Διαφημίσεις

1 Σεπ 2014

Η Δύναμη της Θέλησης

Όταν εμείς πραγματικά Θέλουμε να Πετύχουμε τους στόχους μας κινούμε Γη και Ουρανό !
 Έχουμε Απίστευτη Δύναμη αρκεί να το καταλάβουμε,
 H Θέληση του Ανθρώπου κάνει Θαύματα !
 Μην Ακούς τι σου λένε οι Άλλοι!
Αν Εσύ το Πιστεύεις Μπορείς να Πετύχεις Μπορείς Να Δημιουργήσεις!

   
read more “Η Δύναμη της Θέλησης”

30 Αυγ 2014

Παθητική Αντίσταση ~ Μαζική Στάση Πληρωμών προς το κράτος και τις τράπεζες μέχρι να μας σεβαστούν

μία ακόμη προσπάθεια συλλογικής αντίστασης ξεκινά...
Όσοι έχουν ξεπεράσει κόμματα, χρώματα, και συμφέροντα και ενδιαφέρονται για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την αξιοκρατία ευχής έργο να συμπλεύσουν... 

Τι είναι η Παθητική Αντίσταση;


Παθητική Αντίσταση είναι η άρνηση να κάνεις ότι σου επιβάλουν, δίχως να χρησιμοποιήσεις καμία βία.
Αυτή τη στιγμή βιώνουμε στην Ελλάδα μία πρωτοφανή κατοχή. Ο κρατικός μηχανισμός, καθήκον του οποίου είναι η εύρυθμη λειτουργία του κράτους και η προστασία των πολιτών, έχει διεστραφεί και καταδυναστεύει τους Έλληνες πολίτες. Ο κρατικός μηχανισμός έχει στραφεί εναντίον μας και έχει μετατραπεί σε εισπράκτορας των παγκόσμιων τοκογλύφων.  Εισπράττει το αίμα των Ελλήνων για να εξοφλήσει δήθεν χρέη για δάνεια που εμείς ούτε πήραμε, ούτε είδαμε, αλλά ούτε και τα χρειαστήκαμε ποτέ ώς κράτος.

  
Στην προκειμένη περίπτωση, Παθητική Αντίσταση είναι η άρνηση από όλους τους Έλληνες πολίτες κάθε πληρωμής προς το κράτος και τις τράπεζες …

…. μέχρι  το ελληνικό κράτος να σταματήσει να αντιμετωπίζει εμάς τους πολίτες του ως εχθρούς ή ως δούλους,

…. μέχρι να αποδοθούν ευθύνες σε εκείνους που έφεραν την Ελλάδα σε αυτή την άθλια κατάσταση, και

….. μέχρι να έρθουν πίσω τα κλεμμένα χρήματα των Ελλήνων! 


Μαζική Στάση Πληρωμών
στο εχθρικό για τους Έλληνες κράτος,
και στις ύπουλες και ανήθικες τράπεζες,
μέχρι να μας σεβαστούν!


Το μόνο χρέος που έχουμε να εξοφλήσουμε, είναι να προστατεύσουμε τις οικογένειές μας και το κράτος μας από τον οικονομικό πόλεμο που μας κάνουν οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι.

Από 1η Σεπτεμβρίου 2014, όλοι οι Έλληνες πολίτες μαζί,  σταματάμε πάσης φύσεως πληρωμές  προς το κράτος (ΦΠΑ, ασφαλιστικά ταμεία, τέλη κυκλοφορίας, φόρο εισοδήματος   - ούτε καν δήλωση -  ΕΝΦΙΑ, ΔΕΗ, ΟΤΕ και πάσης φύσεως φόρους …) και κάθε καταβολή δανείου ή τόκου στις τράπεζες.



Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε καμία βία, άλλωστε είναι χαζό: Η βία θα δώσει το δικαίωμα στην εξουσία να χρησιμοποιήσει τις «δυνάμεις καταστολής»  για την δήθεν τάξη και ασφάλεια.  Η βία θα αδικήσει ανθρώπους που είναι και οι ίδιοι θύματα της κατάστασης, πχ δεν έχει νόημα να βγει ο κόσμος διαδηλώνοντας σε κάποιον κεντρικό δρόμο  και να σπάσει/κάψει το μαγαζί του κάθε φουκαρά.  

Η βία απλώς εκτονώνει την ενέργεια του πλήθους που μετά από μία βίαιη διαδήλωση νομίζουν ότι έκαναν κάτι το σοβαρό … αλλά δεν έκαναν τίποτα. Ο μόνος τρόπος να πονέσει το σύστημα και αυτοί που το έστησαν προσεκτικά και ύπουλα όλα αυτά τα χρόνια, είναι να μη τους δώσουμε τα λεφτά μας.

Είναι ηλίθιο να φωνάζουμε στους δρόμους ή στο Σύνταγμα για την υπερβολική φορολογία και την άδικη μεταχείριση, και την επομένη ημέρα  να πληρώνουμε ότι μας ζητούν.  Γελούν μαζί μας!

Έστησαν «οικονομικές κοινότητες» με  πολύπλοκους οικονομικούς μηχανισμούς, και οικονομικές παγίδες, με όρους και συστήματα που δεν καταλαβαίνουμε, για να μας μπερδέψουν …  Δεν χρειάζεται να τα καταλάβουμε ούτε να μπούμε στη λογική που προσπαθούν να μας βάλουν.  

Τα πράγματα είναι απλά:
Αυτό που θέλουν  είναι τα λεφτά μας!  
Ε, λοιπόν δε τους τα δίνουμε!

Η Παθητική Αντίσταση δεν είναι πολιτικό κόμμα, δεν έχει απολύτως καμία σχέση με πολιτικά κόμματα, δεν έχει αρχηγούς ή οπαδούς και δεν ζητάει την ψήφο κανενός. Είναι ένα αυθόρμητο κίνημα αγανακτισμένων Ελλήνων που ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί  αρνούμαστε να είμαστε δούλοι.

Παθητική Αντίσταση είμαστε εγώ και εσύ που υποφέρουμε από τις πιέσεις και τους εκβιασμούς του απάνθρωπου κρατικού μηχανισμού που έχει στραφεί εναντίον μας και μας απειλεί/τιμωρεί σαν να είμαστε εγκληματίες.

Η Παθητική Αντίσταση δεν είναι κάποια νέα ιδέα. Έχει δοκιμαστεί με απόλυτη επιτυχία από τον Ινδικό λαό ενάντια στην πανίσχυρη Βρετανική Αυτοκρατορία που κατείχε το κράτος τους.  Οι Ινδοί εμπνεύστηκαν από τον στοχαστή Μαχάτμα Γκάντι και αντιστάθηκαν παθητικά στις διαταγές των Άγγλων κερδίζοντας την εθνική τους ανεξαρτησία.  
Και είναι τόσο απλό … απλά δεν θα τους δίνουμε άλλα χρήματα μέχρι να μας σεβαστούν. Σύντομα θα μας ακολουθήσουν και οι "πολίτες – θύματα" των άλλων κρατών που δέχονται τις ίδιες πιέσεις …

Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω οι Έλληνες, ζήτω η Ελευθερία !

read more “Παθητική Αντίσταση ~ Μαζική Στάση Πληρωμών προς το κράτος και τις τράπεζες μέχρι να μας σεβαστούν”

1 Αυγ 2014

Νικήστε τους φόβους σας (περί ανθρώπινων σχέσεων)



Η μοναξιά δεν είναι μια κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος δεν έχει άλλους γύρω του. Είναι μια εσωτερική αποσύνδεση από τον εαυτό του που τον οδηγεί στην αποσύνδεση από τους άλλους. Μπορούμε να νιώθουμε μόνοι είτε όταν υπάρχουν είτε όταν δεν υπάρχουν άνθρωποι κοντά μας.
Βρέθηκα κάποτε σ’ ένα αρχοντικό πάρτι σ’ ένα πλουσιόσπιτο στο Χάμπτονς του Λονγκ Άιλαντ. Ήμουν ένας από τους εκατοντάδες που είχαν πάει εκεί για να κάνουν επαγγελματικές γνωριμίες. Μέσα σε μισή ώρα μ’ έπιασε μανία να φύγω. Όταν αργότερα το σκέφτηκα, κατάλαβα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επικοινωνήσω στ’ αλήθεια με τον τρόπο που γίνονταν οι γνωριμίες και οι συζητήσεις εκεί μέσα. Ένιωθα αποσυνδεδεμένος από τον εαυτό μου και απίστευτα μόνος. Φύγαμε άρον-άρον και πήγαμε στο ξενοδοχείο με τον φίλο μου, αναστενάζοντας και οι δυο από ανακούφιση και απογοήτευση. Περιμέναμε πώς και τι αυτό το πάρτι για τις γνωριμίες, όμως το μόνο που νιώσαμε ήταν εξάντληση, άδειασμα και μοναξιά. Όλοι όσοι συνάντησα εκεί έδειχναν αγχωμένοι να γνωρίσουν τον κατάλληλο άνθρωπο για τους στόχους τους. Εγώ βυθίστηκα σε έναν κυκεώνα άγχους που το μυαλό μου αντιλήφθηκε αμέσως και το ξανακαθρέφτισε στο περιβάλλον, οπότε αυξήθηκε ραγδαία. Ο σχηματισμός σχέσεων με νόημα σε μια θάλασσα άγχους και φόβου μοιάζει σαν να προσπαθείς να δεις την αντανάκλαση σου σ’ έναν καταρράκτη: είναι, απλώς, αδύνατον.

