗΠΑ. Είναι υψίστης σημασίας να κατανοήσουμε πως μας αφορά όλους. Πρέπει να προστατέψουμε κάθε κομμάτι της φύσης και το πρόγραμμα Αμαζονίκη έχει αυτό ακριβώς το σκοπό: να κάνει γνωστό στον «έξω κόσμο» το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Αμαζόνιος και οι αυτόχθονες κάτοικοι του. Παράλληλα μπορεί να εμπνεύσει και άλλους πληθυσμούς ώστε να εφαρμόσουν αντίστοιχες πολιτικές στον τόπο τους, ώστε να προωθήσουν μια απόλυτα οικολογική και αρμονική ζωή μέσα στη φύση προστατεύοντας την παράλληλα από τους όποιους καταπατητές της.

Τζόναθαν εσύ έζησες στο χωριό Ceú do Mapiá. Περιέγραψε μας την καθημερινή ζωή εκεί. Ποια τα πλεονεκτήματα της, πέρα από το αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα του να ζει κανείς μέσα στη φύση;

Την κοινότητα αυτή απαρτίζουν διάφοροι επιστήμονες, αυτόχθονες ινδιάνοι και caboclo (καμπόκλου), δηλαδή μιγάδες της Βραζιλίας που προέρχονται από μίξεις ευρωπαϊκών, αφρικανικών και ινδιάνικων φυλών. Σαφώς και όλοι αυτοί κουβαλούν το δικό τους πολιτισμό, τα δικά τους ήθη και τη δική τους θρησκεία. Στο Ceú do Mapiá όμως, πέρα από το γεγονός, πως όλοι οι κάτοικοι εργάζονται στα πλαίσια του προγράμματος συμμετέχοντας σε επιμέρους εργαστήρια, έχουν καταφέρει να ζουν σε απόλυτη αρμονία και ισορροπία μεταξύ τους.

Πραγματικά τα πάντα εκεί μοιράζονται και όλοι συμμετέχουν με τον τρόπο τους. Εργάζονται όλοι μαζί. Όταν χρειάζεται π.χ. ένα καινούργιο σπίτι, όλοι μαζί το κατασκευάζουν, από φυσικά υλικά της περιοχής εννοείται. Κάποιοι αναλαμβάνουν το μαγείρεμα, κάποιες γυναίκες φροντίζουν τα μικρά παιδιά. Υπάρχει οικογενειακή ζωή εκεί, υπάρχει σχολείο, υπάρχει «εκκλησία».

Στο σχολείο μας, που επίσης μας κάνει να καμαρώνουμε, διδάσκονται τα παιδιά των ιθαγενών τόσο τη γλώσσα τους όσο και πορτογαλικά, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν με τον «έξω κόσμο», αλλά και να διεκδικούν τα δικαιώματα τους. Έχουμε ακόμη και ηλεκτρονικό υπολογιστή εκεί.

Υπάρχει ρεύμα για το φωτισμό και για τη λειτουργία κάποιων συσκευών από γεννήτριες, αλλά ελπίζουμε σύντομα να μπορέσουμε να τοποθετήσουμε φωτοβολταϊκά συστήματα.

Στην «εκκλησία», δεν έχει σημασία σε ποια θρησκεία ανήκει κανείς. Όλοι μαζί προσεύχονται.Ο κάθε ένας έχει προσθέσει και ένα στοιχείο από τη θρησκεία του και έτσι συχνά παρακολουθεί κανείς «δοξολογίες», όπου οι ινδιάνοι χορεύουν ενθουσιασμένοι στο ρυθμό των χριστιανικών ύμνων των καθολικών, ενώ οι δεύτεροι έχουν υιοθετήσει σαμανιστικά στοιχεία των αυτοχθόνων κατοίκων. Σημασία έχει ότι προσεύχονται μαζί, στον ίδιο χώρο, ο καθ’ ένας με τον τρόπο του, αλλά χωρίς αυτό να αποτελεί πρόβλημα. Έχουν δημιουργήσει θα έλεγα ένα μίγμα από χριστιανικές και σαμανιστικές τελετές, όχι όμως για να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο. Προέκυψε απλά από τη διάθεση τους να ζουν μαζί και αρμονικά. Ακόμη και η θρησκεία λειτουργεί εδώ ενωτικά και δεν διχάζει…

Η βασικότερη ίσως διαφορά τους από μια «πολιτισμένη» κοινωνία της δύσης, είναι, πως αποτελούν μία αυτάρκη και αυτοσυντηρούμενη κοινότητα. Και πάνω απ’ όλα δεν χρησιμοποιούν χρήματα για τις συναλλαγές τους.