Οι συμπεριφορές δέσμευσης έχουν μελετηθεί από ψυχολόγους και επιστήμονες του εγκεφάλου. Αν και κάθε άτομο και κάθε κατάσταση είναι μοναδικά, υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι: ο ασφαλής, ο αγχώδης και ο αποφευκτικός. Συχνά θα έχετε αναρωτηθεί: Γιατί διαφορετικοί άνθρωποι φτιάχνουν διαφορετικές σχέσεις; Γιατί κάποιοι συνδέονται και κάποιοι όχι; Γιατί κάποιοι παντρεύονται νέοι και άλλοι μένουν για πάντα ανύπαντροι; Γιατί κάποιοι τα πάνε τόσο καλά με τους άλλους, ενώ κάποιοι αποξενώνονται μονίμως;
Μέσα στον καθένα μας δουλεύουν διάφορες δυνάμεις που καθορίζουν τη σύνδεσή μας με τους άλλους και με την κοινωνία. Βασιζόμενοι σε επιρροές από τις σχέσεις που βιώσαμε στην παιδική και εφηβική μας ηλικία και στην πρώιμη ωριμότητά μας, σχηματοποιούμε απόψεις για το πως σχετιζόμαστε με τους άλλους, για το αν και πώς τους προσεγγίζουμε, αν αποφεύγουμε τη δέσμευση ή αν παραλύουμε. Εξελίσσουμε ο καθένας μας διαφορετικά είδη σχέσεων λόγω γονιδίων, ρυθμίσεων και εμπειριών. Οι συμπεριφορές μας βασίζονται σε κρυμμένα μονοπάτια που στην πλειονότητά τους παγιώνονται από πολύ νωρίς στο μυαλά και στην ψυχή μας.
Όμως, πριν προχωρήσουμε στις διαφορετικές συμπεριφορές, ας δούμε κάθε ένα από τα τρία είδη δέσμευσης πιο αναλυτικά. Τονίζω ότι σπάνια ένα άτομο εμφανίζει μόνο το ένα είδος. Τυπικά, όλοι μας κατέχουμε και τους τρεις τύπους ως ένα βαθμό και θα τους συζητήσουμε ώστε να καταλάβουμε πώς ο φόβος παρεμβαίνει σε κάθε δέσμευση, πώς ανταποκρίνεται ο εγκέφαλός μας και τι μπορούμε να κάνουμε.
Η ασφαλής δέσμευση
Η ασφαλής δέσμευση αναφέρεται στην ικανότητά μας, αφενός, να κάνουμε σχέσεις και, αφετέρου, να τις διατηρούμε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παραδόξως, για να δημιουργήσουμε τέτοια δέσμευση πρέπει να αφήσουμε στην άκρη πολλές μαθημένες, συνειδητές συμπεριφορές ώστε να επιτρέψουμε στη σχέση να αναπτυχθεί απλώς και μόνο επειδή το πιστεύουμε. Η αυτονομία, η ανεξαρτησία και η αυτοπεποίθηση δημιουργούν μια ασφαλή βάση σ’ αυτές τις σχέσεις, αφού, ακόμα κι αν υπάρχουν φόβοι, δεν κυριαρχούν: τους ελέγχουμε. Έτσι, ακόμα κι ένας σοβαρός καβγάς δεν καταλήγει σε εβδομάδες απομάκρυνσης και σε φόβο χωρισμού, ούτε οι σύντροφοι ταράζονται επειδή ο ένας από τους δύο πάει διακοπές με φίλους.
Στην ασφαλή δέσμευση δεν υπάρχει ο διαρκής φόβος της εγκατάλειψης. Το άτομο θεωρεί τον εαυτό του «αρκετό» για να κρατήσει το ενδιαφέρον του άλλου. Κι αυτό δεν είναι μια στιγμιαία σκέψη ή πεποίθηση αλλά ένας βαθιά ριζωμένος τρόπος επαφής με τους άλλους. Εν μέρει πίσω από αυτό κρύβεται η ιδέα ότι η ζωή δεν αλλάζει, ότι το άτομο βρίσκεται στα καλύτερά του. Έτσι, ο εγκέφαλος σταματά να σχηματίζει νέες συνάψεις (οι συνάψεις είναι δομές μέσω των οποίων ένα χημικό ή ηλεκτρικό σήμα περνά από τον ένα νευρώνα του εγκεφάλου στον άλλο) και η προσωπική μας ανάπτυξη σταματά. Στην πραγματικότητα βέβαια αυτό δεν συμβαίνει ποτέ, άρα γιατί το νομίζουμε; Αν δεχτούμε το ρητό ότι φερόμαστε στους άλλους όπως θέλουμε να φέρονται εκείνοι σ’ εμάς, το επόμενο λογικό συμπέρασμα είναι πως, αν εμείς αλλάξουμε, φοβόμαστε ότι θα αλλάξουν και οι άλλοι. Έτσι η ασφαλής δέσμευση, βασισμένη σε μια συμβατότητα που ίσως να μην υπάρχει και στο μέλλον, κινδυνεύει να ζημιωθεί. Ωστόσο, ασφαλής δέσμευση δεν υπάρχει αν σκεφτόμαστε έτσι. Η απλή αλήθεια κάθε σχέσης είναι ότι μερικές φορές μπορούμε να βασιστούμε στους άλλους και μερικές φορές δεν μπορούμε. Ακόμα και οι αγαπημένοι μας μπορεί να μας απογοητεύσουν.
Για τα παιδιά ασφαλής σχέση σημαίνει ότι η εμπειρία της σύνδεσης με τον άλλον εσωτερικεύεται και το παιδί μπορεί ν’ ανοίξει τα φτερά του χωρίς να νιώθει ότι απειλείται από μιαν αίσθηση απώλειας. Τα είδη δέσμευσης παγιώνονται μέσα μας από τα τρία έως τα πέντε μας χρόνια. Αν το παιδί χάσει έναν γονέα ή αν ο ένας γονέας είναι απών για μεγάλο χρονικό διάστημα, η αίσθηση ασφαλούς δέσμευσης μειώνεται.
Η ασφαλής δέσμευση παρέχει επίσης τη δυνατότητα να ζήσουμε αυτό που όλοι ποθούμε: μια ζωή ξεκλείδωτη.Προσοχή όμως: δεν πρέπει να τη μπερδέψουμε με τους κραυγαλέους τύπους σχέσης όπου ο ένας κολλάει πάνω στον άλλον και όπου και οι δύο παίρνουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, απόφαση να μην είναι ελεύθεροι και παρέχουν παρηγοριά στον σύντροφό τους λόγω φόβου. Αυτή η συμπεριφορά εμφανίζεται συχνά στην αρχή μιας σχέσης, όμως σπανιότατα αποτελεί εχέγγυο για διάρκεια. Όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε ασφαλή δέσμευση, όχι μόνο είναι απλούστερη η σχέση αλλά και η απώλειά της – σε αντίθεση με την αγχώδη που, όταν διαλύεται, προξενεί συνήθως μακροχρόνιο θρήνο.
Η ασφαλής δέσμευση εμπεριέχει την επίγνωση ότι θα έρθουν διάφορες συγκρούσεις και ότι χρειάζεται αποφασιστικότητα και αφοσίωση για να διατηρηθεί ένας δεσμός επί χρόνια. Συνήθως αυτός ο τύπος δέσμευσης χαρακτηρίζεται από την ικανότητα των συντρόφων να βάζουν τα αρνητικά στην άκρη, εστιάζοντας στα θετικά. Επίσης, σ’ αυτή τη σχέση το άτομο δεν τρομάζει από το θυμό του άλλου («Κι εσύ φοβάσαι όπως κι εγώ») και εξερευνά την οικειότητα και τα συναισθηματικά βάθη της σχέσης χωρίς προκαταλήψεις και κριτικό μάτι. Γνωρίζει εκ των προτέρων ότι οι μακροπρόθεσμες σχέσεις δεν είναι πάντα ονειρικές.
Η ασφαλής δέσμευση έρχεται όταν την περιμένουμε. Αν και οι δύο σύντροφοι το γνωρίζουν αυτό, μαθαίνουν συνεχώς κάτι καινούργιο, και σκέψεις όπως: «Ο θυμός του δε σημαίνει ότι με παρατάει», ή «Αυτή τη στιγμή δεν την αντέχω, αλλά θα περάσει το κακό, υπομονή», δε βαραίνουν ιδιαίτερα.
Αγχώδης δέσμευση
Στους περισσότερους κάτι θυμίζει αυτός ο τύπος σχέσης. Όταν δημιουργούμε αγχώδη δέσμευση, μας κυνηγά ο φόβος της απόρριψης και της εγκατάλειψης. Κάθε σχέση, κάθε απόπειρα για σχέση, συνοδεύεται από τον εσώτερο φόβο ότι θα μας απορρίψουν ή θα μας εγκαταλείψουν. Ακόμα κι αν υπάρχει ένα επίπεδο θετικής σκέψης και καμία συνειδητή αντίληψη αυτών των προβλέψεων, οι παρελθούσες εμπειρίες έχουν σχηματίσει μονοπάτια στον εγκέφαλο που ξυπνούν σε κάθε νέα απόπειρα και ενεργοποιούν παλιούς φόβους. Τα μονοπάτια αυτά είναι βαθιά και ασυνείδητα, σε άμεση επαφή με τα κυκλώματα φόβου στον εγκέφαλο.
Συχνά οι καβγάδες προέρχονται από την αγχώδη δέσμευση του ζευγαριού. Έχετε προσέξει ότι ξεκινάτε καβγά επειδή ο αγαπημένος σας φεύγει ταξίδι, ή όταν είναι απασχολημένος με τη δουλειά του και δεν σας δείχνει ενδιαφέρον; Έχετε προσέξει ότι τα ζευγάρια μαλώνουν περισσότερο όταν γερνούν; Σε κάθε μια από αυτές τις περιστάσεις, υπάρχει φόβος ή άγχος ότι ο άλλος μάς εγκαταλείπει, οπότε το αγχώδες άτομο απορυθμίζεται και απορυθμίζει τον σύντροφό του με το διανοητικό καθρέφτισμα. Μοιάζει με την αντίδραση μπροστά στο θάνατο: όποτε ο αγαπημένος φεύγει, ζούμε έναν μικρό θάνατο. Αν δεν έχουμε σταθερές βάσεις μέσα μας, η αναχώρηση του άλλου προξενεί κατάρρευση και πανικό. Ο φόβος αποσυντονίζει την ικανότητά μας για σταθερή και ουσιαστική σχέση, εν μέρει επειδή μπερδεύει και την εικόνα που έχουμε για εμάς.
Η αγχώδης δέσμευση εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους: καβγαδίζουμε επειδή το αγαπημένο πρόσωπο πάει ταξίδι, ή επειδή η γραμματέας του συντρόφου μας είναι όμορφη, ή όταν επανεμφανίζεται ένας πρώην εραστής. Σε κάθε περίσταση απειλείται η ασφάλειά μας και γεμίζουμε άγχος. Το πιο μεγάλο πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι σπανίως γνωρίζουμε ότι δημιουργούμε αγχώδεις σχέσεις. Έχω ακούσει τις πιο απίθανες δικαιολογίες χωρισμού εξαιτίας του άγχους. Όταν είναι συνειδητό, τα άτομα βρίσκονται συνεχώς στην «τσίτα», περιμένοντας την προβλεπόμενη απώλεια. Και πάλι, ακριβώς αυτό που φοβάται κανείς γίνεται πραγματικότητα επειδή καταλαμβάνει το επίκεντρο της σχέσης. «Δε θέλω να χωρίσω όπως οι γονείς μου», λέει κάποιος και φυσικά χωρίζει επειδή ακριβώς το άγχος τού απαγορεύει τη φύση της σχέσης του.
Δεν υπάρχει σχέση που να είναι εντελώς χάλια. Όμως ακούω καμπανάκια κινδύνου σε κάποιες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, αν το ζευγάρι έχει πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας, γεννιέται άγχος αλλά και απορίες. Μήπως ο μεγαλύτερος σύντροφος έχει άγχος για τα γηρατειά και το θάνατο και προσπαθεί να το ξεπεράσει κάνοντας δεσμό με κάποια πολύ μικρότερή του; Μήπως η νέα κοπέλα φοβάται ότι χάνει τους γονείς της και γι’ αυτό συνδέεται με έναν συνομήλικό τους; Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχουν διαφορές ηλικίας. Απλώς σημαίνει ότι, αν κατανοήσουμε το άγχος, βοηθάμε τη σχέση να πάψει να προβάλλει το παρελθόν σαν καθρέφτη και να έρθει στο εδώ και τώρα. Έτσι, αντί να κοιτά ο νεώτερος τον μεγαλύτερο σαν γονέα, θα καταφέρει να τον δει σαν εραστή και να μην κάνει μεταβίβαση. (Μεταβίβαση σημαίνει ότι σχετίζεσαι με κάποιον επειδή σου θυμίζει ασυνείδητα ένα πρόσωπο του παρελθόντος, ή φέρεσαι με κάποιον τρόπο σε έναν άνθρωπο ενώ στην πραγματικότητα συνεχίζεις μια ατέλειωτη συζήτηση με πρόσωπα από το παρελθόν σου).
Μια άλλη κατάσταση που έχω συναντήσει συχνά στη δουλειά μου είναι παντρεμένοι με εξωσυζυγικές σχέσεις. Το κάνουν επειδή φοβούνται ότι θα χάσουν τον έλεγχο αν αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στο γάμο τους; Αγχώνονται ότι ο σύζυγος θα τους εγκαταλείψει κι έτσι εγκαταλείπουν πρώτοι; Πώς διαχέεται το άγχος στην υπόλοιπη ζωή τους; Μπορούν αν αφοσιωθούν στη δουλειά τους ή μήπως βυθίζονται απόλυτα, πάλι από το φόβο ότι θα χάσουν τον έλεγχο; Ωστόσο, μη βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα πριν καταλάβουμε τις αιτίες αυτών των συμπεριφορών. Οι απόψεις μας περί σωστού και λάθους βασίζονται κυρίως σε όσα νομίζουμε ότι θα μας πληγώσουν. Αν φοβόμαστε ότι θα χάσουμε κάποιον, είναι λογικό να θέλουμε να διώξουμε αυτό το άγχος. Για κάποιους λόγους η λύση είναι να παρατήσουν τον άνθρωπο που φοβούνται ότι θα τους εγκαταλείψει. Για άλλους η λύση είναι να καταλάβουν πώς μπορεί οι ίδιοι να προξενούν την απώλεια και να δράσουν πριν συμβεί, ή να κατανοήσουν πως οι φοβίες τους θα συνεχίσουν να δημιουργούν παρεμφερείς σχέσεις και στο μέλλον, εκτός κι αν τολμήσουν να τις δουν κατάματα.
Οι αγχώδεις σχέσεις είναι εξαιρετικά ασταθείς. Συνήθως ο ένας σύντροφος κάνει υπερβολές επίτηδες για να τσεκάρει τον άλλον. Πάντως οι αγχώδεις δεσμεύσεις μπορούν να μετατραπούν σε ασφαλείς, αν αποδεχτούμε ότι θα ζούμε με κάποιο βαθμό ανασφάλειας που συχνά ωφελεί καθώς κρύβει και την περιέργεια για το καινούργιο. Εξάλλου, ζει πραγματικά μόνο όποιος πιστεύει ότι μπορεί να εξελίσσεται, όποιος νιώθει βαθιά μέσα του τη γοητεία της εξερεύνησης.
Το άγχος εμφανίζεται συνήθως όταν ο ένας αισθάνεται ότι απομακρύνεται από τον σύντροφό του γιατί είναι αφηρημένος, ή εάν αρχίζει αν κερδίζει περισσότερα χρήματα, ή όταν υιοθετεί ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, ή εάν αποκτά νέους φίλους. Παρόμοιες αλλαγές μπορεί να εξελιχθούν σε πολύ ανησυχητικές ακόμα κι όταν μοιάζουν ανόητες, επειδή όλοι ξέρουμε πόσο μεταβατικές είναι οι σχέσεις. Οι περισσότεροι έχουμε νιώσει ότι δε θα χάσουμε ποτέ τον σύντροφό μας και ξάφνου μας τραβάει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια και καταρρακωνόμαστε. Αυτή η εμπειρία αρκεί για να φοβόμαστε ότι το ίδιο θα συμβεί και στην επόμενη σχέση, οπότε νιώθουμε διαρκές άγχος. Αυτού του είδους η ένταση μπορεί να αποβεί καταστροφική, εκτός κι αν είναι και οι δύο σύντροφοι ανασφαλείς και δέχονται τον έλεγχο – όμως παράλληλα δημιουργείται μια αίσθηση «φυλάκισης» σε φαύλους κύκλους που όλο και αυξάνεται, άρα πάλι διαλύεται η σχέση.
Είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί η αγχώδης δέσμευση όταν γίνεται συνειδητή και διανοητικά προσβάσιμη με την ψυχοθεραπεία. Όταν όμως το άτομο εξωτερικά δείχνει ήρεμο ενώ εσωτερικά βράζει, παίρνοντας λανθασμένες αποφάσεις, χρειάζεται πολύς καιρός ώστε να διαχειριστεί το άγχος που έκρυβε τόσα χρόνια.