Τα χρήματα, ως μέσο συναλλαγής αποτέλεσαν για πολλές αυτόχθονες φυλές, λόγο αποψίλωσης και παραχώρησης δασικών εκτάσεων, μίας και ήταν το μόνο αγαθό που είχαν σε αφθονία διαθέσιμο και μπορούσαν να το «πουλήσουν» στους ενδιαφερόμενους «λευκούς». Όσο αστείο και αν ακούγεται, όταν για πρώτη φορά ήρθαν σε επαφή με τον δυτικό πολιτισμό, τους άρεσαν οι μεταλλικές κατσαρόλες και τα ρολόγια χειρός. Για να τα αποκτήσουν όμως χρειαζόταν χρήματα και χρήματα τους προσφερόταν κάθε φορά που επέτρεπαν σε «έξυπνους» δυτικούς να εκχερσώσουν μία έκταση για την ξυλεία της ή να δημιουργήσουν νέες καλλιεργήσιμες εκτάσεις για την καλλιέργεια σόγιας…

Μου περιέγραψες μέχρι στιγμής το NEPAM. Πως σχετίζεται αυτό με πρόγραμμα ΑΜΑΖΟΝΙΚΗ;

Το πρόγραμμα ΑΜΑΖΟΝΙΚΗ, επιθυμούμε να λειτουργήσει σαν βιτρίνα για το NEPAM. Ο κόσμος έξω από τη Βραζιλία δεν γνωρίζει για το πρόγραμμα στο Ceú do Mapiá. Γνωρίζουν όμως όλοι πόσο σημαντικά είναι τα τροπικά δάση του Αμαζονίου για τον πλανήτη μας, όπως γνωρίζουν και την μεγάλη καταστροφή που συμβαίνει στην περιοχή.

Με το πρόγραμμα ΑΜΑΖΟΝΙΚΗ επιθυμούμε να φέρουμε πιο κοντά τον κόσμο, να κάνουμε σε όλους γνωστό το πρόβλημα, αλλά και να τους δείξουμε, πως μπορούν να συμβάλουν στην επίλυση του. Μία πρώτη σκέψη είναι η δημιουργία ενός χώρου όπου θα μπορούν οι άνθρωποι να αγοράζουν προϊόντα των κατοίκων του Ceú do Mapiá, αλλά και άλλων ινδιάνικων φυλών. Με το σύστημα faire trade, οι εισπράξεις θα παρέχουν στους κατοίκους τα απαραίτητα έσοδα, ώστε να μην ενδίδουν στην παραχώρηση δασικών εκτάσεων. Στον ίδιο χώρο θα έχουν οι αγοραστές την ευκαιρία να γνωρίσουν τον κόσμο των τροπικών δασών, την ομορφιά της φύσης, αλλά και τα έντονα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί εκεί. Η αρχή θα γίνει εδώ στη Θεσσαλονίκη και η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα που θα φιλοξενήσει αυτό το κομμάτι του προγράμματος. Δεν θα σταματήσουμε όμως εδώ. Όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη είναι αδέλφια. Μπορούν και οφείλουν να συνεργαστούν μεταξύ τους, να αλληλοβοηθηθούν και να κάνουν προσπάθειες από κοινού για τη σωτηρία της φύσης. Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και αδικίες… Καιρός να επιστρέψουμε κοντά στη φύση...


Με τέτοιο ενθουσιασμό που μιλάς για το Ceú do Mapiá, θα ήθελα να πάω κι εγώ εκεί…

Κανένα πρόβλημα. Μπορείς να πάς, όπως μπορεί να πάει και ο κάθε ένας που επιθυμεί να εργαστεί εκεί μαζί με τους κατοίκους. Στέγη και τροφή παρέχεται ούτως ή άλλως, ως αντάλλαγμα για την εργασία που θα προσφέρει.


(Αυτή ήταν η συνέντευξη που είχα πάρει από τον Τζόναθαν πριν από ένα περίπου χρόνο... Σήμερα ο Τζόναθαν βρίσκεται εκεί στη Βραζιλία. Του εύχομαι ολόψυχα να είναι καλά εκεί που είναι και να μας φέρει σύντομα τα καλύτερα νέα από τις προσπάθειες τους...)