Αποφευκτική δέσμευση
Σ’ αυτή την περίπτωση αποφεύγουμε εντελώς τις δεσμεύσεις επειδή νιώθουμε να απειλούμαστε υπερβολικά από το άγχος. Αντί να αποφεύγουμε μόνο το άγχος, αρνούμαστε κάθε σχέση. Οι αποφευκτικοί γενικά φοβούνται τις δεσμεύσεις περισσότερο από την αποστασιοποίηση μέσα στη σχέση γιατί αυτή είναι η άμυνά τους, ενώ η αποστασιοποίηση μπορεί μερικές φορές να είναι και παράγωγο μιας ασφαλούς σχέσης.
Όσοι έχουν αυτό το πρόβλημα κρατούν αποστάσεις από τους άλλους και ισχυρίζονται ότι θέλουν την ανεξαρτησία τους. Φοβούνται πως αν δεθούν θα αποκαλυφθεί η ανάγκη τους για συναισθηματική δέσμευση. Στην εποχή μας αυτή η κατάσταση είναι συνηθισμένη: «Κάνε τον άνετο, μη δείξεις ενδιαφέρον και σε πάρει για απελπισμένο». Τέτοιες φράσεις ακούγονται καθημερινά. Όμως αυτό είναι μόνο η αρχή. Όταν κάποιος μαζέψει αρκετές απορρίψεις βιώνει τις σχέσεις του με άγχος, σταδιακά θα φτάσει να αντιμετωπίζει προκαταβολικά κάθε σχέση σαν δυσάρεστη και τελικά θα τις αποφεύγει εντελώς. Είναι όπως όταν διαπιστώνουμε ότι κάποια τροφή μας πειράζει – δεν πρόκειται να την ξαναφάμε ποτέ. Το ίδιο συμβαίνει και στις σχέσεις: όποιος αποφεύγει τη δέσμευση, στην ουσία αποφεύγει τα δυσάρεστα συναισθήματα και το άγχος.
Ως αποτέλεσμα, συχνά εμφανίζονται άλλες μορφές άγχους και φοβίες, όπως ο φόβος της μοναξιάς, ο φόβος του μοναχικού θανάτου και ο φόβος της ανούσιας ζωής. Η αποφευκτική τάση εμφανίζεται σε ανθρώπους που βίωσαν ένα βαρύ σοκ, όπως ο θάνατος ενός εραστή ή ενός φίλου. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί το άτομο να ζήσει σε ηθελημένη απομόνωση ή να έχει μόνο «παρέα» σαν υποκατάστατο της πραγματικής δέσμευσης. Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι ότι στην παρέα οι άνθρωποι βρίσκονται μεν, αλλά κρατώντας αποστάσεις. Η σχέση στην παρέα κατατρύχεται από το φόβο της μοναξιάς, δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη και το ρίσκο να προχωρήσουμε σε δεσμό.
Κατά βάθος, η αποφευκτική δέσμευση είναι ένας τρόπος να αποφύγει κανείς την απώλεια. Καθώς ο θάνατος είναι η μοίρα όλων μας, η αποφευκτική δέσμευση εμπεριέχει αυτό το γεγονός. Δηλαδή ο άνθρωπος σκέφτεται: «Αφού έτσι κι αλλιώς θα χάσουμε ο ένας τον άλλον, γιατί να δεσμευτώ;» Επιπλέον, η μοναχική ζωή είναι μια μέθοδος για μάξιμουμ έλεγχο, αφού έτσι συγκεντρωνόμαστε στον εαυτό μας. Και που είναι το κακό, θα ρωτήσετε. Θα το συζητήσω λίγο παρακάτω. Καθώς η κοινωνία επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στη δουλειά, όλοι και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν την αποφευκτική σχέση ή την απόλυτη μοναξιά και ακριβώς γι’ αυτό φτάσαμε να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Η εκλογίκευση της αποχής από τη σχέση προέρχεται ακριβώς από την πίστη στην αποφυγή.
Όμως πάντα υπάρχει δυσφορία στη μοναξιά, και η ανάγκη να κατανοήσουμε τι συμβαίνει. Έχω δει πολλές φορές στη δουλειά μου ανθρώπους που βιώνουν συστηματικά απογοήτευση από τις σχέσεις τους. Συχνά επιλέγουν να περάσουν ένα μεγάλο διάστημα ολομόναχοι επειδή έχουν ηττηθεί από τις εμπειρίες τους. Τους αρέσει ίσως το κυνήγι, ακόμα και το ζευγάρωμα, όμως νιώθουν παγιδευμένοι στην ιδέα της πραγματικής δέσμευσης. Παρόμοια συμπεριφορά εμφανίζουν και οι διαζευγμένοι. Είναι ικανοί να κάνουν τα πάντα για ν’ αποφύγουν έναν δεύτερο γάμο επειδή θέλουν να αποφύγουν τα αρνητικά συναισθήματα που συσχέτισαν με την έννοια «γάμος».
Η αποφευκτική δέσμευση, όπως και η αγχώδης, είναι πηγή και αποτέλεσμα βαθύτατης μοναξιάς. Και οι δύο αποτελούν ανασφαλείς τύπους σχέσης που έχουν σοβαρές σωματικές και ψυχολογικές παρενέργειες. Όμως πώς σχετίζεται ο φόβος με τις ανασφαλείς δεσμεύσεις και ποιες είναι οι συνέπειές του;
Ωκυτοκίνη:
Σύνδεση φόβου και εμπιστοσύνης
Οι φόβοι της εγκατάλειψης και της απόρριψης κρύβουν την ουσιαστική ανικανότητα να πιστέψουμε ότι όλα θα πάνε καλά. Ο φόβος και η εμπιστοσύνη έχουν άμεση σχέση, και πρόσφατες έρευνες της βιολογίας του εγκεφάλου έριξαν περισσότερο φως στο ζήτημα. Το κλειδί είναι ότι για να δεσμευτούμε με ασφάλεια χρειαζόμαστε λίγο φόβο και για να φοβόμαστε λιγότερο πρέπει να εμπιστευόμαστε περισσότερο. Πρόκειται άραγε για μια ανόητη ιδέα; Ή μήπως βασίζεται στη βιολογία;
Πρόσφατες έρευνες θεωρούν την ωκυτοκίνη ως την ορμόνη της εμπιστοσύνης (συχνά, αποκαλείται και «ορμόνη της αγάπης»). Όση περισσότερη υπάρχει στους υποδοχείς, τόσο περισσότερη εμπιστοσύνη διαθέτουμε. Στοιχεία για το ρόλο της ωκυτοκίνης στις ανθρώπινες σχέσεις βρέθηκαν αρχικά σε μελέτες με ζώα. Διαπιστώθηκε ότι η ωκυτοκίνη είναι ουσιαστική για το χτίσιμο της φωλιάς και την επιβίωση των νεογέννητων σε ποντίκια, για την αποδοχή των μικρών στα πρόβατα και για τους δεσμούς των ενήλικων αρουραίων των αγρών. Όλες αυτές οι «οικογενειακές» σχέσεις προϋποθέτουν υψηλό βαθμό ασφαλούς δέσμευσης, γι’ αυτό οι ερευνητές έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στους ανθρώπους για να δουν αν υπάρχει ο ίδιος συσχετισμός. Επίσης, δεδομένου του ρόλου της ωκυτοκίνης στην κοινωνική αναγνώριση και στην επιθετικότητα στα ζώα, το επόμενο βήμα της επιστήμης ήταν να εξεταστεί ο ρόλος της και στους ανθρώπους.
Οι αρχικές παρατηρήσεις περιλαμβάνουν τα ήδη γνωστά στοιχεία για το ρόλο της ωκυτοκίνης στην εξαγωγή μητρικού γάλακτος κατά το θηλασμό και στη διόγκωση της μήτρας κατά τη γέννα. Επιπλέον ήταν ήδη γνωστό ότι και οι γυναίκες και οι άντρες απελευθερώνουν ωκυτοκίνη κατά τον οργασμό. Η διαπίστωση ότι η ορμόνη εκλύεται όταν «δένει» κάποια σχέση έκανε τους επιστήμονες να προχωρήσουν στην υπόθεση ότι σχετίζεται με την εμπιστοσύνη. Όμως πως μπορούσαν να τη συνδέσουν με τους ανθρώπινους δεσμούς;
Το 2005 δημοσιεύτηκε μία μελέτη στο επιστημονικό περιοδικό Nature, κατά την οποία, όταν έδωσαν σε ανθρώπους ωκυτοκίνη, αυξανόταν η ικανότητά τους για εμπιστοσύνη. Για την ακρίβεια, οι μετρήσεις έδειξαν ότι η αυξημένη εμπιστοσύνη δεν αντιστοιχούσε σε αποδοχή κινδύνων, αλλά σε ετοιμότητα και δεκτικότητα σε συναισθηματικό ρίσκο. Τα στοιχεία έδειξαν για πρώτη φορά ότι η ικανότητα για δεσμούς επηρεάζεται από την ορμόνη και ότι, κατά πάσα πιθανότητα, αν θέλαμε να δημιουργήσουμε ασφαλείς σχέσεις, πρέπει να αυξήσουμε την ωκυτοκίνη μας, ανεξαρτήτως φύλου.
Μετά από αυτή τη μελέτη, ακολούθησαν πολλές άλλες που επιβεβαίωσαν ότι διάφορες δυσκολίες στις κοινωνικές σχέσεις οφείλονται στη μειωμένη ωκυτοκίνη. Μία μελέτη διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που έχουν ιστορικό βάρβαρης μεταχείρισης έχουν λιγότερη ωκυτοκίνη στον εγκεφαλονωτιαίο μυελό (που συνδέεται με το εγκεφαλικό υγρό), ενώ σε μιαν άλλη βρέθηκε ότι τα χαμηλά επίπεδα ωκυτοκίνης συνδέονται με την κοινωνική απόσυρση και την απομόνωση στους σχιζοφρενείς. Επίσης, η χαμηλή ωκυτοκίνη θεωρείται ύποπτη για την κοινωνική μόνωση των αυτιστικών. Μια άλλη ομάδα ερευνητών μελέτησε κατά πόσο η παροχή της ορμόνης ή του πλασέμπο παρήγε διαφορετική απόκριση σε μια κατάσταση παραβίασης εμπιστοσύνης. Βρήκαν ότι η συμπεριφορά όσων είχαν πάρει ωκυτοκίνη δεν άλλαξε όταν έγινε παραβίαση της εμπιστοσύνης τους, ενώ όσοι είχαν πάρει πλασέμπο όντως άλλαξαν. Μάλλον αυτό εξηγεί γιατί μερικοί αδιαφορούν μπροστά στα δύσκολα: υπερβολική δόση ωκυτοκίνης! Η ωκυτοκίνη μάς κάνει όντως να κοιτάζουμε τους άλλους στα μάτια και, όταν το κάνουμε, αυξάνουμε την εμπιστοσύνη και τη σύνδεσή μας. Όταν δύο άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια, αυξάνουν τα επίπεδα της ωκυτοκίνης τους: είναι γεγονός.
Επίσης αξίζει να σημειώσουμε ότι αρκεί ακόμα και η πρόθεση να εμπιστευτούμε για να αυξήσουμε την ωκυτοκίνη μας. Ένα πείραμα εξέτασε ένα σενάριο κατά το οποίο ανάμεσα σε μια ομάδα ανθρώπων κάποιοι έπαιρναν χρήματα από κάποιον άλλον. Βρέθηκε πως η ωκυτοκίνη ανέβηκε σε όσους ήξεραν ότι τα χρήματα ήταν μια κίνηση εμπιστοσύνης και έγκρισης, ενώ όσοι πήραν χρήματα χωρίς να ξέρουν γιατί δεν ανέβασαν την ορμόνη. Αυτό δείχνει ότι τα υψηλά επίπεδα ωκυτοκίνης σχετίζονται με την εμπιστοσύνη.
Όλο και περισσότερες έρευνες συνδέουν την ωκυτοκίνη με την εμπιστοσύνη, όμως ποια είναι η σχέση της με το φόβο και πώς μπορούμε να συνδέσουμε τις θετικές επιδράσεις της με τη μείωση του φόβου; Οι επιστήμονες άρχισαν να ερευνούν πώς επηρεάζει την εγκεφαλική λειτουργία, και αρκετές μελέτες έδωσαν συναρπαστικά ευρήματα. Μια από τις πιο σημαντικές εξέτασε αν η ωκυτοκίνη διαφοροποιείται από το πλασέμπο στην ενεργοποίηση περιοχών του εγκεφάλου. Διαπιστώθηκε ότι η ωκυτοκίνη μειώνει αισθητά την ενεργοποίηση της αμυγδαλής. (Η αμυγδαλή βρίσκεται στο κέντρο του εγκεφάλου, λειτουργεί σαν ανιχνευτής κινδύνου, είναι υπερευαίσθητη και ενεργοποιείται αυτομάτως, εκεί επικεντρώνονται όλοι οι μηχανισμοί του εγκεφάλου που σχετίζονται με το φόβο) Τώρα οι συσχετισμοί γίνονται πιο σαφείς: ο φόβος ξυπνάει την αμυγδαλή και διακόπτει τους δεσμούς των ανθρώπων· η ωκυτοκίνη νανουρίζει την αμυγδαλή και διευκολύνει τους δεσμούς, άρα ο φόβος και η ωκυτοκίνη είναι αντίπαλοι.
Αν η ωκυτοκίνη μειώνει την ενεργοποίηση της αμυγδαλής και αυξάνει την εμπιστοσύνη, για να μειώσουμε τους φόβους μας (και τις εκκρίσεις της αμυγδαλής) πρέπει να εκτεθούμε σε καταστάσεις όπου θα εμπιστευόμαστε τους άλλους και θα μας εμπιστεύονται και εκείνοι. Οπότε πρέπει να υποθέσουμε ότι οι ανθρώπινοι δεσμοί λειτουργούν ανασταλτικά στην υπερδραστήρια αμυγδαλή και ότι αυτό ακριβώς συνιστά ένα ακόμα ισχυρό κίνητρο για σχηματισμό ασφαλών δεσμών άρα και παραγωγή ωκυτοκίνης.
Για μερικούς η εμπιστοσύνη είναι δύσκολη υπόθεση, ειδικά αν μας έχουν προδώσει επανειλημμένα. Όμως τι συμβαίνει; Φταίνε οι πληγές της προδοσίας για το γεγονός ότι δεν εμπιστευόμαστε ή μήπως η έλλειψη εμπιστοσύνης φέρνει την προδοσία; Φαύλος κύκλος; Και πως μπορούμε να τον σπάσουμε; Η έρευνα έδειξε πως, όταν κάποιος έχει μια αυτοματοποιημένη αρνητική αντίδραση, η παροχή ωκυτοκίνης μπορεί να την αντιστρέψει μειώνοντας παράλληλα την ενεργοποίηση της αμυγδαλής. Οπότε, η ωκυτοκίνη μπορεί να σταματήσει τη ρύθμιση του φόβου. Πώς όμως αυξάνουμε το επίπεδό της για να σταματήσουμε τη ρύθμιση; Με το να βρισκόμαστε με ανθρώπους που εμπιστευόμαστε και μας εμπιστεύονται, καθώς έτσι αυξάνουμε τη δική μας ωκυτοκίνη και μειώνουμε την ενέργεια στα κυκλώματα του φόβου.
Από το βιβλίο του Σρινιβασάν Σ. Πιλέι με ελληνικό τίτλο: “Νικήστε τους φόβους σας”, εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Ο αγγλικός τίτλος του πρωτότυπου είναι: “Life Unlocked” (“Ξεκλείδωτη ζωή”).
read more “Νικήστε τους φόβους σας (περί ανθρώπινων σχέσεων) ”

30 Ιουλ 2014

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι...

Μακάριοι ναι... μακάριοι και ευδαίμονες... 
σ' ένα νιρβάνα βυθισμένοι και το χαμόγελο του βούδα στα χείλη...

Μα πως μπορεί κανείς να βρίσκεται σε κατάσταση μακαριότητας ζώντας στη σημερινή Ελλάδα, στη σημερινή Ευρώπη... και γενικότερα στο συνήθη δυτικό-καταναλωτικό πολιτισμό που γνωρίζουμε;

Κι αν αυτό είναι εφικτό για λίγο... για κάποιες στιγμές εσώτερης ειρήνης και γαλήνης... σίγουρα δεν είναι αρκετό για να χαρακτηριστεί κανείς μακάριος... 
Πολύ περισσότερο πρόκειται για μια ανάπαυλα στην αγχώδη, δυσάρεστη έως ασφυκτική kai ap;anurvph κατάσταση της ζωής εντός του... "πολιτισμού" και των συστημάτων του...

Ας κοιτάξουμε λίγο την ετυμολογία της λέξεως...

μακάριος < αρχαία ελληνική μακάριος και μάκαρμακάριος, -α, -ο
  1. ο ευτυχισμένος, που δεν έχει βάσανα και έγνοιες
Nuvola apps noatun.png Συγγενικές λέξεις[]

Είναι προφανές πως μακάριος μπορεί να είναι κανείς μόνον εάν δεν καταλαβαίνει, εάν δεν κατανοεί, εννοεί και συναισθάνεται το καθημερινό γίγνεσθαι... Ακόμη κι αν η δική του ζωή ρέει με κάποιο αποδεκτό ρυθμό, δεν μπορεί να παραμείνει μακάριος, παρ' εκτός κι αν αρνηθεί να συναισθανθεί το πως ζουν και βασανίζονται οι συνάνθρωποι του... ή η υπόλοιπη φύση.

Άνθρωποι δίχως έγνοιες ή βάσανα είναι σπάνια είδη προς μουσειακή έκθεση υποθέτω...  Μια βόλτα στη σημερινή Ελλάδα της οικονομικής μάστιγας θα μας πείσει για την αλήθεια του φαινομένου... Προφανώς ζούμε στην εποχή όπου σκαρφιζόμαστε τρόπους για να διατηρήσουμε μια στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια και χαρά για την ίδια την ύπαρξη και τη ζωή... (και όντως πρόκειται για δείγμα εφευρετικού νου και δυνατής καρδιάς... διότι σε άλλη χώρα ίσως να μην άντεχε ο λαός με τόση αξιοπρέπεια τα όσα διαδραματίζονται.. Αλλά και πάλι αυτό που κυρίαρχα αναδύεται είναι η τάση υποταγής... ) 

Στις αγκαλιές των εκάστοτε θρησκειών επιστρέφουν οι πονεμένοι... Οι ναοί γεμίζουν από μάτια και σώματα που επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με το Δημιουργό τους βιώνοντας στιγμές αγαλλίασης και θαλπωρής... 

Τα σεμινάρια περι ευτυχίας και χαράς παίρνουν και δίνουν επίσης... καθώς εκατοντάδες συνάνθρωποι μας αναζητούν μια μαγική φόρμουλα για να αισθανθούν πιο πλήρεις... πιο χαρούμενοι... 

Άλλοι αναζητούν τη φώτιση... νομίζοντας πως έτσι θα γίνουν καλύτεροι, πιο ευτυχείς, πιο μακάριοι. Μα η φώτιση είναι διαδικασία ολέθρια. Εκεί ξεχύνεται όλη η αλήθεια γυμνή κι ο άνθρωπος δεν έχει κανένα πια αποκούμπι, καμία γωνιά να κρυφτεί, κανένα τόπο για να διατηρήσει τις ιδέες, τις πεποιθήσεις και μια στοιχειώδη ταυτότητα του εαυτού του. 

Σίγουρα η αλήθεια δεν είναι για όλους. Με ποιο δικαίωμα να στερήσει κανείς τις ελπίδες και τις ψευδαισθήσεις από κάποιον, αν έτσι ζει καλά, έστω εντός του;

Μακάριοι λοιπόν οι πτωχοί τω πνεύματι...
μακάριοι γιατί δε στοχάζονται, δεν ανησυχούν, δεν υποψιάζονται τον πόνο το δυσβάσταχτο της αλήθειας...
Μακάριοι γιατί εν απουσία στοχασμού δεν θα νιώσουν ποτέ και κανένα βάρος στη συνείδηση τους, για όσα γύρω τους διαδραματίζονται...

Για τους πτωχούς τω πνεύματι αρκούν τα υπάρχοντα συστήματα υποταγής συνειδήσεων, είτε πολιτικά, είτε θρησκευτικά-πνευματικά... κι αν φτάσουν στο άλλο άκρο της πίστης στη ζωή και την ικανότητα επιβίωσης... πάντα θα βρίσκονται και κάποια άσυλα για την υποστήριξη τους...

Οι πνευματικά ανήσυχοι και ενεργοί καλούνται μόνοι τους να βρουν τόπο ισορροπίας εντός τους. Τόπο όπου νους και ψυχή μπορούν να αντέξουν την ανισορροπία γύρω τους..
Η μακαριότητα τους χαρίζεται στα λίγα εκείνα λεπτά του διαλογισμού, όπου σταματά η επίδραση η απειλητική της σκέψης, των συναισθημάτων και των αισθήσεων...
...σαν αποκούμπι κι ανάπαυλα στην κατά τ' άλλα μόνιμη κατάσταση στοχασμού τους...


read more “Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι...”

23 Ιουν 2014

Σταυρός= φωτιά+νερό (αρσενική+θηλυκή αρχή)

Ο Αιβάνχωφ μιλά για τον ανώτερο συμβολισμό του Σταυρού και των δύο θεμελιωδών Αρχών της Ζωής και της Πνευματικότητας...