……………………………

Ο "δυτικός" τύπος ανθρώπου στον Αμαζόνιο... και η "πακοσμιοποίηση" της καταστροφής

Οι ινδιάνικες φυλές του Αμαζονίου, είχαν αντιταχθεί στα σχέδια της βραζιλιάνικης κυβέρνησης να περάσει αυτοκινητόδρόμος μέσα από το τροπικό δάσος –που ανήκε στις φυλές- ώστε να συνδεθούν οδικά δύο πόλεις… Δεν είχαν τελικά άδικο, αφού μαζί με τον δρόμο, ο οποίος τελικά κατασκευάστηκε, ήρθαν οι αρρώστιες, αλλά και τα πολιτιστικά «μικρόβια» της δύσης, μαζί με το χρήμα… Μπορεί οι κολλητικές αρρώστιες να θεραπεύτηκαν σύντομα με τους εμβολιασμούς των κατοίκων, αλλά η ύπουλη ασθένεια του «κέρδους» και η πολιτιστική μόλυνση του ντόπιου ινδιάνικου πολιτισμού συνεχίζεται…

Παράλληλα συνεχίζεται η αλόγιστη εκμετάλλευση και καταστροφή της φύσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι ομορφιές της φύσης θυσιάζονται στο βωμό της οικονομικής ανάπτυξης και της πλεονεξίας. Δάση, λίμνες, ποτάμια και θάλασσες στενάζουν κάτω από τη δική μας κακοποίηση.

Και φυσικά θερίζουμε αυτό ακριβώς που σπέρνουμε…Τα καρκινώματα που προκαλούμε στη φύση στρέφονται γρήγορα εναντίων μας.

Δεν γνωρίζουν κρατικά σύνορα οι οικολογικές καταστροφές. Ο αέρας και το νερό μεταφέρουν τη μόλυνση σε όλη την υδρόγειο. Καταφέραμε να παγκοσμιοποιήσουμε την μόλυνση. Ας βάλουμε πλέον ως στόχο μας να παγκοσμιοποιήσουμε την οικολογική συνείδηση. Ας θυμηθούμε πως για να είμαστε πραγματικά καλά οφείλουμε να ζούμε σε αρμονία με τη φύση. Οφείλουμε κάτι περισσότερο από αυτό που σήμερα εννοούμε «προστασία του περιβάλλοντος». Οφείλουμε σεβασμό και αγάπη στον πλανήτη που μας προσφέρει ζωή.

Ποτέ πριν δεν γινόταν τόσο σαφές πόσο πολύ κοντά βρίσκονται οι «γειτονιές» του κόσμου μας και πόσο όμοια και αλληλένδετα είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Ποτέ πριν δεν γινόταν τόσο σαφές πως μπορεί και πρέπει να αναπτυχθεί η συνεργασία μεταξύ των λαών αφού κοινή θα πρέπει να είναι η προσπάθεια. Όλοι μαζί και ο καθ’ ένας στη «γειτονιά» του ας περιφρουρούμε ενεργά τις περιοχές όπου ζούμε. Η μόλυνση έχει ήδη παγκοσμιοποιηθεί… ας παγκοσμιοποιηθεί και η συνεργασία μεταξύ μας.

Κινήσεις πολιτών σε τοπικό επίπεδο στέφονται ήδη με επιτυχία.

Η δημοκρατία ανέκαθεν στηριζόταν στην αυτοδιάθεση και αυτοδιαχείριση των «κοινών» από την εκκλησία του δήμου. Αφού σήμερα ολοφάνερα πια βλέπουμε, πως τόσο θεσμικά όσο και λειτουργικά δεν μπορούμε να περιμένουμε να σκύψει το «κράτος» στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο εκάστοτε δήμος, ανακαλύπτουμε δειλά την αυτοδιαχείριση με την ουσιαστική έννοια της δημοκρατίας (έστω και με τη μορφή οικειοθελούς συμμετοχής, στις κινήσεις πολιτών). -Το βασικότερο βέβαια είναι πως ξεπερνάμε το στάδιο της αδιαφορίας…

Μία αυτάρκης τοπική κοινωνία, με ενεργούς πολίτες, είναι σε θέση όχι μόνο να είναι βιώσιμη, αλλά και να διαχειρίζεται τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει.

Έτσι το παράδειγμα του προγράμματος Αμαζονίκη-NEPAM, μπορεί κάλλιστα να σταθεί οδηγός για δικές μας ελληνικές κοινότητες που οδηγούνται αργά αλλά σταθερά στον αφανισμό και να εμπνεύσει ανθρώπους για ανάλογες πρωτοβουλίες.

Όταν οι άνθρωποι πάψουν να αναζητούν την ένταξη τους στη μάζα των πόλεων πιθανότατα να γιατρευτεί η πληγή της φύσης και ποιος ξέρει ίσως και πολλές από τις πληγές που άνοιξε ο ίδιος ο άνθρωπος στον εαυτό του. Η φύση έχει πάντα μια ανοιχτή αγκαλιά για τον άνθρωπο, φτάνει να θελήσουμε να γυρίσουμε σε αυτή ως γνήσια παιδιά της και όχι ως «κατακτητές»…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Διαφημίσεις


Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!


Olymbia MaTerra HelleNica

μέσα απο την ΕΝθύμηση, τη ΣΥΝθεση και την ΠΑΙΔΕΙΑ