 Ο Χριστιανισμός συνδύασε το σταυρό με το θάνατο του Ιησού, όμως αυτό το σύμβολο υπήρχε πολύ πριν από Αυτόν.
Τον συναντάμε στις πιο αρχαίες θρησκείες και τους πιο αρχαίους πολιτισμούς:
στην Μεσοποταμία, στην Αίγυπτο στην Κίνα 
Που γεννήθηκε αυτό το σύμβολο; Ποίος το επινόησε;

Κανείς δεν το επινόησε, το σύμβολο αυτό υπάρχει μέσα στη Φύση.
Παρατηρήστε μονάχα τις κινήσεις του νερού και της φωτιάς.
Το νερό κυλάει, εξαπλώνεται, ακολουθεί την οριζόντια γραμμή.
Ενώ η φωτιά υψώνεται, ανεβαίνει: παίρνει την κάθετη κατεύθυνση.
Η φωτιά και το νερό (κάθετη και οριζόντια γραμμή), είναι η έκφραση των 
2 αρχών, της αρσενικής και της θηλυκής, της θετικής και της αρνητικής,
οι οποίες εργάζονται μαζί μέσα στο Σύμπαν.

Για να καταλάβετε στ’ αλήθεια το σταυρό πρέπει να καταλάβετε την φύση
και την εργασία των 2 αρχών που αντιπροσωπεύονται από την φωτιά και το 
νερό, διαφορετικά θα βάλετε το νερό μέσα στη φωτιά, (μιλώντας συμβολικά), 
και η φωτιά θα σβήσει… ή πάλι, θα βάλετε την φωτιά μέσα στο νερό κι' αυτό
θα εξατμιστεί.
Αν ξέρετε να υπολογίζετε σωστά την φύση αυτών των 2 στοιχείων, θα ενεργείτε σοφά:
θα βάζετε το νερό μέσα σ’ ένα δοχείο και θ' ανάβετε την φωτιά από κάτω:
η φωτιά θα διεγείρει και θα βράζει το νερό έτσι ώστε να πετυχαίνετε μια
εκπληκτική ενέργεια χάρη στην οποία θα μπορείτε να ενεργοποιείτε μηχανές 
και να βάζετε σε κίνηση τον κόσμο ολόκληρο.
Χάρη στον διαχωρισμό που βρίσκεται ανάμεσα τους, δεν θα αλληλοκατα-
στραφούν.

Πρέπει να μάθουμε πως να κάνουμε να εργάζονται μαζί το αρσενικό και θηλυκό,
το ενεργητικό και το παθητικό, ο πομπός και ο δέκτης, το πνεύμα και η ύλη, 
ο άντρας και η γυναίκα, η νόηση και η καρδιά, η σοφία και η αγάπη.

Ο σταυρός λοιπόν αντιπροσωπεύει τις 2 αρχές, την αρσενική και την θηλυκή, 

οι οποίες συναντιούνται για να εργαστούν μαζί μέσα στο σύμπαν.
Αυτή όμως η εργασία γίνεται ξεκινώντας από ένα κέντρο: το σημείο τομής αυτών 
των 2 αξόνων του σταυρού.
Αυτό το κέντρο ενώνει τις δυνάμεις, τις συγκρατεί συνδεμένες.
Δίχως αυτό, όλα θα διασκορπίζονταν στον δίσκο μόλις θα άρχιζε ο σταυρός 
να γυρίζει.

Γιατί ο σταυρός γυρίζει, και στην περιστροφή του οι άξονες του διαγράφουν έναν κύκλο, το σύμβολο του ήλιου.

Ο σταυρός σε κίνηση είναι η Σβάστικα.

Αυτή η κίνηση μπορεί να γίνεται προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά.
Ο σταυρός που στρέφεται προς τα δεξιά, σημαίνει ότι βιδώνουμε, σφίγγουμε, εμποδίζουμε την εκδήλωση των ενεργειών, τις συγκρατούμε για να τις εξουσιάζουμε.
Αυτό είναι το σύμβολο της πνευματικότητας η οποία φρενάρει την κίνηση των φυσικών δυνάμεων.

Παράδειγμα, οι γιόγκι, οι οποίοι, συγκρατώντας το σώμα τους ακίνητο, "βιδώνουν" την κατώτερη φύση τους με σκοπό να εκδηλωθούν οι ενέργειες της ανώτερης και θεϊκής φύσης τους, επειδή δεν μπορεί κανείς να πλησιάσει τον θεϊκό κόσμο παρά μόνο ελαττώνοντας την κινητικότητα και την δραστηριότητα του φυσικού σώματος.
Στρέφοντας τώρα προς την άλλη μεριά, η Σβάστικα σημαίνει ότι ξεβιδώνουμε, ότι ξεσφίγγουμε τα φρένα για να βάλουμε σε λειτουργία φυσικές και ενστικτώδεις ενέργειες και ότι έτσι κλείνουμε το πέρασμα στις ύψιστες δυνάμεις του πνεύματος, αφηνόμαστε στην μηχανική, στη γήινη πλευρά, για να γίνουμε αποκλειστικά ισχυροί μέσα στην ύλη.

Όταν ζωγραφίζουμε ένα σταυρό ή όταν κάνουμε το σημείο του σταυρού, πρέπει να εννοούμε το ανθρώπινο ον σαν σύνθεση των 2 αρχών, της αρσενικής (πνεύμα ή νόηση) και της θηλυκής (ψυχή ή καρδιά).
Η ένωση των 2 αυτών αρχών παράγει την κίνηση.
Ναι, όταν ενώνουμε την σκέψη με το συναίσθημα γεννιέται η κίνηση ή η δράση.
Η κίνηση του σταυρού διαγράφει έναν κύκλο, τον ήλιο.
Και όσο περισσότερο έντονη είναι η κίνηση, τόσο φωτεινότερος γίνεται ο ήλιος.
Ο ήλιος που ενώνει τις 2 αρχές, είναι ο σταυρός σε κίνηση.

Και όταν οι 2 άξονες του σταυρού, δηλαδή ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται, τι κάνουν;

Ενώνουν το νερό και την φωτιά.

Αν δεν ξέρουν πως να το κάνουν, σ' αυτό το σημείο, το νερό, δηλαδή η γυναίκα, 
θα εξατμιστεί και η φωτιά, δηλαδή ο άνδρας, θα σβήσει.
Επειδή η φωτιά και το νερό μπορούν να αλληλοκαταστραφούν, έχει συμπεράνει κανείς ότι είναι εχθροί. Φαινομενικά, αυτό είναι αλήθεια.
Οι άνδρες και οι γυναίκες δεν παύουν να πολεμούν οι μεν τους δε κι' αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι ονομάζουν αγάπη δεν είναι άλλο από ένα σφοδρό πόλεμο των φύλων.

Αυτός ο πόλεμος υπάρχει επειδή δεν έχουν καταλάβει το σύμβολο του σταυρού ώστε να δημιουργούν μαζί την κίνηση: την ζωή.
Το ότι οι άνδρες και οι γυναίκες αναζητούν οι μεν τους δε, σημαίνει ότι υπάρχει μια αιτία και πρέπει να τη βρούμε.
Αυτή η αιτία είναι ότι είναι αντιπρόσωποι των 2 μεγάλων κοσμικών αρχών οι οποίες δημιουργούν τη ζωή.

Για να δημιουργήσουν όμως αληθινά την ζωή αντί να καταστρέφουν ο ένας τον άλλο, πρέπει να συναντιούνται και να κάνουν ανταλλαγές μ' ένα νέο τρόπο.
Σας το έχω πει: δεν πρέπει να έρχονται κατευθείαν σε επαφή το νερό και η φωτιά.
Το νερό πρέπει να χύνεται μέσα σ' ένα σκεύος και να μπαίνει επάνω από την φωτιά.
Αυτός ο νόμος ισχύει για όλους τους ανθρώπους που συναντάτε.
Από σας εξαρτάται το αν θα καταστρέψετε ο ένας τον άλλο ή το αν θα καταφέρετε να δημιουργήσετε μια δύναμη ευεργετική για ολόκληρο το σύμπαν.
Μπορείτε να συναντάτε και ν' αγαπάτε τα όντα, με τη σκέψη σας όμως να μάθετε 
να τηρείτε μια ΑΠΟΣΤΑΣΗ. Η απόσταση είναι το σκεύος, η κατσαρόλα !

(Omraam Mikhael Aιvanhov) - το βρήκαμε εδώ



read more “Σταυρός= φωτιά+νερό (αρσενική+θηλυκή αρχή)”

5 Μαΐ 2014

Αλήθεια και Πνευματικές Παραδόσεις

γράφει η Βίκυ Χρυσού

Μελετώντας διάφορα θέματα στο χώρο της πνευματικότητας, της μεταφυσικής και του εσωτερισμού, ειδικότερα δε στα πλαίσια θρησκευτικών παραδόσεων, καταλήγει κανείς συχνά να αναρωτιέται το βάσιμο των "αληθειών" που δογματικά πρεσβεύουν... και το κατά πόσο τελικά το άτομο, αλλά και οι κοινωνίες γενικότερα βοηθιούνται πραγματικά μέσω αυτών...

Ετυμολογικά η λέξη παράδοση εμπεριέχει, όπως βλέπουμε παρακάτω, το ρήμα "παραδίδω".
 παράδοση  παραδίδω -> παρά+δίδω

παράδοση θηλυκό
  1. το να παραδίδεις κάτι σε κάποιον, η μεταφορά ενός αντικειμένου σε κάποιον, το δόσιμο
-Το δέμα μάς ήρθε με παράδοση κατ`οίκον. αντώνυμα: παραλαβή
  1. το να παραδίνεται κάποιος (πχ στον εχθρό ή ο καταζητούμενος στην αστυνομία)
  1. η διδασκαλία της επόμενης ενότητας από τον καθηγητή ή τον δάσκαλο
το μάθημα αρχίζει με την εξέταση των διδαχθέντων και συνεχίζεται με την παράδοση
  1. συνήθεια που τηρεί επί πολύ χρόνο ένα σύνολο, πχ τα έθιμα μιας χώρας που διατηρούνται από γενιά σε γενιά
η χώρα μας έχει μεγάλη παράδοση

Στο κείμενο τούτο επιθυμώ να τοποθετηθώ μόνον επί των πνευματικών-μεταφυσικών-υπαρξιακών ζητημάτων  στα πλαίσια παραδόσεων...  

Οι θρησκευτικές και πνευματικές παραδόσεις σαφώς και παραδίδουν συνήθειες, έθιμα και αντιλήψεις από τη μία γενιά στην άλλη. Ωστόσο και ο παραλαμβάνων παρα-δίδει την αντίληψη και ελευθερία επιλογών του καθώς "παρα-λαμβάνει" και συνεχίζει μια δεδομένη παράδοση.

Κι εδώ αρχίζουν τα... δύσκολα... ειδικά για τα ελεύθερα-ερευνητικά πνεύματα που δεν θέλουν απλά να "παραδίδονται" κι αντί να παρά-λαβαίνουν, θέλουν και προτιμούν να κατά-λαβαίνουν...

Κάθε μία από τις θρησκευτικές-μεταφυσικές παραδόσεις, ανεξαρτήτως προέλευσης και εθνικότητας, καταφέρνει να συνδέει τη μία γενιά με την επόμενη, επί σειρά αιώνων.  Η σοφία και η γνώση που συλλέχτηκε από τους προγόνους μας μεταδίδεται μέσω γραπτών ή προφορικών παραδόσεων και σαν κρίκοι μιας αλυσίδας συνδέονται οι απόγονοι με την ίδια την πηγή της ζωής... και τις πρώτες εκείνες μεταφυσικές εμπειρίες των προγόνων μας. Αυτή θα συμφωνήσουμε πως αποτελεί θεμιτή υπηρεσία των παραδόσεων...

Τι γίνεται όμως με τους μύθους και τις ιερές γραφές; Τι γίνεται με τις πρακτικές και θεωρητικές όψεις που δογματικά μεταφέρονται από γενιά σε γενιά; Τι γίνεται με το γεγονός πως κάποιοι αισθάνονται "υπεροχή" επειδή ανήκουν στην τάδε ή τη δείνα "χρυσή αλυσίδα" (γενεαλογία) παραδόσεων;...

Κοινή συνισταμένη όλων των παραδόσεων είναι η πίστη σε ένα Ανώτερο Ων που αποτελεί πηγή των πάντων (αυτό που λέμε Θεό, Πηγή της Ζωής, Πνεύμα κτλ) ή/και η ύπαρξη χαμηλότερων ιεραρχικά θεϊκών οντοτήτων (π.χ. αγίων, αγγέλων κτλ).
Άλλη κοινή βάση όλων αυτών αποτελεί η προώθηση της αρετής και των ευγενικών στόχων και συμπεριφορών... όπως και η ενασχόληση τους με την ψυχή, το πνεύμα και τη συνείδηση... 

Κάποιες από τις παραδόσεις συμπεριλαμβάνουν στις πρακτικές τους και ασκήσεις που αφορούν το σώμα ή τη διατροφή, καθώς επί σειρά αιώνων είχε διαπιστωθεί η αλληλεπίδραση και στενή σχέση μεταξύ αυτών.

Προέκταση αυτού αποτελεί η στροφή του ανθρώπου στην Πίστη, ειδικά όταν έρχεται αντιμέτωπος με θέματα που αφορούν την υγεία του, καθώς πιστεύει στην επέμβαση μιας ανώτερης θεϊκής δύναμης που οδηγεί στην ίαση.

Όλα αυτά, και σίγουρα ακόμη περισσότερα, μοιάζει να τα μοιραζόμαστε σαν οικογένεια, με ολόκληρη την ανθρωπότητα, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας, δόγματος ή θρησκείας και πνευματικής παράδοσης...

Το ζήτημα ξεκινά όταν επιμένουμε να θέλουμε να "διαχωριστούμε" και να "ξεχωρίσουμε" μέσω των θρησκευτικών μας παραδόσεων ή ακόμη χειρότερα όταν τέτοιες διαφορές μας καθιστούν πειθήνια όργανα και μέλη μιας εγκόσμιας θρησκευτικής ιεραρχίας που χειραγωγεί, περιορίζει και στρέφει τον έναν άνθρωπο εναντίον του άλλου... λόγω διαφορετικότητας... ή υποτιθέμενης υπεροχής... η οποία τελικά δε σέβεται ούτε καν βασικές αρχές της αρετής την οποία θεωρητικά πρεσβεύει...

Η απλότητα και η αλήθεια μοιάζει να περιπλέκεται καθώς ο πυρήνας όλων των κοινών σημείων που συνδέουν την ανθρωπότητα περιβάλλεται από μύθους, αλληγορίες και τελετουργίες, που εξωτερικά διαφέρουν, αλλά στην ουσία τους συνδέονται...

Πιο αξιοπρόσεκτη μοιάζει δε η τάση των απογόνων που ακολουθούν τις επιταγές των ιδρυτών κάποιων θρησκειών ή δογμάτων να θέλουν να διατηρήσουν "καθαρή" την παράδοση και τον τρόπο εφαρμογής της... επιμένοντας έτσι στη διαφορετικότητα και τη διαιώνιση κάποιων τυπικών.

Ετούτο εμπεριέχει σαφώς μια λογική αιτία: η ακριβής αναπαραγωγή του τρόπου ζωής, φιλοσοφίας και πρακτικών του "ιδρυτή" καθιστούν δυνατή την ακριβή αναπαραγωγή της πνευματικής αίσθησης που βίωσε ο ίδιος... (μολονότι στόχος του δεν υπήρξε η ίδρυση θρησκείας συνήθως... αλλά η ψυχο-πνευματική ανάταση και έκσταση... όπως και η προαγωγή του ανθρώπου προς την ανθρωπιά ~ και ότι τη χαρακτηρίζει~ παράλληλα με την απομάκρυνση του από πρωτογενή "ζωώδη" ένστικτα...)

Ωστόσο οι "απόγονοι" παραμένουν τελικά εγκλωβισμένοι σε πρακτικές και θεωρίες με δογματικό τρόπο... χάνοντας την ουσία και το στόχο της πνευματικής ζωής... δέσμιοι του φόβου μπροστά στο φαινομενικά διαφορετικό... 

Δίχως να θέλω να θίξω τα θρησκευτικά πιστεύω κανενός (εξηγώντας κατ' αρχήν πως σέβομαι κάθε ένθεη πνευματική σχολή ή θρησκεία και το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να την εκφράζει την πνευματικότητα του με τον τρόπο που προτιμά), θα ήθελα να δώσω κάποια πιο συγκεκριμένα παραδείγματα:

~ Στο Χριστιανισμό για παράδειγμα, ο Χριστός, η σταύρωση και Ανάσταση Του, αλλά και το μήνυμα αγάπης που μοιράζει σαν καλή είδηση (ευ-αγγέλιο), χάνουν το πνευματικό νόημα τους, αν επιμείνει κανείς στην τυφλή μόνον πίστη εξωτερικών γεγονότων ... ειδικά αν καθώς ερευνά συναντήσει την καθ' όλα όμοια ιστορία γέννησης, παθών και ανάστασης σε παλαιότερες θρησκευτικές παραδόσεις... (Διόνυσο, Ορφέα, Μίθρα κτλ.)

~Η πίστη στην ίαση με επέμβαση του Θεού είναι επίσης πανανθρώπινη. 

Το πως προσεγγίζει κανείς την ίαση τούτη αποτελεί επιλογή. Η ίαση δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματική αν επικαλείται κανείς εκείνη την όψη του Θείου που επεμβαίνει και προσφέρει ίαση ως Χριστό ή Κρίσνα ή Ασκληπιό... ή Άγιο...
Κάθε παράδοση συγκέντρωνε και συγκεντρώνει με τον τρόπο της τα θεϊκά εκείνα ιαματικά-θαυματουργά χαρακτηριστικά σε ένα όνομα ή ιερό πρόσωπο, ή μία σειρά πρακτικών στο όνομα του Θείου που , αλλά η πίστη ίασης με θεϊκή παρέμβαση συνεχίζει να πηγάζει ~κυρίως~ από τα ενδότερα του κάθε πιστού... και πράγματι συμβαίνει...

Μάλιστα υπάρχουν και παραδόσεις όπου ο διαλογιστικός-υπερβατικός Νους είναι σε θέση να επιφέρει ακριβώς εκείνες τις συνθήκες ίασης, δίχως καμία επίκληση "θείου ονόματος" εστιάζοντας απλά στην πρόθεση ίασης... 

Ωστόσο οι δάσκαλοι τέτοιων θεραπευτικών πρακτικών επίσης επιθυμούν την "καθαρή" διάδοση των μεθόδων τους, ισχυριζόμενοι πως ο κάθε ασκούμενος οφείλει σε κάποια στιγμή της πορείας του να επιλέξει ΜΙΑ συγκεκριμένη πνευματική παράδοση, όπως παραδείγματος χάρη αυτή των σικχ ή του βουδισμού κτλ. καθώς η κάθε πνευματική παράδοση επιθυμεί να διατηρεί ξεχωριστό τον Ιερό της Χώρο, αλλά και το δρόμο-διαδικασία που οδηγεί σε εκείνη την εμπειρία...

~Όλες οι πνευματικές παραδόσεις επιθυμούν τη σύνδεση με το Πνεύμα. Οι πνευματικές εμπειρίες
είναι ίδιες στα χαρακτηριστικά τους. Το πνευματικό επίπεδο που κατακτάται και βιώνεται είναι όμοιο. Ζητούμενο είναι ακριβώς αυτή η κατάσταση υπερβατικότητας και ουδέτερου-διαλογιστικού Νου... έτσι κατανοούμε πως αυτό που τελικά διαφέρει είναι το μονοπάτι που ακολουθεί η κάθε μία... Και το μονοπάτι είναι το περιτύλιγμα της ουσίας: η φιλοσοφία, οι τελετουργικές ή μη πρακτικές, οι θεωρίες και οι συμβολικοί μύθοι της κάθε μίας παράδοσης...

Ωστόσο η ουσία, η αλήθεια όλων είναι επίσης απλή και κοινή. Οι σοφοί και πνευματικά ανυψωμένοι πρόγονοι μας (μύστες, σαμάνοι, άγιοι, ιδρυτές θρησκειών, αλλά και φιλόσοφοι, εσωτεριστές κτλ), περιέγραψαν τις καταστάσεις που βίωναν και πρότειναν μια σειρά από τρόπους κατάκτησης της πνευματικής εκείνης κατάστασης ανύψωσης και έκστασης με διάφορους τρόπους:
στο χριστινανισμό μέσω της αγάπης, στο βουδισμό μέσω της εμπειρικής αίσθησης της ενότητας όλων, στους σικχ μέσω της ουδετερότητας του νου κτλ που όλες τους οδηγούν στην υπερβατικότητα... τις αισθήσεις και τα αποτελέσματα τέτοιων εμπειριών... στην ψυχή, το πνεύμα ή ακόμη και το σώμα των ανθρώπων....  

Τα μονοπάτια που οδηγούν στον πνευματικό Όλυμπο, στο πνευματικό φως, είναι θα έλεγα όσα και οι άνθρωποι που πορεύονται προς εκείνη την κατεύθυνση.... Στα ριζά του πνευματικού όρους τα μονοπάτια μπορεί να μοιάζουν απομακρισμένα το ένα από το άλλο... αόρατα στους διαβάτες του καθενός... ωστόσο όσο πιο πολύ πλησιάζουμε στην κορυφή, τόσο πιο προφανές γίνεται πως η κορυφή κατακτιέται από διάφορους δρόμους... και πως η διαφορετικότητα είναι μόνο φαινομενική.

Αν επιμένει κανείς στην τυφλή μόνον αναπαραγωγή δογμάτων και εξωτερικών μυστηρίων, τελικά επιμένει στη διαφορετικότητα και τις δογματικές αλήθειες και μάλλον απομακρύνεται από τη βιωματική εμπειρία του ανυψωμένου υπερβατικού Νου... την ενότητα όλων και την αγάπη... που σίγουρα θα συμφωνείται πως δεν αποτελούν αποκλειστικότητες καμίας παράδοσης... αλλά βασικές, διαχρονικές, πανανθρώπινες υπαρξιακές ανάγκες.

Αν τώρα θελήσουμε να συγκρίνουμε τα μονοπάτια ως προς το σεβασμό της ατομικότητας και την ελευθερία επιλογής, κατανόησης και διερεύνησης... μάλλον η κοινή σαμάνικη ρίζα όλων των παραδόσεων είναι αυτή που απαλλαγμένη από δόγματα επιτρέπει, ακόμη και σήμερα, στο άτομο να ερευνήσει και να κατακτήσει τις πνευματικές κορυφές... αφού δεν διδάσκει δογματικά ή συμβολικά καλυμμένες αλήθειες... αλλά ίσα-ίσα καλεί τον "ασκούμενο" να ταξιδέψει σε πνευματικούς κόσμους, να τους χαρτογραφήσει και να αποκτήσει την εμπειρία τους ο ίδιος... 

Σίγουρα δεν ολοκληρώνεται με τούτες τις γραμμές μια ολιστική θεώρηση της αλήθειας και της πνευματικότητας... ωστόσο θαρρώ πως είναι χρήσιμη η ενασχόληση με τούτη την οπτική, καθώς προάγει την κατανόηση και κατά προέκταση την ειρήνη στην οικογένεια της ανθρωπότητας...
καθώς ανακαλύπτουμε τα κοινά που μας ενώνουν και απομακρυνόμαστε από τις φαινομενικές διαφορές που μας χωρίζουν...

Ακόμη δε περισσότερο φανερώνουν πως ο πνευματικός Όλυμπος είναι στόχος και πορεία ζωής που κατακτάται από κάθε άτομο που το επιθυμεί και δεν ενέχει περιορισμούς, ούτε προορίζεται μόνον για κάποιους λίγους περιούσιους λαούς, ομάδες ή "ξεχωριστούς" συνανθρώπους μας... (στο παρών, το παρελθόν ή το μέλλον...)

Οι δοκιμασίες στη ζωή είναι πανανθρώπινες... και οι τρόποι αντιμετώπισης τους αποτελούν "συνταγές" που ανέδειξαν οι διάφοροι πολιτισμοί... μέρος των οποίων και οι πνευματικές-θρησκευτικές παραδόσεις...

Δε νομίζω πως οι πρόγονοι μας να ήταν τόσο στενόμυαλοι και εγωιστές που να απαιτούσαν, στην αιώνια σκυταλοδρομία της ζωής, οι απόγονοι τους να παραμένουν καθηλωμένοι με τη σκυτάλη στο χέρι  στο ίδιο ακριβώς σημείο που την παρέλαβαν...
Τούτο είναι μάλλον χαρακτηριστικό των ιερατείων εξουσίας και του ανθρώπινου εγωισμού... που μόνον πολέμους γέννησαν στη γνωστή μας ιστορία... Και μάλλον τέτοιου είδους εγωισμοί καλύπτονται πίσω από την ευαρέσκεια πολλών να ανυψώνουν εαυτόν, όχι επειδή σαν άτομα κατέκτησαν κάποια πνευματική πρόοδο ή γνώρισαν τον εαυτό τους, αλλά μόνον και μόνο επειδή ανήκουν σε συγκεκριμένες πνευματικές ομάδες, "γενεαλογίες" ή δόγματα...

Καιρός είναι θαρρώ να αποκτήσουμε την ίδια πανανθρώπινη και δεκτική στάση σε πνευματικά θέματα, όπως νωρίτερα καταφέραμε και αναπτύξαμε στη θεώρηση των επιστημών ή της τεχνολογίας... επιτρέποντας στο άτομο να διερευνά, να αμφισβητεί, να μελετά και να προάγει την ανθρώπινη ζωή κάθε φορά ένα βήμα παραπέρα... καθώς πορευόμαστε πάνω σε μια σπείρα και όχι σε έναν στατικό κύκλο...

Η πνευματική μας ζωή δεν μπορεί να αποζητά την τυφλή αναπαραγωγή των βημάτων μας πάνω στον κύκλο... και να διαχωρίζει τους ανθρώπους σε εκλεκτούς και μη... ακόμη κι αν έχει γίνει "παράδοση". Κάθε γενιά καλείται να επιβεβαιώσει την πορεία των προγόνων της και με σεβασμό στο έργο τους να βάλει και το δικό της λιθαράκι...

Το θέμα δεν είναι να "καταστρέψουμε", ή απλά να αντικαταστήσουμε, αλλά να δώσουμε χώρο και περιθώριο στην ουσιαστική κατανόηση, στην αποκάλυψη της ουσίας, της απλότητας και της αλήθειας... δίχως φόβο και δογματισμούς... 

Και για να ολοκληρώσω τη σκέψη μου σχετικά θα σημειώσω το εξής: η νέα μυθολογία που διαδίδεται δεν αποτελεί κατά τη γνώμη μου δείγμα προαγωγής της πνευματικής ζωής των ανθρώπων... (είτε αφορά την αναβίωση των Ολύμπιων Θεών, είτε τους Αναληφθέντες Διδασκάλους, είτε τους εξωγήινους "αδελφούς" μας... και τα όσα τοποθετούνται στο στόμα τους) Μάλλον με προσπάθεια διαιώνισης της μέχρι τώρα κατάστασης μοιάζει... στην καλύτερη περίπτωση... ή με λύκο που φορά προβιά προβάτου... στη χειρότερη... Σε κάθε περίπτωση ωστόσο οι δογματισμοί δεν βοηθούν το άτομο να πορευτεί ελεύθερα το μονοπάτι που οδηγεί στον Όλυμπο... όσο καλά κρυμμένοι και να είναι...

Καλή δύναμη εύχομαι σε όλους όλους πορεύονται προς τον πνευματικό τους Όλυμπο...
Είθε οι εμπειρίες τους να ανοίγουν τα μάτια του Νου και της ψυχής τους...
και να'ναι η βαθιά κατανόηση που διατηρεί τις παραδόσεις...
και όχι η "παράδοση" της κατανόησης* τρόπος για να διαιωνιστούν....

Βίκυ Χρυσού

(σίγουρα θα επανέλθουμε... )


* η κατανόηση να θυσιάζεται 














read more “Αλήθεια και Πνευματικές Παραδόσεις”

Τα δημοφιλέστερα μας

Πρόσκληση Συν-Δημιουργίας

Αν νιώθεις πως είσαι Άνθρωπος,

Αν κατάλαβες πως ΕΣΥ είσαι αυτός

που αποφασίζει την πραγματικότητα....

Σε προσκαλώ στην κοινωνία

των Συνειδητών Συν-Δημιουργών "Creating our Reality"

http://creatingrealities.ning.com/

Στόχος μας να αγκαλιάσουμε όλο τον πλανήτη στη νέα Αρμονική Πραγματικότητα!